sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>«anakkale)

Het Ottomaanse Rijk in 1566
Het Ottomaanse Rijk in 1566

Direct naar

het laatste

verslag

 

NB 1: Gebruikers van Firefox moeten voor het laatste blog zelf naar beneden scrollen. Of op de toets "End" rechts op het toetsenbord drukken. Hun browser reageert niet op deze link! Windows Explorer wel.

 

NB 2: Sommige Firefoxgebruikers krijgen na of bij het verslag van 05-02-2009 alleen maar zwart. Ook dat is een bekende "bug" van die browser (althans in het Maakum-systeem van deze website) Bij Windows Explorer heb je er in elk geval geen last van!

 

Het kaartje hiernaast toont het Ottomaanse Rijk in 1566, ten tijde van zijn grootste omvang. In dat jaar stierf Sultan Suleiman de Grote. Het rijk reikte in het westen tot vlak voor de poorten van Wenen, dat de Ottomaanse Turken door stom toeval nooit wisten in te nemen, en in het oosten en zuiden tot aan Perzië en Soedan. Alleen Kreta en Cyprus, kolonies van de handelstad en -staat Venetië, waren nog niet in hun handen. Cyprus viel in 1571 en Kreta bleef nog honderd jaar langer in handen van Venetië, tot 1669. Maar al in 1565, hadden de Hospitaalridders de Ottomanen verslagen tijdens het Beleg van Malta en hun verdere opmars gestuit.

 

De Ottomanen brachten in 1453 het verzwakte Byzantijnse Keizerrijk ten val door de verovering van Constantinopel, het latere Istanbul. Constantinus, de laatste Oost-Romeinse keizer scheurde de versierselen van zijn toga en vocht zich dood in de straten van de stad. De geschiedenis van het Osmaanse rijk, dat na de val van Byzantium bijna vijfhonderd jaar bestond tot aan 1921, is ongemeen boeiend. Hoewel de Islam de staatsgodsdienst van het Rijk was en er geen formele noch feitelijke scheiding tussen Kerk en Staat bestond (de Sultan was de leider van beide), was er over het algemeen een betrekkelijk grote tolerantie voor de talrijke geloofgemeenschappen van joden en christenen¹ In de 18e eeuw begon de lang slepende ontbinding en werd het eens zo kolossale Rijk "de zieke man van Europa" genoemd. Dit is het gebied dat we in 2009 gaan verkennen.

 

¹ Zie: Zachary Kabell - "The People of the Book. The forgotten History of Islam and the West", John Murray Publishers, 2007, ISBN 978-0-7195-6755-1

Nieuwjaarswens van Wim van Heel
Nieuwjaarswens van Wim van Heel

Msida Marina, Malta (95)

Oudjaarsavond in de Black Pearl. Vlnr. Diana, Tom, Esther, Rommert, Ans en Jaap
Oudjaarsavond in de Black Pearl. Vlnr. Diana, Tom, Esther, Rommert, Ans en Jaap

