sailing-dulce.nl

Logboek 2014/4 Herfst in Gorcum

   Direct naar

    het laatste

    verslag

 

 

Dit is het laatste seizoen van 2014. We zijn weergekeerd uit de Middellandse zee naar de Atlantische Oceaan. De boot wordt vandaag in Lagos, Portugal, op de kant gezet. Een week later zullen we terugvliegen naar Gorcum. Herfst in Gorcum. Volgend jaar willen we terugvaren naar Nederland, dan is de cirkel pas echt rond. Het noodt tot terugkijken. Onze reis begonnen we met veel overmoed en enthousiasme, misschien zou het wel een wereldreis worden. Dat is niet gebeurd, in de Rode Zee moesten we terugkeren vanwege de piraterij. Ook onze verzekeraar wilde de boot niet meer verzekeren ten zuiden van Hurghada. Daarna ontbrak ons de lust in een Atlantische oversteek. Toch was het in zekere zin een wereldreis in een kleinere, oudere wereld. Op de kaart hiernaast staan de zeereizen van de Phoeniciërs in de 3e eeuw voor Christus. Die vallen samen met het gebied dat wij bevaren hebben (behalve de Rode Zee, daar kwamen ze kennelijk niet) In die richting reisde men met karavanen kamelen, het 'schip der woestijn'.

Lagos (10)

Dulce gaat na 2,5 jaar het water uit bij Sopromar
Dulce gaat na 2,5 jaar het water uit bij Sopromar

Woensdag 01-10-2014

Vanmorgen om kwart voor negen arriveert Piet van de Tartaan om ons te assisteren bij de lift-out. We trekken de walstroom los en een voor een de lijntjes. Hoewel er harde wind is voorspeld, is het vrijwel windstil en stralend zonnig. Een warme dag op komst. Het tij is ongeveer halferwege eb, dus staat er zometeen nog ruim voldoende water bij Sopromar in de kraankolk. Het is bijna negen uur. Ans roept het havenkantoor op en verzoekt ze om de voetgangersbrug open te zetten. 'Within four minutes', is het antwoord. Langzaam vaar ik richting brug, waar de slagbomen neergaan. Toeristen maken foto's als we de brug passeren. Aan de wachtsteiger bij het havenkantoor liggen al veel jachten te wachten, die een ligplaats hebben geboekt per 1 oktober. Bij de vissershaven laat ik een kleine, uitvarende trawler voorgaan en draai naar binnen. Aan de andere wal is de kraankolk, waar ik langzaam achteruit op af vaar. De kraanmeester gebaart dat ik even moet wachten; de kraan moet eerst over het gat gereden en de sintels moeten zakken tot op de bodem. Dan schuif ik het scheepje langzaam naar binnen. De singels zitten op de goede plekken en trekken aan, de boot ligt vast. Snel duik ik de kajuit in en trek de trap naar voren om de afsluiter van de motor dicht te zetten. De flacons koelvloeistof staan al klaar. Ik schroef het deksel van de wierpot los en begin te gieten, terwijl Ans buiten de koelwateruitstoot uit de uitlaat in de gaten houdt. Zodra ze groene koelvloeistof ziet, zet ze de motor uit. Motor geconserveerd voor zeven maanden op de wal (van Fons geleerd) We klimmen op de wal.

 

Dan hijst de kraanmeester de boot omhoog (foto hierboven) Gespannen kijken we naar boven: past de windgenerator er wel onder? In Kreta was dat kiele-kiele, hier is er nog ruimte over (foto hier), deze kraan is duidelijk groter. Dan bezien we het onderwaterschip. Dat valt alleszins mee, na 2,5 jaar hadden we meer aangroei verwacht. De schroef zit vol pokken (foto hier), de eigen anode van de Maxprop-schroef heeft nog redelijk wat vlees, die op de schroefas is aardig weggevreten. Eenmaal boven de wal gereden spuit een werknemer het onderwaterschip zorgvuldig af met een hogedrukspuit (foto hier) Hij steekt de pokken onder waterlijn weg en maakt zelfs de Maxprop-schroef en de tunnel van de boegschroeven schoon. Klasse, hier bij Sopromar! Uiteraard krijgen de mannen een fooi. We inspecteren de huid nu van dichtbij: nergens bubbeltjes, blaasjes of andere aanwijzingen voor osmose.

