sailing-dulce.nl

Logboek 2017/3 Zomer in Engeland

Direct naar

het laatste

verslag

 

We genieten erg van het rustige, zwerversleven met onze boot. Niets hoeft meer en niemand zit achter ons aan. We hebben alle tijd om rustig op mooi weer te wachten, want ze zijn gewoon 'mooi-weerzeilers'. Niet meer en minder. Slecht weer en storm hebben we in de achterliggende vijftien jaar genoeg gehad.

Hierboven het gebioed waar deze zomer ons zwerversleven zich afspeelt, in een kaart van de 17e eeuw. In die tijd waren de oorlogen met Engeland en onder andere de fameuzen Tocht naar Chatham (1667). Vorige week was dat 350 jaar geleden en dat werd uitgebreid gevier met een tocht van vele Nederlandse zeiljachten naar de Medway. Reden voor ons om er juist dan uit de  buurt te blijven, we hebben geen zin in al die drukte en in opgewonden feestende vaderlanders - zelfs als hjet zeilers zijn. Morgen gaan wij die kant op in de hoop dat het er weer rustig is. Daarna Londen, St Katherine's Dock en daarna? Oostkust? Zuidkust? Of terug en verder langs de Franse kust? Dat weten we nog niet en dat is niet erg. Meestal doen we dat zo: een globaal idee, de preciese uitvoering zien we onderweg wel. Tot dusver hadden we gelukkig vrijwel steeds goed weer, maar je kunt er niet op rekenen dat het zo blijft.

Ramsgate (5)

Ramsgate. Likkebaardend in een prachtig winkeltje aan de haven met parafernalia uit je jeugd.
Ramsgate. Likkebaardend in een prachtig winkeltje aan de haven met parafernalia uit je jeugd.

Zaterdag 01-07-2017

Twee lezers melden in het Gastenboek - waarvoor dank - dat het electrisch spoor in Zuidoost Engeland gebruik maakt van een 'third rail' systeem. De stroom wordt niet van een bovenleiding afgenomen zoals bij ons, maar van een derde rail op de grond. Southeastern, de concessiehouder voor Kent, gebruikt voor zijn British Railclass 377 treinen, waarmee wij eergisteren naar Canterbury reisden, een third rail. Het systeem is goedkoper om te bouwen, lees ik, maar het heeft een groot nadeel - een van de lezers duidt er al op - namelijk dat zelfmoordenaars niet op de trein hoeven te wachten om ervoor te springen, ze hoeven alleen maar contact te maken met de third rail. Overigens gebruikt ook de Eurostar in de Kanaaltunnel tussen Frankrijk en Engeland het systeem, en bij ons sommige delen van de metrolijnen in Amsterdam en Rotterdam.

 

Vannacht een slechte nacht. Vlagerige regen roffelt af en toe op de kuipvloer boven ons hoofd, golven klotsen vlakbij ons hoofd tegen het achterschip en een schokkerige wind rukt de boot aan de landvasten heen en weer. Halverwege de nacht vlucht Anna naar de voorhut. Onder een grauwe hemel waait het vanochtend Bf 4 uit noordwest. Precies de richting die we voor een flink deel van onze tocht in de Thamesmonding naar de Medway moeten aanhouden. Je hebt dan ook nog wind tegen tij. We wachten nog even het middaguur af, besluoiten we, maar waarschijnlijk gaan we morgen weg als de wind afgenomen is.

 

In de loop van de ochtend blaast de wind de grauwsluier van wolken weg, maar neemt niet af. We gaan niet, beslist Anna. Dus lopen we in de stralende zonneschijn de stad in voor een kop koffie en gisteren vergeten boodschappen. Op de terugweg kijken we eens binnen in een intrigerend winkeltje aan de havenzijde. Een winkeltje waar ze klassieke motoren, oude jukeboxen en flipperkasten verkopen. Parafernalia uit onze jeugd (foto hierboven), waar je likkebaardend tussen rondloopt. We hebben geen plaats thuis, zegt mijn geliefde. Ze heeft gelijk. Het is eb als we afdalen naar de steigers (foto hier), het tijdstip waarop we anders zouden vertrekken.

     's Middags lezen in de zon in de kuip, in de luwte van de buiskap. Want die vlagende west- tot noordwestenwind is niet minder. Het tweede deel van het Oorlogsdagboek van Hanny Michaelis, 'De wereld waar ik buiten sta' (Van Oorschot, 2017) strekt zich uit over 1942 - 1945. Het is meteen een heel stuk levendiger en interessanter dan het eerste deel, en vangt aan met haar verliefdheid op professor Nico Donkersloot. Een verliefdheid die wederzijds was, blijkt uit het dagboek. Donkersloot was twintig jaar ouder.

     Later in de middag bereken ik onze vertrektijd voor morgen. Vanaf 14.00 uur krijgen we het tij mee; we kunnen iets eerder vertrekken. In het nieuws: een Nederlands zeiljacht met 5 opvarenden kapseist vandaag voor de kust van Oostende bij een zeilwedstrijd. Twee mensen verdronken, één wordt vermist. Nergens vind ik informatie over hoe het schip kon omslaan. Op een van de zandbanken gestoten en de kiel afgescheurd?  Terug naar boven

Gillingham

De Red Sand Towers in de monding van de Thames.
De Red Sand Towers in de monding van de Thames.

Zondag 02-07-2017

Vanmorgen bericht Omroep Zeeland dat inderdaad de kiel van het bij Oostende omgeslagen zeiljacht was afgebroken. Overigens waren er zes opvarenden en niet vijf (zoals ik gisteren schreef), waarvan er twee verdronken, onder wie jachtbouwer Frans Maas. De overlevenden werden op het wrak aangetroffen, de zesde opvarende is Zoek. 'Het afbreken van een kiel is een vreemd fenomeen in de zeilwereld, omdat er vooralsnog geen verklaring is gevonden voor waarom de ene kiel afbreekt en de andere niet', schrijft de omroep op zijn website. Het doet me denken aan diverse andere keren dat het voorkwam (o.a. het drama met de Welsh Dragon in 2006, lees hier) en natuurlijk aan onze eigen problemen met een 'wapperende kiel' in het halfjaar voordat we (in 2007) vertrokken. Dat begint hier in november 2006. Nog steeds hebben we het gevoel - achteraf - dat we toen door het oog van de naald zijn ontkomen. Het bleek een ernstige constructiefout van Jeanneau te zijn: de scheepshuid ter weerszijden van de kiel was niet stevig genoeg. Daar hadden we al jaren mee rondgevaren. In de komende dagen zal de oorzaak van de schipbreuk voor Oostende wel duidelijk worden, want het wrak drijft er nog rond op zee en zal wel geborgen worden.

 

Vanmorgen is de lucht net als gisteren grauw, er valt enige lichte regen maar de wolkenlaag is dunner en verdwijnd gauw. het klaart echter snel op. Er is weinig wind en de zon schijnt overdadig. We moeten vanwege het tij omstreeks half twee vannmiddag afvaren, dan hebben we alles mee in de monding van de Thames. Maar er is een complicatie, mijn geliefde denkt - nee, weet het zeker - dat ze een blaasontsteking heeft. Die moet behandeld worden, maar we zijn zo stom geweest om niet een of twee antibiotische kuurtjes mee aan boord te nemen. Dus stiefelen we om half tien naar het kantoortje van de havenmeester. Het is zondag, waar moeten we heen? De huisartsen zijn dicht en ik mag hier in Engeland geen recept uitschrijven. Dus naar het QEQM-hospital, zeggen ze bij de harbourmaster, het Queen Elizabeth The Queen Mother ziekenhuis in het naastgelegen Margate. Dat is het dichtse bij. Een aardige Engelse zeiler hoort mee en biedt aan om ons met de auto ernaartoe te brengen. Daar krijgen we onze onze eerste ervaring met de even beroemde als verketterde National Health Service (NHS). Onze galante chauffeur zet ons af bij de A&E-ingang (Accidents & Emergency), ook al zijn we dat niet echt. De hitte van een volle wachtzaal slaat ons tegemoet. Bij een loketje beginnen we ons probleem uit te leggen, maar dat is niet de bedoeling, eerst een formulier invullen, zegt een overigens vriendelijke dame. Het formulier vergt minstens een halfuur. De meeste vragen betreffen onze nationaliteit, de reden om in Engeland te zijn, wanneer we teruggaan naar ons eigen land of daty we hier willen blijven, en uiteraard of we verzekerd zijn. De koffieautomaat is leeg, maar gelukkig zie ik een tweede in de hal die het wel doet. Cruciaal in het proces blijkt dat we onze EHIC bij ons hebben, de European Health Insurance Card, die in heel Europa bewijst dat je een ziektekostenverzekering hebt. Die kaart staat tegenwoordig aan de andere kant van je zorgpas, erg handig.

     Het wachten duurt twee uren. Velen tonen tekenen van ongeduld, maar over onze hoofden laat een scherm de aantallen patiënten in behandeling (48) zien, de gemiddelde wachttijd (2.12 uur) en de maximale wachtijd (6 uur). Ik kan de wachtkamer beschrijven maar wat levert dat op -  en er is meer te vertellen. We werden tenslotte bij de doorgaans streng gesloten kliniekdeur opgeroepen door een verpleegster, 'Enna Zilstra', en liepen met haar mee. Toen bleek dat we bij het verkeerde adres waren, we moesten bij de huisartsenpost zijn. Die zit net als bij ons hier ook in het ziekenhuis. Hadden we dat eerder geweten, dan waren we nu al klaar geweest.

     Overigens is iederen erg vriendelijk en voorkomend. Bij de huisartsenpost werken ze erg mee, nadat we zeiden dat we om 14.00 uur moesten zeilen om het tij mee te hebben richting Londen. Na een halfuur schreef een aardige dokter van Poolse origine de vereiste kuur voor plus een extra in reserve. De secretaresse belde een taxi voor ons en bracht ons naar de ingang. Betalen was niet nodig. Na vijf minuten stond de taxi voor en die bracht ons naar de apotheek, die nota bene in dezelfde ASDA-supermarkt zat waar we van de week al eerder waren. Maar dat is niet abnormaals, begrepen we. De chauffeur, die netjes wachtte, zei dat er in alle supermarkten tegenwoordig apotheken zaten, ook in de weekends. Ook hier hoefden we niets te betalen,

 

De chauffeur zet ons bij de haven af. Kosten 9 pond, dat kon erger. Aan boord slikt Anna de eerste pil van haar kuur. Het loopt tegen half twee en we maken in no time het schip klaar. We vragen permissie op VHF 14 to leave port en varen uit, precies op tijd, 45 minuten voor de tijwisseling. Schuin noordoost in de richting van de rode Broadstairs Knoll boei en verderop de kardinale Elbow boei. De wind is minimaal uit het noordwesten. Ik snijd waar ik kan stukken af. Zo passeren we de Elbow zandbank voor de kust en de krijtkustkaap van North Foreland. Daarna meer noordwest naar de ingang van de brede geul die Queens Channel heet, en die boven de Margate Sand bank naar het westen voert. Er is een geultje vlak boven de kust naar het westen, Gore Channel, een stuk korter maar dat heeft ondiepten en is niet goed beboeid, dat ga ik niet riskeren.

