sailing-dulce.nl

Logboek 2015/4 Thuis

 Direct naar

 het laatste

 verslag

 

Een foto vol nostalgie, een ansichtkaart van rond 1900 van de sluiskolk waar we wonen. De schutkolk, om precies te zijn. Je ziet de karakteristieke oliemolen De Eendracht, die in 1916 jammerlijk gesloopt werd. Ervoor de gebouwen van bierbrouwerij ZHB, ook gesloopt. helemaal rechts zie je ons huis, althans de voorganger ervan. In het midden de sluisdeuren naar de Merwede en helemaal links het vakwerkhuisje, waar de sluiswachter woonde. Dat is er nog; het is nu het voorzieningengebouw voor de passanten in de Lingehaven.

In Gorcum sloopten ze zoveel. Ook de mooie Waterpoort, die buiten deze foto valt. Die werd in 1893 gesloopt. Nostalgie, wat koop je ervoor? Het is een tijdverdrijf voor oude mannen.

Komende week zullen we onze Dulce hierheen varen. Hij komt voor de winter aan de andere kant van het voorzieningengebouw te liggen. Tot het weer lente is.

Gorinchem (61)

Dulce na negen jaar weer in het sluisje van de Lingehaven
Dulce na negen jaar weer in het sluisje van de Lingehaven

Donderdag 01-10-2015

Om kwart over tien zijn we in de jachthaven. Een schitterend zonnige herfstdag. Eerst het liggeld van ruim anderhalve maand afrekenen. Aan boord maken we het schip in orde, alleen vergeet ik de motorafsluiter open te zetten. Buurvrouw Arina komt ons helpen met de lijnen en de stootwillen. De platte komen waar de boot het breedst is. Tpt slot trekken we de lijn met de gastenvlaggetjes van alle bezochte landen feestelijk over het voordek. De motor start vlot en loopt als een zonnetje. We maken de landvasten los, maar de boot blijft liggen. In de prut. Het waterniveau in de Merwede is erg laag. Als ik het toerental opvoer komen we los. Langzaam vaar ik de vluchthaven over naar de rivier. Rechts vaart een beroepsschipper naar de Merwedesluis. Het is heerlijk om weer achter het stuurwiel te staan.

 

Langzaam motor ik langs het Merwedestrandje en Buiten de Waterpoort. Het logwieltje zit vast en geeft dus geen snelheid aan. We varen tussen een stroomafwaards varend containerschip en de wal door. Bij het baken met de stenen tafelen van Ida Gerhardt naar bakboord, onderdeel van de Gorcumse Poëzieroute, dan de aanvaart van de aanlegplaats van de veerboten en de ingang van de sluis (foto hier) Gorcums vertrouwde rivieraanzicht. Een geweldig moment; als mijn hart kon zingen, dan zou het nu zingen. Maar opletten: ik wijk uit voor de veerponten uit Sleeuwijk en Woudrichem. Een bekende bewoner van de Kriekenmarkt kijkt vanaf de pont verbaasd naar ons. Op de sluis lijken ze ons niet te zien. Een stoot op de scheepstoeter brengt geen reactie teweeg. Nergens een plakkaat met een VHF-kanaal, maar op de veersteiger staat een telefoonnummer. Op het telefoontje van Ans volgt meteen actie van sluismeesteres Maria, de sluisdeur zwaait open. Moet ik in dat nauwe gaatje? Voorzichtig stuur ik de boot recht voor de invaart. Op vijfentwintige meter raken we de bodem. Met iets meer gas komen we weer los. Heel langzaam schuif ik boot naar binnen; we passen er precies in (foto hierboven en nog 2 hier) Ook op een derde van de sluis raken we even de bodem. 'Geen zorgen', zegt Maria, 'jullie gaan 40 centimeter omhoog.' Buurvrouw Joke groet vanaf haar balkon en maakt foto's.

 

Al na een paar minuten zwaait de binnendeur open. Behoedzaam vaar ik uit de sluis en draai direct naar stuurboord, de voorste havenkom in. Op de plek die we gereserveerd hadden ligt een motorjacht met pech, maar we kunnen er aan bakboord naast. Ik keer de boot langzaam, en steek even heen en terug, zodat ik recht achteruit de box in kan varen. Diepte 0,2 meter onder de kiel, geen probleem. We beleggen de zes landvasten en daar ligt ze, onze Dulce, na negen jaar terug in de Lingehaven! (foto hier) Buurvrouw Arina gaat naar haar werk en wij zijn nog een aantal uren bezig met opruimen van lijnen en andere zaken boven en benedendeks. Ook sluit ik de walstroom aan. het hoeft niet lang, morgen zal hem weer afkoppelen. We kijken in de bilge naar het lekwater van het waterslot. Dat is verbazend weinig, tot ik me realiseer dat ik de afsluiter van de motor vergat open te zetten. Geen wonder. Omdat ik met zo weinig motorvermogen voer, kwam er geen alarm.

 

Om één uur lopen we naar huis voor de luch en een tukje. Tevreden kijk ik uit het raam naar onze boot. Dat zal ik de hele winter lang dagelijks kunnen doen. In wezen zijn we nu pas aan het eind van onze reis gekomen. Negen jaar geleden lagen we hier ook (foto hier) Wat is er die tijd veel gebeurd! Morgen gaan we verder met opruimen.