 

Langzaam rijdt de kraan ons weg van het kraangat (foto hier), naar onze verblijfsplek, een mooie plek langs de rand van de werf aan de kant van de vissershaven. We hebben een vrij uitzicht over alle bedrijvigheid. Wolken warrelende meeuwen vliegen om een trawler die juist aankomt (2 foto's hier), op een roeibootje zit als een orthodoxe dominee (in het wit) een peinzende zilverreiger (foto hier) en verderop zie je het havenkanaal, de boulevard en, tegen de heuvel op, de stad. We bedanken Piet en plaatsen een ladder tegen het achterschip en bergen de landvasten en de fenders op. Het loopt tegen elven en het is beroerd warm, hier op het beton, zonder veel wind. Binnen is het ruim 30 graden. De regen die voor vanavond voorspeld is, zal welkom zijn. Op het kantoor betaal ik met een fikse korting vanwege directe betaling met credit-card, voor zeven maanden en spreek af dat ze pas in april volgend jaar de scheepshuid licht schuren en voorzien van een nieuwe laag zelfslijpende antifouling, de offeranodes vervangen en de Maxprop-schroef servicen. Daarvoor zal ik eerst een offerte ontvangen, maar veel zin om het zelf te doen hebben we niet (meer) We krijgen een pasje om na sluitingstijd de werf op en af te kunnen.

 

We genieten van een laat ontbijt in de kuip en zien verder rond. Omdat de we tegen de rand van de werf staan, is er naast ons een afwateringsgeul. Dat betekent dat we gewoon de kranen in de gootsteentjes kunnen gebruiken en de wasmachine draaien, het water loopt meteen die geul in; de toiletten gebruiken we uiteraard niet. De toiletten van de werf zijn echter niet veraf en 's nachts zullen we de pis-emmer weer in ere herstellen. Ach, het is maar voor zes dagen. Tegen de felle zon spannen we een laken, de bimini en de buiskap laten we uiteraard tot de laatste dag staan. De hete middag brengen we luierend en lezend door. Er is geen nieuw behalve een bericht van mijn advokaat dat het beroep bij het Centraal Tuchtcollege van de slachtoffers van Jansen Steur op 13 januari in Den Haag zal dienen. Aan het eind van de middag wordt het langzaam koeler. Vanavond gaan we Frango Grelhado (gegrilde haan met veel knoflook) eten in de stad. Terug naar boven

Lagos (11)

Bij eb aan het lange strand van Lagos
Bij eb aan het lange strand van Lagos

Donderdag 02-10-2014

Dit is een van die dagen, die zeldzaam zijn, dat er eigenlijk niets te vertellen is. Ik bedoel: wat heb je eraan te zeggen dat ik vanmorgen mijn data-SIMkaartje nog een keer heb laten opladen? Dat we koffie hebben gedronken in de stad op het plein waar het komische standbeeld van de Portugese koning Dom Sebastião staat? De jonge, roekeloze koning die in de 16e eeuw aan het hoofd van een troepenmacht arme boeren en huurlingen de woestijn van Marokko introk en die nooit weer werd gezien en die sindsdien 'O Desejado' wordt genoemd, hij die verwacht wordt? Dat het weer zo'n dag van 30 graden was en dat we daarom een lange wandeling langs het strand maakten? Dat bij eb het strand veel breder is (een diepzinnige opmerking, foto hiernaast)? Je kent dat wel, schittering van de zon in het water, natte broekspijpen, enzo. Later een bruschetta met thee in de Bahia Beach Bar, waar Ans in een zitkussen lag (foto  hier)? Ik bedoel: wat heb je er aan dat te weten en wat heb ik eraan dat ik het vertel? Bijzonder is het niet en eigenlijk toch weer wel. Nou ja, laat maar. Je hebt van die dagen dat er voor je gevoel niks belangrijk is. Terug naar boven

Lagos (12)

Lagos (12)

Vrijdag 03-10-2014

De maandelijkse update van de gemiddelde wereldtemperatuur in de lagere atmosfeer toont over september een flinke plus: + 0,29o Celsius (zie hiernaast) Je ziet in de grafiek dat hij al bijna 3 jaar niet meer negatieve waarden heeft vertoond.

Onlangs verschenen er berichten in de pers over merkwaardige samenscholingen van walrussen op de stranden van Alaska. Het zou te maken hebben met een tekort aan ijs als gevolg van de versnelde opwarming aan de Noordpool. Ik maakte er zelf een waarschuwing van op Facebook ('Voor wie denkt dat het wel meevalt met de klimaatverandering') Inmiddels werd duidelijk dat zo'n oorzakelijk verband allerminst vaststaat, dus die waarschuwing was te kort door de bocht. Verschillende wetenschappers spreken elkaar tegen. Lees o.a. hier.

