sailing-dulce.nl

Logboek 2013/4 Gorinchem

Uitsnede van een kaart van J.M. Martini uit 1741. De pijl wijst de plek aan, waar we nu wonen
Uitsnede van een kaart van J.M. Martini uit 1741. De pijl wijst de plek aan, waar we nu wonen

 

 Direct naar

 het laatste

 verslag

 

Het laatste kwartaal van 2013 zullen we in Gorcum doorbrengen, terwijl ons schip in de marina van Ragusa ligt. Ik heb daar gemengde gevoelens over; niet dat de boot er niet veilig is, integendeel, maar tja - hoe moet ik het zeggen? - ik zou graag af en toe even kijken hoe onze Dulce erbij ligt.

 

In dit kwartaal zal, als het allemaal goed gaat, het tweede deel van mijn boek uitkomen. Daar hangen een groot aantal promotie-activiteiten mee samen. De boekpresentatie, waarschijnlijk weer in Utrecht, signeer- en voorleessessies en lezingen. Ook wil ik me opnieuw gooien op het schrijven van een tweede boek. Opnieuw een roman.

 

Ondertussen leven we in ons dierbaar appartementje op de Lingesluis. De plattegrond van Gorcum hiernaast is gemaakt door J.M. Martini in 1741. Bij de pijl is de plaats waar we nu wonen; duidelijk is dat ons huis c.q. zijn voorganger er toendertijd nog niet was. Het zou dan tegenover de molen hebben gestaan, die je rechts bij de invaart in de stad ziet. Helaas werd die molen gesloopt. Er was toen nog geen sluis, de Linge stroomde door de stad rechtstreeks uit in de Merwede. Je had dus eb en vloed in de stad en nogal eens overstromingen. Links onder de pijlpunt zie je de Waterpoort met links ervan aan de Tolsteeg het Tolkasteel, dat er vandaag de dag nog is. Grappig is dat er op Het Eind al bomen stonden aan de havenzijde, net als ertegenover op de Kriekenmarkt. De Kalkhaven was nog een haven, die via de Krommenhoek in de Lingehaven uitkwam. Rechts op de uitsnede zijn het Dalems poortje en molen De Hoop te zien. Die zijn er allebei ook nog. Maar de Waterpoort werd 120 jaar geleden gesloopt, vanwege het vrachtverkeer van en naar het pontveer over de Merwede.

Gorinchem (14)

De nieuwe 'Anton Pieck'-lantaarns 's ochtends vroeg op de sluis
De nieuwe 'Anton Pieck'-lantaarns 's ochtends vroeg op de sluis

Dinsdag 01-10-2013

Begin van een nieuwe kwartaalpagina. Er komen meer feiten over de noodlottige stranding van een migrantenboot bij Ragusa. De stranding blijkt bij het badplaatsje Sciccli te zijn geweest, direct oostelijk van Marina di Ragusa. Het aantal opvarenden is bijgesteld naar circa 150, het aantal dodelijke slachtoffers bleef op 13. Zie de Daily Mail, die ook de naargeestige foto's brengt.

 

De dagen zijn zonnig en koud tegelijk. Nog steeds een fikse wind uit het oosten. 's Ochtends vroeg neem ik een foto van de nieuwe 'ouderwetse' straatlantaarns - type Anton Pieck, zeg maar - die deze zomer allemaal geplaatst zijn (zie foto hiernaast) We geven toe dat ze hiermeer op hun plek zijn dan de rare, futuristische bollen die er eerst stonden. Om half negen begeef ik me in het file-geweld. Ik ben op weg naar Nunspeet, waar ik ten kantore van mijn accountant/belastingadviseur een bespreking heb met een inspecteur van de belastingen. Een boekencontrôle, om precies te zijn. Heb ik nooit eerder gehad. Gelukkig valt het mee, de inspecteur is een redelijke man en de schade valt mee. (Hoe zit het? Dat is geen geheim. Na MST was ik zzp'er; ik deed advies- en interimklussen in mijn eenmanszaakje Tychè Consult. Tychè = 'het gelukkige toeval' in het Grieks én de naam van mijn vorige boot. Na 2007, toen we vertrokken, kwamen er geen inkomsten meer, behoudens de fee voor wat artikelen in 'Zeilen'. Nu was ik van plan de inkomsten van mijn boek in het bedrijfje te sluizen. Daardoor kan ik o.m. onkosten en BTW verrekenen. De inspecteur gaat vandaag daarmee accoord. Een auteur is kennelijk voor hem toch een ondernemer, alleen mag ik geen verliezen meer maken. Anders moet ik de zaak opheffen)