Donderdag 01-01-2009, Nieuwjaarsdag

Wonderlijke avond, deze oudejaarsavond in de Black Pearl. Het is helder, rustig weer. Een kleine maansikkel staat aan de besterde hemel, een helderblauwe ster staat even ten zuiden van de maan. Het lijkt een planeet. Jupiter? Of Venus? Opzoeken. Alex Bonello, de eigenaar van het restaurant, ontvangt ons bij de ingang. Om half negen gaan we aan tafel, Jaap & Diana zijn ook van de partij dus we zijn met zijn zessen (foto hiernaast) Geleidelijk loopt de zaak vol met Maltezers. We kijken onze ogen uit. Maltezers zijn over het algemeen vriendelijke mensen, klein en rond van stuk. De vrouwen zijn vanavond zwaar opgemaakt en erg opzichtig gekleed, uitdagend, wulps eigenlijk, hun zware borsten met push-up BH´s omhoog gestuwd en met een diepe cleavage ertussen. Sommigen dragen jasjes en stola´s van echt bont. De Italiaanse cineast Fellini zou hier aardige types voor zijn films hebben kunnen vinden. En ze schransen! En ze zuipen! Niet mooi meer, met verbijstering zien we hoe men zich onmatig bedient bij de buffettafels. Daar staat inderdaad erg veel lekkers op. Voor we het weten is het al half twaalf. Iedereen wil acuut afrekenen en stort zich op de barkeeper, want daarna mag je naar het ruim van de Pearl, waar gedanst kan worden. Als we eindelijk aan de beurt zijn, is het al vrijwel middernacht. De barkeeper vergeet de aanbetaling af te trekken, die we weken geleden al deden, maar dat is snel opgelost. Beneden worden de laatste seconden luidop in koor afgeteld en dan begint het omhelzen en het zoenen. Ans en ik leunen in elkaars armen, wat gaat dit nieuwe jaar ons brengen? Het lijkt een grote rijkdom, een heel nieuw jaar voor ons samen. We omhelzen Rommert en Esther en dan beginnen de pogingen om de rest van onze kinderen aan de telefoon te krijgen. Het valt mee, om kwart voor één heb ik zowel mijn dochter Floor (die met haar Pijke in de Altstadt van Düsseldorf feest) als mijn jongste zoon Bas (die in het popcentrum Tivoli in Utrecht feest) aan de lijn gehad. Het meest verbazingwekkend is de stilte buiten. Helemaal geen enkel vuurwerk! Op andere gelegenheden kunnen de Latijnen van de Med niet ophouden met het afsteken van zwaar kaliber knalvuurwerk, maar oudejaarsavond hoort daar kennelijk niet bij. Om één uur zijn de dames moe en houden we het voor gezien. Rommert en ik zitten nog een uur te praten aan boord, we draaien Bob Dylan, waar hij erg van houdt, en bomen over kosmologie, de oerknal en andere universa en de oorzaken ervan. Dat deden we vroeger ook graag, het is net of we de draad gewoon weer opvatten.

 

Vanochtend slapen we wat uit, niet eens erg lang, want de zon schijnt uitbundig. Na het ontbijt maken Rommert & Esther samen een wandeling door Sliema en lunchen ergens. In Sliema Creek staan mensen te kijken, vertellen ze, naar de grote hoeveelheden visjes en oranje en paarse kwallen, die door de storm kennelijk de inham in zijn gejaagd. Tegen vier uur wordt het kil in de kuip en trekken we ons terug in de kajuit. Terug naar boven

Msida Marina, Malta (96)

Ans, Esther en Rommert in de St Pauls Catacombs, luisterend naar de audioguide
Ans, Esther en Rommert in de St Pauls Catacombs, luisterend naar de audioguide

Vrijdag 02-01-2009

Een rustige dag met een zachtgrijs gesluierde hemel. We nemen de bus naar de vestingstad Mdina, de middelleeuwse hoofdstad van Malta. Daar bezoeken we de catacomben van Sint Paulus, de oudste en grootste vroeg-christelijke necropolis van Malta (zie bijgaande foto) Het ondergrondse complex was in gebruik van 100 - 400 AD, dus ook nog in de Byzantijnse tijd. Het beslaat 2200 m², op zich niet zo groot, de necropolis van Syracuse, waar we deze zomer waren, is bijvoorbeeld veel groter. Het ligt buiten de oorspronkelijk Romeinse muren van Mdina, want doden moesten buiten de stad begraven worden. De dodenstad was een plaats waar mensen van verschillende geloven begraven werden. De weinige wandschilderingen en inscripties die bewaard zijn gebleven tonen niet alleen christelijke, maar ook Romeinse en joodse en andere symbolen en namen. De wanden waren ooit rijk versierd, beschilderd met fresco´s en de in de rotsen uitgehouwen graven waren rijk voorzien van grafgiften. Tijdens latere eeuwen werd de necropolis herhaaldelijk geplunderd en behoudens grote aantallen olielampjes van rood aardewerk werd er weinig gevonden. We lopen door de catacomben met ieder een audioguide aan het oor. In de ruime hal van binnenkomst zijn twee ronde sculpturen uitgehouwen, stenen tafels aldus de gids, waar een ritueel begrafenismaal kon worden gehouden (foto hier) Een uit de rots gehouwen pilaar scheidt deze ruimte van een kapel, eveneens uit de zandsteen gebikt. We wurmen ons door de nauwe gangen. Alle ruimtes zijn benut voor grotere en kleine tombes en grafnissen (foto hier) Zelfs in de vloeren van de gangen, de holtes waar de lichamen lagen zijn nu gevuld met aarde en steen, maar werden toen afgedekt met sluitstenen. Sluitstenen zijn er vrijwel nergens meer. De graven zijn kort en hebben meestal een ophoging voor het hoofd van de dode. Men begroef de dierbaren hier in stijl en voor de eeuwigheid. Nu is alles vervlogen in de tijd, de lichamen, de giften en de namen. Op één plek zien we een vaagrode, okeren fresco van een zittende figuur, die op zijn schoot een cylindervormig voorwerp vasthoudt. Erboven lijkt een anker te staan, een naam - Desiderius? - en een tekst, "good luck" volgens de audiogids. Dat laatste lijkt me een erg vrije vertaling, maar je weet nooit.

