sailing-dulce.nl

Logboek 2011/1 (IsraŽl>Suez)

Een kaart uit de 17e eeuw (Bron Wikipedia)
Een kaart uit de 17e eeuw (Bron Wikipedia)

Direct naar

het laatste

bericht

 

De Rode Zee en de noordelijke Indische Oceaan waren al vanaf 2500 jaar voor de jaartelling een belangrijke handelsroute. Eerst van de oude Egyptenaren en daarna van de Perzen. De oude Grieken brachten het traject deels in kaart en het werd beschreven in de merkwaardige Periplus of the Erythraean Sea die uit de 1e eeuw zou dateren. De route naar India zou niet lang tevoren ontekt zijn door de Griekse zeevaarder Hippalus, hoewel daar twijfel over bestaat. Hij zou wel de ZW-moesson hebben ontdekt die sedertdien zijn naam draagt. Het is de wind die we willen benutten om naar de Malediven en India te zeilen.

Maar eerst de Rode Zee. De zee waardoor het Joodse volk door Mozes uit de Egyptische gevangenschap werd geleid. Mozes scheidde de wateren door er met zijn staf op te slaan om het volk doorgang te verlenen, een wonder dat niet alleen verteld wordt in de Bijbel (Exodus 13:17-14:29) maar ook in de Koran (Sura 26, 60-67)

Een van de vele interessante plaatsen om te bezoeken zijn de resten van het Koninkrijk Aksum, een beschaving waar ik nog nooit van gehoord had, die bestond van 100 vChr. tot ± 400 AD. Vijfhonderd jaar en nooit van gehoord. Mogelijk kwam hier de koningin van Sheba vandaan, de geliefde van de Joodse koning Salomo, hoewel anderen geloven dat haar rijk in Yemen lag. Het Aksum-rijk controleerde eeuwen de doorvaart door de Rode Zee, als ik het geloven mag. De hoofdstad Aksum lag in wat tegenwoordig het noorden van Ethiopië is. Dat land grenst niet (meer) aan zee en door de voortdurende spanningen met Eritrea kunnen we die stad waarschijnlijk niet bezoeken. Maar ook in Eritrea zelf liggen genoeg resten van de ooit bloeiende steden van dat onbekende rijk.

 

In de Rode Zee heerst de Islam aan beide oevers. De bakboordoever is geheel ontoegankelijk voor ons. Saudie-Arabië staat geen bezoekende schepen toe aan zijn kust, hoewel daar de centra liggen van de oorsprong van de Islam, de oude steden Mekka en Medina. We zijn dus aangewezen op havens en ankerplaatsen aan de stuurboordoever, langs de kusten van Egypte, Soedan en Eritrea. Maar die zijn mooi genoeg.

 

En de Somalische piraten in de Golf van Aden? Ik volg het dagelijks, ondermeer op Noonsite. Ieder jaar - ook het afgelopen jaar - passeren ongeveer driehonderd jachten, in groepen of alleen, de Straat van Bab-el-Mandeb en de zuidkust van Yemen zonder enig probleem. Maar we willen het niet op ons eentje doen. Liever in een klein konvooi. We hopen dat we in Egypte enige jachten ontmoeten die mee willen gaan.

De traditionele jaarlijkse nieuwjaarswens van Wim van Heel toont ditmaal het gebouw bij het sluisje van Gorcum, waar we een appartementje kochten
De traditionele jaarlijkse nieuwjaarswens van Wim van Heel toont ditmaal het gebouw bij het sluisje van Gorcum, waar we een appartementje kochten

Gorinchem (47)

Ans op de sluis naar de Lingehaven. Op de achtergrond zakt de zon weg over de Merwede. Rechts-beneden  hiervan is ons appartementje
Ans op de sluis naar de Lingehaven. Op de achtergrond zakt de zon weg over de Merwede. Rechts-beneden hiervan is ons appartementje

Zaterdag 01-01-2011, Nieuwjaarsdag

Tegen de verwachting in zijn we op het tijdstip van de jaarwisseling nog wakker. We staan sentimenteel klaar, elk een glas Crémant d´Alsace Brut in de hand, de laatste seconden aftellend terwijl we elkaar aankijken. Gelukkig nieuwjaar, proost!, zeggen we en kijken elkaar aan. Ans en Tom, ouder en breekbaarder dan toen we begonnen maar nog altijd elkaars grootste liefde. Buiten in de stad begint het knallen, sissen en suizen terwijl we elkaar toedrinken. Alweer een jaar voorbij en een compleet nieuw, maagdelijk, oningevuld jaar ligt voor ons. Een nieuw decennium zelfs. Zullen we er beiden ook het einde van zien? Mijn zoon Rommert belt uit Utrecht, hij feest ergens op de Oude Gracht. Floor neemt niet op, Bas wel, hij heeft een feest in zijn woonboerderij in Wijk bij Duurstede.