 

Gisteravond keken we op DVD naar een indrukwekkende film: 'Amour' (2012) van de Oostenrijkse regisseur Michael Haneke over de aftakeling van een bejaard echtpaar in hun Parijse appartement. De film won grote prijzen zoals de Gouden Palm (Cannes) en een Oscar. Een geweldige acteerpresentatie van de zelf inmiddels oud geworden acteurs Jean-Louis Trintignant en Emanuelle Riva. Trintignant kennen we als vertolker van boevenrollen in vele misdaadfilms, maar ook uit de beroemde antifascistische film 'Il Conformista' (1970) van Bernardo Bertolucci. En Riva uiteraard van de fameuze Alain Resnais verfilming van 'Hiroshima mon amour' (1959) Over het filmverhaal zal ik niets zeggen om de spanning erin te houden voor wie de film niet zag, maar het bevat rijke interpretatie-mogelijkheden. Hoe geestelijke en lichamelijke aftakeling hand in hand gaan met liefde. Sommige critici ergerden zich aan de uiterst trage beeldvoering, zoals ene Thierry Verhoeven in FilmTotaal volgens wie de film 'een halfuur korter' had moeten zijn. Snelle jongen, die Thierry. Wij hadden er volstrekt geen last van (maar wij zijn natuurlijk ook oud), integendeel, door de langzame ontwikkeling raak je volledig vertrouwd met de hoofdpersonen in hun toenemende isolement. Hun appartement wordt een vertrouwde plek voor je. Een heel erg mooie film! De vraag dringt zich uiteraard op hoe wij het eraf zullen brengen, als we aan die ontluisterende neergang toe zijn.

 

Het is vandaag een fractie minder warm dan gisteren. Ik steek de laatste kokkels weg van de scheepshuid, de roerschacht en de aardplaat van de kortegolfzender. Dan is het alweer mooi geweest. We slenteren een paar uurtjes door de stad en drinken koffie bij O Desejado op het pleintje. Terug met het pontje over het havenkanaal. daar is nog steeds het 'poezenhotel', een opvang voor zwerfkatten, in stand gehouden door liefderijke Britse dames in Lagos. Langs het eenzaam tegen de duinen liggende restaurant O Barrigada ('All you can eat') lopen we om de haven heen naar de werf. Een wat kortere weg dan over de voetgangersbrug. De hitte van de middag slapen en luieren we weg onder de bimini. Straks naar de Tartaan; Piet & Ineke hebben ons op het eten gevraagd. Terug naar boven

Lagos (13)

Onze staatsietrap
Onze staatsietrap

Zaterdag 04-10-2014

Pauline Meurs is hoogleraar aan de Erasmus Universiteit en onder andere voorzitter van ZonMW. Ik ken haar nog uit mijn ziekenhuistijd. In de laatste hoedanigheid heeft ze van de Vereniging tegen de Kwakzalverij de Meester Kackadorisprijs 2014 gekregen. Dat is de prijs voor kwakzalver van het jaar. Waarom? ZonMW had dit jaar in een rapport geadviseerd om meer onderzoek te doen naar - wat het nogal eufemistisch noemt - 'complementaire zorg'. Daarmee wordt het onoverzienbare gebied van de alternatieve geneeskunde bedoeld. Volgens de vereniging tegen kwakzalvers - waar ik een enthousiast lid van ben, 'blijkt Meurs gespeend van enig kritisch vermogen voor zo ver het de pretenties van het alternatieve veld betreft.' Het is niet de eerste aanvaring tussen beide organisaties; in 2006 kreeg ZonMW de prijs ook al omdat het een spoedcursus in wetenschappelijk onderzoek voor alternatieve genezers had georganiseerd. Die bleef zonder effect en het was dus weggegooid geld, vinden de anti-kwakzalvers. Nu is er niet zoveel tegen om de vaak overdreven claims van de alternativo's systematisch te onderzoeken en daarom zou er niet veel verschil van mening tussen ZonMW en de anti-kwakzalversvereniging hoeven te bestaan. Overigens heeft onderzoek elders naar alternatieve therapieën nooit meer opgeleverd dan het bekende placebo-effect. En het commentaar van Meurs? Een woordvoerder: 'De bestuursvoorzitter van ZonMw neemt de prijs niet in ontvangst omdat bij de vereniging (tegen kwakzalverij - TZ) een open discussie volledig ontbreekt.' Dat is natuurlijk onzin. De nogal vermakelijke guerilla tussen hen zal nog wel langer duren, vermoed ik; terecht, want bij het financiëren van onderzoek in de zorg zijn er heel wat voorstellen die een hogere prioriteit verdienen. Laat ZonMW zijn oren misschien meer naar de politieke waan van de dag dan naar de wetenschap hangen?