 

Op de terugweg rijd ik langs Nijkerk en lunch bij mij mijn uitgever Jan-Willem. Hij serveert broodjes met roerei en een glas droge, witte Macon. We worden het eens over het uitbrengen van deel 2 ('Lucas student') deze herfst, waarbij ik ook enig gering risico draag. Ik ben per slot 'ondernemer' voor de fiscus. De vormgever zal in de komende dagen de definitieve covers van de delen 1 en 2 voorleggen. De beoogde datum voor de boekpresentatie is woensdag 13 november, de lokatie is dezelfde als voor deel 1: Bar Bistro Madeleine op het Wed 3a in Utrecht. Volgende week zal ik uitnodigingen verzenden, maar noteer het vast in je agenda. Verder zal Jan-Willem met twee dozen met deel 1 zenden, die ik bij boekhandels in den lande in consignatie kan geven.

 

Terug thuis bel ik Pim van Bar Bistro 'Madeleine' in Utrecht en reserveer de datum van de presentatie van deel 2. Terug naar boven

Gorinchem (15)

De Sony E-reader van Ans in gegevensoverdrachtmodus verbonden met de laptop
De Sony E-reader van Ans in gegevensoverdrachtmodus verbonden met de laptop

Woendag 02-10-2013

Uitgever Jan-Willem mailt dat deel 1 van mijn boek nu ook als e-book verkrijgbaar is op de website van BoekenRoute. Dat is de website van de zogenaamde 'zelfstandige uitgevers'. Die website, gestart in 2005, wil de kleinere uitgevers in Nederland een betere kans bieden hun boeken te verkopen. 'De top 100 van de Nederlandstalige boeken zijn goed verkrijgbaar, krijgen alle pubilciteit, en worden dus goed verkocht. De andere, vele duizenden, vaak opmerkelijke en bijzondere titels krijgen niet de nodige aandacht, en zijn lastig verkrijgbaar en dan nog uitsluitend bij de uitgever zelf', schrijft men. Overigens is de papieren versie van mijn boek ook op de grote online-verkoopsites verkrijgbaar, zoals bij Bol.com, en ik neem aan dat ook het e-book daar binnenkort te vinden is.

Het is natuurlijk een leuke uitdaging om het te proberen, temeer waar het e-book slechts € 6,99 kost. Dus schrijf ik me bij BoekenRoute en bestel het book. Even later kan ik het vanaf de website downloaden. Het gaat allemaal snel en gemakkelijk, het bestand staat in PDF-format op mijn harde schijf. Dan komt de volgende fase, ik moet het book overzetten op de Sony E-reader van Ans. Daartoe koppel ik de reader met een USB-kabeltje aan de laptop. Het schermpje toont vraagt of ik in 'gegevensoverdrachtmodus' wil gaan. Dat wil ik (zie foto hiernaast) Ik kopieer vervolgens het bestand naar de reader, ontkoppel de USB-verbinding en zie: mijn boek staat erop. Een kind kan de was doen.

 

Dat mijn boek nu ook als e-book verkrijgbaar is, moet nog aan den volke verkondigt worden. Ik zet berichtjes op LinkedIn, Twitter en Facebook. Iemand vraagt of het een Epub is. Ik vermoed van niet, omdt het in PDF is. Ik zal het Jan-Willem eens vragen. Over de rest van de dag valt niets te melden dan dat Ans 's middags van haar oudste dochter terugkeert met een bloempotje groene bieslook. Die voegt ze aan het kruidentuintje in de serre toe. Terug naar boven

Gorinchem (16)

Gorcum. Het poortje van de Gasthuissteeg aan de kant van de Grote Kerk
Gorcum. Het poortje van de Gasthuissteeg aan de kant van de Grote Kerk

Donderdag 03-10-2013

In ons clubje van TenPages-auteurs op Facebook bespreken we gnuivend een term, die een van de leden heeft gebezigd: schrijfontduiking. Iedereen blijkt het fenomeen te kennen uit eigen ervaring. Bezig gaan met allerlei zaken, die ogenschijnlijk belangrijk zijn, maar in feite dienen om niet te gaan zitten schrijven. Om het schrijven uit te stellen. Ik ken het maar al te goed. Is schrijven dan niet leuk? Jazeker wel, als je de start hebt gemaakt en eenmaal bezig bent. Maar eerst moet je de hobbel van 'beginnen' nemen. Net als vroeger bij het maken van je huiswerk.