 

Nog tot half drie zappen we langs de verschillende feestprogramma´s en concerten. De volgende ochtend belt mijn broertje. "Einde van een kankerjaar!", zegt hij, "De beste wensen voor het nieuwe jaar" Ans kijkt naar het traditionele Nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker vanuit de Gouden Zaal van de Wiener Musikverein. Een onuitstaanbaar programma, in mijn ogen. Na afloop kijken we naar "Wintergasten" van de VPRO, waarin de Amerikaanse filosoof Roy Sorensen centraal staat. Een interessante man die filosofeert over het waarnemen van dingen die er feitelijk niet zijn, zoals gaten, schaduwen, stilte. Gaandeweg word ik steeds enthousiaster over de man. Hij denkt na over vragen als: als je in het donker staat, "zie" je dan het donker? En: draait de schaduw van een draaiende schijf zélf ook? Zo enthousiast dat ik op Internet terstond een boek van hem bestel, "Seeing Dark Things. The Philosophy of Shadows" uit 2008.

 

Halverwege de middag lopen we naar het Eind. We klimmen de sluis op en kijken naar de Merwede. Het is dooiweer. Vanmorgen regende het, nu zakt een schraal zonnetje weg achter de bomen op Buiten de Waterpoort (foto hierboven) In ons appartementje pakken we een TV en een DVD-speler uit, stellen ze op en schakelen ze in. Ze werken zonder problemen. De TV is een oud en omvangrijk bakbeest, maar prima bruikbaar zolang we niet echt in het appartementje wonen en het alleen af en toe als pied à terre gebruiken. We lopen terug naar de Havendijk. Het is vroeg donker, maar de dagen zullen allengs langer worden.

Terug naar boven

Gorinchem (48)

Ons uitzicht uit het raam op het oosten. Het kunstwerk `Geometrie in het landschap` van de Poolse kunstenaar Ryszard Winiarski aan de andere kant van de sluis
Ons uitzicht uit het raam op het oosten. Het kunstwerk `Geometrie in het landschap` van de Poolse kunstenaar Ryszard Winiarski aan de andere kant van de sluis

Zondag 02-01-2011

Het dooit vandaag verder. Ans gaat bij haar moeder langs en ik klus wat aan het Eind. Niet al te fanatiek want ik heb nog steeds last van mijn rug en bovendien van enkeloedeem. Me teveel ingespannen? Ik heb zelfs het klassieke symptoom van je-trouwring-niet-van-je-vinger-kunnen-krigen. Enfin, ik neem de afgelopen dagen een dubbele dosis van mijn "plaspil" hydrochloorthiazide; eens zien wat het doet. Ontwateren, dat is de bedoeling. Bovendien moet ik komende week voor contrôle bij mijn interniste langs. Ik pak drie dozen met kunstboeken uit die hun plek in de boekenkasten krijgen. Ik heb nog wat ruimte in de kasten over, maar het zijn er gelukkig niet teveel.

 

In 1974 hield de gemeente Gorinchem een symposium over kunst in de openbare ruimte. Vanaf dat jaar werden er veel abstracte beelden in de stad geplaatst. Een beeldenroute, uitgezet door de VVV, voert erlangs. Op een daarvan kijken we uit. Naast ons, aan de andere kant van het sluisje, staat een groep witte geometrische sculpuren: een bol, een kegel, een cylinder, een pyramide en een kubus (foto hiernaast) Het is een werk van de Poolse kunstenaar Ryszard Winiarski (Lwów, 1936-) uit 1974 met de zakelijke titel "Geometrie in het landschap" Winiarski is een volledig onbekende voor mij. Toch staat er nog een werk van hem in Gorcum, buiten de binnenstad aan de westzijde van het station in een vijver, daar waar de Banneweg het spoor over leidt. Het is ook uit 1974 en bestaat uit willekeurig samengestelde zwarte en witte kubussen: "Kubussen, random structure"