 

Erg gezellig etentje gisteravond bij de Tartaan. Piet & Ineke pakten uit met een verrassende spinaziesoep en lekkere garnalen. Hier een foto van hen beiden. De dag begint vandaag met veel zon. We beginnen met poetsen van de boot en ik haal alle pokkenaangroei uit de tunnel van de boegschroeven (foto hier) Vlakbij op de werf staat een luxe trap, model staatsietrap, die niet in gebruik is. Ik rijd hem naar ons achterschip, zodat we nu voor onze laatste dagen een riante opgang hebben (foto hierboven)

's Middags komen er hoge sluierwolken en wordt het winderig. De vlagerige wind zit in het NW, er lijkt een weersverandering op komst, waarbij het minder warm wordt. De boot schudt een beetje op de stalen bok; we kunnen mooi zien hoe stevig hij ligt. Die waait niet zomaar om. Nog twee dagen. Terug naar boven

Lagos (14)

Lagos. De voetgangersbrug tussen de marina en de stad
Lagos. De voetgangersbrug tussen de marina en de stad

Zondag 05-10-2014

Vandaag een winderige dag. De noordenwind voert vanochtend wolken aan. De kans op regen is gering, maar toch halen we de bimini vast weg. Ik sla de grootzeilval een paar slagen om de kraanlijn heen en zet hem strak op de punt van de giek; zo voorkom je resonantie. Verder rits ik de hoes om stuurwiel en stuurstand, draai de gasfles dicht en maakt de windgenerator beter vast. Vorig jaar liet ik hem draaien (zonder opladen), dit jaar dus niet. Wat beter is, weet ik niet. Ans draait de wasmachine met de laatste was; omdat het terrein van de werf afschot heeft en met asfalt bestraat, loopt het water in de geul naast ons weg. Op een paar plaatsen in de kajuit zet ze anti-kakkerlakkenhuisjes neer.

 

's Middags blaast de wind de hemel schoon en neemt toe tot Noord Bf 6. Dat kun je horen aan onze scheepsbel, die tinkelt dan zachtjes. Ik wandel wat over de werf ('ik zwerf over de werf') Van een vissersboot is het dekzeil losgewaaid; met moeite trek ik het terug en maak het weer vast. Verderop vind ik in een hoek tussen de boten een wat roestige auto, een Triumph Mayflower, een model uit het begin van de jaren '50 (foto hier) De auto had in die tijd weinig succes. Het is niet zo vreemd dat hij hier verzeild is geraakt; traditioneel woonden er altijd al veel Engelse pensionado's in de Algarve. Terug aan boord lees ik plichtsgetrouw mijn dagelijks paar hoofdstukken in Tocqueville. We vervelen ons; eigenlijk hadden we beter vandaag al weg kunnen gaan of zelfs gisteren. Enfin, het is zó dinsdag. Vanavond gaan we met Piet & Ineke naar een avond met live-music in de Bahia Beach bar aan het strand. Vroeger, zeven jaar geleden, gingen we er op zondagavond vaak heen om te eten en te swingen. Swingen? Ja, hoezo? En uiteraard heb ik mijn nieuwe Bob Dylan t-shirt aan. Terug naar boven

Lagos (15)