 

Intussen gebeurt er in Syrië precies waar ik al bang voor was. Rusland valt allesbehalve doelen van IS aan, maar bombardeert gebieden die in handen zijn van andere verzetsgroepen tegen het regime Assad. Ze bombarderen ook groepen die door de Amerikaanse CIA waren getraind voor het verzet tegen de dictator. In een gecoördineerde actie vallen het leger van Assad, gesteund door honderden Iraanse militairen en Hezbollah ook die doelen aan. Het meedogenloze cynisme van Poetins machtspolitiek is verbijsterend. Woedend  eiste Saoedi-Arabië donderdag onmiddellijke stopzetting van de Russische bombardementen. Volgens de Saoedi's bevindt IS zich niet in de gebieden waar de Russen bombarderen. Maar wie zijn de Saoedi's? Heeft het Westen hier geen antwoord op?

 

En dan het geklungel van minister Van der Steur rond de foto van Volkert van de G. 'Ik zou normaliter het naadje van de kous willen weten, maar in dit geval wist ik niet dat de kous een naadje had.' Hij komt ermee weg. Terug naar boven

Gorinchem (62)

Koffie in de kuip met ons huis op de achtergrond.
Koffie in de kuip met ons huis op de achtergrond.

Vrijdag 02-10-2015

Mooie herfstdag. We lopen de halve wallenloop om de Oost en doen aansluitend boodschappen. Bij Blokker kopen we drie vochtvreterdoosjes. Daarna naar de boot om de rest van de kleding eruit te halen. Gaat alleen maar muf stinken van het vocht, als je het laat liggen, het is hier geen Middellandse Zee. Het motorjacht naast ons is vanmorgen vertrokken. De vochtvreters plaatsen we door de boot heen. Gisteren hadden we de buiskap al opgeborgen. Ik vul de slang van de motorafsluiter en de wierpot met water en start de motor. Na een paar tellen spuit het koelwater uit de uitlaatopening. In orde dus, na mijn stommiteit van gisteren. De grote stootwilllen uit Egypte leggen we binnen. Omdat we vooralsnog de walstroom aangesloten hebben, kunnen we koffie zetten. Koffie drinken in de kuip, aangenaam in de zon en met ons huis op de achtergrond (foto hiernaast) en bedenken dat dit scheepje een aantal jaren geleden nog door het Suezkanaal voer.

 

Gisteren overleed Frans Pointl in een verpleeghuis in Amsterdam. Hij werd 82 jaar. Ik las zijn droog en zuinig geschreven verhalen graag. In 1989 verscheen plotseling zijn debuut; niemand had ooit van hem gehoord. Twee jaar geleden las ik zijn laatste boek, 'De laatste kamer' (Nijgh & Van Ditmar, 2013)

 

Rusland bombardeert opnieuw in Syrië. Ditmaal wordt naast andere doelen in elk geval de IS-hoofdstad Raqqa getroffen. De luchtaanvallen zullen drie tot vier maanden duren, zegt een woordvoerder. 'Moscow's entry into Syria's war is a challenge to the United States. But it also conjoins the two powers in military-political blunderland', schrijft politiek analyticus Paul Rogers in Open Democracy. Het land maakt zich in elk geval vijand van de soennieten onder de jihadi's in de wereld, waarvan er heel wat uit de Kaukasus komen. Op de grond kan IS niet verslagen worden zonder grondtroepen. Die lijken geleverd te gaan worden door Iran en het Libanese Hezbollah.

 

Straks wijn halen met buurman Wiger bij Inge in Heukelum. Vanavond met Ans voor de TV bij Barbara thuis. met de hele familie kijken naar het eerste optreden van kleindochter Nikita in de auditions van The Voice of Holland. Terug naar boven

Gorinchem (63)

Een compilatie van foto's die Michel, de trotse vader van Nikita, op Facebook plaatste.
Een compilatie van foto's die Michel, de trotse vader van Nikita, op Facebook plaatste.

Zaterdag 03-10-2015

Daar zaten we dan met zijn allen klaar bij Michel & Barbara thuis voor het optreden van kleindochter Nikita in de blind auditions van The Voice of Holland. Een programma dat ik altijd gemeden heb, maar voor familie maak je natuurlijk een uitzondering. De opnames werden al een tijd geleden gemaakt. Nikita, zittend tussen haar vriendinnen, haar vriendje Denzel naast haar, was er zelf verbazend nuchter onder. Zie de foto hier. Niettemin is het al geweldig dat ze het zover brengt, als je weet dat 15.000 mensen zich opgaven. Dat is nogal wat, maar ze zeggen het in de kamer. Iedereen moest video's insturen van optredens en biografische gegevens. Daaruit werd een selectie gemaakt van circa 90 kandidaten - dus 1 op 166! - en dat aantal is nog eens gehalveerd, zodat er 40 kandidaten zijn voor deze ronde van blind auditions.