 "Sissinghurst", zeefdruk, Jean-Paul Vroom

Wat beoogde Winiarski met die beelden? Hij wilde af van de individualiteit van de kunstenaar, lees ik op een internetsite (zie boven), de persoonlijkheid van de kunstenaar mag je niet in het werk terugvinden. "He tried to create impersonal art, deprived of any emotions, an art which cannot be evaluated from the aesthetic point of view but whose sense can be explained rationally, logically and with precision" Er zijn meer kunstenaars geweest die ervan droomden om volledig onpersoonlijke kunst te maken, ook in de letterkunde. Denk bijvoorbeeld aan de zogenaamde "Dinggedichte" Volgens die opvatting staat de persoon van de kunstenaar de perceptie van het werk alleen maar in de weg. Een merkwaardige en bijzondere passie. Geen idee of Winiarski nu, bijna 35 jaar later, er nog altijd zo over denkt.

 

Misschien wel daardoor geïnspireerd zeg ik tegen Ans, als ze van haar moeder terugkeert, zullen we ook een kunstwerk ophangen? In de keuken is er plaats aan de linkerwand. "Wat denk je van "Sissinghurst" van Jean-Paul Vroom?", zeg ik. Vroom, die in 2006 overleed, was typisch zo´n mens met teveel talenten - hij was ondermeer ontwerper, cineast, theatervormgever, choreograaf, schilder, fotograaf en graficus - en vrijwel overal blonk hij in uit. Zozeer dat niets erbovenuit stak en er geen lijn in zat. Maar voor de zeefdruk Sisinghurst hadden we altijd een groot zwak. Het werk is geïnspireerd door het beroemde kasteelpark van Sissinghurst in Kent, dat zó mooi is dat iedereen er minimaal eenmaal in zijn of haar leven een bezoek aan moet brengen (Wij zijn er nog niet geweest) Ik pak het werk uit, boor een gaatje in de muur, plug, schroef, en ophangen. Helaas, het werk weerspiegelt de TL-lichten boven het aanrecht teveel. Het  hangt hier niet goed. Of er moet ontspiegeld

glas in. Hm. Komt wel een keer. Morgen, maandag, begint het leven weer en moeten er nog veel prozaïscher zaken geregeld worden. Terug naar boven 

Gorinchem (49)

Tevreden zit op de nieuwe vloerbedekking in mijn studeerkamer. Meubels hebben we nog niet
Tevreden zit op de nieuwe vloerbedekking in mijn studeerkamer. Meubels hebben we nog niet

Maandag 03-01-2011

Vlak voor oudjaar kregen we via ons briefadres bij Tessa ieder een brief van Bureau Burgerzaken van de Gemeente Gorinchem met een vragenlijst betreffende dat officiële briefadres: is het nog steeds nodig?, hoe is onze huidige situatie?, enzovoorts. We vullen in dat we nog steeds onderweg zijn en dat het briefadres in stand moet blijven. Er moet een kopie van onze paspoorten meegestuurd worden. Waarom dat laatste nodig is, is me niet helemaal duidelijk. Misschien vraag je je overigens af waarom we ons niet laten inschrijven op ons nieuwe appartement op het Eind? Dat kan officieel niet, omdat we dit jaar (en komende jaren) langer dan acht maanden buitenslands verwachten te zijn.

 

Vandaag temperaturen nét boven het vriespunt. De dag begint zonnig maar dat is gauw afgelopen. De rest van de dag is grijs. Tevreden stel ik bij het opstaan vast dat de verdubbeling van de dosering van mijn plaspillen heeft geholpen, het enkeloedeem is weg. De firma Carpetright belt of ze vandaag de vloerbedekking kunnen leggen in plaats van morgen. Dat is OK. We lopen door de binnenstad, kopieëren onze paspoorten bij een supermarkt (t.b.v. de vragenlijst van de gemeente) en brengen ook kopieën bij de notaris die eind volgende week de akte van levering van ons appartement zal doen passeren. Ik bel onze contactman bij ING: komt de hypotheekofferte op tijd rond? Op de 16e vliegen we immers terug naar Israël. Hij stelt ons gerust en zal morgenochtend met de offerte langskomen. Alleen kan ik nergens in de inboedel de polis van een levensverzekering vinden. Ik bel onze bank; gelukkig hebben ze een kopie bewaard die ze zullen opsturen. Dan komt schoonzoon Michel langs. Hij werkt bij een beveiligingsbedrijf en zal zorgen dat nog voor ons vertrek beveiliging in ons appartement wordt aangelegd (Niet dat we veel kostbaarheden hebben, integendeel, maar bij inbraak kan een hoop schade worden aangericht. De beveiliging werkt hopelijk preventief)