    De monding van de Thames is een ingewikkelde doolhof van geulen, kreken en droogvallende zandbanken. Exact je positie bijhouden is cruciaal. We passeren het ankergebied van South Channel met diverse zeeschepen (foto hier) en steken Queens Channel over naar de westgaande geul Princes Channel. De wind valt helemaal weg, de molens van de diverse windparken om ons heen staan stil en het wordt steeds warmer. Ver in het zuiden ligt de kust van Kent en later de ingang van het riviertje de Swale, waar je mooi kunt ankeren. Maar dat is van hieruit onbereikbaar achter de zandbanken. Hierna ligt er een groot eiland voor de Engelse kust: Isle of Sheppey.

     Tenslotte komen we in een breed water, het Oaze Deep. Hier treffen we twee groepen van merkwaardige kunstwerken, verroestte Tide Height Towers en later de Red Sand Towers. Wat zijn dat voor dingen? Het lijken overleefde verdedigingswerken voor de Thames ingang, maar misschien is het ook wel iets heel anders. (Zie foto hierboven). Later ontdek ik dat het zeeforten uit WO II zijn. Bouwwerken die de zee en de tijd een prachtige gestalte van vergeefsheid hebben gegeven). Het gebied hier heeft ook een mooie naam: Shivering Sands.

 

Het opkomend tij spoelt ons nog steeds naar binnen. Om half zeven uur bereiken we het Medway Approach Channel. Gewoon rode en groene boeien met een klein kanaal ernaast voor small craft. Hier vaart een prachtige Thames bark onder vol zeil, met kluiver en vlieger en gaffeltopzeil, op de afwezige wind. Aan stuurboord ligt het kerkhof van schepen van vroeger, uit de oorlog, maar dat moet ik nog uitzoeken. De masten en schoorstenen steken boven water uit, maar weinig omdat het vloed is. Die draagt ons langs de vroegere ferryhaven van Sheerness de brede rivier in, die Admiraal Michiel de Ruyter ooit invoer voor zijn Tocht naar Chatham. Wanneer was het? Juist, 1667. We varen in brede bochten langs de industriehavens, die vlak tegenover fraaie kustmoerassen liggen. Er moeten hier vele mooie ankerplaatsen zijn, maar wij willen nu - na 40 mijlen, het loopt tegen acht uur - graag de luxe en de rust van een haven. Na de zoveelste bocht naderen we Gillingham Marina. Anna roept op VHF 80 of ze de sluis wilklen draaien, hetgeen terstond geschiedt. Direct rechts na de sluis krijgen we rechts een box. De meeste hier hebben palen, zoals in Holland. Dat heet hier dan ook the Dutch Way, maar wij hebben een vingersteiger.

     Na het aanmeren kijken we om ons heen. Er heerst een grote rust, behoudens het zenuwachtige geraas van waterscooters ergens verderop. Ik was hier ooit eerder met mijn tweede boot, de Tyche. Dat was in 2001 met mijn tweede ex en de beide jongens. We moesten aan de wachtboeien wachten op de vloed. Er zaten touwen tussen die boeien en toen kregen we zo'n touw in de schroef. Ik wilde juist met een mes te water gaan, maar toen kwam er een bootje dat ons naar de sluis sleepte. We werden uitgekraand om het touw te verwijderen. Kosten: 1500 pond. Ik zag die boeien zoëven liggen. Wees geaarschuwd, volgens mij zitten die verneukeratieve touwtjes er nog steeds tussen. Terug naar boven

Gillingham (2)

In het centrum van Gillingham is werkelijk helemaal niets te beleven.
In het centrum van Gillingham is werkelijk helemaal niets te beleven.

Maandag 03-07-2017

De hemel is grijs vanochtend en er valt een korte regenbui, maar koud is het niet. Net als de vorige dagen klaart het na een uur of negen op. Resteert een gedeeltelijk bewolkte dag met zonnige periodes. We besluiten maar eens een wandeling te maken. Buiten het terrein van de jachthaven loopt een drukke verkeersweg. We slaan linksaf en komen al gauw bij een rotonde. Daar wijst een bordje richting centrum, 3/4 mijl. Dat is te doen, al is het aanvankelijk heuvel op. Het centrum van Gillingham blijkt de moeite van de klim niet waard (foto hierboven). In een soort cafetaria drinken we koffie, kopen in een kleine supermarkt een brood en daarna stiefelen we weer naar beneden. That is all for today.

 

Vandaag wordt mijn jongste zoon Bas 27 jaar. Ik probeer hem een aantal keren te bellen om hem te feliciteren, maar hij neemt helaas niet op. Aan het werk, zeker. Vanavond zal ik het nogmaals proberen. Het telefoontje naar St Katherine's Dock in Londen lukt wel. Tot onze verrassing kunnen we er vanaf morgen voor een week terecht, dus we reserveren. Morgen kunnen we pas rond 14.00 uur vertrekken om het tij mee te hebben, maar dat is geen probleem, verzekert een aardige dame me, de sluis wordt tot middernacht bediend.

 

De politieke debatten op de Britse televisie zijn soms onthutsend in hun directheid en plat egoïsme. Ministers van Theresa Mays kabinet eisen op hoge toon het schrappen van alle ontwikkelingshulp aan het buitenland. Brexiteer Boris Johnson is onder hen. Het bespaarde geld moet besteed worden aan verhoging van de ambtenarensalarissen. Als het niet gebeurt, bezweren ze hun PM, dan zullen de kiezers haar in steek laten. Tegelijkertijd gaan de inkomens van verpleegkundigen omlaag. En dat alles in een uitermate grove toonzetting, die geen tegenspraak duldt. Tevens zien we duidelijk dat de steden vervuilen en verloederen. Er zijn geen mensen om simpel schoon te maken. Dat zou gedaan kunnen worden door de talrijke immigranten, maar die moeten dit land uit, vinden ze. Engeland is een onaangename samenleving aan het worden.

     Verder is het maar een saaie bedoening, deze jachthaven. We brengen de dag lezend en luierend door. Het blijft overwegend bewolkt met een tamelijk vlagerige wind uit het westen. Halverwege de middag valt er opnieuw een korte bui.

 

Update 21.30 uur local time. Vanavond kreeg ik toch Bas aan de lijn. Hem gefeliciteerd. Het gaat goed met hem. Vandaag had hij gewerkt en heeft nu twee dagen vrij. Hij herinnerde zich de haven van Gillingham nog en dat we er in 2001 een touw in de schroef kregen. Hij was toen net 11.  Terug naar boven

Londen

Dinsdag 04-07-2017

Afgemeerd in Londen, vlak voor de Tower Bridge. St Katherines Dock was al dicht. Wachten tot morgenochtend tien uur voor de sluis aan een boei. Beetje onrustig, bumpy vanwege al die ferrys en feestboten die om ons heen varen, maar zeg nou zelf: mooier plek is er niet! (foto hierboven). Morgen om tien uur kunnen we de haven in. Verslag volgt morgen. Terug naar boven

Londen (2)

Anna vanmorgen. De boot lag vannacht aan een gratis meerboei voor Tower Bridge.
Anna vanmorgen. De boot lag vannacht aan een gratis meerboei voor Tower Bridge.

Woensdag 05-07-2017

Gisteren verlieten we de marina van Gillingham om tiien voor twee, voor de tocht over de Thames naar Londen. Er was veel bewolking maar ook zon en weinig wind. De laatste ebstroom bracht ons in een uur over de Medway terug naar Sheerness. Vroeger een belangrijke ferryhaven. De Medway zelf heeft aan de zuidoever prachtige zoutwatermoerassen en droogvallende slikken. De noordoever wordt gedomineerd door industriehavens. Hier en daar staan oude forten, mogelijk nog uit de tijd van de Tocht naar Chatham van Michiel de Ruyter. Ze staan als verweesde mammoeten tussen al die hijskranen en massale haveninstallaties die, gelet op de alom aanwezige roest, ook al achterhaald zijn.

     Bij de uitvaart van de Medway kun je door een gaatje in de Grain Sand bank direct noordelijk varen, naar de westgaande geul, die Swatchway heet. Het is juist dood tij. We varen langs de drooggevallen platen van de Yantlet Flats, waar twee groepen zeehonden lui liggen te zonnen (foto hier). We zetten de VHF op kanaal 68 London VTS, de verkeerspost, en motoren verder langs nieuwe banken en platen, de Blyth Sand, langs de rode tonnenlijn. Geleidelijk komen de noordelijke en zuidelijke oevers naar elkaar toe; het begint meer en meer op een rivier te lijken. Eveneens geleidelijk beginnen we de opkomende vloedstroom mee te krijgen. Om 16.00 uur vaart een snelle RIB van de Border Police langs ons. Kennelijk wekken we de belangstelling van de vier opvarende politiemannen, want ze draaien om en komen naast ons varen. Beleefd vragen ze of er twee agenten aan boord mogen komen. Jonge mannen, ze doen uiterlijk erg aan onze schoonzoon Michel denken, die vroeger ook bij de politie zat. Ze willen onze paspoorten zien en vragen naar onze bestemming, waar we vandaan komen en wanneer we Nederland verlieten. En of we voorraden aan boord hebben. Voorraden? Ja, sigaretten, drugs, en dergelijke. Die hebben we niet. Over illegale migranten reppen ze niet. De mannen zijn gauw tevreden, ze kijken niet eens binnen.

     We gaan voorbij de kranen van de Thames Gateway Port de eerste rivierbocht - naar het zuiden - in en hebben meer stroom mee (SOG = 6,8 knopen, speed over ground). Aan het eind van de bocht, bij het baken Coalhouse Point, buigt de Thames weer naar het westen. Nu is de SOG al 7,4 knopen. We passeren stadjes en opnieuw haveninstallaties, zoals de Tilbury Docks. De vloedstroom spoelt ons snel door nieuwe rivierbochten. Er is weinig verkeer; een enkele tanker en een grote ferry komen ons tegemoet. Dan zien we in de verte de eerste brug, de Queen Elisabeth road bridge met een hoogte van 53 meter (foto hier). Op de noordoever is een grote olieterminal, waar een Nederlandse tanker ligt, de Star Bonaire uit Zaandam. Op de brug zwaait een man naar ons. De SOG op de vloedstroom bedraagt nu 8,3 knopen en het is van hier nog 17 zeemijlen naar Tower Bridge. Nog twee uren varen, dus. We schatten dat we ongeveer kwart over acht bij St Katherine Docks zullen aankomen, maar gelukkig zei men aan de telefoon gisteren dat de sluis vandaag tot 12.00 uur bediend wordt. Vanaf het baken Crayford Ness luisteren we London VTS uit op VHF 14. Nog steeds overheersen industriecomplexen, havens en flatgebouwen de oevers.

