sailing-dulce.nl

Logboek rest 2007 (Willemstad>Lagos)

                                            

Direct naar het
laatste verslag

van 2007 


Dit Reislogboek 2007 is nogal omvangrijk. Het downloaden kost even tijd. Geduld! Bij tragere PC´s of verbindingen kan het wat langer duren.

Veere

Dulce in Veere. Rechts op de achtergrond de Kampveerse toren
Dulce in Veere. Rechts op de achtergrond de Kampveerse toren

15-07-2007
Gisteravond was het nog lang gezellig aan boord. Zie foto hier. Aan het begin van de avond komt er een verontrustend bericht van vriend Pieter de Kort via SMS: op de eerste dag van de zeilwedstrijd van Scheveningen naar Cork in Ierland is de mast van zijn Matjas tijdens harde wind in vieren gebroken! Ik bel Pieter en hoor het verhaal. Natuurlijk veel schade en geen zeilvakantie dit jaar. We bieden aan dat Esther en hij een tijdje met ons meevaren. Hij reageert aangedaan, het is niet mis wat ze overkomt.

Na een korte nacht vertrekken we om half zeven, het is bewolkt en er is nauwelijks wind. Bij de Volkeraksluis wachten we een uur en praten met een Belgische zeiler, die naar de Roompot moet. Als we tenslotte maar eens op "de bel" drukken, worden we terstond geschut, zonder dat er uitvaart kwam. Was de sluiswachter in slaap gevallen?

We motoren snel over het Volkerak. Het water is gifgroen en stinkt van de alg. De Krammersluis staat open, we kunnen meteen door en eindelijk, eindelijk is er dan weer zout water. En een opkomend onweer, heftige bliksem geselt Zierikzee. Op zeker moment horen we een hees gieren en waait het in een oogwenk 34 knopen op de kop. We zijn voorbereid en hebben de zeilpakken klaargelegd. Het regent woest, de golven slaan helemaal plat. Toch trekt de bui langs ons heen en niet over ons. Bij de Zandkreeksluis worden we vlot geschut en om 15.00 uur meren we af aan de langssteiger onder de Veerse Jachtclub, voor ons staat de Kampveerse Toren in al zijn pracht. In de jachtclub, bij de dames Juul en Nicky, eten we tapas en gegrilde gamba´s, stijf van de knoflook. Klik hier voor een viertal foto´s van vandaag.

Veere (2)

Veere (2)

16-07-2007
Een dag vol zon en regen en een hard onweer aan het eind van de middag. Met het ontbijt komen dichter Koos Dalstra en Marion van Wijk ons bezoeken. Hun intense belangstelling voor ons avontuur verwarmt ons hart. Als we morgen de zeesluis van Vlissingen passeren willen ze ons filmen.

Als ze weg zijn, slenter ik door Veere. Ik voel me nog niet weg en nog niet bevrijd. Dat zal wel komen. Op de dijk voor het havenfront zet ik me op een bank tussen de toeristen, Duits en Frans en Nederlands klinken door elkaar. Later, de zon schijnt nog en de broeierigheid neemt toe, tap ik alle watertanks vol. Onderwijl peins ik voor me heen, zoals ik dat in eerder jaren zo vaak deed, maar toen wist ik dat het eindig was, dat ik over een aantal dagen weer aan het werk moest. Het is nu voor het eerst dat er binnen afzienbare tijd geen eind aan komt en er geen haast meer is ergens op tijd te zijn.

Het voorspelde onweer breekt los aan het eind van de middag. Tevoren heb ik de bimini opgevouwen, is die tenminste droog. Na het onweer breekt een lange periode van gestage regen aan. In de kajuit mijmer ik over een gedicht van Robert Creeley, een Amerikaanse dichter uit de jaren zestig, die (ongeveer, ik citeer uit mijn hoofd) schreef:

"...and again falls this quiet, persistent rain..."

waarbij hij wenst dat zijn geliefde zó voor hem zal zijn als die rustige, aanhoudende regen.