Het is een ietwat curieus gebeuren met juryleden die hun stoel moeten omdraaien als het zingen van een kandidaat hen bevalt. Die juryleden zijn gevestigde artiesten als Marco Borsato ('de zingende trui'), Ali B. en Anouk. De laatste lijkt me de meest verstandige van het stel. Van de dame die zich wisselend Sanne of Miss Montreal noemt, had ik nog nooit gehoord en van mij mag dat zo blijven. Je verwacht dat deze vier ervaren artiesten met deskundig commentaar komen; dan steken de kandidaten en de kijkers en nog wat van op, maar dat is niet zo. Ze spannen zich vooral om de kandidaten te verleiden in hun eigen 'team' te stappen.

 

Het gaat natuurlijk vooral om 'emotie-TV' en dat krijg je volop, want het groepje ouders, partners en andere familieleden van de kandidaten komt bij iedere kandidaat ruim in beeld. Maar laat ik eerlijk zijn, ook ik liet me wel meeslepen en ik had bewondering voor het rustige en zelfbewuste optreden van Nikita. Het is een prestatie voor een 16-jarige scholier om zo onbevangen op een podium te gaan staan zingen voor een onzichtbaar miljoenenpubliek. Ze deed het verrassend goed en, met één korte uitzondering, zeer toonvast. In elk geval gaat ze door naar de volgende rondes die de 'battles' heten. Maar dat duurt nog lang, want de komende weken moet de rest van de 40 kandidaten nog aan de beurt komen.

 

Ans heeft last van een hardnekkige verkoudheid, dus vanmorgen ga ik alleen naar de Body Balance met een uur sporten erna. Na terugkeer blijkt de geliefde wat opgeknapt; we doen samen boodschappen. In de binnenstad treffen we verschillende mensen die ons feliciteren met kleindochter Nikita. Ze hebben het allemaal gezien, gisteravond. Ook vandaag weer mooi weer, maar het einde van de zonnige periode is in zicht. Daarom komt schoonzoon Michel straks langs om met ons de zeilen van de boot te halen en op te vouwen, nu het nog droog en rustig is. Ook Tessa komt langs met Vajèn, thee drinken. Terug naar boven

Gorinchem (64)

De genua ligt klaar voor het opvouwen, op de 3e Waterkering Oost. Op de achtergrond staat Wiger.
De genua ligt klaar voor het opvouwen, op de 3e Waterkering Oost. Op de achtergrond staat Wiger.

Zondag 04-10-2015

Gisteren aan het slot van de middag de zeilen opgeruimd met hulp van schoonzoon Michel en buurman Wiger (foto hiernaast) Transpireren want het was warm. De genua was er snel af maar het opruimen van het grootzeil gaf enige hoofdbrekens. Het zat er minstens drie jaar op, dus ik moest alles weer even uitvinden: , de lazy jacks aan één zijde helemaal neertrekken, de smeerrepen los trekken, de vergrendeling van de gleuf voor de leuvers losmaken, de zeillatten eruit halen, en dergelijke. Maar om half zeven lag alles op de 3e Waterkering Oost klaar transport. Wiger en Michel sjouwden het grootzeil over de sluis. De grote genua lag goed zigzag opgevouwen en opgerold op het steekkarretje, waarmee ik moest omrijden over de Peterbrug, want het was te breed voor de passage over de binnenste sleuisdeur. Nu liggen ze in de kelder, klaar om ze naar de zeilmaker te brengen voor wassen en nog een keertje oplappen.

 

Gisteravond een romantische avond met zijn tweeën om het te vieren. Kaarsen op tafel en verse mosselen van die nieuwe oogst, op zijn Thaïs bereid door Ans. Niet van die hele grote mosselen maar daardoor misschien wat intenser van smaak. Lekker wijn uit Italië erbij (Rosso di Montalcino) en muziek, de laatste CD van Charles Aznavour, 'Encores', uitgebracht in 2015. Dat Aznavour hoogbejaard is, is goed te horen, maar sommige chansons zijn desondanks mooi, zoals de eerste: 'Avec un brin de nostalgie'. Un brin is 'een vleugje', zou ik zeggen. Het laatste nummer is een duet met ene Benjamin Clementine, van wie ik nooit gehoord heb. Google leert dat hij een Brits-Franse singer/songwriter is. Ze zingen zo vals als maar kan en dat komt niet alleen door de oude Aznavour.

We laten er onze avond niet door bederven. Na de afwas kijken we op DVD naar een film van vroeger, 'Carnal Knowledge' uit 1971 met Jack Nicholson, Art Garfunkel en Candice Bergen in de hoofdrollen. De veranderende sexuele moraal in de richting van wat iemand ooit noemde 'keten-monogamie' is het onderwerp van de niet steeds even vrolijke comedie. Ik herinner me de film nog erg goed, hij maakte destijds wel indruk op me, juist door de triestheid van het slot. Als het ware een langdurig uitgesponnen post-coïtale triestheid, post coitum omne animal triste est. Niemand is erg gelukkig ondanks al die nieuwe vrijheid, luidt de boodschap.