 

Met inachtneming van het bovenstaande snap je dat ik mijn dag begin met bijvoorbeeld het doen van boodschappen in de binnenstad. Een lekkere frisse, zonnige dag in de vroege herfst. Ik heb iets leuks te doen, namelijk het aanschaffen bij het Qizip computers in de Westwagenstraat van een smartphonehouder voor de auto, en een adapter voor het stopcontact van de sigarettenaansteker. Met een USB-kabeltje heb je voeding voor je smartphone en kun je hem gebruiken voor een navigatieprogramma met kaarten en GPS. Iedereen weet dat allang maar ik ben in dit opzicht een laat geroepene.

 

Op de terugweg sla ik af in de Gasthuisstraat en loop door de nauwe Gasthuisgang naar Achter de Kerk. De Gorcumse binnenstad heeft veel mooie steegjes en dit is er één van. Vroeger, in de 15e eeuw, stond hier het Gasthuis.  Nu zijn er slechts restanten van muurwerk en de houtconstructie van over. Aan de kerkzijde staat een oud poortje met een puntige fronton erop. Het zonlicht zet de zijmuur van de Grote Kerk in lichterlaaie, het poortje steekt er donker en geheimzinnig tegen af (foto hierboven) Hierna drink ik een kopje koffie bij Joke in het antiquariaat.

 

Thuis lees ik in het nieuws dat er weer een boot, afgeladen met migranten is vergaan. Nu voor de kust van het Italiaanse mini-eilandje Lampedusa. Van de mogelijk 500 opvarenden zijn al meer dan 90 lichamen geborgen; 200 worden nog vermist. Een ramp. Op de foto's zie ik de kade in de haven waar de kustwacht de overlevenden opvangt. In september 2008 lagen we daar precies tegenover afgemeerd en zagen soortgelijke taferelen. Een dag later kwamen wij zo'n ellendige boot vol wanhopige mensen op zee tegen (lees het verhaal van die ontmoeting hier)

 

Ik ga aan het werk (schrijfontduiking) met de smartphone. Uit de beschikbare apps (vreselijke term!) kies ik de gratis navigatiesoftware mét kaarten van de hele Benelux van Navfree. Het downloaden van de kaarten kost ruim een halfuur, maar het hebben ervan op de harde schijf heeft het voordeel dat je software in de auto kunt gebruiken zonder de hele tijd online te zijn. Ik probeer het uit en het werkt geweldig. Dit succes inspireert me (schrijfontduiking) om de Sony E-reader van Ans ter hand te nemen. Had ik het maar niet gedaan. Waarom deed ik dat? Nou, zonder bedoeling eigenlijk - maar ik zie dat de volledige boekencollectie wég is. Dat moet gebeurd zijn toen ik mijn eigen e-book erop zette. Heb ik toen gelijk alle andere boeken gewist? Het lijkt erop. Ik haal het micro-SD-kaartje eruit en stop het in de computer. Een zucht van verlichting: alle boeken staan er nog op, maar de reader 'ziet' het kaartje niet meer. Volgt een zoektocht (de gebruiksaanwijzing staat ook op de laptop) maar dit fenomeen komt er niet in voor. En passant slaag ik wel in iets totaal anders, namelijk het contact maken van de reader met mijn WiFi-netwerk. Niet direct de bedoeling, maar je hebt toch wat. Na een tijdje peinzen verzin ik deoplossing: het micro-D-kaartje stop ik weer in de computer, ik koppel de reader eraan met het USB-kabeltje en dan kan ik de boekenbestanden van het kaartje naar het eigen geheugen van de reader kopieëren. Ook dat kost tijd, wel twintig minuten, maar dan staat alles erin. Ondertussen is het tegen vijfen en Ans keert terug van een middag met haar vriendin Jannie. Ze gaat terstond aan het werk: een brood bakken met zwarte olijven erin. Tja, en ik moet mijn dagelijks verslag nog maken, dus....schrijfontduiking. Morgen dan maar. Terug naar boven