 

Even na enen komen de tapijtleggers. Kundige mannen, en vrolijk ook nog (ze komen uit Breda) In een uurtje is alles klaar, gang, slaapkamer en studeerkamer. Stofzuigen en opruimen. Zeer tevreden nemen we het resultaat in ogenschouw (zie foto hierboven) Het appartement ziet er opeens heel wat gezelliger uit; we gaan er ons steeds meer thuis voelen. Als ze weg zijn zoeken we bij een paar woonwarenhuizen naar een kleine ontbijttafel voor de keuken, maar we vinden geen geschikte. Buiten is het donker voor je er erg in hebt. Terug naar boven

Gorinchem (50)

Gorinchem (50)

Dinsdag 04-01-2011

Vandaag verschijnt de maandelijkse grafiek over de ontwikkeling van de mondiale temperatuur in de lagere troposfeer (zie jiernaast) De overschrijding van het gemiddelde vanaf 1998 is terug naar + 0,18° Celsius. De grafiek ontleen ik altijd aan de website van klimaatscepticus Roy Spencer, die er ditmaal geen commentaar op geeft. Ik sluit mij maar daarbij aan. Deze maand geen mantra.

 

Vol verwachting sta ik vanochtend op. Ik hoop de gedeeltelijke zonsverduistering te kunnen zien. Ik sta gereed met een CD om erdoor de verduistering te kunnen waarnemen. Helaas, de hemel is bewolkt. Wel is er een streepje hemel zichtbaar in het oosten, de zon komt oranjerood op maar ik zie geen hap eruit. Even later is de opgaande zon alweer achter de wolkenbank verdwenen. Vindt de verduistering achter de wolken plaats?  Of vergis

 

     Zo had de verduisterde zon

   er vanmorgen uit moeten zien

ik me daarin? Overigens lijkt de schemering langer aan te houden dan anders. Ik had gehoopt dat ik het fenomeen van de dubbele zonsopgang zou kunnen zien, zie theorethische plaatje hiernaast. Opnieuw, helaas niet. Enfin, in elk geval vanochtend geen enkeloedeem meer.

 

We lopen naar het Eind. Ans ontdekt dat onverlaten vannacht twee van de vier bloembakken hebben gestolen van het muurtje van ons plaatsje aan de sluis. Bakken die vastgeschroefd zaten. Twee ervan hebben ze weten los te rukken. Wat kun je eraan doen? Het fladderappes is langs geweest. Goed dat we dezer dagen een degelijk alarmsysteem krijgen.

 

De man van de ING komt langs en we worden het eens over de offerte. Hij blijkt een amateur-organist te zijn en we praten een tijdje door over muziek.  Ook mijn Zoladex-zuster Yvonne komt langs en bewondert ons

appartementje. Ze brengt twee spuiten mee die ik medio februari en medio mei toegediend moet krijgen. Of mezelf moet toedienen. We zien wel. Van mijn eigen bank ligt de ontbrekende polis van de levensverzekering in de brievenbus als de ING-man al weer weg is. Opgelucht faxen we die door bij onze makelaar Van Geffen. Ans zet me af bij het Beatrixziekenhuis, ze gaat door naar haar moeder en ik ga naar de prikpoli om mijn PSA en electrolyten te laten prikken. Mijn interniste is tevreden over mijn bloeddruk (142/90 mm Hg) en de bloedsuikerwaarden. Toch wil ze volgende keer - dat zal deze zomer zijn - mijn hartfunctie weer een keer onderzoeken. Ze is accoord met de verdubbeling van de dosering (tot 25 mg) van mijn plaspil Hydrochloorthiazine. Ze geeft recepten mee voor een halfjaar die ik bij de apotheek schuin aan de overkant van het ziekenhuis ophaal. Ook vraag en krijg ik een Medication Survey voor al mijn medicatie (inclusief de twee Zoladex-spuiten) mee. Je schijnt die spuiten niet in de ruimbagage van een vliegtuig mee te mogen nemen; het moet dus in onze handbagage en we willen vermijden dat de beveiligers problemen met die spuiten maken.