 

We lunchen in het oude Mdina op de stadswal bij Fontanella, waar we een paar weken eerder al waren. Het is er koud maar het uitzicht over Malta is opnieuw indrukwekkend. Met een stokoude bus rijden we terug. Rommert hangt in het gangpad aan een lus (foto hier) Om half vijf zijn we weer op de boot. Rommert en ik doen nog gauw boodschappen bij de Gala. Als we uit de winkel komen is het al donker. Bij de maansikkel staat weer de heldere ster, maar nu weet ik dat het Venus is. De week met Rommert & Esther vliegt voorbij, overmorgen vliegen ze alweer terug. Terug naar boven

Msida Marina, Malta (97)

De slipway halverwege Msida Creek, verderop is de marina
De slipway halverwege Msida Creek, verderop is de marina

Zaterdag 03-01-2009

Een lekker zonnige dag. Esther & Rommert trekken erop uit naar de winkels in Sliema voor de uitverkoop. Eind van de middag komen ze beladen met broeken en shirts terug. Ans en ik ruimen de kerstversiering binnen en buiten op. Kan weer voor een jaar in een vak onder de kajuitvloer. Ik lees vanmiddag geboeid in "Suezkade" van Jan Siebelink en Ans is op ziekenbezoek bij Diana die erg last heeft van haar nek. Verder is er niets te melden. Vanavond gaan we naar een restaurant ergens in de buurt voor het afscheidsdiner van onze gasten. Morgenavond vliegen ze weer naar Holland. Maandag start de wereld weer op en herneemt het gewone leven zich weer. Terug naar boven

Msida Marina, Malta (98)

Afscheidsdiner van Rommert en Esther in Restaurant Guzť achter het havenkantoor
Afscheidsdiner van Rommert en Esther in Restaurant Guzť achter het havenkantoor

Zondag 04-01-2009

In restaurant Guzé achter het havenkantoor hebben ze een uitstekende Italiaanse keuken, zo blijkt. We eten er gisteravond Rommert & Esther uit (zie bijgaande foto), die hun spare ribs loven en met ons genieten van de pittige rode wijn uit Libanon. Vandaag brengen we ze met een taxi naar de luchthaven en nemen afscheid bij de security check. Even later zien we ze nog even op een roltrap, die hen naar de vertrekhal voert. Alweer weg. We nemen de bus terug. Er heerst overal een groot, nadrukkelijk zondagmiddag-gevoel. Aan het eind van de middag betrekt de lucht en vallen de eerste regendruppels. We luisteren Brahms´ 1e Pianoconcert opus 15 in d af. De sfeer van het adagio past wel bij wat ik voel. Even voor half zes piept een SMS´je, Rommert meldt dat ze in het vliegtuig zitten. De regen zet niet door. Nu we weer onder elkaar zijn, praten we na over het bezoek en wachten op het SMS-bericht dat ze op Schiphol aangekomen zijn. Dat komt om 21.04 uur.  Terug naar boven

Msida Marina, Malta (99)

Omslag van Suezkade van Jan Siebelink
Omslag van Suezkade van Jan Siebelink

Maandag 05-01-2009

De hele nacht regent het pijpenstelen. Af en toe onweert het. De wind staat weer in de noordoosthoek en stuurt opnieuw een onrustige swell de haven in. Vanochtend blijft het hardnekkig doorregenen, geen weer om erop uit te gaan, boodschappen doen laten we maar achterwege. Het is koud binnen, niet meer dan 16°C. Ik haal het kapotte elektrisch kacheltje uit elkaar. Er is niets vreemds te zien, alle contacten zitten vast. Ik zet het weer in elkaar en het doet het weer. De wonderen der techniek. De vraag of je je accu´s aan boord altijd zoveel mogelijk in opgeladen toestand moet houden, ligt nog voor. Website-lezer Robin Schreuder adviseert in het Gastenboek om advies te vragen bij de leverancier. Inderdaad, dat was ik al van plan als we later deze maand in Holland zijn.