Gorinchem (17)

Gorinchem (17)

Vrijdag 04-10-2013

De maandelijkse update van de gemiddelde wereldtemperatuur van klimaatscepticus Roy Spencer toont over september 2013 een plus van 0,37o Celsius (zie hiernaast) De afwijking blijft dus hoog. Ondertussen verscheen er een dikke studie van het IPSO (International Programme on the State of the Ocean), 'Perils, Prognoses and Proposals'klik hier) Het is een bevestiging van de conclusies die het IPSO twee jaar geleden al trok:

'De opwarming van de zee, de daling van het zuurstofniveau in het zeewater en de toegenomen verzuring zijn directe gevolgen van de klimaatverandering. Een massaal uitsterven van zeeplanten- en dierensoorten is al in gang gezet en gaat sneller dan verwacht.'

 

Een tegenvaller. De belastinginspecteur die ik eergisteren sprak, heeft zijn huiswerk gemaakt en ontdekt dat - anders dan ik dacht - het schrijven van een boek een van BTW vrijgestelde prestatie is. Ik mag dus er dus geen BTW over verrekenen. De over 2013 verrekende BTW moet ik derhalve terugbetalen. Gelukkig is dat niet veel. De voorgaande jaren laat hij zitten en daar heb ik dan weer geluk bij.

 

Grappig. Vandaag vindt ik een boek in de brievenbus. Een afgeschreven bibliotheekboek, 'Grote zeiltochten' van wereldzeilster Naomi James uit 1989, een beschrijving van vijftien zeiltochten van de 16e eeuw tot heden. Geen idee wie het in de bus stopte, maar ik vind het erg aardig.

 

Bij het Financieel Dagblad lees ik dat terroristen vanuit de Sinaï-woestijn de veiligheid van het Suezkanaal bedreigen. Eind augustus werd een groot containerschip vanaf de oever beschoten met granaatwerpers. Er was geen schade 'en het incident wordt bewust gebagatelliseerd, maar de Egyptische autoriteiten zijn enorm geschrokken, aldus een ingewijde bij de Suezkanaal Autoriteit (SCA), de beheerder van de vaargeul.' Het leger zou inmiddels 80.000 soldaten hebben ingezet om het 200 kilometer lange kanaal te beveiligen en langs het kanaal wordt een veiligheidswal opgetrokken. De enige autobrug over het kanaal is al twee maanden dicht. Hier een foto van die brug, de Salam brug, genomen toen we er begin 2011 onderdoor voeren op weg naar de Rode Zee. Toen zagen we al om de kilometer een militaire post op beide oevers, terwijl er een groot aantal drijvende pontonbruggen langs de kant lagen. Nog varen de zeeschepen door het kanaal, maar een gedwongen sluiting van zal grote repercussies hebben voor de wereldeconomie.

 

Vannacht regen, veel regen. Vanmorgen trekt het weg naar het noordoosten en breekt de zon door. Het is minder koud dan in de voorgaande dagen. We lopen door de stad om boodschappen te doen. met Anja Kok van Boekhandel Cursief maak ik een afspraak voor een signeersessie betreffende deel 2 op zaterdagmiddag 16 november a.s. Bij Boekhandel De Mandarijn maak ik kennis met de nieuwe boekhandelaar, de voormalige stadsdichter Ro van Doesburg. Ik wijs hem erop dat mijn boek op een nagenoeg onzichtbare plaats staat. Hij legt een exemplaar in het volle zicht op een tafel en dat is natuurlijk erg aardig van hem. Tja, als ze je niet zien dan kopen ze je niet.

 

Weer thuis. Ans gaat naar haar moeder. Ik installeer de smartphonehouder in de auto. Het 12V-stekkertje blijft niet goed vastzitten in het contact van de sigarettenaansteker. Een takje ertussen brengt uitkomst. Straks, op weg naar Inge in Heukelum, zal ik de navigatiesoftware eens uitproberen.  Terug naar boven

Gorinchem (18)

Vlnr. schoondochter Nicky, Ans en haar zoon Derrick en ťťn van hun drie poezen
Vlnr. schoondochter Nicky, Ans en haar zoon Derrick en ťťn van hun drie poezen