Zo moet ze de winter door
Zo moet ze de winter door

Maandag 06-10-2014

Beto Kalulú heet de zanger, zijn band speelt música Afro-Latina. Hun muziek is gisteravond in de Bahia Beach bar zo aanstekelijk, dat niemand op zijn stoel kan blijven zitten. Ook wij niet (foto hier)  Swingen! Zoals je ziet heb ik mijn Bob Dylan t-shirt aan. De band speelt ook muziek uit Angola en soms waan ik me al dansend op een van de vroegere feestjes in Luanda of Cabinda, feestjes die voor een deel terecht kwamen in mijn derde boek, want ondanks de spanningen en de ellende kon het er vrolijk toegaan. Tussen de sessies door smullen we van de schotel met tapas. Vooraf neem ik oesters, maar ik moet zeggen: de Zeeuwse zijn beter. We hebben een prima tafel gekregen (vooraf reserveren!), uit de wind en niet ver van de musici. Nadat ik hem heb verteld dat ik destijds in Angola werkte, komt Beto af en toe met me praten. Voor het regime van president Dos Santos, al tientallen jaren aan de macht, heeft hij geen goed woord over. We spreken over de mislukte coup d'etat van Nito Alves in 1977 - een verhaal dat ik in een vierde deel van mijn romancyclus wil verwerken. 'Dan was het land er niet beter aan toe geweest', zegt Beto. tegen elven lopen we naar de werf en nemen afscheid van Piet & Ineke. Die krijgen eerst nog bezoek van hun kinderen en daarna gaat de Tartaan ook de wal op.

 

De laatste dag breekt aan. Onze buurvrouw in Gorcum Arina belt met de vraag hoe ze de koelkast bij ons thuis aan kan zetten. Ze wil alvast een fles witte wijn koud leggen, hoe aardig! Het is buiten zonnig en het waait niet meer zo hard. We beginnen met het opruimen van de buiskap. Het schip ligt er nu kaal bij (foto hierboven) Ik ruim de waslijn op en span de vallen allemaal nog eens extra vrij van de mast om klepperen te voorkomen. Alle zaken die nog aan dek liggen, ruim ik op. Zelfs onze kabouterlampjes uit Malta schroef ik los, schakel ze uit (foto hier) en leg ze binnen, want verlichting is er 's nachts genoeg. De Egyptische netfenders die aan het achterschip hangen, gaan ook naar de voorhut. Terwijl Ans de boot van binnen schoonmaakt en de koffers gereed legt, poets ik in een aantal uren de beide vrijboorden schoon. Als we in april zin hebben om ze in de was te zetten, kan dat zo gebeuren.

 

Er drijft bewolking binnen en later drijft die ook weer weg. In de komende dagen wordt er veel regen verwacht, juist als we weg zijn. Straks, aan het eind van de middag zullen we de koffers pakken en klaarzetten. Vanavond zullen we naar de grote eetschuur aan de overkant lopen, aan de boulevard: de Adega da Marina, die een prima en betaalbare keuken heeft. Morgen heel vroeg op om op tijd (6.14 uur) de trein naar Faro te pakken. Vandaar nemen we een taxi naar het vliegveld. Terug naar boven 

Gorinchem

In het boemeltreintje naar Faro. Buiten is het nog aardedonker
In het boemeltreintje naar Faro. Buiten is het nog aardedonker

Dinsdag 07-10-2014

Hm, dat viel wat tegen, het eten gisteravond bij de Adega da Marina, de grote eetschuur aan de boulevard. Frango grelhada, gegrilde haan, hebben we elders in de stad wel lekkerder gegeten. De bediening was ook al niet best, warrig en traag. We kruipen vroeg in bed.

 

Om kwart voor drie gaat de wekker af. Twee uur te vroeg, want bij het instellen waren we in de war met de Portugese tijd en rekenden de verkeerde kant op. Stom. Vlak voor de wekker twee uur later voor de tweede keer afgaat, vallen we eindelijk weer in slaap - en worden wreed gewekt. Buiten is het nog aardedonker. Veel te doen is er niet meer, de boot afsluiten is gemakkelijker als hij op de wal ligt, geen afsluiters dicht te doen, enzovoorts. Wel gaat de walstroom eraf, de zonnepanelen houden de accu's immers gemakkelijk vol. Alle electra-gebruikers zijn uit. Even na halfzes draag ik de koffers van de staatsietrap af en sluit de doorstapopening van het achterschip af. Het is gewoon fris buiten, slechts 16 graden, en nog steeds donker. Het wegrijden van de staatsietrap geeft problemen: één kant moet over de middenbalk van de bok, waar de boot in ligt, getild worden en daarbij vallen de wielen eraf. Het lukt me niet hem voldoende omhoog te tillen zodat Ans ze er weer onder kan zetten. Pfff...het zweet breekt me uit. 'Kom op!', zegt Ans, 'We moeten weg!' We schuiven hem samen een eind van de boot weg en leggen de wielen ernaast. Die vinden ze van de werf straks wel. Snel wassen we onze van roest vuil geworden handen in het werftoilet en karren met de koffers naar de uitgang. De nachtwaker schrikt en komt kijken. 'Bom dia, não há problema.' Snel lopen we naar het station, waar de trein al klaar staat. Over de werfmuur werpen we een laatste blik op ons bootje. Altijd even moeilijk om hem achter te laten.