 

Ik haal Ans bij haar moeder op en samen rijden we naar de Ikea in Utrecht, lunchen er en vinden er daarna een wit, vierkant ontbijttafeltje en twee stoelen. Gemakkelijk dat we steeds dezelfde smaak blijken te hebben. Terug aan het Eind zet ik ze in elkaar. Ans is er verrukt van en plaatst er een bosje fraaie kunstbloemen op en - tja - je zou er graag meteen willen ontbijten ware het geen avond. Het is steeds meer ons huis. Morgen voor contrôle naar mijn uroloog.  Terug naar boven  

Gorinchem (51)

Nog maar twee van de vier bloembakken op de rand van ons gelijkvloers balkon. De andere twee werden eergisteren gestolen. Deze kreeg het fladderappes niet los
Nog maar twee van de vier bloembakken op de rand van ons gelijkvloers balkon. De andere twee werden eergisteren gestolen. Deze kreeg het fladderappes niet los

Woensdag 05-01-2011

Gisteren berichtte ik van de diefstal van twee van de vier bloembakken van ons gelijkvloerse "balkon" door het fladderappes. Ze hebben zelfs de tuinaarde in die twee bakken meegenomen. Curieus. Hiernaast een foto. Wat moet je ermee? Bezit leidt tot problemen, verdraaid als het niet waar is. Zodra je iets bezit, wordt er iets van ontvreemdt. Je zou haast zeggen: bezit leidt tot ontvreemding. Geen bezit leidt niet tot ontvreemding. Enzovoorts.

 

Koude dag vandaag, vanwege wind, toch grotendeels droog. Drukke dag, daarom puntsgewijs en in vogelvlucht. Per telefoon regel ik een kabelaansluiting voor analoge TV en radio bij Ziggo. Digitaal + internet kan niet; de monteurs kunnen niet voor de 15e van deze maand komen. Telefoon kan ook niet omdat mijn alarminstallatie erop wordt aangesloten. Hm. Als de stroom uitvalt, valt Ziggo ook uit, zegt de medewerker die ik bel. Alleen een KPN-telefoonlijn blijft fan actief. Hm, hm. In de koude ochtend fiets ik naar het ziekenhuis voor een contrôlebezoek aan René Gilhuis, mijn uroloog. Een kundige dokter, ik nam hem ooit zelf aan. René is tevreden. Mijn PSA, gisteren geprikt, is < 0,1 mg/ml. Net als in november. Eigenlijk wil hij een RT doen, een rectaal toucher, maar daar heb ik geen zin in. We spreken af dat hij het over een halfjaar zal doen. Hij biedt aan om me Androcur voor te schrijven tegen mijn voortdurende opvliegers (vanwege de hormoontherapie) maar ik zie ervan af. Nog meer hormonen, ik heb er geen zin in. Daarna ga ik even langs bij Diny, een van mijn vroegere secretaresses toen ik hier nog directeur was, op het managementcentrum van de Rivas Zorggroep. Grappig, vroeger was dit de personeelsflat. Honderden sappige verhalen hangen hier tussen de wanden van de gerenoveerde kantoren. Diny schenkt me gastvrij een kop koffie en we praten bij over alles en nog wat.

 