Zaterdag 05-10-2013

Een mooie, zachte herfstdag. De oostenwind is afgenomen en hoge bewolking filtert het zonlicht. Het wordt liefst vier- tot vijfentwintig graden. Toch dringt er af en toe een donkergrijze regenwolk tussen, maar die waait over. Naast ons zijn ze bezig om de winkel van Bouwman Watersport leeg te ruimen. Op ons gemak doen we wat boodschappen in de stad. Op de hoek van de Langendijk en de Kerksteeg treffen een oude bekende van mijn tijd in het Beatrixziekenhuis. Altijd leuk, zo'n ontmoeting, we zagen elkaar 14 jaar geleden voor het laatst. Hij wist dat we aan het varen waren, maar niets van mijn boek. 'Nou, ik ga het zeker kopen', zegt hij. 'Mooi zo!', antwoord ik. Of ben ik te gretig? Er is in de commercie geen scherpe grens tussen bescheidenheid en het maar laten gaan, geloof ik. Hoop ik. We lopen even langs bij Anja van Boekhandel Cursief om definitief de signeersessie af te spreken voor deel 2: zaterdag 16 november a.s. vanaf 14.00 uur. We kopen twee mooie kinderboeken voor Thijs en Lisa, mijn kleinkinderen bij wie we volgende week op bezoek zullen gaan. Laat ze vooral vroeg beginnen met boeken! Bij De Mandarijn ligt mijn boek niet meer prominent op de tafel; is het verkocht of weggehaald? Ik ga het niet vragen. In de Tinnegietersteeg halen we bij de Franse Winkel twee knoflookbroden. Morgen komt mijn zoon Bas eten en die houdt daar wel van. Later ga ik voor een kop koffie bij Rijk langs; ik ben erg content dat hij weer ceremoniemeester wil zijn bij de presentatie van deel 2 in Utrecht, volgende maand. We praten als zo vaak over boeken. Daarover kun je altijd en eeuwig praten. Wie van ons heeft eigenlijk het meest gelezen? Dat is een tussen ons verzwegen thema. Ik denk - eerlijk gezegd - dat hij dat is. Rijk blijkt onder andere deel te hebben uitgemaakt van een leeskring voor dikke boeken. Die club las bijvoorbeeld . 'Ulysses' van Joyce, 'Der Mann ohne Eigenschaften' van Musil en de volledige temps perdu van Marcel Proust. Dat is mij allemaal niet gelukt, maar ik ben verrast als blijkt dat Rijk een andere dikke pil niet kent: 'Het eiland van het tweede gezicht' van Albert Vigoleis Thelen. Niet alleen volgens Maarten 't Hart een van de beste boeken van de vorige eeuw. Bijna 1000 bladzijden. De eerlijkheid - alweer! - gebiedt te zeggen dat ik er niet doorheen kon komen, maar Ans heeft het zelfs tweemaal gelezen.

 

Om half drie gaan we op weg naar Amsterdam-Noord voor een bezoek aan Ans' zoon Derrick en zijn Engelse vriendin Nicky. Vol verwachting zet ik mijn gratis Navfree navigatieprogramma, gisteren gedownload, op mijn nieuwe smartphone aan. De teleurstelling is groot; als we in Amsterdam zijn is het programma pas op de A2 ter hoogte van Vianen. De damesstem van het toestel roept dat we links moeten invoegen als we bij Derrick voor de deur staan. Enfin, moeder Ans en haar zoon hebben elkaar al maandenlang niet gezien en het wordt heel gezellig. Nog meer als tegen half zeven de rest van Ans' aanhang naar binnen marcheert: de dochters Barbara en Tessa met hun volledige gezinnen. Schoonzoon Michel - een kenner! - zegt dat dat gratis Navfree programma helemaal niet goed is. Veel te traag. Dat heb ik gemerkt, zeg. Op zijn gezag gooi ik het van smartphone af en load ik een ander down: Navigon van Garmin. Dat is niet gratis maar er is een aanbieding van € 39,95. Na enig geklooi weten we het te installeren. Op de thuisreis werkt het geweldig. Ook weer opgelost. Nu moet ik toch eens een keer zoeken naar zeekaarten, want die GPS die in mijn smartphone zit, werkt prima. Het zou een mooie back-up zijn voor onze kaartplotter aan boord. Een derde-lijns back-up, want we hebben natuurlijk ook nog de C-map kaarten op de kleine notebook-computer, gekoppeld aan een eigen GPS'je. Ach, en steeds als ik zoiets bedenk of iets anders dat betrekking heeft op de boot, dan heb ik zo tergend veel zin om weer te varen! Dat duurt echter nog wel even. Terug naar boven