 

De bochten in de rivier probeer ik zoveel mogelijk af te snijden, omdat er nauwelijks verkeer op het water is. We passeren de bakens van Cross Ness en Margaret Ness. Bij de laatste moet je op VHF 14 London VTS oproepen en je melden voor de passage van de Thames Tidal Barrier, een stormvloedkering zoals bij ons in de Nieuwe Waterweg. Het is 19.15 uur en de SOG is opgelopen naar 8,6 knopen. Veel vliegtuigen vliegen laag over, onder andere een KLM-toestel. Welk vliegveld hier ligt, wet ik niet. London VTS vraagt me opnieuw op de roepen als ik de Barrier in zicht heb. Dat is om 19,30 uur. Het gaat nu snel. Rappe veerponten steken vlak voor ons over; dat moet je onverstoord laten gebeuren, ze houden alle rekening met je. Dan zien we de stormvloedkering. VTS London draagt me op de vrachtboot voor me te volgen door de Barrier (foto hier).

     De rivier is smaller en neemt een paar grote bochten. De oeverbebouwing wordt stedelijker. In een scherpe bocht ligt de beroemde Millenniumdome (foto hier). Snelle ponten en watertaxi's passeren ons aan alle kanten. We passeren de hoge wolkenkrabbers van The City, met bekende namen als JP Morgan en HSBC (foto hier). Overal staan hoge bouwkranen waar nieuwe torens moeten verrijzen. Ik dacht dat ze allemaal voor de Brexit zouden uitwijken naar het continent? Verderop zien we de statige gebouwen van de Navy Academy met ernaast het beroemde theeschip de zeilklipper Cutty Sark.

     En dan komt het grote moment. Terwijl we  nog steed 8,6 knopen lopen over een onrustig golvende rivier, omringd door partyboten en ponten, maken we de laatste bocht. De ondergaande zon schijnt onder een wolkenbank door en daar ligt hij dan: de Tower Bridge (foto hier), een van de iconen van Londen met aan weerszijden fraaie, nieuwe wolkenkrabbers. We varen op tot voor de sluisdeur van St Katherine Docks en roepen ze op VHF 80 op, zoals afgesproken. Maar hoe we ook roepen, ze reageren niet, ook niet op de telefoon. Rode lichten naast de sluis staren ons pesterig aan, de haven is gewoon gesloten. We zijn woest, wat is dat voor afspraak! Anna foetert de Britten uit en is er opeens glad voor om ze terstond uit de Europese Unie te donderen. We roepen een man aan die op de kade staat en vragen of hij even naar het office wil lopen om iemand te waarschuwen. Mogelijk antwoordt daardoor opeens een medewerker op VHF 80. Nee, de sluis en de haven zijn dicht, morgenochtend om tien uur gaat de sluis weer draaien. Hijzelf kan niets doen, want hij is van de administratie. Ondertussen dobberen we op de onrustige stroom vlak voor Tower Bridge heen en weer.

      Tja, we kunnen hoog en laag springen, maar we komen er niet in. Onze beste optie is om aan te leggen aan een van de wachtboeien, die berucht zijn omdat ze laag en moeilijk bereikbaar zijn, een kleine ring hebben en vlak bij elkaar liggen. Bovendien is het door al die veerponten, watertaxi's en feestboten erg bumpy liggen. Maar in de nood word je vindingrijk: langzaam acheruit varend nader ik voorzichtig een boei en Anna steekt snel vanaf het zwemplatform een lijn door de ring en legt hem op een achterbolder vast. Zo, die zit. Nu halen we er een lijn vanaf de boeg doorheen en laten de eerste langzaam schieten. De stroom duwt boot en boei op zijn plaats. Ik haal het anker wat omhoog, zodat de lijn niet tegen de vloeien kapot schavielen kan. Geleidelijk aan stabiliseert de situatie zich. We gaan in de kuip zitten om met een glas witte wijn van het unieke uitzicht op Tower Bridge te genieten (zie foto van gisteren en deze hier). We realiseren ons dat bijna niemand zoiets meemaakt: een nacht vlak voor een van de beroemdste bruggen ter wereld. Nu de avond valt is de brug prachtig verlicht. Misschien hebben we geen pech, maar gewoon geluk.

 

De nacht valt heel erg mee, het is veel rustiger dan verwacht. De drukke scheepvaart op de Thames houdt na twaalf uur op, zodat we niet schudden en last hebben van al die kielzoggolven. Alleen moet ik er 's nachts even uit. De boeien liggen zo dicht bij elkaar, dat de naastliggende bij de tijwisseling tegen de boot bonkt. Ik trek hem met een lange pikhaak achterlangs zodat het schip verder met de stroom mee kan draaien.

     Vanochtend ontwaken we bij stralende zonneschijn en een vrijwel wolkenloze, blauwe hemel. Het wordt een warme dag. We ontbijten in de kuip en bewonderen opnieuw het uitzicht, maar maken ons ook zorgen. Als de sluis anders dan afgesproken gisteravond niet draaide, kunnen we er dan wel op rekenen dat onze reservering stand houdt?

     De drukte op de rivier is allang op gang gekomen. Hier nog een foto van de boei, waar we aan hangen. Om half tien krijgen we de dockmaster op VHF 80 aan de lijn. We worden om half elf geschut, zegt hij, eerst moeten er vijf boten van binnen naar buiten. Die wachten we af en ondertussen komen er nog twee jachten vanaf de rivier bij. De laatste kan om half elf niet mee, want de sluisdrempel is nog te hoog om een diepgang van 2.50 meter toe te laten. Met zijn tweeën liggen we even later in de sluis (2 foto's hier). Tijdens de schutting meld ik me op het office. Daar zit dezelfde medewerkster die ik eergisteren aan de telefoon had. Nu blijkt hoe het misverstand ontstond; ze dacht dat we al in de buurt waren en bedoelde toen met 12.00 uur twaalf uur 's ochtends. Tja.

     We krijgen een mooie plek in het Central Basin, maar wel tussen twee motordozen. Maar we leggen aan met de kuip achter, zodat we een balkon met vrij uitzicht hebben (foto hier). Heerlijk hoe rustig het water hier is na de rivier. We richten ons in en klappen tegen de mokerende zonneschijn de bimini uit. Daarna maken we een korte wandeling over het complex, dat vol is met restaurants, terrassen, cafés en dure winkeltjes (foto hier). Ik herinner het me nog van 2001. De hitte noodt niet activiteit; het is intussen 28 graden zonder wind. Aan het eind van de middag werk ik het verslag bij; vanavond gaan we ergens hier lekker uit eten. Terug naar boven

Londen (3)

Donderdag 06-07-2017

De maandelijkse update van de gemiddelde wereldtemperatuur in de lagere atmosfeer, zoals gemeten door satellieten, is over de maand juli onverminderd hoog: + 0,21 graden Celsius boven het gemiddelde over de jaren 1981 - 2010 (hierboven).

 

Hier in Londen vangt de dag zonnig aan met wat bewolking, na een warme nacht. Het zal vandaag nóg warmer worden dan gisteren, maar aan het einde kan er een onweersbui ontstaan. We gaan daarom vroeg op weg, in de relatieve koelte van de ochtend, en lopen over het fraaie voetpad dat men heeft aangelegd langs de Thames (Thames Pathway West). Dat voert allereerst onder Tower Bridge door naar de Tower of London. De oudste delen dateren al van 1078, toen William the Conquerer hier een fort bouwde. Het contrasteert sterk met met de moderne wolkenkrabbers verderop in de stad (foto hier). Hier is dat, anders dan in Gorcum met de lelijke pisgele hoteldoos van Berry Voet, acceptabel door de grote afstand die het contrast verzacht). Het pad langs de oever wordt een paar keer onderbroken door bouwwerkzaamheden, maar het is wel spectaculair en voert ons onder volgende bruggen door. We genieten van de fraaie architectuur van veel gebouwen op beide oevers. Na vijf kwartier lopen slaan we af in de richting van de Strand, de lange winkel- en theaterstraat van de stad. Wat een drukte en wat een enorme hoeveelheid gejaagde Yuppen! Vermoeid door de hitte strijken we op een terrasje neer voor koffie (foto hier). Verderop op Trafalgar Square is het nóg drukker, maar nu vooral met jongeren en toeristen, van wie minstens de helft van Aziatische herkomst is. Ze fotograferen alles wat er te zien is: de muzikanten, de levende beelden, de van Admiraal Nelsons column, de talloze andere beelden, het nieuwe beeld uit 2016 'Really Good' van David Shrigley, een hand met een opgeven duim (2 foto's hier). Ik fotofrafeer dus zelf ook.

     Tenslotte lopen we de trappen op naar de National Gallery, het grote, centrale museum van de stad. Gratis toegankelijk, je hoeft alleen maar je tas open te doen voor de security bij de ingang. Dat is een fantastisch museum! We brengen er een paar uren door, verrukt zwervend van de ene zaal naar de andere (foto hier), en bewonderen wereldberoemde, iconische werken van Titiaan, Caravaggio, Velasquez, El Greco, Rembrandt, Van Gogh ('Zonnebloemen'), Van Dyck (natuurlijk het 'Arnolfini Portret'), Turner en wat niet al. Alle cursussen kunstgeschiedenis van de KLU komen voorbij. Ik herinner me uit mijn jeugd de beroemde 'Venus voor de spiegel' van Velasquez; als jongen keek graag naar een reproductie ervan. Die wondermooie billen! Nu fotografeer ik het origineel (foto hier). Het valt ons op hoeveel mooier de schilderijen zélf zijn dan de reproducties ervan. Het is allemaal veel te veel, zoveel indrukken te verwerken is onmogelijk. Dus na een paar uren vinden we welletjes.

     We lopen terug naar de Strand, waar een bushalte is van lijn 15, en bestijgen de bovenverdieping van een dubbeldekkerbus die ons door het drukke verkeer via Strand en Cannon Street terugbrengt naar de Tower of London. We eten bij een stalletje een ijsje (Anna) en een hot dog (ik). Terug aan boord, het is half drie, constateren we dat het binnen in de kajuit 31 graden is. We zijn flink afgemat geraakt en nemen rust inde kuip. Nu loopt het tegen zeven uur, er verschijnen wolken, mogelijk het voorzegde onweer. Ik leg een nieuw fotoalbum aan en publiceer de achterstallige foto's van gisteren op en die van vandaag. Terug naar boven

Londen (4)

In The Globe, de replica van het theater van Shakespeare.
In The Globe, de replica van het theater van Shakespeare.