Mijn eigen geliefde zet ondertussen een tafel vol lekkere hapjes klaar (foto) Er is prachtige muziek op de radio, want nu ontvangen we Klara, wat staat voor Klassieke Radio, een Belgische zender voor klassieke muziek, nog beter dan onze Radio 4. Kennelijk staat alles vanavond daar in g-klein. Eerst horen we het dramatische Pianokwintet van Shostakovitch in de ontroerend mooie uitvoering van het Borodin Kwartet met Richter als pianist, en dan ook nog (eveneens in g-klein) het Strijkkwintet van Mozart met dat hartbrekende thema in het eerste deel. Tranen.  Desondanks reken ik daarna met de tijtafels uit hoe het morgen zit met het tij op weg naar Ostende. We moeten vroeg weg, want vanaf ongeveer 13.00 uur gaat het tij langs de Belgische kust tegen staan. De verwachte wind is ZW 4 - 5, met uitschieters naar 6 in de ochtend (wind tegen tij dus) maar er zijn  minder buien. We zien morgen wel. In de Jachtclub nemen we afscheid van Juul, met een omarming. Ooit verstevigden we hier onze relatie. Wanneer komen we hier terug? Nou, een hele tijd niet, als het aan mij ligt. Niet omdat ze onvriendelijk zijn, integendeel, maar omdat we eindelijk het land uit willen. Niet vergeten morgen de brief aan de SVB op de bus te doen met onze aanvraag voor de vrijwillige voortzetting van de AOW-opbouw (wat een gezeur eigenlijk)

Vlissingen

De nieuwe navigatielamp. Op de voorgrond de paal waartegen de oude lamp versplinterde
De nieuwe navigatielamp. Op de voorgrond de paal waartegen de oude lamp versplinterde
17-07-2007
Om 6 uur staan we op, om half 7 varen we en om 7 uur worden we het Kanaal door Walcheren in geschut. Het is droog maar er staat erg veel wind, Bf 6 uit ZW, precies op de kop. Dat geeft op de Westerschelde en de Wielingen en langs de Belgische kust een onaangename tij-tegen-wind situatie. Dat willen we onszelf niet aandoen. We besluiten in Vlissingen de jachthaven van VvW "Schelde", vlak voor de zeesluis, aan te doen.
Tegen half 11 komen we daar aan, op de steiger staat een jongen die meldt dat er geen boten vertrokken zijn. Weinig plek, behalve een moeilijk plekje aan de hoge wal bij de haveningang. Met moeite wurm ik Dulce tegen de harde wind erin. De niet zo snuggere jongen houdt de lijn op de boeg niet strak, waardoor de kop wegwaait en ik mijn stuurboord navigatielicht versplinter. Shit!

Enigszins aangedaan gaan we eerst maar boodschappen doen bij een super. Vlakbij is een watersportwinkel, waar we een nieuwe lamp kopen. Maar liefst 77 euro en ook nog een ander merk! In een paar uur puzzelen en één keer kortsluiting lukt het ons samen het nieuwe licht op de preekstoel te bevestigen. We zijn niet weinig trots als hij het doet. Ondertussen is een Voicemail-bericht van Koos Dalstra. Marion wil vanavond mosselen en spaghetti voor ons koken, hebben we daar zin in? Dat hebben we. (Er was in het Gastenboek ook een berichtje van oud-collega Joep, die voor zijn werk in Vlissingen was) In de jachthaven blijkt een gratis draadloos netwerk beschikbaar, dat is gemakkelijk! Vanavond zullen we de weersituatie bezien en bepalen of we morgen naar Ostende gaan.

Ostende

Bij Zeebruggge laten we een Cobelfret Ferry voor ons langsgaan
Bij Zeebruggge laten we een Cobelfret Ferry voor ons langsgaan