 

De boemeltrein van west naar oost door de hele Algarve vertrekt om 6.14 uur (foto hierboven) Er zijn weinig reizigers. Buiten is niets te zien, het zal pas tegen halfacht licht worden. Tegen achten zijn we in Faro. Voor het station vinden we meteen een taxi, 7,5 euro naar het vliegveld. Het is er druk en rommelig, voor de incheckbalies staan lange rijen. Die van ons vordert echter snel. Ik vraag om window-no wing stoelen, we hebben zin om uit te kijken. De beambte knikt. Na de veiligheidscontrôle strijken we neer op een terras voor koffie en croissants. Ans diept triomfantelijk twee bekertjes vruchtenyoghurt op, die bij de veiligheidscontrôle kennelijk geen argwaan wekten. Er zijn twee Transavia-vluchten; die naar Amsterdam vertrekt te laat, die van ons (naar Eindhoven) gaat op tijd weg. We zitten aan het raam, maar precies boven de vleugel. De baliemedewerker had het toch niet begrepen. De hele vlucht lang is het overigens bewolkt. Achter ons schraapt een man zijn met rochelende sonoriteit voortdurend zijn keel. 'Jan, je bent nog niet thuis!', zegt een vrouw met Barbantse tongval. De vlucht duurt 2,5 uur en ik slaag erin een uur te slapen. Alleen bij het inzetten van de daling wijken de wolken, ik zie door een opening de stad Antwerpen liggen met in het zonlicht glinsterende kronkels van de Schelde en zelfs de Rooiersluis en het Willemdok. Daar hebben we in 2003 met de boot de kerstdagen doorgebracht.

 

Tessa haalt ons af. Het is hier ook bewolkt en 16 graden, we trekken onze jacks uit de koffer aan. De bekende vervreemding om opeens weer over vaderlandse snelwegen te rijden. Daarna de straten van Gorcum. Het lijkt alsof we lang weg waren, maar toch is het niet meer dan anderhalve maand geweest. Bij Barbara treffen we de kleine Vajèn en Barbara's dochter Nikita. Na de thee rijden we in ons autootje naar de sluis en lopen verheugd door ons appartementje, zien dat alles in orde is, dat er bloemen zijn van Arina en een bovenbuurvrouw, schuiven de gordijnen open, zetten de koffers neer en de kachel aan en lopen snel de stapel post door. Een aangetekende brief, die niet bezorgd kon worden, moet opgehaald worden bij een postkantoor. Morgen. Een aanmaning om de meterstanden gas en licht nu eindelijk eens door te geven. Ook morgen. Verder niets verontrustends. Oudergewoonte pakken we eerst de koffers uit en zetten de dingen op zijn plek. Veel boeken en CD's van de boot meegenomen. We zijn weer thuis, morgen is alles weer gewoon. We gaan zometeen eten bij de Griek op de Langendijk. Daarna zullen onze vrienden en buren Wiger & Arina nog langskomen om afscheid te nemen, want die vliegen morgen naar Schotland, waar ze deze zomer hun boot hebben gebracht. Kijken of alles in orde is. Terug naar boven

Gorinchem (2)

Aarzelend zonlicht valt op ons appartementje, de winterviolen staan al in de bloembakken
Aarzelend zonlicht valt op ons appartementje, de winterviolen staan al in de bloembakken

Woensdag 08-10-2014

Een beetje zon vanmorgen. We hernemen onze vaste rituelen en kijken in kamerjas met een kop thee op de bank naar de TV-journaals. Daarna via Uitzending gemist naar de nog steeds niet opgeloste moord op de arme Els Borst op Opsporing Verzocht. Na het ontbijt gaat Ans snel naar haar moeder in Lexmond. Ik ga eens buiten kijken. In de bloembakken op de voetgangersbrug rond ons appartementje hebben de begonia's plaats gemaakt voor winterviolen (foto hiernaast) De salonboot 'Dudok' ligt keurig afgemeerd aan de kade bij restaurant 'Bon'Apart'. Aan de overkant van de Peterbrug grijnzen de lege ramen van het voormalig boekenantiquariaat me treurig aan. Wat zal ik mijn bakje koffie met praatje bij Rijk of Joke missen! In binnenstad zijn weer winkels gesloten, het centrum kachelt langzaam achteruit.