Gorinchem (19)

In een vermakelijk debat met Bas in de woonkamer
In een vermakelijk debat met Bas in de woonkamer

Zondag 06-10-2013

Bas komt vandaag. Even voor drieën gaat de bel. Hij is op tijd! Grijnzend staat hij met een tas vuile was voor de deur. Hij ziet er goed uit, wat dikker dan voor ons vertrek in juni. Zijn dikke haar is een stuk langer en het staat hem goed. We drinken koffie en gaan samen een lange wandeling over de Gorcumse stadswallen maken. Buiten is het bewolkt en toch warm, zeker over de twintig graden. Gezinnen rapen kastanjes onder de hoge bomen op de wal. Het is maanden geleden dat we elkaar het laatst zagen, dus we praten honderduit. Bas heeft het nog steeds geweldig naar zijn zin op het Haags Conservatorium. 'De beste beslissing van mijn leven, pa.' Hij geniet van zijn eerste (echte) studiejaar, hoewel hij hard moet werken. Hoewel? Een vriend die op de TU-Delft zit moet veel harder werken, zegt hij. Op de avond 14 oktober a.s. wordt een compositie van Bas uitgevoerd in Het Nutshuis in Den Haag, een podium voor kunst, cultuur en maatschappij. Daar ga ik natuurlijk naar toe! De uitvoering is in het kader van het programma 'TEST'. Sinds 2008 worden de zalen van het Nutshuis jaarlijks een aantal keren beschikbaar gesteld aan avantgardistische, creatieve studenten van het Koninklijk Conservatorium. Tijdens TEST wordt het gebouw ‘overgenomen’ door de studenten Compositie en het publiek uitgenodigd voor een altijd verrassend spektakel. De toegang is gratis. Van Bas wordt een compositie uitgevoerd voor tenorsax en piano die 'Den Duvelmakere 1 en 2' heet. De titel van het stuk betreft de bijnaam voor de 15e eeuwse schilder Hiëronymus Bosch, omdat hij zoveel duivelse helse taferelen schilderde.

 

Als we bij de grote Merwedesluis komen, blijkt het oude verdedigingsgebouwtje 'De Caponnière' geopend. We gaan eens kijken. Een aardige jonge vrouw ontvangt ons. Ze stelt zich voor als Steffie, de jongste dochter van de bekende Gorcumse wijnhandelaar Jaap van Ouwerkerk. ooit, in 1992, leverde hij de 'breinwijn' voor de kunstmanifestatie BRAIN/Internal Affairs. Zijn dochter is jl. 1 oktober La Caponnière begonnen, een wijn- en proeflokaal dat ieder weekend geopend is van 13.00 tot 19.00 uur. We kijken even rond. Een houtkacheltje geeft een aangename warmte in de kelderachtige ruimte. Er staan stoelen en tafeltjes en in de nissen langs de wanden liggen wijnflessen. Je kunt er overigens ook koffie of thee drinken.

 

We lopen verder over de wallen. Bij de voormalige kruitmagazijntjes op de Dalemwal zien we ook de deuren open staan. Een dame wenkt ons binnen. Er is een expositie van werk van de beeldend kunstenares Liesbeth Crooijmans: intrigerende, abstracte beelden van marmer en andere steensoorten. Weer terug thuis discussiëren we over de rol van kunst in de samenleving en de noodzaak voor overheden om die al of niet te subsidiëren. We trekken vergelijkingen met subsidies voor sport en voor kerken. Is dat noodzakelijk? Het is een vermakelijk debat met deze zoon van mij, kunstenaar in de dop.