Vrijdag 07-07-2017

De onweerswolk van gisteravond trok westelijk van ons langs. Er pletsten alleen wat dikke regendruppels op dek en bimini. Bliksem en donder kwamen er niet aan te pas, maar wel zakte de temperatuur merkbaar enige graden en dat gaf wat verlichting. Vanmorgen begint de dag met zon en een dunne laag kleine schapenwolkjes. Het wordt met 29 graden een fractie koeler dan gisteren. In grote delen van Europa is sprake van een hittegolf.

     Binnen de klimaatwetenschap circuleert een theorie over het zwakker worden van de straalstroom, dat gepaard gaat met grotere slingeringen, de polar vortex. Door de sterke opwarming van de noordpool, de arctische amplificatie, wordt het temperatuurverschil tussen de evenaar en de noordpool kleiner. Dat zou tot een verzwakking van de straalstroom leiden. Tegelijkertijd heeft het systeem door de arctische opwarming meer energie, wat leidt tot grotere slingeringen in de straalstroom (polar vortex). Slingeringen van warme lucht verder naar het noorden en koude lucht verder naar het zuiden. Door de langzamere straalstroom kunnen die bochten zelfs tijdenlang helemaal stilstaan. Dat gebeurt nu: extreme droogte in Califonië en een hittegolf in Europa. Wie er meer van wil weten, kan hier terecht.

 

We hebben op onze reizen veel steden leren kennen vanuit de bovenverdiepingen van toeristische dubbeldekkers. Bijvoorbeeld Porto, Lissabon, Istanboel en Cyprus. Het is een goede manier om een indruk te krijgen als je langs allerlei bezienswaardigheden wordt gevoerd en kunt uit- en opstappen waar en wanneer je wil. Dus kopen we twee 1-day tickets en stappen op een bus van de Golden Tours. Zie foto hier. Die voert ons allereerst over de Southwark Bridge naar de andere oever van de Thames, waar de eerste halte The Globe is, de replica van het theater waar Shakespeare zijn toneelstukken liet opvoeren. Het oorspronkelijke theater stamde uit 1599 en stond 200 meter verder op de Bankside, maar het brandde in 1613 tot de grond toe af. De replica werd in 1997 voltooid en er worden veel toneelstukken van de meester in uitgevoerd. Het is geweldig leuk om er rond te lopen (zie foto hierboven en een tweede hier) en je kunt je een goede voorstelling maken hoe de rijken en de edelen in de overdekte loges en de armen op de niet-overdekte vloer zich vermaakten met wat de acteurs brachten. Je zou erbij willen zijn. Als vanzelf klinken de onsterfelijke teksten in mijn hoofd en als ik later in de museumshop een zwart t-shirt zien met een zo'n tekst - uit Romeo & Juliet - dan moet ik die hebben. 'These violent delights have violent ends.' Broeder Lawrence waarschuwt met die woorden Romeo (act 2, scene 6). Die slaat ze in de wind. 'Als je maar weet dat ik niet naast je ga lopen, als je dat shirt draagt', waarschuwt Ans. Sla ik ook in de wind.

 

We stappen na het bezoek weer op de dubbeldekkerbus, die ons langs Waterloo Station (The Kinks!) naar Westminster Bridge brengt. De brug van de jongste terroristische aanslag. Het is overal druk in Londen en ook hier, het leven gaat door, de mensen trekken zich er niets van aan. Overigens is de aanwezigheid van de politie niet erg opvallend. Aan het eind staan de Big Ben en de Houses of Parlaiment. Londen brengt je steeds liedjes in het hoofd:

 

'Westminster Abbey, the tower of Big Ben

The rosy-red cheeks of the little children.'

 

Wie ook weer? Ja, Roger Miller! In 1966. Westminster Abbey ligt inderdaad erachter, maar het is er geweldig druk. De bus draaiet om een pleintje en ineens duiken er motoragenten op die alle verkeer stopzetten. Twee zwarte, geblindeerde limousines scheuren voorbij (foto hier) richting parlement. Was dat Theresa May? Ik dacht dat ze overigens naar de G20 in Hamburg was.

     De bus rijdt verder en we stappen vlakbij Trafalgar Square uit, het is al één uur geweest en tijd voor lunch. We vinden een tafeltje aan een drukke zijstraat, waar we caprese (Anna) en King Prawn (ik) eten. Daar maken we de allereerste selfie van ons leven (zie hier).

 

's Middags zitten we nog uren in de bus om alles in ons op te nemen, Hyde Park, Buckingham Palace (Elisabeth II kwam niet eens naar buiten), the Royal Albert Hall, het Victoria & Albert Museum, Whitehall, Downingstreet 10, enzovoorts. We zijn vermoeid en stappen niet meer uit, en laten ons met al onze indrukken naar de Tower terugvoeren. Warme dag! Zoals gezegd 29 graden. Er komt wat bewolking, we zitten in de kuip met Sir Geldof, die blij zingt omdat we terug zijn. Morgen wordt het wat koeler. Terug naar boven

Londen (5)

Tate Modern, Londen.
Tate Modern, Londen.

Zaterdag 08-07-2017

Vandaag met buslijn 15 naar St Pauls Cathedral, die we niet bezoeken. Het is namelijk vandaar niet ver lopen naar de Millennium Footbridge, de hangende stalen voetgangersbrug over de Thames uit 2000 (foto hier). Op de andere oever is het wereldberoemde Tate Modern, een enorm museum voor moderne kunst dat werd ondergebracht in een oude electriciteitscentrale. Dat willen we bezoeken. Bij de ingang eten we eerst een vegetarische mushroom burger.

     Ik sta niet vaak met mijn mond vol tanden, maar dit museum is zó overweldigend dat woorden te kort schieten. Het wordt daarom een kort verslag, waarbij vooral de foto's het moeten zeggen. Wat moet je doen als je voor het eerst een dergelijk museum bezoekt? Zoals vaker kiezen we ervoor om gewoon op ons gemak ongericht rond te slenteren en alles op ons in te laten werken. We zien werken van Mondriaan, Rothko, Karel Appel, Dali, Tanguy, natuurlijk de beroemde pisbak van Marcel Duchamp ('Fountain') uit 1917, nu honderd jaar oud (zie foto hier), Andy Warhol, er komt geen eind aan. Hier nog 4 foto's.

     Om vier uur voelen we ons overvoerd, er kunnen geen indrukken meer bij. We drinken thee op de 9e verdieping met prachtig uitzicht over Londen. We lopen over de voetgangersbrug terug naar St Pauls en pikken lijn 15 terug naar de haven. Ik vergeet te zeggen dat het met 28 graden Celsius opnieuw warm en zonnig was. Vanavond lekker samen uit eten. Terug naar boven

Londen (6)

Op het balkon van de bovenste verdieping van The Dickens Inn.
Op het balkon van de bovenste verdieping van The Dickens Inn.

Zondag 09-07-2017

De prijs-/kwaliteitsverhouding van The Dickens Inn op St Katherine Docks is niet erg gunstig, maar het plekje op het bovenste balkon was het wel waard. We zaten er romantisch en keken tussen de groene bladerkronen van de platanen door naar ons bootje en de Tower Bridge (foto hierboven). Platanen die blijkbaar een aantal jaren geleden gekandelaberd waren; dat heeft ze bepaald goed gedaan. We hadden op dat balkon een heerlijke avond.

 

Vannacht slecht geslapen omdat de Duitse jongelui op de motorboot naast ons luidruchtig waren. Niet eens zo erg, trouwens, maar nét boven de gehoorgens, zodat we er maar niets van zeiden, maar het hield ons wel uit de slaap. Vandaag ging de helft van hen in elk geval weg. Ook een aantal jachten vertrekken; weer anderen keren terug. Het is overwegend bewolkt met flinke zonnige periodes tussendoor en niet meer zo erg warm. Hoewel, toch nog 27,5 graden in de kajuit. We hebben besloten tot een rustdag, want de achterliggende dagen waren vermoeiend. We vullen alleen onze voorraden aan in de grote Waitrose supermarkt die vlak ten noordoosten van het East Basin ligt. Daar vinden we een verrassing: ze hebben Chateau Musar, de rode wijn uit Libanon. We bezochten de kelders van Musar in 2010 in Libanon, gelegen in christelijk gebied tegen de helling van het hoge kustgebergte. De wijn die hier in het schap staat is uit 2006. Wie weet, misschien hebben we die al eens eerder gedronken. Voor wie de wijn niet kent: hij staat gelijk met de beste wijnen uit de Haut-Medoc en wint vaak op blinde proeverijen. Lees hier over ons bezoek aan Musar.

     We lezen en luieren heerlijk in de kuip, terwijl Sir Geldof blij kwettert en kwinkeleert. Hij houdt nu eenmaal van gezelschap. Een uur lang lijkt het alsof er iets mis is bij Tower Bridge, want er hangen twee helikopters al die tijd stil boven de brug. Ook horen we sirenes. Dan is het opeens weer over. Nergens vinden we berichten. Loos alarm? Verder is er vandaag niets te vertellen. Morgen naar het British Museum. Terug naar boven

Londen (7)

Voor het British Museum, Londen.
Voor het British Museum, Londen.

Maandag 10-07-2017

Meer wind en een wat lagere temperatuur vandaag. Met 26.5 graad Celsius is het nog altijd flink boven normaal, maar het is overwegend bewolkt. In de media verschijnen veel berichten uit verschillende werelddelen over extreme droogte, nauwelijks blusbare bosbranden en talrijke overstromingen door extreme regenval. In Estremadura, Spanje, dreigt de wijnoogst te mislukken, de druiven schrompelen door de droogte weg.

    Als eerste lopen we vanmorgen naar het marina office, om af te spreken wanneer we deze week naar buiten, de Thames op geschut kunnen worden. Dat is afhankelijk van het tij en kan alleen twee uur vóór en 1,5 uur na hoog water. De eerste gelegenheid is komende donderdag om 6.15 's ochtends, dus dat spreken we af. Gunstig dat het zo vroeg is, dan hebben we het tij nog urenlang mee om de rivier af te zakken en ook nog tijd genoeg om naar onze volgende bestemming te varen: Burnham-on-Crouch aan het riviertje de Crouch. Dat is aan de noordelijke oever van het Thames Estuarium. Terug naar het platteland.