 

Bij het postkantoortje in de Citymarket in de Westwagenstraat haal ik de aangetekende brief op. Zoals we al dachten zit het nieuwe bankpasje van Ans erin. Dan naar de Marokkaanse groenteboer voor fruit en noten. Bij Specsavers, hoek Haarstraat en Westwagenstraat, haal ik de nieuwe glazen voor mijn zwarte bril. Die liggen er al vanaf augustus. In het pand op de hoek van de Arkelstraat en de Bloempotsteeg, waar de SNS-bank voorheen zat, zijn bouwvakkers druk bezig de benedenverdieping te verbouwen. Volgens de berichten zal daar een supermarkt van de Spar komen, goed voor de binnenstadbewoners maar een mogelijke nekslag voor de Citymarket. De een zijn brood... Bij boekhandel De Wingerd, nog druk bezig met de kinderboekenweek, liggen de beide delen van mijn boek op een goed zichtbare plek. De hemel betrekt. Bij boekhandel De Mandarijn is de bestelde vertaling van Thomas Manns' magnum opus 'Joseph und seine Brüder' nog niet aangekomen. Op naar boekhandel Cursief, waar ik van Anja Kok een kop koffie krijg en de nieuwste roman van Enquist aanschaf ('Kwartet', Arbeiderspers, 2014) Je ziet dat ik mijn aankopen wat verdeel over de drie boekhandels van de binnenstad. Er zijn er zeker twee teveel; ik heb het al vaker gezegd. Ze zouden de koppen eens bij elkaar moeten steken voor een serieus gesprek over een samengaan in een mooie, grote en goed geoutilleerde boekenzaak.

 

Buiten regent het inmiddels. Geen paraplu meegenomen. De natte straten ogen triest en kil. Ans is nog niet thuis. Op Radio 4 (of hoe heet het tegenwoordig?) speelt men de zogenaamde 'hart-en-ziel lijst'. Die werd door de luisteraars samengensteld. Daar is niets tegen, wél dat er alsmaal onzinnig kletsgesprekken tussen de stukken door gevoerd worden. Ik scan de krantensites. Het nieuws wordt vooral beheerst door IS, het islamitisch kalifaat, de luchtaanvallen in Irak en Syrië,  de strijd om de Koerdische grensstad Kobani en de aarzeling van Turkije om in te grijpen. Velen, waaronder het IMF, vrezen een nieuwe recessie. De beurzen kelderen vanmorgen weer in elkaar.

 

Om één uur is Ans terug; het is prima met haar moeder. We gaan naar het gemeentehuis voor een nieuwe ID-kaart en een nieuw rijbewijs voor Ans. Het gaat gemakkelijk, de verklaring van de politie in Vila Real do Santo António is niet nodig. Daarna slaan we een grote hoeveelheid boodschappen in bij de Jumbo in het Piazza Center. Dingen waar ik gek op ben, zoals zakken pittige kroepoek, een pak lychee-sap, een doosje filet americain met knoflook, en twee rolpmopsen (bij Van Lopik, uiteraard) Aan boord ben ik aardig afgevallen 'Je dikke buik is vrijwel weg', zegt Ans tevreden. Deze winter zal ik weer aankomen, vrees ik. De regen is opgehouden maar het aanzien van de dag blijft grijs en somber.

 

Thuis lees ik dat Jeen van de Berg vandaag is overleden, de winnaar van de Elfstedentocht in 1954. Hij werd 86 jaar. Jeen van den Berg was een van de eerste helden in mijn leven; niet vreemd voor een Fries jongetje in de jaren '50. Terug naar boven

Gorinchem (3)