18-07-2007
Koos Dalstra
heeft een prachtig atelier/studio in een voormalige kazerne van de marine, aan de zeedijk bij de Oranjemolen, vlak naast het centrum van Vlissingen. De hoge ruimte is volgebouwd met plateaus, laddertjes, kasten, werkplekken, e.d. Naast een lange tafel met hoge stoelen staan drie koelkasten op elkaar. Het atelier zit vol doorkijkjes en lijkt een beetje op de fantastische ruimtes op een ets van Piranesi. De vrouw van Koos, Marion,  heeft gekookt. De uren vliegen voorbij waarin we van alles uitwisselen, over Bas Jan Ader (over wie ze een boek schrijven), over literatuur, wetenschap en onszelf. Na het eten besluiten we naar de kermis te gaan, vlakbij. Ik zie een stellage voor bungee-jumping en besluit dat ik dát nu wel eens mee wil maken. Ans protesteert maar ik wil er niet van horen. Samen met een andere kermisbezoeker stap ik in een bolvormig staketsel, wordt vastgegord met een grote beugel en moet mijn bril inleveren. Dan schieten we omhoog, tientallen meters, vertragen en duiken voorover naar beneden. Je kan niet verhinderen dat je schreeuwt. Zo stuiteren we op en naar tot we uitdeinen. Het viel eigenlijk wel mee. Ik las ooit dat er door de plotselinge hevige afremming hersenschade kan ontstaan, maar daar heb ik niets van gemerkt (dat is natuurlijk allerminst een garantie) Daarna bezoeken we een kroegje van een oud-Utrechter, Willem Houtman, en drinken koffie met Calvados. Willem komt bij ons zitten. Hij werkte in de jaren ´60 en ´70 in het bekende café "De Vriendschap" op Het Wed. Boven kon je eten bij een soms narrige exploitant. Als die een slechte bui had, zette hij iedereen zijn zaak uit. We nemen het toenmalig Utrechts kroegleven door, bekende namen passeren de revue zoals het nachtcafé van Willem Slok en Cor Netto met zijn kroeg ´t Pandje (het oude Pandje dan, later kwam er even verderop een nieuw) in de Nobelstraat. Toevluchtsoorden voor velen die liever leefden dan te gaan slapen.

De volgende dag staan we om half 8 op. We waarschuwen de twee bootjes die naast ons gemeerd zijn. Met enige moeite wurmen we ons uit de lastige ligplaats, bellen Koos & Marion en varen naar de zeesluis. Een groot schip van Rijkswaterstaat moet er eerst in. De grijnzende kop van Koos verschijnt over de kaderand boven ons, Marion filmt en wij stuntelen natuurlijk juist dan bij het afmeren in de sluis. We willen namelijk zoveel mogelijk afstand tussen ons en die grote boot houden. Enfin, het schip vaart heel voorzichtig de sluis en dan volgen wij, in vol ornaat, zwaaiend gefilmd door Marion. De zon schijnt en het waait ZW 4. Rustig motoren we tegen de wind in, laten twee zeeschepen passeren en steken achterom de Westerschelde over. Het tij staat 2 knopen mee. Bij Zeebrugge laten we ook een Cobelfret Ferry voorgaan, eer we de havenmonding oversteken (foto boven) Het klotst daar altijd aardig van alle boeggolven en  kielzoggen van in- en uitvaart. Dan zetten we koers naar Ostende, nog 11 mijl. Voor we er zijn overvalt een ons een fors onweer met veel regen en dus slecht zicht, maar vlak voor de havenmonding klaart het op en om half 1 leggen we zonder problemen aan bij de Royal North Sea Yacht Club. Het is tegen verwachting helemaal niet druk en de alom bij zeilers bekende havenmeester Robèrt (met die snoeiharde, bekakte stem) geeft ons een mooi plekje aan een langssteiger. Ans belt haar moeder die vandaag 88 wordt. Hier willen we tot en met het komend weekend blijven om uit te rusten van alle vermoeienissen van de laatste maanden. We hebben een zwak voor Ostende, een cosmopolitische badplaats vol vertier en cultuur.

Om 4 uur ´s middags liggen we allebei te slapen in de kuip, als een stem van de steiger vraagt of we straks een borrel willen drinken. Er staat een donkerharige dame in een rood zeilpak. Ze stelt zich voor als Nicolette, de wederhelft van oud-HBS-genoot Jozua van Sprang. (We ontmoetten Jo een week geleden in Willemstad) Ze zijn juist aangekomen met hun schip Enigma en komen naast ons liggen. Voor die borrel werk ik nog snel dit weblog bij en plaats drie foto´s van vandaag in het Fotoboek (klik hier) Want óók hier is een onbeschermd draadloos netwerk op te vangen in de haven.

Ostende (2)

Ostende (2)

19-07-2007
Stralende zonneschijn wekt ons rond 9 uur, in de loop van de dag ontstaat een aardige zeewind. Vanmorgen vond ik in mijn postbus een e-mail van zwager Cees met een brief van de Gemeente Papendrecht als bijlage. Het gaat uiteraard over de behandeling van mijn bezwaarschrift tegen het niet-toekennen van een briefadres en de behandeling ervan in de commissie van advies voor de bezwaarschriften op 22 mei j.l. Na bijna twee maanden schrijven ze:

"....Het advies van de commissie is reeds verzonden naar het College van B & W. Het College dient nog een besluit te nemen of zij het advies van de commissie overneemt. Daar het College zomerreces heeft, zal het besluit niet voor 20 augustus genomen kunnen worden"

Dan zijn we dus drie maanden verder! En dacht je dat het advies van de commissie erbij zat? Nee, dat ken ik dus niet eens. Bovendien was deze brief naar ons adres in Andel gestuurd (en door de verhuisservice doorgestuurd), terwijl ze wisten dat de correspondentie voortaan naar zwager Cees in Papendrecht moest. Wat een gestuntel. Als je meer over het onderwerp "briefadres" en mijn controverse met de Gemeente Papendrecht wilt weten, klik hier.