Het grootste deel van de dag staat in het teken van de casus van Jansen Steur, de disfunctionerende neuroloog die ik begin 2004 uit het Medisch Spectrum Twente verwijderde toen ik daar in de Raad van Bestuur zat. Ik was de kwestie nooit echt vergeten maar toch was het gelukkig een beetje weggezakt. Nu staat de zaak weer helemaal centraal in het getuigenverhoor met twee rechercheurs van het politiecorps in Twente. Ze zijn er speciaal voor afgereisd naar Gorcum. Het interview vindt plaats op het politiebureau. Precies op tijd, om half twaalf, sta ik voor het oude politiebureau in de binnenstad. Voor de ramen hangen affiches betreffende kraakwacht-bewoning; ik ben duidelijk aan het verkeerde adres. In een lampenwinkel om de hoek vraag ik waar tegenwoordig het politiebureau is. Op de rotonde bij het Paardenwater, zeggen twee dames. Aha! Had ik nagedacht, had ik het zelf geweten. Ik fiets erheen en ben toch nog op tijd. In een kale verhoorruimte vindt het gesprek plaats. Het wordt integraal opgenomen op een recorder. De beide rechercheurs zijn aardige tukkers zoals ik die ken uit mijn dagen van toen. En ze zijn goed op de hoogte en dat vind ik plezierig. Het blijkt overigens wel, anders dan ik te tevoren verstaan had gekregen, dat het gesprek niet plaatsvindt inzake de strafzaak tegen Jansen Steur, maar in het kader van het vooronderzoek voor een mogelijke strafzaak tegen (de raad van bestuur) van MST. Door dat misverstand - laat ik het zo noemen - had ik van het gesprek af kunnen zien. Maar daar heb ik geen zin in. Ik heb behoefte om gewoon de waarheid te vertellen en om me te verantwoorden. Dat heb ik altijd gezegd. Ik voel me overigens onderhand uitgemelkt over de kwestie Jansen Steur, zeg ik de rechercheurs, na alle interviews met Lemstra 1 en 2, de rechter-commissaris en de commissie Hoekstra. Toch duurt het gesprek liefst drie uur en het hadden er gemakkelijk meer kunnen zijn. Ik wil er verder niets over vertellen, behalve dan dat ze me toch even fiks versteld deden staan over iets wat ik totaal niet wist. Het slaat niet op mij maar toch lijkt het me verstandig dat ik er nu niks over zeg, want ik wil de beide rechercheurs niet voor de voeten lopen. Het doet me overigens veel om opnieuw en voor de zoveelste keer de ellendige zaak van Jansen Steur op mijn netvlies te hebben. Misschien dacht ik heimelijk er los van te zijn maar dat is niet zo. Maar ik verdedig mijn rol en mijn optreden. Per slot heb ik hem uit het MST gezet zodra ik de kans zag en het liefst had ik het eerder gedaan als dat mogelijk was geweest.

Na het verhoor fiets ik naar het Eind. Ans kocht inmiddels bij de Wereldwinkel een gangspiegel. Een strijkijzer en strijkplank kochten we gisteren. Ikea heeft ondertussen de spullen gebracht die we vorige week kochten: een bureau, een bed, nachtkastjes, een garderobekast en een schoenenkast voor in de gang. Ik martel mijn rug met het in elkaar zetten van het bureau op mijn studeerkamer (foto hiernaast) Daarna begin ik aan de schoenenkast tot schoonzoon Michel arriveert. Samen zetten we ons nieuwe bed in elkaar. Wat is die jongen sterk! Moeiteloos tilt hij hele loodzware panelen op en zet ze op hun plaats. Kon ik dat vroeger ook? Ik geloof van niet. Om half tien zijn we klaar. Pfff. Allemachtig. Ik heb weer erg pijn in mijn rug. Alleen al door al dat gezwoeg krijg je het gevoel nooit van je leven nóg eens je boel te willen opbreken en dit plekje te verlaten. Terug naar boven

 

Gorinchem (52)

De Malta-overwinteraars 2008/2009 in Fort Vuren bijeen. Vlnr. Miranda, Diana, Josje, Fred, Jaap, Ans, Tom, Gerda, Nanning en Gerard
De Malta-overwinteraars 2008/2009 in Fort Vuren bijeen. Vlnr. Miranda, Diana, Josje, Fred, Jaap, Ans, Tom, Gerda, Nanning en Gerard