 

We lopen naar het Aldgate Station, waar we een dubbeldekkerbus nemen naar het British Museum. Er staat voor het gebouw een lange rij op straat, door het hek en daarna naar de tent van de security die alle tassen controleert. Zie foto hierboven. Maar het gaat vlot en na tien minuten lopen we de trappen op naar de ingang. Zoals alle musea die we bezochten, is de toegang ook hier gratis. We zijn voorbereid op weer een overweldigende ervaring, dus van tevoren kiezen we een aantal stukken en zalen uit die we persé willen zien, want overdaad schaadt.

     Ik wil heel graag de Steen van Rosetta zien die in 1799 door Franse troepen gevonden werd in Egypte. De steen is van donker graniet en bevat driemaal dezelfde tekst. Van beneden naar boven: Grieks, demotisch en hiëroglyfen. Daardoor lukte het in 1822 om het Egyptische hiëroglyfenschrift te ontcijferen, en dat gaf de wereld toegang tot de voor die tijd onbegrepen wereld van de farao's en hun godsdiensten. Het zijn enorme lappen tekst en je moet je niet voorstellen hoeveel tijd het kostte om die erin te graferen. Zoals je kunt verwachten drommen vele bezoekers om de glazen vitrinekast heen, waar de steen in staat, maar het lukt me toch om dichtbij genoeg te geraken om hem te zien (foto hier). Merkwaardig, de steen zou dateren van 196 vChr. Later koop ik in de museumwinkel een kleine replica in dde vorm van een presse-papier voor mijn studeerkamer.

     Het tweede stuk dat we willen zien is een typerend beeld van het Paaseiland, de keus van Anna. Het stelt de figuur voor van Hoa Hakananai'a (foto hier). In de Rapa Nui taal van het eiland zou de naam betekenen: 'brekende golf' maar ook 'surfende man' of 'verloren en gestolen vriend'. Daar schiet je niet veel mee op. Zo'n vijftien jaar geleden las ik 'Easter's End', het boek uit 1995 van Jared Diamond over het bijna uitsterven van de eilandbevolking. Dat kwam doordat ze op den duur alle bossen omkapten. Hij gebruikte het als metafoor voor wat de mensheid met de hele aarde doet, maar zijn theorie bleek uiteindelijk voor het Paaseilend zélf niet geheel te kloppen - maar ik weet niet meer hoe het precies zat.

     Tja, en dan de mummies. Ook een keuze van Anna. De Britten sleepten er in de koloniale tijd honderden uit Egypte naar dit museum. Nu zagen we er in 2011 al een aantal in het Egyptisch Museum in Caïro, dat vlak naast het Tahrirplein ligt van de opstand tegen Mubarak, die toen juist voorbij (en mislukt) was. (Het verslag van toen staat hier). Maar hier in Londen hebben ze er veel meer (zie foto hier). We vinden het aandoenlijk hoe enorm mensen hun best deden om na hun dood voort te bestaan. Een tot mislukking gedoemd streven - hoewel - misschien kan het ooit lukken als de evolutie biologische mens vervangt door een digitale. Of als de theorieën van mensen als Aubrey de Grey in de praktijk worden gebracht en we minstens duizend jaar leven en tenslotte daarna echt onsterfelijk worden.

 

We slenteren nog door vele zalen als door evenzovele eeuwen. Het is half twee als we het museum verlaten en op een terrasje neerstrijken in Museum Street voor een late lunch: caprese en knoflookbrood. Bus 25 brengt ons terug naar Aldgate Station. Hier is geen OV-kaart nodig; je betaalt contactloos met je bankpas, snel en simpel. Waarom koos men daar in Holland eigenlijk niet voor? Ik zou het niet weten; misschien bestond het nog niet?

     Terug aan boord, blij begroet door ons vogeltje. Een paar uren rust in de kuip. We weten nog niet wat we morgen gaan doen. Er schijnt regen op komst te zijn. Terug naar boven

Londen (8)

De Egyptian Escalator in het warenhuis Harrods.
De Egyptian Escalator in het warenhuis Harrods.

Dinsdag 11-07-2017

Gisteren zagen we op een van de talrijke dubbeldekkerbussen een reclame voor een opvoering van Hamlet in het Harold Pinter Theatre. Terug op de boot begon ik meteen te bellen: zijn er nog kaartjes? Helaas, alleen nog eentje voor woensdagavond. De volgende dag vertrekken we om zes uur in de ochtend. Ga toch alleen, zegt Anna, je vindt het zo mooi! Nee zeg, zonder Anna heb ik er niet veel zin in en bovendien blijkt het kaartje maar liefst 89,50 pond te kosten. Dus liefde en zuinigheid winnen het van Hamlet.

 

Vandaag een dag met fikse regenbuien. De temperatuur is terug naar 21 graden. 's Ochtends is het nog droog en Anna wil graag een bezoek brengen aan het beroemde warenhuis Harrods. Dat doen we (met liefde!) Met buslijn 6 proberen we er te komen (foto hier), maar in de buurt van Hyde Park is alles afgezet, de bus gaat niet verder. Misschien is er iets gaande bij het naastgelegen Buckingham Palace? Krijgt Elisabeth II bezoek? We lopen in de richting waar we Brompton Street vermoeden, maar we verdwalen en belanden bij Grosvenor Gardens. Een dure buurt. We drinken koffie onder een luifel op een terrasje. Met behulp van onze smartphones vinden we de weg naar Harrods, maar juist als we er vlakbij zijn breekt er een ware wolkbreuk los. We schuilen in de portiek van een deftige managementfirma. De bui duurt zeker tien minuten.

     Het pand van Harrods is kolossaal. We betreden de tempel van onbetaalbare praal en hebzucht van de achterzijde, maar er staat wel een man in livrei die de deur openhoudt. Het gebouw is een onoverzichtelijke doolhof van verdiepingen, entresols en afdelingen met enorm veel personeel. We lopen langs damesschoenen van duizenden ponden en onder andere een televisie van bijna 20.000 pond. Overigens staan er vrijwel nergens prijzen bij. Het verveelt ons gauw, ook Anna, maar de prachtige Egyptian Escalator maakt veel goed (foto hierboven). Aan de voorzijde verlaten we Harrods en kopen op Brompton Street een parapluutje voor vijf pond. De straat voert ons terug naar Hyde Park en daar vinden we een bus die ons naar Trafalgar Square terugbrengt. We eten een late lunch in een Pret-A-Manger, het type snelle lunchzaken die je hier in overvloed ziet. Organic coffee, natural food. Met lijn 15 zijn we omstreeks vier uur terug in St Katherine Docks.

     We vallen in de kajuit in een aangename sluimer, die af en toe onderbroken wordt door roffelende regenbuien op het dek. Morgen zou het weer zonnig zijn met hogere temperatuur. Vanavond gaan we Indiaas eten bij het restaurant vlakbij op de kade.

 

In het nieuws de verbijsterende emails van de zoon van Donald Trump uit de zomer van 2016, die bewijzen dat diens campagne inderdaad met de Russen onder één hoedje wilde spelen om Hillary Clinton onderuit te halen. Het schandaal slaat in de versnelling. 'If The New York Times knows all this, imagine what Bob Mueller knows', schrijft NRC-journalist Tom-Jan Meeus op Twitter. Terug naar boven

Londen (8)

Dulce in Central Basin van St Katherine Docks.
Dulce in Central Basin van St Katherine Docks.

Woensdag 12-07-2017

Wat een kwalijke miskleun van de jonge Groen Links wethouder van Gorinchem, Arjen Rijsdijk! Trots meldt gistermiddag de gemeente Gorinchem in Facebook dat een 'Chinese delegatie uit Tibet afgelopen maandag een bezoek aan Gorinchem bracht. Zij waren geïnteresseerd in onze groenvoorziening, vestingwallen, historische binnenstad en samenwerking op het gebied van cultuur.' Tibet! Je moet driemaal met je ogen knipperen om te geloven wat je leest. Tibet wordt sinds het begin van de jaren 50 illegaal door China bezet. Tienduizenden Tibetanen moesten hun land ontvluchten, onder wie de Dalai Lama, de religieuze leider. In diverse VN-resoluties werd de Chinese bezetting veroordeeld. Maar China gaat onverstoorbaar door met de annexatie-politiek en is doende met de import van honderduizenden Chinezen om het land onder contrôle te brengen en deel van China te maken. Ook Groen Links heeft dat altijd veroordeeld. In 2010 kreeg de partij nog de voorzitter van het Tibetaanse parlement in ballingschap op bezoek. Niettemin ontving de Gorcumse wethouder Rijsdijk gisteren, ik citeer nogmaals, 'een Chinese delegatie uit Tibet'. Voor de groenvoorziening, etc. Misschien heeft hij trots getoond hoe onze gemeente de waardevolle resten van de 14e eeuwse stadsmuur en -toren vernielen gaat, zoals de Chinezen zelf in de afgelopen jaren vele historische Tibetaanse kloosters beschadigden en vernielden. Mogelijk heeft Rijsdijk slecht opgelet en was hij nog wat daas van het Hippiefestival. Nogmaals, wat een miskleun!

 

Het bovenstaande plaatste ik gisteravond op Facebook en als ingezonden brief op de website van De Stad Gorinchem (zie hier). Vandaag levert het een aantal wonderlijke reacties op. De meest bizarre is een verzonnen Jansen Steurbericht (zie hier) met de titel 'Tom Zijlstra brein achter Jansen Steur'. De auteur verbergt zich laf achter een pseudoniem. Kennelijk handhaaft DSG zijn eigen huisregels niet. Grappig is een app'je dat ik van de redactie van Tubantia ontvang; daarin vragen ze 'wat dit fake-bericht te betekenen heeft?' Kennelijk hebben ze nog een JS-alert uitstaan. Hun reactie na mijn uitleg: 'Smadelijk. Die krantensite gooit haar reputatie ook meteen te grabbel'. Overigens heeft de redactie in de loop van de middag het fake-bericht verwijderd. Even later geldt het ook voor mijn eigen stukje, en dat is natuurlijk weer zwak van de redactie. Want dat was immers een met feiten onderbouwde opinie. Conclusie: de pers van het provinciestadje Gorcum heeft het niveau niet.

     Niemand van de FB-reageerders ontkent verder de inhoud van mijn stukje, namelijk dat Gorcum een delegatie van Chinese bezetters van Tibet ontving. Ook de wethouder zelf gaat niet op de feiten in. De reacties zijn vooral op de man gericht (kill the messenger), anderen brengen het niet verder dan loltrappen; alles bijeen laat het weer eens zien dat veel mensen op Facebook geen debat weten te voeren. Alleen op serieuze reacties geef ik antwoord.