Sinds kort kent de website ook een zoekfunctie. Ik heb hem vanmorgen aangezet. Rond het middaguur vertrekken Jozua & Nicolette. Ze gaan naar Nieuwpoort of Duinkerken, mogelijk zien we ze in de komende tijd nog. We lezen en luieren de middag door, drinken thee op een terras in de stad en houden het vroeg voor gezien. De vooruitzichten voorspellen een verslechtering, veel regen en wind en opnieuw onweer in de komende dagen.                                                  Terug naar boven

Ostende (3)

Hevig onweer in Ostende
Hevig onweer in Ostende

20-07-2007
Een zwaar onweer wekt ons deze ochtend. Hevige regen striemt het dak en af en toe duiden felle flitsen meteen gevolgd door schel knappende knallen, op inslagen vlakbij. Na 10 uur klaart het wat op en haal ik verse broodjes en NRC/Handelsblad van gisteren. Na een laat en langgerekt ontbijt maak ik met behulp van het programma Map Creator een routekaart voor de rubriek Kaarten & Routes, waarop men kan zien waar we zijn. Morgen is de Nationale Feestdag van België, maar vandaag houdt de koning een toespraak over alle radiozenders. Hij vindt dat het goed gaat met het land, maar werkelozen moeten over de taalgrens gaan werken.

´s Middags bezoeken we het Ensorhuis in de Vlaanderenstraat. Het is het huis waar de beroemde Ostendse schilder James Ensor met zijn huisknecht heeft gewoond van 1917 tot aan zijn dood in 1949; 32 jaar waarin hij niet meer heeft geschilderd. Het is een smal, onopvallend huis. Beneden is het winkeltje in carnavalsartikelen en souvenirs van Ensors oom en tante nog intact. In donkere vitrines zien we schelpen, opgezette kikkers en vissen en talloze maskers. Achter een katheder staat een griezelig bleke man met plakhaar, die met afgewend hoofd ons kaartjes verkoopt. Een smal trappenhuis leidt naar bedompt ruikende, zwaar gestoffeerde kamertjes. Overal hangen reproducties van Ensors schilderijen, de originelen hangen in musea over de hele wereld. Op de tussenverdieping is een vitrine met een dodenmasker, een afdruk van de handen en het opgedroogde, laatste palet van de schilder. Ensor leefde vooral op de verdieping erboven. Daar is de "blauwe" salon, met een piano en een harmonium, waar de schilder op speelde. Naast de piano staat een roerloze vrouw met hondenhaar. Zij is suppoost. Als er een zachte, vriendelijke stem klinkt, zien we eerst niet dat zij het is die spreekt. Zij bevestigt dat Ensor in dit huis niet meer schilderde. "Hij was zijn inspiratie kwijt", zegt ze. Eén wand van de salon wordt geheel in beslag genomen door een grote reproductie van het beroemde doek "Intrede van Christus te Brussel", een even adembenemend als bizar werk dat waarschijnlijk nog nooit volledig ontraadseld is. Het ruikt vreemd in het huis, alsof er ergens iets ligt te rotten, we worden allebei wat licht in het hoofd - hier wordt vast nooit gelucht, er klopt iets niet, we gaan weg. Pas later bedenk ik hoe vreemd het is dat bij het dodenmasker in de vitrine dat laatste palet ligt, vol aangekoekte en opgedroogde verf. Hij schilderde toch al dertig jaar niet meer?
Teruglopend naar de haven zien we een Aziatische supermarkt, waar we gretig allemaal lekkernijen inslaan. Want het ziet ernaar uit dat het weer morgen beter is en we verder kunnen. Ondanks de Nationale Feestdag der Belgen.