 

Zo vliegen de uren voorbij. We praten ook over het verleden, toen we elkaar zelden of nooit zagen. Het gesprek verheldert veel. Bas geniet van de mosselschotel met knoflookbrood, die Ans serveert. Ondertussen is zijn was klaar. Om half tien loop ik met hem naar het station. Vanaf de toren van de Grote Kerk dwarrelen carillonklanken naar beneden. 'Hoor, Mozart, pa', zegt Bas. Dat had ik niet gehoord. Ik lever hem op tijd af voor de trein naar Dordrecht. Daar zal hij overstappen op de intercity naar Den Haag. Een snelle verbinding. Bas belooft wat vaker langs te komen, maar eerst zie (en hoor) ik hem in elk geval op 14 oktober in Het Nutshuis. En verder wacht ik het wel af. Vermoeid van wandeling, wijn en woorden maar erg tevreden, loop ik door de nog warme straten terug. Terug naar boven

Gorinchem (20)

Gemeentewerklieden hangen bloembakken met winterviolen op. Ans kijkt toe
Gemeentewerklieden hangen bloembakken met winterviolen op. Ans kijkt toe

Maandag 07-10-2013

Het dodental van de scheepsramp bij Lampedusa blijkt vanmorgen gestegen naar bijna 200. De beschrijving van de duikers van de vondst van talrijke lichamen bij het wrak is aangrijpend: 'Op de zeebodem lagen lichamen bedekt door zand. In het wrak vonden zij lichamen van mensen die in elkaars armen zijn gestorven.' Over de hele wereld reageert men geschokt, ook in Europa, waar de verdronken migranten hoopte een beter leven te vinden. Een Italiaanse minister noemt de situatie in het afgeladen opvangkamp op Lampedusa 'beschamend', net als de nieuwe paus. Maar laten we eerlijk zijn: niemand biedt een oplossing, ook ik niet. Strijd om leefruimte en volksverhuizingen zijn van alle tijden. Niemand wil de toegang tot Fort Europa vrijgeven uit angst dat we overlopen worden door enorme hoeveelheden gelukszoekers, die we geen banen kunnen bieden. We verkeren zelf immers temidden van groeiende werkeloosheid en een hardnekkige crisis. Dus blijven we zitten met onze  machteloosheid en schaamte, terwijl de mensen uit Afrika blijven proberen en blijven verdrinken.

 

Vanmorgen is het mistig op de sluis. In het nieuws: Duitse meteorologen waarschuwen voor een ongemeen strenge winter, dit jaar. Het zou de koudste winter in honderd jaar worden. 'Die stärksten Fröste sollen auf Januar und Februar fallen, so Jung. Mit Wärme dürfe man dabei erst zum April rechnen', zegt een weerkundige. Hm. Ik weet het niet. In het laatste decennium is door de opwarming aan de noordpool vaker sprake van een blokkade, waarbij een hogedrukgebied de passage van depressies voor langere tijd verhindert. Het is gevolg van grotere kronkelingen van de straalstroom in de hogere luchtlagen, als gevolg van de toegenomen warmtenenergie in het systeem. Arctische kou blijft dan langer boven Europa liggen. Dat kan een oorzaak zijn en de verminderde activiteit van de zon kan aan de koude bijdragen. Maar zeker weten, dat is er niet bij, evengoed hoort de gebruikelijke kwakkelwinter tot de mogelijkheden.

 

De mist trekt als gauw op en het wordt een 'mooie, zonnige herfstdag. Buiten zijn gemeentewerklieden bezig bakken met winterviooltjes op de hekken rond de haven en de sluis op te hangen (foto hierboven) We lopen over de maandagochtendmarkt en drinken koffie op het terras van het 't Oude Stadthuys. Het is zo warm dat ik mijn jasje uittrek. Thuis schuiven we de ramen van de serre open.

 

Dezer dagen schreef ik over de bedreiging van de doorvaart van het Suezkanaal door islamitische militanten uit de Sinaï. Vandaag melden de kranten dat vijf Egyptische soldaten werden doodgeschoten bij de stad Ismailia. Kennelijk werd niet op passerende zeeschepen geschoten.

 

Morgen gaan we op bezoek bij mijn dochter Floor en haar twee kinderen. Zij en Pijke zijn een dikke maand geleden verhuisd van IJburg naar een straat bij het Vondelpark. Terug naar het centrum van Amsterdam. Terug naar boven

Gorinchem (21)

Lisa en Thijs. In elk geval liefhebbers van boeken. Je krijgt de indruk dat Thijs over het gelezene nadenkt
Lisa en Thijs. In elk geval liefhebbers van boeken. Je krijgt de indruk dat Thijs over het gelezene nadenkt