 

Terwijl de regen voortdurend op het dak hamert en over de ramen stroomt lees ik liggend op een kajuitbank "Suezkade" uit, de nieuwe roman van Jan Siebelink. Het boek laat me met gemengde gevoelens achter. Het is zeker niet zo´n beklemmende en hermetische roman als "Knielen op een bed violen" uit 2005 en het boek lijkt tegen het slot wat snel te zijn afgeraffeld. Het middelbare schoolmilieu dat beschreven wordt in al zijn aandoenlijke absurditeit en aftakeling door generaties onderwijsvernieuwers, is een wereld die Siebelink goed kent. Hij was jaren docent Frans, net als de hoofdpersoon in de roman. En net als deze had Siebelink op zijn school een eigen klaslokaal geregeld (las ik toevallig juist in een interview in Plus Magazine van juni 2008) Het boek zit boordevol thema´s, ze buitelen over elkaar heen: de bindingsangst en de verwrongen sexualiteit van de hoofdpersoon, de beschikbare en toch onbereikbare geliefde in de persoon van een leerlinge met anorexia, de merkwaardige en niet nader verklaarde verdwijning van zijn moeder, de fascinatie met de Haagse onderwereld van kroegen, gokholen en bordelen, ook bekend uit "Engelen van het duister" (2001), het boek dat de verhaallijn van "Knielen.." voortzet, het schrijverschap zélf (de hoofdpersoon schrijft gemakkelijk, niet alleen rapporten maar ook novelles), de angst voor de donkere kant van emoties, de bestaanswalging (zoals de collega Herkenrath, docent Duits, die de orde in de klas niet kan handhaven en daar langzaam aan kapot gaat, Schopenhauer aanhalend: "Slechts het ergste gebeurt"), enzovoorts, eigenlijk is het boek té vol van thema´s. Het had gemakkelijk veel langer kunnen zijn. Toch een mooi boek.

 

Na de middag is het een paar uur droog. Ik haal snel wat boodschappen. Later valt er opnieuw regen, de wind trekt weer aan, iets noordelijker dan vannacht. Terug naar boven

Msida Marina, Malta (100)

Het voorste gedeelte van de Ghar Dalam grot. Bij het hek van voor naar achteren Jaap, Diana en Ans  (als je goed kijkt)
Het voorste gedeelte van de Ghar Dalam grot. Bij het hek van voor naar achteren Jaap, Diana en Ans (als je goed kijkt)

Dinsdag 06-01-2009

Vannacht aan één stuk door regen en harde wind. "Torrential rain" zoals de Engelsen zeggen. Ik word om kwart over drie rillend van de kou wakker en kruip tegen het warme lijf van Ans aan. Je bent gloeiend warm, zegt ze, heb je koorts? Het lijkt erop. Ik voel me vandaag niet lekker zonder dat ik kan zeggen wat er aan de hand is. Net of je iets onder de leden hebt. Een vreemd gevoel van onverklaarbare neerslachtigheid en niet vooruit kunnen.

 