Oud-collega en oud-opstapper Freek Linnebank kritiseert in het Gastenboek de keus voor de chronologie in dit Reislogboek (laatste bericht onderaan), omgekeerd als in het Logboek vooraf. De snelle link naar het laatste bericht werkt bij hem niet. Tja. Bij mij werkt hij wél. Ik vermoed eigenlijk dat Freek op de link heeft geklikt, toen ik juist bezig was de hyperlink op een volgende dag over te zetten. Dan werkt hij even niet. Mochten meer mensen de chronologie liever andersom hebben (laatste bericht eerst), willen die dat dan melden. Of als de snelle link ook bij hen niet werkt. En ook als men het juist liever zo houdt. Hoewel het - zoals Freek terecht opmerkt - een heel werk is zal ik de wens van de meerderheid volgen en de zaak omdraaien. De klant is koning!                                Terug naar boven

Duinkerken

Duinkerken in zicht
Duinkerken in zicht

21-07-2007
Om 7.15 uur kijk ik op Internet naar de weerberichten. Ze lopen uiteen van ZW 3-4 (WeerOnline) tot ZW 5-6, occ. 7 (BBC) Op de Bracknell-weerkaarten kom ik zelf eigenlijk ook niet verder dan ZW 3-4. We hebben hoe dan ook tegenwind, maar de zon schijnt en het ziet ernaar uit dat het droog blijft. Gaan met die banaan. Eerst haal ik nog verse broodjes, sap en broodbeleg. NRC/Handelsblad is er niet, dus neem ik genoegen met de Volkskrant. Om 9 uur motoren we de haven uit en leggen de boot op koers. Het waait ZW 4-5 met uithalen naar 6. Ans is wat zeeziek, dus besluiten we op de motor te blijven varen en niet eindeloos tussen de zandbanken te gaan kruisen. Overigens krijg ik ook vandaag het gevoel dat ons schip door het toegenomen gewicht bij het kielvlak (m.n. de generator) stabieler in de golven is geworden.

Om 10.30 uur passeren we Nieuwpoort. Het achterste toiletje blijkt verstopt, hoe kan dat nu weer? Kijk ik in de haven wel naar. Het tij is mee gaan staan en de golven worden (wind tegen tij) hoger. We horen schepen vóór ons bij de E11-boei, waar de Franse grens is, zich melden op marifoonkanaal 16 bij de Franse kustwacht. Waarom is dat, zou het een nieuwe verplichting zijn? Nooit eerder hier gedaan, maar vooruit, ik meld me ook. Een dame vraagt me naar kanaal 10 te gaan, vraagt scheepsnaam en callsign, havens van vertrek en bestemming, aantal personen aan boord en de diepgang. Daarna bedankt ze vriendelijk. Het is 12 uur en we varen voorzichtig door de Pas van Zuydcoote, de nauwe geul tussen de Tragegeer Bank en de Hills Bank. De plaats van deze geul kan jaarlijks veranderen, dus een recente kaart is nodig. Weinig schepen liggen op dezelfde koers als wij, de meesten varen ruim met de wind mee naar het oosten. Voor twee foto´s van vandaag, klik hier.

Om 13.00 uur meren we af in een ruime box bij de Yacht Club de la Mer du Nord, de haven die het dichtst bij het centrum van de stad ligt. Vorig jaar lagen we op de heenweg hier vier dagen verwaaid en de stad Duinkerken vonden we maar somber en verwaarloosd. Maar nu schijnt de zon al waait het nog hard af en toe. Ik duik het achterste toiletje in, sluit de afsluiter van de WC-afvoer, draai de slangklemmen los en wring de afvoerslang los. Precies: een dot...nou ja...dat zal ik maar niet zeggen. Na verwijdering van het ongerief pompt het toiletje weer als de beste. Fons zou tevreden over me geweest zijn. De jachthaven heeft een eigen draadloos netwerk en bij de receptie krijg ik gratis de toegangscode, want ze verontschuldigen zich dat het meestal niet werkt. Nou, dat valt hard mee! Verder wachten we de weersontwikkelingen maar eens af, de komende dagen wordt veel regen en ZW-wind verwacht, maar vanaf dinsdag voorspelt men een verbetering.