 

Vandaag alweer een mooie dag, waarschijnlijk de laatste in de reeks. Het is mistig onderweg als we naar Amsterdam rijden voor een bezoek aan mijn dochter Floor, haar man Pijke en hun gezin. We hebben de kleinkinderen Thijs en Lisa al bijna zes maanden niet meer gezien en dat zei kleine Thijs ook: 'Opa, wat heb ik je lang niet gezien.' Gelukkig maken onze cadeautjes alles goed, een doos Ninjago lego voor Thijs en een babypop die kan praten plus een babystoel voor Lisa. Traditioneel, dat wel ,maar ze willen niks anders, zeggen Floor en Pijke, het zit er al vroeg in. We brengen een aantal gezellige uren met ze door inclusief een lekkere lunch. Hier 2 foto's.

 

Het is heerlijk warm en zonnig. Terug in Gorcum gaan we nog even op de boot langs. Ik haal nog wat lijnen binnen en trek het logwieltje uit de bodem, snel de stop erin en daarna het vastzittende wieltje in een kop met azijn. Morgen is het weer helemaal schoon. We nemen twee zakken kleren mee naar huis, de nachtkijker (nooit gebruikt) en de satelliettelefoon. De laatste wil ik dezer dagen op Marktplaats zetten. Terug naar boven 

Gorinchem (65)

Gorinchem (65)

Maandag 05-10-2015

De maandelijkse update van de gemiddelde wereldtemperatuur in de lagere atmosfeer over september verschilt weinig van de maand ervoor: nu + 0,25o Celsius tegen + 0,28o over augustus. Zie hiernaast. Voortgaande opwarming,wat doet de wereld eraan? Klimaatredacteur Paul Luttikhuis plaatst een positieve post op zijn klimaatblog in NRC Handelsblad over de aanstaande klimaatconferentie in Parijs. Liefst 146 landen hebben beloftes ingeleverd om hun emissies van broekasgassen te verminderen én zich voor te bereiden op een warmer klimaat. Luttikhuis vindt dat een doorbraak en inderdaad gaat het veel verder dan het oude Kyoto-protocol. Dat is winst maar alle 146 beloftes bij elkaar leiden tot een temperatuurstijging van 2,7 graden Celsius tegen het einde van de eeuw. Dat is flink meer dan de alom beoogde 2 graden stijging, die al onvoorspelbare effecten zal hebben. En .... het staat zeker niet vast dat alle landen hun beloftes zullen nakomen. Zit ik teveel te somberen?

 

Niet lang geleden schreef ik over zwaartekrachtgolven en het feit dat ze na acht jaar nog niet waren opgepikt door supergevoelige detectoren. Zwaartekrachtgolven zijn rimpelingen in de ruimtetijd ten gevolge van zeer zware objecten zoals een paar superzware zwarte gaten die om elkaar heen draaien. Ze werden honderd jaar geleden voorspeld door Einstein in zijn Algemene Relativiteitstheorie. Zou Einstein ongelijk hebben gehad? Nu is er grote opwinding: de zojuist opgeknapte LIGO-detector in de VS zou meteen al een signaal hebben opgepikt dat op zo'n zwaartekrachtgolf zou duiden. Maar ... het kan ook een testsignaal zijn. Het kost helaas maanden om dat uit te zoeken. Nog even geduld voor blijkt of Einsteins imposante bouwwerk nog steeds intact is. Wie weet bestaat het universum van Einstein helemaal niet.

 

Grote ergernis over de fanatici van IS, die de eeuwenoude triomfboog in het Syrische Palmyra opblies. Het was de icoon van de oude hoofdstad van het rijk van de intrigerende koningin Zenobia, die in 269 AD Egypte veroverde op de Romeinen en de Romeinse prefect liet onthoofden. Drie jaar later werd ze verslagen en als gevangene naar Rome gevoerd door keizer Aurelianus. Vijf jaar geleden liepen we nog onder die unieke historische triomfboog door en maakte ik er de foto die hier staat.

 

In de frisse ochtend lopen we onze halve wallenloop om de west. De oostenwind is koud maar het is droog en af en toe zonnig. Op de terugweg kopen we sliptongetjes en kabeljauw op de maandagmarkt. Bij Cindruk laat ik zes exemplaren printen van het manuscript van mijn Jansen Steur boek, met een provisorisch voorblad. Later op de dag verstuur ik ze naar vijf uitgeverijen, die geen manuscripten via email willen ontvangen. Eentje houd ik zelf. Ik ben benieuwd wanneer ik iets hoor. Twee uitgeverijen die ik via email benaderde, sturen een ontvangstbevestiging. Dat zijn Meulenhoff en Boom. Aanvankelijk wilde ik het boek uitgeven bij Carrera, de uitgeverij van mijn dochter Floor. Bij nader inzien vonden we dat allebei een minder goed idee. Auteurs en uitgevers hebben nogal eens onmin en daar hebben we geen zin in.

 

Het blijft de hele dag droog, maar voor vanavond en morgen is veel regen op komst. Ans gaat op bezoek bij Tessa. De verkoop van mijn romantrilogie trekt aan, sinds ik een dag of tien geleden een advertentiecampagne op Facebook startte voor de FB-pagina van mijn boeken. Dat werkt dus wel. Terug naar boven

Gorinchem (66)

Op bezoek bij Jaap & Diana in Spijkenisse.
Op bezoek bij Jaap & Diana in Spijkenisse.