 

Gisteravond regende het zó hard, dat we geen zin hadden erdoor te gaan naar het Indiase restaurant, ook al is dat vlakbij. Dus flanste Anna een maaltijd in elkaar met wat er nog in de bakken en de koelkast zat. Vannacht zware regenbuien, dat hebben we lang niet meegemaakt.

     Vanmorgen is het droog en grijs. We doen boodschappen bij de grote Waitrose-super achter East Basin en regelen dat we morgenochtend vroeg het havengeld kunnen voldoen. Om 5.20 uur zullen ze onze walstroom afsluiten, het verbruik meten en als we een uur later in de sluis liggen kunnen we alles betalen. Het zal er wel flink inslaan.

     Tegen het middaguur breekt de wolkenlucht open en geven steeds grotere blauwe plekken ruim baan aan de zon. Het wordt een leesmiddag. Halverwege wordt het dusdanig zonnig dat we verhuizen naar de kuip. Ik bel de havenmeester in Burnham-on-Crouch om een ligplek voor morgenmiddag te reserveren. Altijd prettig als je daar zeker van kunt zijn. Terug naar boven

Burnham-on-Crouch

Ontmoeting met een Thames barge.
Ontmoeting met een Thames barge.

Donderdag 13-07-2017

Een kwartier voor de wekker afloopt zijn we klaarwakker. Vaste prik. Dus kwart voor vijf op, het is allang licht, wassen, ontbijten en de boot klaarmaken. Het schutten is al begonnen met drie schepen die van de Thames naar binnen moeten. Even voor zessen roept de sluismeester ons op VHF 80: we kunnen als tweede de sluiskom invaren. Tenslotte liggen en een stuk of zeven jachten in de sluis gepropt. Logisch, iedereen moet nu mee, want the window of opportunity is maar een halfuur. Daarna moet je tot vanmiddag wachten.

     Toevallig zijn we de eersten die uit mogen varen. Er staat een forse tijstroom mee op de Thames. We varen langs de meerboeien waar we een dikke week geleden een nacht aan doorbrachten, werpen een laatste blijk op Tower Bridge, en laten ons meevoeren. De sneheid over de grond (SOG) loopt al meteen op tot ruim 9 knopen. De hemel is wisselend bewolkt met weinig wind uit het oosten tot noordoosten. Grotendeels tegen. De stad ontwaakt maar op de rivier is het nog niet druk. Om kwart over zeven zijn we anderhalve mijl van de Thames Tidal Barrier en vragen op VHF 14 aan VTS London permissie om erdoor te varen. Die wordt gegeven. De SOG is inmiddels boven 10 knopen. We vliegen over de rivier en dat is ook de bedoeling, want vandaag moeten we bijna 80 mijlen afleggen naar Burnham-on-Crouch. Ik houd netjes de stuurboordwal maar soms kan ik het niet laten om een bocht af te snijden. Dat levert me een schrobbering op van VTS London, dus dat doe ik maar niet meer.

     Om 8.20 uur zijn we al bij de hoge Elisabeth II Bridge. In middels zijn we over op VHF 68, idem van VTS London. In het volgende gedeelte vaart een cruiseschip stroomopwaarts, de Aegean Odyssey (foto hier). Onze snelheid (SOG) blijft hoog. Om tien uur varen we het estuarium van de Thames binnen via het Yanlet Channel. Wat een ruimte om ons heen! In de verte vaart bij Sheerness een grote ferry uit, er komen vier zeeschepen ons tegemoet en eentje achterop. Dat is de tanker SeaTurbotuit Bremen (foto hier). Ik vaar steeds net buiten de rode tonnenlijn, dus van de schepen die de vaargeul houden, heb ik niets te vrezen. Intussen neemt de ebstroom steeds verder af tot we tenslotte al merken dat we stroom tegen krijgen van de opkomende vloed. Achter de tanker steek ik de vaargeul over naar de groene SeaReach North4 boei en vaar daarna schuin over de Southend Deep Water Anchorage naar het noordoosten. daar liggen slechts twee zeeschepen te wachten op afhanedling. Er zijn twee routes tussen de zandbanken door voor noordgaande jachten. Mijn keus is de noordelijke route, die vlak onder de kust - de zandbank Maplin Sands - loopt. Daar heb ik drie redenen voor: (1) Het is de rechtste route (de kortste verbinding tussen 2 punten is een rechte lijn), (2) ik denk dat de tegenstroom onder de kust geringer is dan in het midden van de Thamesmonding, en (3) hier heb ik geen last meer van zeeschepen op wie ik mogelijk moet wachten. Het blijkt te kloppen, want één van de jachten die vlak na ons uitvoeren, een Contest 55, kiest de middenroute en raakt geleidelijk achterop.

     Om 11.40 uur zijn we bij de groene South Shoebury boei, die op de rand van de Maplin Sands ligt. Op die bank is ook een schietoefeningsgebeid van de marine. Geleidelijk buigt de route verder noordoostelijk, zover dat we zeil kunnen zetten. De extra halve knoop is welkom, want onze SOG is intussen nog maar 5,5 knopen. Om 12.10 uur varen we de nevengeul West Swin in, die ons naar de invaart voor het riviertje de Crouch moet brengen. We doen om de beurt een dutje terwijl de ander wacht houdt. Er komt ons een prachtige Thames barge tegemoet, onder vol zeil (foto hierboven), de pendant van de bruinevlootschepen bij ons.

 

Het is 14.20 uur als we bij de het Whitaker Channel komen, de invaart richting Crouch. Die loopt pal west, maar de betonning is hier niet helder. Er steekt een soort wormvormig aanhangsel van de Maplin zandbank uit naar het noordoosten, dat je beslist moet vermijden, zo ondiep is het. Ik snap niet dat er geen boei bij staat. We rollen de genua in en voorzichtig zoek ik mijn weg in de richting van een piepkleine, haast onzichtbare zuidkardinaal en kom tenslotte heelhuids in het channel. De vaargeul loopt tussen de ondergelopen zandbanken in, de Foulness Sands en de Buxey Sands. Die banken zijn zeer hard, waarschuwt onze pilot, als je erop strandt loop je flinke schade op. Onze SOG is alweer opgelopen naar 7,8 knopen. Zelfs in het kanaal moet je uitkijken, want verderop liggen er banken in het midden ervan, de Sunken Buxey geheten. Met behulp van een zuid- en een noordkardinaal kom ik er goed langs.

     Terwijl we ingespannen navigeren horen we opeens een enorme knal vanaf het vasteland. Een explosie? Er schiet snel een rookkolom op. We turen door de kijker, maar zien geen vuur. Gaat het om een schietoefening van het leger? De rookkolom blijft hangen terwijl we langzaam de kust naderen (foto hier) en varen de rivier op, die snel smaller wordt. Bij het stadje Burnham ligt een woud van boten en bootjes aan ankerboeien, waar we tussendoor manoeuvreren. Zo komen we bij de smalle invaart van de Burnham Yacht Harbour.  Er zou een kleine gele boei moeten liggen, maar die is er niet. Voorzichtig opvarend geraken we binnen, het is er diep genoeg, en meren af aan de afgesproken plek aan de B-steiger. Er heerst hier een heerlijke plattelandelijke rust en stilte. De zon schijnt, vogels kwinkeleren, de wind is helemaal weg en we ruiken versgemaaid gras. Allemaal welkom na de drukte van Londen. Terug naar boven

Burnham-on-Crouch (2)

Het pad langs de Crouch van de jachthaven naar Burnham. Het is eb, de woonboten liggen op het droge.
Het pad langs de Crouch van de jachthaven naar Burnham. Het is eb, de woonboten liggen op het droge.

Vrijdag 14-07-2017

Vanmorgen uitgeslapen. Voor ons is dat tegenwoordig na acht uur opstaan. Dat lag vroeger wel anders, als je ouder wordt verandert je slaapbehoefte. Dutje overdag en kortere nachten. Het schijnt fysiologisch te zijn. We maken schoon schip (vooral Anna) en laten de wasmachine draaien (Anna). Wat doe ik? Ik - ahum - lees twee moeilijke artikelen over kosmologie en quantumfysica. Dat moet ook gebeuren. Het eerste staat hier op Aeon en is van de Duitse sterrenkundige Pavel Kroupa. Hij betoogt dat na enige tientallen jaren van zonder resultaat zoeken naar donkere materie, men onder ogen moet zien dat het waarschijnlijk helemaal niet bestaat. Ook de Nederlander Erik Verlinde betoogt dat. Het geeft kansen voor alternatieve benaderingen zoals die van MOND (MOdified Newtonian Dynamics) van de Israëlier Mordechai Milgrom. De laatste jaren komen er meer aanwijzingen voor. Nog leuker is het tweede artikel. Dat is van wetenschapsjournalist Tim Folger in het Discover Magazine: 'The War Over Reality'. Bestaat er een quantumwerkelijkheid buiten ons om, of scheppen we de wereld op quantumniveau (en dus op elk niveau) zélf? Een naam die opduikt is die van Antony Valentini, een theoretisch fysicus op Clemson University in de VS. Die zal ik eens in de gaten gaan houden.

     Ondertussen slooft mijn geliefde zich uit, zodat ik beschaamd opsta en alle watertanks ga vullen. Een geduldwerkje, want de tapkraan loopt verdraaid langzaam. Nu ik op gang ben gekomen haal ik vervolgens de vouwfietsjes uit de bakskisten tevoorschijn en ga ze in elkaar zetten. Ze zijn nu vijftien jaar oud en het is ieder jaar afwachten of ze nog niet in elkaar zakken. Maar dat valt mee. Terwijl de schone was vrolijk aan de lijnen in de wind klappert, pomp ik de fietsbandjes op (foto hier) en smeer de kettingen en de assen. Alles loopt als een tierelier en ook de versnellingen doen gewoon het nog.

 

Om een uur of twaalf lopen we met de fietsjes over de steiger naar de wal. Het is een overwegend bewolkte en winderige dag; de wind is gedraaid naar het westen en is behoorlijk vlagerig. We peddelen een asfaltweg op, tot Anna opeens verschrikt roept: 'Tom, we moeten hier links op de weg rijden!' Verdraaid, ze heeft gelijk, gelukkig is het een heel rustig weggetje. Zo koemen we toch heelhuids in het dorp terecht en vinden onze weg naar de Quayside, een wandel- en fietspad dat rechstreeks vanaf de haven naar Burnham voert (foto hierboven). Veel korter.