Ans kookt een heerlijke, simpele pasta. Die zijn vaak het lekkerst. Veel knoflook uiteraard. Als ik daarna een volle vuilniszak naar de vuilcontainer breng, loop ik Jozua van Sprang tegen het lijf. Hij en Nicolette liggen hier al een paar dagen. Jo krijgt met zijn laptop geen verbinding met het draadloos netwerk van de haven. Hoe ik ook zoek, op zijn laptop lukt het mij ook niet. We gaan naar Dulce om de grib-files, via mijn laptop verkregen, te bekijken. Die wijzen uit dat we morgen rustig weer hebben en gunstig tij om Kaap Gris Nez te ronden en naar Boulogne sur Mer te gaan. Maandag is er veel regen. Dinsdag lijkt rustig en geschikt om door te varen naar Dieppe. Daarna komen er vier dagen met harde wind en regen uit W tot ZW. Dan is Dieppe niet slecht om verwaaid te liggen. De voortdurende veranderingen in de planning horen bij het zeilen. Mijn oude zeilvriend Erik de Haan en ik noemden dat altijd: vooruitschuivend beslissen. 
                                                             Terug naar boven

Boulogne sur Mer

Bij Gravelines loopt ons een ferry achterop
Bij Gravelines loopt ons een ferry achterop

22-07-2007
Het regende vannacht af en toe, maar als ik opsta en verse pistoletjes haal bij de jachtclub, is het droog. Aan boord check ik de laatste weerberichten, die in dezelfde lijn zijn als gisteravond: Z tot ZW 3-4. Alleen Méteo France spreekt van ZW tot WZW 4-5, af en toe 6. Als ook de zon schuchter gaat schijnen, hakken we de knoop door. Buitengaats staat het tij nog tegen, dus met de wind mee, de zee is rustig. We rollen de genua uit en stormen met bijna 8 knopen de Straat van Dover in. Zo schiet het lekker op, de afstand naar onze volgende haven, Boulogne sur Mer, is 46 zeemijlen. Bij Gravelines komt ons een ferry achterop (foto hiernaast en hier) We lopen ruim voor hem langs naar de groene tonnenlijn richting Calais. Er komt een zeer dreigende, donkere lucht op. Omdat we harde windstoten vrezen, rollen we de genua weg. Er valt een zware bui maar er komt nauwelijks wind uit de bui. Als de bui over is, is de wind geruimd naar WZW 5. Precies op de kop! Bovendien kentert het tij en begint mee te staan, opnieuw wind tegen tij, boven Calais wordt de deining ongemakkelijk. Er komt veel water over het voorschip, we schuilen onder de buiskap.

Bij Calais zien we aan de overkant the white cliffs of Dover, blakerend in de zon. Wat zijn ze dichtbij! We steken snel de vaargeul over, meestal komen er van alle kanten ferry´s aanstormen, maar vandaag (zondag) is het tamelijk rustig. Dit is het smalste gedeelte van Het Kanaal. Aan beide zijden staan dezelfde hoge kalkrotsen, ingesleten door een machtige rivier die hier stroomde tijdens de IJstijden, en het smeltwater van de ijskappen op het continent afvoerde naar de oceaan. Recent Brits onderzoek wees uit dat de Noordzee destijd, zo´n 200.000 jaar geleden, een groot gletsjermeer was. Het waterniveau steeg voordurend door smeltwater, aangevoerd door grote rivieren zoals de Thames, de Rijn en de Elbe. Op zeker moment brak de verbinding door, mogelijk door overstroming of door een aardbeving, en enorme watermassa´s vloeiden af. Zo werd de Straat van Dover gevormd en werd Engeland een eiland.

De zee is nu erg onstuimig, we maken af en toe forse klappen. Ans baalt ervan en kijkt boos, alsof ik er iets aan kan doen. De ronding om 13 uur van onze eerste kaap, Gris Nez, is daarom wat minder vrolijk. Stroom en wind staan hevig tegen elkaar in, soms zijn er brekers, het water kookt en kolkt wild. (Bijna atijd is het onrustig bij een kaap) Voor een foto, klik hier. Om de kaap heen buigt de wind mee en tot Boulogne hebben we hem tegen. In de voorhaven lopen we de Enigma op van Jo en Nicolette, die het plan om in één keer naar Dieppe door te varen, hebben laten vallen. Even na 15 uur kunnen we aanleggen in de jachthaven. Op het log staat 38 mijl, we kregen dus 8 mijl cadeau van het tij. De buren vertellen dat een aantal schepen vanmorgen naar Dieppe wilden, maar terugkeerden vanwege de harde wind. In de beschutting van de omringende bebouwing merk je er niks van. We koesteren ons behaaglijk in het zonnetje.