Dinsdag 06-10-2015

Vannacht regen. Vanmorgen rijden we naar Spijkenisse voor een bezoek aan onze zeilvrienden Jaap & Diana. Een paar jaar geleden verkochten ze hun Kiara, een Dufour 38, in Levkas. Nu maken ze grote reizen (Costa Rica, Zuid-Afrika) en kochten een campertje. In 2007 leerden we elkaar kennen op de Vertrekkersdag van het blad Zeilen en in latere jaren kwamen we elkaar veel tegen. We maakten de tochten naar Istanboel en de Levant met hen en toerden door Oost-Turkije, Syrië (o.a. Palmyra), Libanon, Israël en Jordanië. Ten noorden van Korfu besloten ze tenslotte niet verder met ons op te varen en hun boot te koop te zetten. We halen met genoegen al die verhalen op (foto hiernaast) en memoreren de vele medezeilers die we in die jaren ontmoetten en wat er van hen geworden is. Sommigen varen nog, anderen zijn uit elkaar, ziek of verkochten hun schip, het leven geeft en neemt.

 

Tegen vieren zijn we terug in Gorcum. Nog even naar de boot om de resterende kleren op te halen en een stapeltje boeken. 'Daar is thuis geen plek meer voor', zegt de geliefde. Maar voor boeken is altijd plek. Als ik ze in de bibliotheek heb opgeborgen, kan ze ze niet eens meer vinden. Er zijn ontvangstbevestigingen van mijn manuscript van De Bezige Bij en Uitgeverij Cossee. Een lezer van mijn blog gaat onze satelliettelefoon met toebehoren overnemen.

 

Er was al enige jaren sprake van een chaotische situatie in Syrië, van 'een oorlog van allen tegen allen', maar het kan nog gekker. Met de Russische interventie opereren nu de luchtmachten van elf landen in Syrië: vier atoommachten (VS, Rusland, Groot-Brittannië, Frankrijk) en Australië, Canada, Bahrein, Turkije, de Verenigde Arabische Emiraten, Jordanië en Syrië zelf. De Russen opereren nu met ruim 50 Russische Soechoi-gevechtsvliegtuigen en Mil Mi-aanvalshelikopters in Syrië. De Westers-Arabische coalitie beschikt over zo'n 400 toestellen. Variërend van de modernste F-18 Super Hornets tot F-16's en zware B-1 Lancer-bommenwerpers. De gegevens ontleen ik aan een overzicht in De Volkskrant. Een vreemde toestand. Uiteraard zijn niet al die toestellen tegelijk in de lucht, maar enig overleg en afstemming lijkt gewenst om ongelukken te voorkomen. Daar doen de Russen echter niet aan. Er werden al incidenten gerapporteerd aan de Turkse grens. Echte luchtgevechten verwacht men niet, maar vergissingen zijn altijd mogelijk. Later wordt bekend dat de Russen nu toch wel tot coördinatie met de Amerikanen bereid zijn.

 

De Turkse president Erdogan denkt ondertussen de EU voor het blok te zetten: als jullie willen dat ik de vluchtelingen tegen houdt, moet je me accepteren als EU-lid. De EU zal zich genoodzaakt zien de stagnatie van de lidmaatschapsprocedure op te heffen. Die procedure is lang en omslachtig en kent heel wat struikelblokken, als Turkije niet voldoende hervormingen doorvoert. Maar vooralsnog kan Erdogan deze afgedwongen toenadering electoraal gebruiken in de komende verkiezingen, want veel kiezers willen graag bij Europa horen. Zo kan hij alsnog de absolute meerderheid verwerven die hij eerder verloor. Erdogan en Poetin lijken qua leiderschap op elkaar: listig manoeuvreren, snel kansen benutten en de kiezers manipuleren. Terug naar boven

Gorinchem (67)

Manuscript van mijn nieuwe boek
Manuscript van mijn nieuwe boek

Woensdag 07-10-2015

Ophef over het dorpje Oranje in Drente, waar in strijd met de afspraken nog eens 700 vluchtelingen opgevangen moeten worden. De staatssecretaris moest wel; hij kon ze nergens anders kwijt. Er kwamen nauwelijks reacties van burgemeesters die zeiden dat het bij hun had gekund. Hadden ze dan niet in Gorcum gekund, waar de gemeente het leegstaande Wellantcollege aanbood? Vanmorgen brengt B&W een verklaring uit: geen crisisopvang (maximaal 72 uur), maar noodopvang (maximaal 24 maanden. Dat vindt men beter 'om praktische maar ook medemenselijke redenen.' Waarom crisisopvang minder medemenselijk is, maakt B&W niet erg duidelijk. Behalve dat het bij noodopvang ook om minder dan 300 vluchtelingen kan gaan.

 

Tegenstanders roeren zich. Op Facebook staat inmiddels een petitie 'Wij willen geen asiel in Gorinchem', die nu ruim 700 ondertekenaars heeft. De meeste mensen zijn geen helden en ondertekenen anoniem. Er is ook een pagina met reacties, die inzicht biedt in de zorgen en motieven. De meeste van het kaliber: 'Omdat ik niet op dat volk in m'n achtertuin zit te wachten' en 'Nérgens geen opvang voor vluchtelingen, oprotten ermee !!!!!!!' Of: 'Het is niet ons probleem.' Ik ben het daar niet mee eens, dat mag duidelijk zijn. Men zal met elkaar leren leven, zoals dat altijd is gegaan. Ik denk zelfs dat Syriërs gemakkelijker integreren in Nederland dan bijvoorbeeld Marokkanen. Ondertussen groeit de aanhang van Wilders en dat is nog het meest zorgelijk.