Donderdag 06-01-2011

In de mailbox tref ik bericht van het maandblad "Zeilen" dat ze mijn artikel over onze tocht van Libanon naar Israël willen plaatsen. wanneer weten ze nog niet, maar of ik alvast de foto´s wil mailen. Het is een saaie, grijze regendag. Ans gaat naar Barbara om op de kinderen te passen inclusief de kleine Caelan, die er door Kate gebracht wordt. Een tijdlang ben ik in de weer met de kabelexploitant Ziggo. Dat valt niet mee. Schoonzoon Michel vertelde gisteravond dat zijn beveiligingsbedrijf ook zelf wel de telefoonlijn kan voorzien van accu´s, die de voeding van de bewakingsverbinding overnemen als het electriciteitsnet mocht uitvallen. We moeten dus behalve analoge TV en radio ook een telefoonlijn van Ziggo hebben. Je denkt: ze zullen wel blij zijn met een nieuwe klant, maar de medewerker ziet op zijn scherm dat er na mijn eerste contact van gisteren niet eens een melding voor activering van TV en radio is geregistreerd. Hij zal het alsnog doen. Ik vraag wanneer de telefoonlijn in werking zal zijn. Tja, daarvoor moet er eerst een monteur komen om het modem te installeren. Dat kan niet vóór ons vertrek. Kan het beveiligingsbedrijf misschien het modem installeren? Ja, dat kan, Ziggo kan het modem opsturen. Daarvoor moet ik echter bij een andere afdeling zijn. Kunt u me doorverbinden? Nee, dat kan niet, u moet opnieuw bellen. Vreemd. Ik moet dus opnieuw bellen en het keuzemenu opnieuw doorploegen (10 cent per minuut) om bij de goede medewerker te geraken. Verzenden van het modem kan, zegt die, maar het is er dan pas op de vrijdag voor ons vertrek. Kan ik het misschien ophalen? Dat kan, zegt de medewerker met een verheugde intonatie in zijn stem alsof hij zojuist een nieuwe ontdekking deed, dat kan, in Utrecht. Dat zal ik dus morgen doen.

 

Om twaalf uur rijden Ans en ik naar Fort Vuren waar de reünie is van de Nederlandse overwinteraars van 2008/2009 op Malta. Het is een vrolijk weerzien (foto hierboven) Iedereen een jaartje ouder geworden. Vorig jaar waren ze bij ons in Andel. Waar is iedereen sedertdien heen gevaren? Nanning & Miranda (de catamaran Famous Goose) liggen in het Groningse Zoutkamp, Gerard & Josje (Mermaid) overwinteren in het Turkse Finike, Fred & Gerda (Pegasus) overwinteren weer op Malta en Jaap & Diana (Kiara) en wij met onze Dulce liggen dus in Ashkelon in Israël. Terwijl het buiten hard regent en de druppels op het dak van het restaurant roffelen, vliegt de middag voorbij. We wisselen ervaringen uit, bespreken de multipele stoornissen en tegenslagen die zich ook dit jaar weer op onze schepen voordeden en vertellen over de plannen en bestemmingen voor het nieuwe jaar. We nemen ons voor het volgend jaar weer bij elkaar te komen, als tenminste iedereen dan net als nu weer in Nederland is.

 

Samen rijden we na afloop naar het Eind waar ik in een ongebruikelijk grote en geconcentreerde inspanning van kracht en vernuft het schoenen(gang)kastje, de twee nachtkastjes en de garderobekast van Ikea in elkaar zet. Mijn rug voelt als gebrokenrug als Ans me om negen uur naar de Havendijk rijdt, waar we - als het even wil - voor de laatste keer de nacht zullen doorbrengen. Vanaf morgen willen we, nu ons nieuwe bed gereed en opgedekt is, in ons appartementje gaan slapen. Terug naar boven

Gorinchem (53)

Direct beneden ons huis is in de haven een kano-aanlegplaats van de gemeente. Er ligt nog ijs in de haven
Direct beneden ons huis is in de haven een kano-aanlegplaats van de gemeente. Er ligt nog ijs in de haven

Vrijdag 07-01-2011

In drie tochten met het autootje brengen we onze spullen over naar het Eind. Het is weer een mistroostige, grijze miezerdag. De temperatuur loopt vandaag snel op naar een graad of tien. Op de Maas is hoogwateralarm vanwege de smeltende sneeuw en de regen in de Ardennen. Tegen elven is alles over. Dan komt ook Peter, de timmerman, langs om de achterdeur met het gat te repareren. Dat is nog op kosten van de verkoper van ons appartement. Er is door enige bewoner in het verleden een gat in gezaagd, waardoor een koude tochtstroom de kamer in trekt. In de woonkamer staan nogal wat spullen die van de Havendijk komen. Een deel ervan zullen we meenemen naar Israël zoals de nieuwe AIS-monitor en de nieuwe actieve Renaud-antenne. De rest blijft hier. De gebruikelijke rem op aanschaffingen - waar moesten we immers ermee heen? - was er een beetje af sedert we weer ons eigen plekje hebben. Ik begin met hier en daar wat van onze kunst op te hangen.