Site-lezer Wim van Heel mailt dat hij de chronologie van dit Reislogboek juist prima vindt en dat de link naar het laatste verslag bij hem wel goed werkt. Waarvan acte.                                                     Terug naar boven

Boulogne sur Mer (2)

Haven Boulogne, rechts liggen de vissers en het stadscentrum. Merk op dat de aalscholvers op de voorgrond hun vleugels spreiden. Dat is - heb ik wel eens gehoord - om de spijsvertering te bevorderen
Haven Boulogne, rechts liggen de vissers en het stadscentrum. Merk op dat de aalscholvers op de voorgrond hun vleugels spreiden. Dat is - heb ik wel eens gehoord - om de spijsvertering te bevorderen

23-07-2007
Het miezert de hele dag. Enigma is door naar Dieppe. Wij slapen uit, verleggen de boot als de buurman vertrekt aan een vingersteiger en doen vlakbij in zo´n enorme Franse supermarché boodschappen. Wat is zo´n stad als Boulogne triest als het regent! We lopen langs ons favoriete restaurantje "Chez Alfred" op de Place Danton. Er komt net een man naar buiten, we denken dat het Alfred zelf is. Zijn paella is vermaard. Helaas, vanavond is hij niet open wegens ziekte onder het personeel. Die jonge mensen zijn veel te vaak ziek, moppert Alfred.

Terug op de boot ruimen we de boodschappen op en maken we het maar knus met koffie en boeken. Op de radio vind ik France Culture en France Musique, niet de slechtste zenders om te beluisteren. Ik log in op het (betaalde) draadloos netwerk van de haven (Netabord) en zie op de website www.diederikopreis.nl dat Diederik (mijn oude Fairview) op 17 juli in Horta op de Azoren is aangekomen. Net geen 3 weken vanaf Bermuda, ze hadden veel windstiltes.

Tegen vier uur regent het nog. Toch willen we wat ondernemen en we klimmen onder de paraplu door de benedenstad omhoog naar de citadel. Daarbinnen ligt de oude binnenstad. Daar waren we niet eerder, maar het blijkt de moeite waard. Straatjes, steegjes, volledig ommuurd door oude stadswallen. We bezichtigen de indrukwekkende romaanse basiliek Notre Dame de Boulogne. Pet af bij de ingang, ik weet hoe het hoort. Er is een prachtig, houten beeld van Koning David, spelend op zijn harp. Ooit stond het boven op het oorspronkelijke kerkorgel, maar dat ging in 1944 verloren bij een bombardement. Op de rondgang zien we tal van curiosa, zoals een afgietsel van een hand van een heilige (vergeten wie), op een fluwelen kussen. Religie kan niet zonder mystificaties. We nemen plaats in één van de rijen stoelen voor het hoofdaltaar en kijken rond, tot er een dikke neger op ons afkomt. Een bedelaar. Niet zelden geven we wat, maar nu word ik boos en stuur hem weg. Ga werken, denk ik zelfs. Misschien niet zo christelijk - we zullen nog veel bedelaars tegenkomen, vrees ik. Dan dalen we af in de crypten onder de basiliek. Spectaculair vind ik die. De oorspronkelijke kathedraal is uit de 11e of 12e eeuw, van vóór de kerkscheiding dus, en werd vernield tijden de Franse revolutie. Na de restauratie begon men in 1827 op de ruïnes een nieuwe basiliek te bouwen en ontdekte men die crypten. Geweldig, niemand wist meer van het bestaan ervan. Ze zijn beeldschoon, de kapellen, nissen, tombes, vooral die onder de grote domkoepel, ingezakt maar gerestaureerd. Ans maakt een foto van me bij een beeltenis van Sint Thomas, mijn heilige naamgenoot (klik hier) Helaas sluit de crypte om vijf uur. Bij de uitgang van de kerk staat opnieuw die neger. Bruusk weiger ik weer, waarna hij Ans uitscheldt. Merkwaardig. In een piepklein kroegje drinken we wat. Op mijn beurt maak ik een foto van Ans (klik hier) We hebben elkaar zeer lief sedert het gesteggel van gisteren. Buiten clapoteert de regen op de kasseien van de oude stad, ik denk aan Barbara (Il pleut sur Nantes) en vervolgens aan Brel (Il neige sur Liège) Maar het sneeuwt tenminste niet en morgen zou het droog zijn en gaan we verder, 51 mijl naar Dieppe.                  Terug naar boven

page loading