 

In Europa groeit nu consensus over de aanpak van de toestroom van vluchtelingen: buitengrenzen dicht, bewaking door een soort gemeenschappelijke grenspolitie, aanmeldcentra buiten de EU, herinvoeren van de Dublin-regels en terugsturen van economische migranten ('gelukszoekers') Deze crisis kan alleen in Europees verband worden opgelost, zegt Merkel vandaag in het Europees Parlement. 'Een nationale Alleingang leidt nergens toe.' Dat is zeker waar en het lijkt me een mogelijke en tegelijk erg lastige koers, die onvermijdelijk gepaard zal gaan met ellende, toename van illegaliteit, onrecht, tragische vergissingen en geweld. De aard en de sfeer op ons continent zal erdoor veranderen en niet ten goede. De vraag is of er een alternatief is: doorgaan met de opvang van de in gang zijnde volksverhuizing? Ik weet het niet.

 

Vanochtend leveren we anderhalf uur inspanning in het fitnesscentrum aan de A15. Daarna boodschappen bij Plus Jan Sterk op Oost. 's Middags gaat Ans in de stad theedrinken met haar jeugdvriendin Jannie. Ik ontvang bevestiging van ontvangst van mijn nieuwe manuscript van de uitgeverijen Prometheus, Atlas/Contact en De Geus. Zoals steeds zeggen ze dat het maanden tot een halfjaar kan duren voordat ik iets hoor.

 

De Nobelprijs voor de Natuurkunde gaat dit jaar naar de Japanse fysicus Takaaki Kajita en de Canadese fysicus Arthur B. McDonald voor hun werk over neurtrino's. Het neutrino is een van de meest raadselachtige deeltjes in het Standaardmodel van elementaire deeltjes. Ze zijn uiterst talrijk en reageren nauwelijks met andere materie. Iedere seconde razen er miljarden door je lichaam en ze kunnen ongehinderd door de hele aarde vliegen zonder ook maar iets te raken. Het is dus erg moeilijk om ze aan te tonen. Daarvoor gebruikt men volumineuze ondegrondse detectoren zoals de Super-Kamiokande in Japan en het Sudbury Neutrino Observatory in Canada, de instituten waar de nieuwe winnaars van de Nobelprijs aan verbonden zijn.

De voorname ontdekking van hen is het gegeven dat neutrino's ondanks hun ongrijpbaarheid toch enige minieme massa hebben en dat ze kunnen overgaan in drie vormen: elektron-neutrino’s, muon-neutrino’s en tau-neutrino’s. Dat fenomeen heet neutrino-oscillatie. De Japanners waren de eersten die in 2011 aanwijzingen vonden voor die oscillatie; hun onderzoek werd echter sterk vertraagd toen de ondergrondse detector hinder ondervond van de grote aardbeving/tsunami in 2011.

Wat is het belang van dit onderzoek? Het zou een van de grootste raadsels van de astrofysica kunnen oplossen, namelijk de vraag waarom er bij de oerknal meer materie dan anti-materie ontstond. Subtiele verschillen in de manier waarop neutrino’s en anti-neutrino’s oscilleren kunnen onthullen waarom. Dat vergt een te ingewikkelde uitleg voor dit moment. Terug naar boven

Gorinchem (68)

Logo van boekenbal dat niet doorgaat.
Logo van boekenbal dat niet doorgaat.

Donderdag 08-10-2015

Gisteravond lopen we naar Boekhandel Cursief aan de Kruisstraat, Arina, Joke en ik. Het bestuur van de Stichting Gorcums Boekenbal. De straten glimmen van de regen. Op de Groenmarkt krijgen we een fikse bui over ons heen. We gaan een laatste poging doen om het boekenbal 2016 te redden. Als de komende vergadering net zo beroerd verloopt als het weer, dan wordt het niks. Firmante Hilma Bruinsma, medeigenaar van de boekhandel, doet de deur voor ons open. We stommelen de trap op naar de eerste verdieping, de plek waar vaak kunst geëxposeerd wordt. De ruimte is nu leeg op een tafel en wat stoelen na. Daar zit het bestuur van de Gorcumse Literatuurprijs. Voorzitter Suzan Kleyn (docent Nederlands aan het Gymnasium Campusianum) is ook lid van ons bestuur, maar het woord wordt gevoerd door een ander bestuurslid, Ellen du Cloux. Zij is docent aan de Scholengemeenschap Nieuwe Hoven. Onze vierde gesprekspartner, organisatieadviseur Patrick Maitimo, komt wat later binnen.