     Het plaatsje blijkt een charmante waterkant te hebben met pubs, hotelletjes en een paar terrassen (foto hier). Op één ervan drinken we koffie. Druk is het volstrekt niet, maar dat is komend weekend waarschijnlijk anders. Op High Street vinden we een kleine super, waar we noodzakelijke boodschappen doen. De weg terug over het fietspad veort ons in vijf minuten terug naar de haven. In de chandlery koop ik een set zeekaarten voor het kustgedeelte tussen hier en Great Yarmouth. Ik voel me nog steeds niet prettig met alleen electronische kaarten. Met de pilot en de nieuwe kaartenset stippel ik route uit die ons ergens in de nieuwe week over de zandbanken moet voeren naar de Blackwater regio. Daarvoor moeten we door een geultje, de Spitway, dat je beter niet bij laag water moet bevaren.

     We vinden het hier na Londen aangenaam rustig en plattelanderig, met volop gelegenheden om te fietsen en te wandelen. We blijven dus vooraleerst maar wat langer.

 

In het nieuws een nieuwe aanslag in Hurghada. Een steekpartij door een aanvaller, die naar een toeristenresort was gezwommen. Daarbij vonden twee Oekraïense toeristen de dood en werden vier mensen gewond. De dader werd gearresteerd. Hurghada kennen we goed; we lagen er met onze boot een jaar in de periode 2011/2012. Terug naar boven

Burnham-on-Crouch (3)

Zaterdag 15-07-2017

In ons zeilersbestaan kwamen we al heel wat vreemde bootnamen tegen, maar de Engelsen kunnen er echt wat van. Random Harvest, Magic Flute, Grace & Danger en Last Orders zijn er een paar die hier in de haven liggen. Maar wat te denken van een motorboot met de naam Síne Tímore? Zonder Timor? Een boot van een vluchteling uit het eiland Timor? Nee, het blijkt toch Latijn te zijn: Zonder Vrees. Ach, het moet een naam hebben, zei de vroegere havenmeester Robert van de RNSYC in Oostende ooit, toen er een zeiljacht binnenvoer met de naam Sneeuwwitje.

 

Vanmorgen is de hemel parelgrijs van kleur; de zon lijkt niet ver weg. Niettemin kan er ook lichte motregen komen, maar dat zou vanmiddag pas zijn. We besluiten tot een fietstocht in de omgeving. Even ten noordwesten vinden een public footpath (foto hierboven), een van de vele in het uitgestrekte netwerk van goed onderhouden voetpaden dat Engeland bedekt. Maar bij een spoorovergang met een hoog draaihek kunnen we niet verder; de fietsen kunnen er niet door. We nemen een afslag en komen bij een uitspanning, waar we afstappen voor een kop koffie. Het begin aarzelend te druppelen, dus we schuiven op naar een tafel met een parasol (foto hier). Daarna nemen we geasfalteerde landwegen, goed links rijdend, door een golvend landschap met graanakkers en akkers met groene erwtenplanten. Het blijft droog. Meidoornhagen, eikenhakhout en uitgebloeide bramenstruiken omzomen de wegen en houden ons uit de wind. Overal vlinders en veldbloemen: klaprozen, wilgeroosjes, distels en winde. The garden England is. Een heerlijke idyllische landelijkheid, maar wel valt op de landhuzien en de boerderijen zonder uitzondering goed bewaakt zijn met CCTV, hekken en honden. een zijweggetje leidt naar een Railway Museum, maar daar vinden we alleen maar een paar oude wagons en geen mensen.

     Uit het noorden komen we terug in het dorp. Bij het lokale station is een grote Coop-supermarkt, waar we eindelijk een pot zoetzure augurken vinden (uit Polen) en een soort Poolse Maggi. Tot dusver vonden we nergens Maggi. Polen wonen en werken er vooralsnog genoeg in Engeland, maar hoelang nog? Het rare van de Brexit is dat ze het werk doen in horecakeukens, de landbouw, de bouw en de schoonmaakbranche, dat de Britten niet willen doen. De horeca heeft al vele alarmsignalen uitgezonden, waar de politici niet op reageren. Die leven in een andere wereld.

     Terzijde: ook onze eigen PM Rutte doet eraan mee. In de UK werken veel Nederlanders; naar verluidt zo'n honderduizend. Velen van hen vroegen, met het oog op de komende Brexit, vanwege hun bestaanszekerheid de Britse nationaliteit aan. Nu maakt Rutte het hun nog moeilijker door te zeggen dat ze dan hun Nederlandse nationaliteit zullen verliezen. Automatisch. Bijna een kwart van hen heeft al een petitie aan onze premier ondertekend. Beleid was zelden zo blind voor de gevolgen.

 

Als we met twee tassen uit de supermarkt komen, blijkt de achterband van mijn fiets leeg te staan. Tss..., hoe kan dat nou? We besluiten maar te gaan lopen, maar even verderop is een tyrecenter, weliswaar voor autobanden ('benden', wie weet die reclame nog?), maar daar kunnen ze vast mijn achterband weer op spanning brengen, zodat we terug naar de haven kunnen fietsen. Dat lukt, een stel vriendelijke werknemers - Roemenen nota bene, alsof ze mijn eerder stellingen willen onderstrepen - helpt ons vriendelijk en bereidwillig. We fietsen zonder problemen terug.

     De middag in de kajuit met dutjes en lezen is aangenaam. Buiten blijft het droog, maar de zon vertoont zich niet meer. Straks gaan we in het dorp ergens eten. Zaterdagavond. Ik zal mijn achterband eerst weer oppompen en de fietspomp achterop binden. Terug naar boven

Burnham-on-Crouch (4)

Het Saltmarsh foothpath van Burnham-on-Crouch naar Creeksea.
Het Saltmarsh foothpath van Burnham-on-Crouch naar Creeksea.

Zondag 16-07-2017

Gisteravond vonden we een goed Italiaans restaurant in High Street, 'Bella's Italian Bistro'. We waren te voet gegaan, want de achterband van mijn fiets stond alweer plat. Zoals vaker is het eenvoudigste gerecht het lekkerst, een simpele pasta: Spaghetti Alio, Olio & Pepperoncino. Dus pasta met alleen knoflook, olijfolie en pepertjes. Verrukkelijk.

     Vanmorgen is het opnieuw bewolkt. Toch krijgen we een warme dag met in de middag 26 graden Celsius. Wind is er nauwelijks. Heel schaars komt de zon er even door. We krijgen in de haven het adres en telefoonnummer van een fietesenmaker, waar me morgen de band zullen laten plakken. Ik heb geen zin om het zelf te doen.

     We maken een mooie wandeling over het Saltmarsh footpath ten westen van de haven. Het leidt langs de rivier (foto hierboven). Tussen de dijk en de drooggevallen slikken treffen we grote plukken zeekraal aan. Ik pluk een zakje vol voor de maaltijd van vanavond (foto hier). Tenslotte buigt het pad naar het binnenland. Een asfaltweggetje brengt ons bij een landgoed, Creeksea Place uit 1569. Er hangt een bordje dat ons op de vlucht jaagt, want ze geven hier cursussen in Holistic Well Being. Erachter ligt de uitspanning waar we gisteren al terecht kwamen en koffie dronken. Dat doen we nu weer. Vrijwel alle tafeltjes zijn bezet met lijvige Engelsen, mannen, vrouwen en kinderen, die zich tegoed doen aan grote borden met vette worsten, burgers en patat.

 

Volgt een rustige middag aan boord. Ik lees het tweede deel van het oorlogsdagboek van Hanny Michaelis uit. Anders dan het eerste deel maakt dit deel indruk. Ze zit op diverse adressen ondergedoken en mist haar ouders, wier lot haar niet bekend is. Ze bleken al in 1943 in Sobibor te zijn vergast. De onderduikgezinnen waren alle streng gelovig en dat had zijn repercussies. Indringend leef je mee met haar mee, haar opstandigheid en haar voortdurend onderdanig buigen. Ze moet zich aanpassen want anders dreigt ze haar schuiladres te verliezen. Desondanks schrijft ze poëzie, tamelijk onbeholpen en traditionele gedichten maar beslist met talent, en probeert ze vooral zich zo goed mogelijk door de oorlog heen te slaan. Ze maakt de hongerwinter door in Leiden en is 22 als de oorlog afloopt en ze zich alleen en verlaten weet. De politieman die haar ouders opbracht woont in haar ouderlijk huis in de Amsterdamse Rivierenstraat. Terug naar boven

Burnham-on-Crouch (5)

Public Footpath bij Wick Farm, Burnham-on-Crouch.
Public Footpath bij Wick Farm, Burnham-on-Crouch.

Maandag 17-07-2017

Een dag van zon en wolken.

De pa-ha-haden op, de la-ha-hanen in, vooruit met volle kracht!

Van veel wandelen word je steeds gekker.

Deze boot is ook slecht onderhouden!

Ja, hij ligt er al minstens een eeuw! (foto hier)

Ik zag een boot naderen met de naam Praline, maar dichterbij was het Elaine.

Is dit wel een public footpath, of lopen we door een weiland?

Kijk dan naar dat bordje! (foto hier)

Dit is een veld vol onrijpe zonnebloemen, allemaal nog groen.

Ja, maar hier staan alleen maar veldbloemen.

Zelfs violen.

Verkeerd zaad gebruikt, zeker.

Dit zijn aardappelen, of is het wiet?

Staat er rogge op het andere veld?

Nee, dat is tarwe. Of haver. Of koren.

En wat is dit? Quinoa?

Nee, dat hebben ze bij Rens & Gabriëlle op de boerderij. 

Er zitten hier vossen. Kijk maar, daar ligt een hoopje.

Dat is van de man met die teckel, die voor ons loopt,

nou ja, van die teckel, bedoel ik.

Wanneer zijn we er? Ik ben kapot.

Ik zweet helemaal, dat doe ik anders nooit.

 

Het is de hoogste tijd om maar weer eens verder te varen,

maar vanavond moeten we nog naar de fietsenmaker

voor die lekke achterband.

Terug naar boven

Burnham-on-Crouch (6)

Burnham Yacht Harbour bij eb. Bijna aan het eind van de eerste steiger ligt onze Dulce. Daar is ook de uitvaart naar de rivier.
Burnham Yacht Harbour bij eb. Bijna aan het eind van de eerste steiger ligt onze Dulce. Daar is ook de uitvaart naar de rivier.

Dinsdag 18-07-2017

Gisteren mijn vouwfietsje bij de bicycle repair man gebracht, in een straat ergens boven High Street. Een aardige man; het fietsen repareren doet hij 's avonds na zijn werk in een schuurtje achter zijn huis. 'Takes an hour', zegt hij na de lekke achterband gemonsterd te hebben. We lopen naar de Quaside waar we op een terrasje bij een cafetaria fish & chips eten. Dat is voorwaar niet erg bijzonder lekker, je snapt niet dat die Engelsen er zo gek op zijn. Bij onze terugkeer staat mijn fiets al klaar, geplakt en met een nieuw ventiel. Acht pond. We fietsen naar de haven.