De 'Dudok' afgemeerd in de haven
De 'Dudok' afgemeerd in de haven

Donderdag 09-10-2014

Voor het eerst in vele weken weer een avondje voor de televisie. 'Tussen kunst en kitsch', een programma waar ogenschijnlijk onnozele mensen met hun schilderijtjes, aardewerk, antieke klokken en wat ze nog meer op zolder hebben staan, komen vragen of het iets waard is aan bekakt pratende, lepe antikwaren, met een presentatrice die zich specialiseert in lach-of-ik-schiet humor. Dan een aflevering van een detectiveserie (woensdag = detective-avond bij de KRO) over twee Britse agentes die, allebei bij hun echtgenoten weg, proberen alle overige inspecteurs van het bureau in bed te krijgen. Tot slot Jeroen Pauw met minister Timmermans, die bij herhaling met zijn talenkennis mag pronken en plotseling zegt dat ze op de rampplek van de onfortuinlijke vlucht MH17 een slachtoffer hebben gevonden dat een zuurstofkapje droeg, waarmee hij Pauw effectief de mond snoert. Want als iemand daar nog de tijd voor had, dan hebben de inzittenden van het toestel mogelijk nog minutenlang hun ondergang beseft. Vandaag wordt de juistheid van Timmermans' mededeling eerst ergens 'in Den Haag' ontkend, later betreurt hij het zelf, nog later blijkt het maar om één persoon te gaan en die had het kapje om zijn nek, enzovoorts. Met moeite haal ik nog net het laatste journaal.

 

Vandaag een grijze maar droge dag. Veel regelzaken, zoals meterstanden en pensioenformuleren invullen en het aanvragen van een nieuwe zorgpas en een nieuwe OV-kaart voor Ans. Die bleken toch niet thuis te liggen, zoals we dachten, dus zaten ze in haar gestolen portemonnee. Na mijn verplichte hoofdstuk Tocqueville begin ik in 'Kwartet' van Anna Enquist (De Arbeiderspers, 2014) Goed om eindelijk weer eens een degelijke roman te lezen. De huidige wereld gezien vanuit de oude dag:

 

"Rechtvaardigheidsgevoel en altruïsme zijn zware blokken aan je been in de wereld van nu. Je kan beter geslepen zijn en uit op je eigen belang. Dat is de ander ook." (blz. 106)

 

Een grote stroom nieuws valt over me heen: Iedereen is boos op minister Timmermans en Patrick Modiano krijgt de Nobelprijs voor de literatuur 2014. Grappig, ik heb nog nooit iets van hem gelezen en er staan geen boeken van hem in mijn bibliotheek. De economische groei in Duitsland, waar ons land sterk van afhangt, begint serieus te haperen. De Nederlandse staat gaat in beroep tegen het Srebrenica-vonnis van deze zomer, waarbij Dutchbat medeverantwoordlijk werd gesteld voor de deportatie van 300 moslimmannen uit de enclave om te worden vermoord door de troepen van de Servische generaal Mladic. Hoe is het mogelijk dat ons land nog steeds méér schande op zich wil laden voor het beschamende wegzien van de Nederlandse VN-militairen in 1995? Hier had alleen maar een schuldbewust zwijgen gepast. Zoals een moeder van Srebrenica in de krant zegt:

 

"Onze mannen en zonen zijn vermoord onder de ogen en onder de vlag van de Nederlandse soldaten. Die deden niets om hen te redden. Ze hebben zelfs niet één leven gered. Integendeel, ze waren solidair met de Servische chetniks. Ze hebben hun morele, menselijke en militaire eer verloren."

 

Helemaal mee eens. Bah. In elk geval heeft het OM vandaag eindelijk besloten om Geert Wilders te vervolgen wegens zijn "minder, minder" geroep over de Marokkanen in ons land in maart van dit jaar. Wat? Gaan ze hem nog niet vervolgen? Oh, dat moet het OM nog beslissen, hij wordt nu alleen verdacht van mogelijk strafbare uitlatingen en haatzaaierij... Maar dan ligt vervolging toch voor de hand? Wilders zelf weet uiteraard precies wat hij moet zeggen, hij spreekt al van 'een politieke onthoofding'. Maar dat moet nog blijken; in elk geval komt de discussie terecht waar hij hoort: bij de rechter.

 

Ans is alweer opgetrommeld door een van haar dochters om op een kind te passen en doet dat graag en met liefde. Ik zit uren te lezen op mijn studeerkamer. Buiten op de sluis klaart het weer op, er valt zacht herfstig zonlicht over de Kriekenmarkt. Op de radio vordert de hart-en-ziel lijst - alleen dat voortdurende gebabbel ertussendoor, waar is dat toch voor nodig? Daarbij presteren ze het ook om van meerdelige composities op de lijst maar één deel te laten horen, hoe kunnen ze dat doen? Bijvoorbeeld alleen maar het adagio assaï van Ravels' pianoconcert in G, je snapt het niet. Lieten ze dat irrelevante geleuter maar achterwege, dan was er genoeg tijd om hele stukken te laten horen. Zo moppert de oude man maar door. Terug naar boven

page loading