Dinsdag 08-10-2013

Om negen uur rijden we vanochtend naar Amsterdam, voor een bezoek aan mijn dochter Floor in hun nieuwe huis, vlakbij het Vondelpark. het navigatieprogramma van Navigon brengt ons er feilloos heen. Inderdaad, aan het eind van de vrij korte straat kun je zo het park inlopen. Inderdaad, het buurtje waar Floor nu woont met haar gezin ziet er gezellig uit met tal van restaurantjes, winkels, een paar supermarkten en kinderdagverblijven en groene planten langs en voor de gevels. Heel wat beter dan het kale, winderige IJburg. Ze hebben er goed aan gedaan te verhuizen. Bovendien is de woning gelijkvloers en ligt op de begane grond, met een tuintje aan de achterkant. Gelukkig kennen de kinderen me nog, nou ja, Thijs (3,5) in elk geval en Lisa (1,5) laat zich zonder protest een kusje geven. Het is fijn om ze alledrie weer te zien. De kinderboeken die we hebben meegenomen lijken in de smaak te vallen (foto hiernaast) Hier nog twee foto's. Later wordt het nog gezelliger, als mijn eerste ex, de moeder van Floor, langskomt.

 

Om een uur of een rijden we weer terug naar Gorcum. Ans gaat naar haar dochter Barbara en ik denk een timmerklusje uit. Het zint me al lang niet dat onze kookboeken onoverzichtelijk en rommelig in een van de keukenkastjes staan en liggen. Daar moet een mooi kastje voor komen en het geval wil dat er boven de doorgang naar de gang daarvoor nog een plekje is. Ik ontwerp zo'n kastje en meet alles zorgvuldig uit. Helaas is de auto er niet, anders had ik de benodigde planken en schroeven meteen gehaald. Morgen dan maar. Na het maken van mijn dagelijks verslag plaats ik een kaart van de aktuele weerfronten op de Atlantic en de Med op de homepage, afkomstig van de uitstekende weersite Meteoconsult.fr. Die zal ik voorlopig dagelijks verversen. Bij Sicilië zie je nog steeds slecht weer vanwege een hardnekkig lagedrukgebiedje. Helaas zijn de fraaie kaarten van Sembach niet meer op Internet te zien. Waarom weet ik niet. Terug naar boven

Gorinchem (22)

In de gele cirkel het nieuwe kastje voor de kookboeken. Direct bij de keuken, zie je wel? Let op het tegenoverliggend kastje, boven de deur van mijn studeerkamer. Een fraai spiegelbeeld.
In de gele cirkel het nieuwe kastje voor de kookboeken. Direct bij de keuken, zie je wel? Let op het tegenoverliggend kastje, boven de deur van mijn studeerkamer. Een fraai spiegelbeeld.

Woensdag 09-10-2013

Een overgangsdag tussen de mooie, stille herfstdagen en een periode met koud, onstuimig weer. Vanavond zal het beginnen met regen en veel wind. De temperaturen zullen terugzakken naar circa 11 graden. We rijden naar de Praxis aan de Spijksedijk om MDF-plaat op maat te laten zagen en schroeven en meubelhoekjes te kopen, alles voor de uitbreiding van de boekenkasten voor onze kookboeken. Op de terugweg halen we bij Specsavers onze nieuwe brillen op, waaronder de mooie rooie voor mij. Jullie krijgen hem bij gelegenheid wel te zien.

 

Thuis aan het werk. Een kritisch punt is uiteraard of ik alles correct heb opgemeten, anders past het niet in elkaar. Het valt echter goed uit, hoewel ik het kastje eerst verkeerd om in elkaar zet. Achterste voren, zogezegd. Ans had er al voor gewaarschuwd en kijkt me in een spottend stilzwijgen aan terwijl ik het kastje weer uit elkaar haal. Enfin, het resultaat mag er uiteindelijk zijn. Het kastje zit direct bij de keuken, boven de doorgang naar de gang en vormt met het tegenoverliggende kastje boven de deur van mijn studeerkamer een mooi spiegelbeeld (zie hiernaast) Feestelijk zetten we de weinige kookboeken erin, de meeste zijn namelijk nog op de boot.

 

Later op de middag komt Barbara op de thee met Esri en een vriendinnetje en met de kleine Vajèn, waar ze 's woendags altijd op past als haar zus Tessa naar haar werk is. We zijn alweer drie weken hier. Opnieuw heb ik dat gevoel dat de dagen maar voortjagen en dat het alsmaar sneller gaat, hoe ouder je wordt.  Terug naar boven

page loading