 

Een week geleden zaten we hier ook in een poging het bestuur tegenover ons te herinneren aan de afspraken die we in het vroege voorjaar gemaakt hadden en die simpel kunnen worden samengevat: jullie organiseren de prijs, wij organiseren het bal, de prijs wordt op het bal uitgereikt. Het lijkt wel een syllogisme. Sinds het voorjaar hadden we hard gewerkt om onze kant van de afspraken na te komen: stichting opgericht, plan gemaakt, met Theater Peeriscoop organisatie en datum afgesproken (zaterdag 2 april 2016), artiesten gereserveerd, logo laten ontwerpen (hierboven), subsidieaanvragen ingestuurd en een paar duizend euro subsidie verworven. De prijsuitreiking zou de kern van het programma van het boekenbal zijn. De afspraken werden nog bevestigd bij de uitreiking van de Literatuurprijzen 2015 op 8 april 2015 en de concepten van plan en begroting werden overhandigd. Zie mijn verslag hier. Ik schreef toen: 'Enfin, in elk geval bevestig ik tijdens de naborrel de banden met de literaire prijzenstichting en de onze, want we zullen ons samen moeten inspannen voor een succesvol boekenbal in 2016. Anders wordt het niks.' Daarna vertrokken we - toevallig zijn al onze bestuursleden watersporters - voor lange maanden naar onze boten, maar dubbelbestuurslid Suzan zou de communicatie over en weer verzorgen. In september zouden we de zaak opnieuw oppakken. Toen vernamen we van Suzan tot onze grote verbijstering dat men al begin juni besloten had om de prijsuitreiking niet op ons boekenbal te doen. De kern was eruit, een boekenbal zonder literaire prijzen is alleen maar een zinloos feestje. De dubbelrol van Suzan die ons niet informeerde, riep grote vragen op. Hoe betrouwbaar was zij eigenlijk?

 

Al eerder, nog in het najaar van 2014, was er een eerste aanvaring. Toen vormden prijs en boekenbal nog één stichting onder één bestuur. Destijds weigerde initiatiefneemster Hilma van Boekhandel Cursief het draagvlak uit te breiden tot alle boekhandels in Gorcum. Dat zou wel op termijn moeten gebeuren en het staat ook in een beleidsstuk van de stichting. Vooral de participatie van Boekhandel De Mandarijn in de Gasthuisstraat, de enige échte literaire boekhandel in de stad, vonden voorzitter Suzan en ik belangrijk. In de praktijk kwam er echter niets van terecht; Cursief wilde de prijs exclusief voor zichzelf houden. Daarom werd besloten een aparte stichting op te richten, die ten behoeve van de prijsuitreiking het boekenbal zou organiseren en die wél met alle Gorcumse boekhandels zou samenwerken.

 

Ellen du Cloux opent als gespreksleider. Zij zet het definitieve standpunt van haar bestuur uiteen. Men heeft besloten de prijsuitreiking in 2016 opnieuw kleinschalig uit te voeren op 17 maart 2016 in Theater 't Pand. Dus niet met ons. Bovendien heeft de reformatorische Gomarus Scholengemeenschap, die een vertegenwoordiger in het bestuur heeft, als eis gesteld dat de prijsuitreiking niet op zondag plaats heeft en dat er geen muziek en dans mogen zijn. Onze monden vallen open. 'En jullie hebben je daar bij neergelegd?', stamel ik verbaasd. Ze knikken. Verbijsterd kijken we elkaar aan. Exit boekenbal. 'Is er voor 2017 nog een mogelijkheid?', vraagt Joke dapper. Initiatiefneemster Hilma zegt niets. Maitimo komt met een wollig verhaal waar geen touw aan vast te knopen is. Je zult zo'n organisatieadviseur hebben, denk ik. Ik voel dat ik erg kwaad word en kijk mijn medebestuursleden aan. 'Dit is einde verhaal. Jullie torpederen het boekenbal. We zullen de toegekende subsidies moeten teruggeven. Die kregen we voor een plan waarin de prijsuitreiking immers centraal stond. We hebben nu een lege huls, een bal zonder kern.' Mijn stem is schor van woede, ik kan het niet helpen. 'Misschien mogen we de gemaakt onkosten nog van de subsidie aftrekken. Een paar honderd euro. Anders sturen we jullie een rekening.' Nu reageert Hilma wel. 'Geen sprake van!' bitst ze. Ik sta op. 'We hebben hier niks meer te zoeken', zeg ik tegen de anderen. 'Laten we gaan.' Onthutst lopen we terug. Bij ons thuis drinken we een borrel. We zullen de zaak stoppen, er komt geen Gorcums Boekenbal.

 

Als je terugkijkt komt het eigenlijk hierop neer: Boekhandel Cursief torpedeert het Gorcums Boekenbal. Uit concurrentiemotieven? Firmante Hilma wilde onder geen beding samenwerken met De Mandarijn en boekhandelaar Ro van Doesburg. Die naam was anathema. Aan dat beginsel werd alles opgeofferd. 'Gorcumse toestanden, houd je er verre van', zei een kenner tegen me. Te meer doordat men zich ook nog laat gijzelen door de rechtzinnig christelijke opvattingen van een minderheid. Het zou toch niets geworden zijn met die club, zeggen Arina en Joke, misschien moeten we blij zijn dat het niet doorgaat. Buurman Wiger, die een glas komt meedrinken, is het daar mee eens.