 

Laat ik eerlijk zijn: we gaan steeds meer genieten van dit appartementje. Voor het eerst sedert 3,5 jaar geleden in Andel komen geleidelijk aan al onze eigen spullen, waaronder onze geliefde grafiek, boeken en muziek, weer om ons heen staan (boeken, muziek en kunst - wat wil je nog meer?) En toch - tóch hebben we allebei ook zin om straks weer aan boord te zijn en te gaan varen naar nog (voor ons) onbekende gebieden. Het Suezkanaal, de Rode Zee, de Golf van Aqaba. Een lezer van onze website drukte het vandaag per e-mail beter uit dan ik zelf tot dusver vermocht. Hij schrijft: "Ik meen tussen de regels een worsteling te proeven tussen de man die zo graag schrijft, beleeft en zeilt, en een senior op stage in zijn laatste levensfase die als een kat een plekje zoekt tussen alles wat hem veilig kan wanen, maar die telkens met een schuin oog naar het luikje in de keukendeur lonkt" Precies, goed gezien, Roger, dank.

 

Na de klussen rijd ik naar Inge in het Heukelums Wijnhuis. Alwaar vanouds gezellig. Ik neem behalve wijn een fles champagne mee om Ans te verrassen en samen te klinken en te drinken om de eerste avond hier te vieren. Je begrijpt dat ik daar een hele goede beurt mee maak. We hebben alleen twee keukenstoelen om op te zitten maar we voelen ons vanavond de koning te rijk. Terug naar boven

Gorinchem (54)

Onze ets van Constant Nieuwenhuys
Onze ets van Constant Nieuwenhuys

Zaterdag 08-01-2011

Dag van regen, dag van zon, dag van vreugde om het ophangen van het grootste deel van onze grafische kunst. Uitmeten, gaten boren, pluggen erin, schroeven erin en ophangen. Ach, het wederzien van al die werken die jarenlang in de opslag stonden! Boeken zijn je vrienden en kunstwerken ook. Het zijn - voor wie wil inbreken - geen kostbare werken maar wel mooie. Zoals deze ets hiernaast van Constant, mijn persoonlijke favoriet (foto hiernaast) Hij krijgt een ereplaats boven ons dressoir in de woonkamer. Over Constant valt zoveel te vertellen maar de tijd ontbreekt. Een van onze kunstwerken - een mooie zeefdruk van Elmar Gille - heeft een barst in het glas. Gelukkig is het werk zelf niet beschadigd. Komende week zal ik het naar de lijstenmakerij brengen.

 

Middag. We rijden om vier uur naar Heukelum. In het wijnhuis van Inge hebben we afgesproken met de overige leden van de Watersportvereniging Deil. Het illuster genootschap waarvan ik het voorzitterschap bekleed en dat ik al evenlang probeer te verliezen. We proeven er de wijnen die we twee maanden geleden mee hebben genomen en bij Inge apart hebben gezet: rode wijnen van Turks Cyprus (licht en zonder karakter), van Grieks Cyprus (ietwat geraffineerder) en van de Hoogten van Golan. In Israël, wou ik haast schrijven, maar het is natuurlijk niet Israël, het is nog steeds bezet Syrisch gebied, maar de wijnen (Merlot en Cabernet Sauvignon van het huis Gamla) zijn het proeven waard. Enfin, het is hoogst aangenaam bij Inge (foto hier) en we moeten alweer weg voor we er erg in hebben. In het nabije Asperen tafelen we lang en genoeglijk bij Restaurant "Oud Asperen" en maken plannen voor - wie weet? - een voorjaarstocht naar Engeland met de Matjas van de WV-leden Pieter & Esther, als we eind mei weer even in Nederland hopen te zijn. Ik zal jullie verder niet lastig vallen over de zaken die in deze bijeenkomst van oudere mannen en hun jongere (en veel verstandiger) wederhelften verder aan de orde kwamen. Waarom niet? Het is vast niet erg belangwekkend en ik ben, nu het tegen enen loopt, hartstikke moe.  Terug naar boven

page loading