 

Vanmorgen is het zonnig en winderig. De wind is Oost Bf 4 en neemt in de loop van de dag fors toe. In de luwte van de buiskap (de boot ligt precies met de boeg in de wind) doe ik een mooi klusje: het weer gangbaar maken van de oude Leatherman multitool, die ik lang geleden van Anna kreeg. Alle gereedschappen zijn muurvast komen te zitten, maar na een paar uur geduldig smeren met WD40 en veel jutteren en bewegen werkt alles weer naar behoren. Zo'n cadeau mag je niet zo verwaarlozen.

     Eigenlijk heb ik het heel erg naar mijn zin hier, zo rustig en ontspannen als het hier is, waarom moeten we eigenlijk weg?, verzucht Anna. Ja, dat weet ik eerlijk gezegd ook niet. Ze heeft gelijk, het is hier mooi, rustig en landelijk, een prima plek om vakantie te vieren. De haven is meer dan de helft goedkoper dan Londen. We hoeven morgen niet weg, zeg ik, wat mij betreft blijven we nog een week. 'Gij zult in uw leven een vrouw ontmoeten, Thomas, en gij zult bij haar liggen en zij zal u eindelijk tot rust brengen'. De woorden van een profetie die ik vergat.

    Ik installeer me op een kuipbank en hervat de lectuur van een prima boek, waarin ik maanden terug was vastgelopen: David Deutsch - 'The Fabric of Reality' (Penguin Books, 1997). Grappig, het gaat nu veel gemakkelijker dan bij de eerste poging. De ogenschijnlijk simpele manier waarop hij op basis van het bekende dubbele-spleet experiment zoiets ongewoons als de veelwerelden-interpretatie van de quantumfysica onderbouwt, frappeert me opnieuw. Er is logisch geen andere conclusie mogelijk, stelt Deutsch, het multiversum bestaat. De epistemiologische hoofstukken zijn helaas minder boeiend.

 

Om één uur lopen we naar de wal; we gaan onze voorraden aanvullen bij de grote Coop-super bij het station. Met ergernis constateer ik dat de achterband van mijn vouwfietsje weer plat staat. Hoe kán dat nou? Op een werf hebben ze gelukkig altijd perslucht, dus we pompen hem weer op. Hij loopt niet gelijk leeg. Ik schroef het ventiel wat beter vast en we peddelen heuvel-op naar de winkel. Ook als we met vier volle boodschappentassen terugkeren is de band nog vol genoeg voor de terugtocht.

     Er volgt een heerlijke middag in de kuip, uit de wind. Aan het eind blijkt de achterband toch weer vrijwel leeggelopen. Ik bel de reparateur, maar hij is niet thuis. Wordt vervolgd. De hemel betrekt ondertussen, wolken verbergen de zon en het wordt snel kouder. Terug naar boven

Burnham-on-Crouch (7)

Vandaag harde wind en binnen lezen.
Vandaag harde wind en binnen lezen.

Woensdag 19-07-2017

Om half acht kreeg ik gisteravond de fietsenmaker aan de lijn. Hij was verbaasd. Of ik op de terugweg misschien over grind, gravel of iets dergelijks gefietst had? Nee. Een tweede gaatje over het hoofd gezien?, opperde ik. Nee, dat kon niet, tegenwoordig plakken ze binnenbanden niet meer, ze zetten er een hele nieuwe in. Dus. Enfin, vandaag zal ik de fiets terugbrengen; hij zal het nogmaals proberen. Later in bed bedacht ik dat er mogelijk een pin of een glascherf in de buitenband steekt. Die zou opnieuw door de binnenband kunnen prikken. Dus zal ik vandaag de hele buitenband eens grondig nazien.

     Vannacht om half drie breekt er onweer los. Felle bliksems zetten alle in hel licht, meteen gevolg door gerommel. Het zit niet ver weg en een uurlang regent het flink. Vanochtend zien we desondanks geen enkele lekkage, dat is weer meegnomen. Het is rustig, zonnig weer, maar dat duurt niet lang. Ik pomp de achterband nog maar eens op en inspecteer hem zorgvuldig. Nergens een spijker, nagel, steentje of glasscherf te zien. Vervolgens peddel ik naar de fietsenmaker bobven High Street, waar ik de fiets achter op zijn plaatsje zet. Te voet snel weer terug, want de wind trekt flink aan terwijl er vanuit het zuidwetsen een front van donkere wolken nadert.

 

De rest van de dag waait het hard, zuid tot zuidoost Bf 5 - 6, met in de de middag een aantal uren waarop het Bf 7 is. De wind staat schuin in de kuip en, hoewel de temperatuur nog oploopt naar 24,5 graden, is het niet lekker om buiten te zitten. Derhalve lezen we de middag door in de kajuit (foto hierboven). Buiten ziet het er somber uit met jagende wolken, maar regen komt er niet. Dat schijnt om ons heen te vallen, maar niet hier. Ik geloof dat we morgen nog zo'n dag krijgen.

     Anna is nu ook bezig aan de oorlogsdagboeken van Hanny Michaelis en ik lees verder in David Deutsch, afgewisseld met een boek dat er al lang ligt en nodig gelezen moet worden: 'Montagne Russe' van de journalist Pieter Waterdrinker (Arbeiderspers, 2007). Straks moet ik weer naar die fietsenmaker. Terug naar boven

Burnham-on-Crouch (8)

Donderdag 20-07-2017

Mijn tweede tocht naar de fietsenmaker leverde gisteravond op dat de oorzaak lag in het ventiel van de nieuwe binnenband. 'It's the veil', zei hij toen ik bij hem achter huis kwam. The veil? Ik snapte hem niet tot hij er een aanwees op de fiets waar hij mee bezig was. Aha, the valve! Het plaatselijk dialect. In elk geval hoefde ik niets bij te betalen. Nu - vanochtend - is de band nog volledig op spanning. Het regende toen we wakker werden, maar vanaf half tien wordt het droog, helder en zonnig. De wind is fris, Bf 4 - 5 uit het zuiden.

 

Zorgelijk klimaatnieuws in nieuwe studies. In een studie die gisteren werd gepubliceerd in Nature ('Strong geologic methane emissions from discontinuous terrestrial permafrost in the Mackenzie Delta, Canada' wordt vastgesteld dat er op hoge breedtegraden een nieuwe bron van methaangas is ontdekt, namelijk uit olie- en gaslagen diep onder de permanent bevroren bodem. Die lagen waren milennia geïsoleerd, maar door de opwarming van de permafrost kunnen de gassen vrijkomen. De gemeten methaanemissies bleken 13% sterker dan bij het gebruikelijke ontdooien van de permafrost. Wat de gevolgen precies zijn is niet duidelijk, echter methaan is het sterkste van alle broeikasgassen in de atmosfeer.

     Science publiceerde vorige week een nieuwe studie, 'Sea-level rise due to polar ice-sheet mass loss during past warm periods' over vroegere geologische periodes, toen de CO2-concentraties in de atmosfeer net zo hoog waren als vandaag de dag (zie plaatje hierboven). Daaruit blijkt dat de stijging van het zeeniveau nog heel wat hoger zal worden, minstens zes meter. De instelling van die niveaus wordt vooral bepaald door de snelheid waarmee de ijskappen aan de polen en op Groenland smelten. Dat kan honderden jaren duren. Een andere recent artikel, 'Satellite Snafu Masked True Sea Level Rise for Decades', dat de Scientific American gisteren publiceerde, wordt een gecorrigeerde prognose voor deze eeuw gegeven: een zeestijging van circa 75 centimeter. Dergelijke correcties zijn in de wetenschap normaal, maar in de gepolitiseerde omstandighede van het klimaatdebat meteen verdacht. Wat behelzen ze en waarom zijn ze nodig? Het betreft de herkalibratie van een sensor van de oudste van de meetsatellieten, die te lage niveaus doorgaf. Lees het artikel als je er meer van wilt weten.

     De zeespiegelstijging versnelt meetbaar (momenteel 3,4 - 3,9 mm per jaar), maar je zult zien dat allerlei deniers de correcties niet vertrouwen en heftig zullen aanvechten. Overigens lijkt 2017, nu het eerste halfjaar erop zit, bezig om op twee na het warmste jaar te worden sinds het begin van de metingen (lees o.a. hier). Dat terwijl het géén El Niño jaar is.

 

Omdat het droog is besluiten we tot een wandeling om de moeras- en slikgebieden ten westen van de haven te verkennen. Maar al gauw komen harde wind en donkere wolken op. We nemen onze toevlucht tot de beschutting van Creeksea Place Farm, waar we koffie drinken en de bui uitzitten. Net voor de volgende bui zijn we weer aan boord.

     Wat een geluk dat we allebei zo van lezen houden! Ik lees twee wondelijke en uitermate fascinerende hoofdstukken in 'The Fabric of Reality' van David Deutsch (Penguin, 1997). Geweldig, dat boek, al is het twintig jaar oud. De bekende fysicus Paul Davies schreef erover: 'I haven't been so inspired since I read Douglas Hofstadter's "Gödel, Escher, Bach"'. Dat oordeel onderschrijf ik van harte.

 

Met gemengde gevoelens herlees ik het uitvoerige bericht d.d. 21-06-2017 van de Historische Vereniging Oud-Gorcum (HVOG), waarin staat dat de HVOG zich metterdaad juridisch gaat verzetten tegen de gemeente Gorinchem, vanwege de bouw van het wanstaltige pisgele hotel aan de Duveltjesgracht en de beschadiging van de archeologische vondsten die er het gevolg van zal zijn. Iemand zette het op FB. Gemengde gevoelens, omdat er betere oplossingen waren (hotel op andere, eveneens prominente plek), die door gebrek aan flexibiliteit en goede wil door B&W en een meerderheid in de raad intussen niet gekozen zijn. De zoveelste historische miskleun van Gorcum. Goed dat de HVOG het niet pikt.

     Verder ontvang ik de uitslagen van het onderzoek naar de herinrichting van het Eind, onze straat (zie hier). Veel overeenstemming over autoluw maken, dat is winst, maar helaas niet over eenrichtingverkeer in de Tolsteeg. Daar staan de meningen tegenover elkaar. De gemeente zal een knoop moeten doorhakken, maar durft ze dat? Ik v rees dat de luidruchtige autoliefhebbers het zullen winnen en erger me over het trage tempo: het op een rij zetten van de resultaten duurde al vele maanden, de besluitvorming komt pas in november. Dan is het geen halfjaar meer voor de verkiezingen. Verzanden is waarschijnlijk. Erg daadkrachtig is ons bestuur niet, noch flexibel in het ontwikkelen van creatieve oplossingen. Terug naar boven