 

Vanmorgen is het bewolkt maar droog. Later laat de zon zich af en toe even zien. Opnieuw halen we kleding en boeken uit de boot. Ondermeer mijn Marokkaanse fez en een ander islamitisch hoofddeksel, allebei uit 2008, gekocht in Tanger en allang vergeten. Hoeveel je opdiept uit een schip waar je zoveel jaren mee rondzwierf. 's Middags bericht over de Nobelprijs voor de Literatuur 2016: de Wit-Russische schrijfster Svetlana Aleksijevitsj. Ze woont in Minsk, de hoofdstad van de laatste dictatuur in Europa. Ik had nog nooit van haar gehoord. Er is niet eens een lemma over haar in de Nederlandse Wikipedia, wel in de Engelse. Er is maar één boek van haar in het Nederlands vertaald: 'Het einde van de rode mens' (De Bezige Bij, 2014), een kroniek met honderden getuigenissen over de teloorgang van het communistische tijdperk. Ik heb het meteen besteld.

De Dienst Bewaken en Beveiligen (DBB) van de Tweede Kamer waarschuwt vandaag in een email aan alle fracties voor gewelddadige confrontaties met tegenstanders van het asielbeleid van de regering. Het doet wat overtrokken aan. Het minor incident tegen staatsecretaris Dijkhoff in het dorpje Oranje stelde nou ook weer niet zoveel voor. Terug naar boven

 

Voor wie het naadje van de kous wil weten over het afspringen van het Gorcums Boekenbal, is via de knop hieronder een Chronologisch Overzicht te lezen, dat - grappig genoeg - begin september 2015 werd geschreven door Hilma Bruinsma (in zwart) en aangevuld door mij (in rood)

Gorinchem (69)

Dulce vanmorgen in de haven. De zeilen zijn eraf.
Dulce vanmorgen in de haven. De zeilen zijn eraf.

Vrijdag 09-10-2015

Even schrikken. Is het Beatrixziekenhuis, mijn vroegere ziekenhuis, in de problemen? De media publiceren de jaarlijkse financiële benchmark van ziekenhuizen van Accountantskantoor BDO. Daarin staat het Gorcums ziekenhuis tussen de 18 ziekenhuizen met problemen. De score is slechts 5,5. Als er niets verandert, dreigt faillissement voor de zorginstellingen, zeggen de onderzoekers. Dat is nooit eerder gebeurd, het ziekenhuis was altijd financieel kerngezond. In 2012 scoorde het nog 7 punten. Op de website van Rivas is er helaas geen reactie te vinden op de nieuwspagina. Dat is niet erg alert. Zin om mijn opvolger Pieter te bellen, heb ik niet. Te opdringerig en ik ben al 16 jaar weg. De nieuwe benchmark is uiteraard ook maar een momentopname. Veel kleinere ziekenhuizen redden het tot dusver vanwege de transitiegelden, een overgangsregeling naar de nieuwe systematiek van prestatiebeloning. Op zeker moment loopt dat af en dan kan een klein ziekenhuis in de problemen raken. Het Beatrixziekenhuis zit natuurlijk ingebakken in ze zorgketen Rivas die we eind jaren 90 opbouwden, maar zomaar geld van de ene zorgvorm naar de andere schuiven is zo gemakkelijk niet. Onlangs verbood de NZA de fusie met het Albert Schweitzerziekenhuis in Dordrecht. Dat ziekenhuis scoort met 9,5 punten in de hoogste regionen van de benchmark. Misschien was die fusie wel nodig om om het Beatrix in stand te kunnen houden.

 

De gemeente presteert meer in de opvang van vluchtelingen. Behalve het Wellantcollege aan de A15 komt men nu ook met andere lokaties voor noodopvang (circa 1 jaar): het voormalige gebouw van Jeugd en Gezin aan de Touwbaan, bijna naast het stadhuis, en het belastingkantoor. Maar crisisopvang (maximaal 72 uur) wil men niet: 'Dan krijgt de gemeente kort van te voren bericht. Dit zet meer druk op de organisatie. Bij langdurige noodopvang is beter vooraf een inschatting te maken naar de samenstelling van de groep.' Het klinkt een beetje zwak, maar enfin, er gebeurt wat aan de nood van vluchtelingen en het levert voor Gorcum ook werkgelegenheid op.

Het AD/Rivierenland bericht dat het Gorcumse Omnia College een aparte klas begint voor Syrische kinderen. Hulde daarvoor! Het betreft een tiental jongeren tussen 12 en 16 jaar die hier al eerder waren en die intussen een verblijfstatus hebben. Door hun taalachterstand dreigen ze onder hun niveau in te stromen in het voortgezet onderwijs. Zo bevorder je de integratie.

 

Vanochtend lopen we de halve wallenloop om de Oost. Het is bewolkt maar geleidelijk breekt de zon door (foto hierboven) Wind is er nauwelijks. Op de terugweg doen we boodschappen, want vanavond komen onze buren Lourens & Joke eten. 's Middags is het overwegend zonnig. Ik lees 'The Flooded Earth. Our future in an world without ice-caps' (Basic Books, 2010), een al wat ouder boek van de paleantoloog Peter D. Ward. Hij is ondermeer de auteur van even interessante als geestige boeken 'Rare Earth' (2000) en 'Life as we do not know it' uit 2005. Terug naar boven

page loading