Gelukkig schijnt de zon na al die regen en wordt het een stralende dag. Met Jaap & Diana nemen we de bus naar het zuidelijke stadje Birzebbuga. Even ervoor stappen we uit bij Ghar Dalam, een karstgrot die is ontstaan door chemische erosie gedurende 2 miljoen jaar. Het is één van de oudste grotten op Malta. Er zijn resten (vuistbijlen, potscherven) gevonden van de allereerste bewoners van Malta, die 7500 jaar geleden met vlotten vanuit Sicilië overstaken. Maar er zijn ook veel oudere vondsten gedaan, uit de periode van de grote ijstijden, toen Malta door een landbrug met Sicilië en de rest van Europa verbonden was, een gevolg van de veel lagere zeespiegel tijdens glacialen. Veel dieren vluchtten voor het ijs naar het zuiden en bereikten Malta. Men vond hier duizenden botten en schedels van ondermeer dwergolifanten en dwergnijlpaarden van bijna 200.000 jaar geleden. De grot is een lange tunnel van 144 meter lengte (foto hierboven) Op verschillende plaatsen zien we hoge stalagmieten (foto hier) en aan het plafond stalagtieten (Weet iedereen het nog? Tieten hangen) Bordjes tonen de verschillende sedimentatielagen, waar men duizenden gefossiliseerde botten vond. We zien een laag met versteende nijlpaardbotten. Hier en daar is er donkere algengroei, daar waar het kunstlicht van de lampen op de wanden valt. Na ongeveer 80 meter is de verdere doorgang afgesloten en kunnen we niet verder. In het laatste segment van de grot heerst duisternis. Daar huist een zeldzame luis (Armadillidium ghardalamensis) ontdekt in 1982, zegt het gidsje. Een luis!? Het beestje is wit van kleur en kan niet tegen licht. We lopen terug naar buiten en knipperen tegen de felle zon. Rond de toegang van de grot heeft men een fraaie tuin aangelegd  met inheemse planten (foto hier) Vooraan, bij de weg naar Birzebugga, staat een gebouw met links het oude museum en rechts een nieuw. Het oude museum is in Victoriaanse stijl met van die prachtige hoge, antieke vitrinekasten, zoals je je die herinnert uit anatomische laboratoria, met tienduizenden beenderen en skeletten (foto hier) We leren er het verhaal van een grappige miskleun. In 1917 vond men twee mensachtige kiezen (taurodonten) tussen allerlei hertenkiezen (200.000 tot 100.000 jaar oud) en dat leidde tot de theorie dat er in Malta ooit nog veel oudere bewoners waren, namelijk Neanderthalers. In 1936 werd een derde, mogelijke mensachtige kies ontdekt. De theorie werd krachtig naar voren gebracht door niemand minder dan de beroemde Britse paleontoloog Sir Arthur Keith: "In size and form such teeth have been seen in no race of mankind except H. Neanderthalis" (in "Ghar Dalam. The Cave, The Museum and the Garden", Nadia Fabri, Heritage Books, 2007) Maar de opgravingen waren destijds niet erg professioneel, zodat veel materiaal uit verschillende periodes door elkaar raakte en toen in 1962 een Maltese kaakchirurg precies zo´n zelfde taurodont uit de kaak van een man uit het dorpje Zebbug trok, kwamen de twijfels. Een jaar later toonde een andere beroemdheid, Dr Kenneth Oakley, met behulp van isotopenonderzoek aan dat de kiezen niet ouder waren dan hooguit 5000 jaar. Oakley was de man die in 1953 ook de fameuze Piltdown vervalsing aan het licht bracht, een vervalsing waar Sir Keith eveneens was ingetrapt.

 

We lopen verder en drinken koffie in het zonnetje op een terras aan St George´s Bay, een uitloper van de grote Marsaxlokk Bay. Tegenover ons zien we twee sleepbootjes een groot containerschip naar de grote overslagterminal trekken. Jaren geleden, vertelt Jaap die jaren in de Rotterdamse haven heeft gewerkt en het kan weten, verloor de Griekse haven Piraeus de overslag van containers aan Malta en dat zorgde hier voor aardig wat werkgelegenheid. Vanaf Malta vervoeren kleinere schepen de containers door naar allerlei haven op het vasteland. Na de koffie proberen we het nabijgelegen Borg in-Nadur te bezoeken, een vesting uit de Bronstijd, waar vlakbij ook resten liggen van een Romeinse nederzetting. Maar de zaak is afgesloten. In een kotje zien we een bewaker door een spleet in een gordijntje naar ons loeren, maar hij vertoont zich niet. Langs de boulevard lopen we naar het stadje Marsaxlokk. Onderweg passeren we een hoog, ongenaakbaar kasteel, de Torri San Lucijan, dat met zijn kanonnen de toegang tot de baai beheerst. Marsaxlokk blijkt een schilderachtig vissershaventje (foto hier) Jammer dat er geen haventje voor jachten is. Want de visserij is ook hier al niet meer wat het was. Aan een kade ligt een halfgezonken vissersboot (foto hier) Om half vijf zijn we terug aan boord en duik ik, vandaag veel te snel vermoeid, voor een paar uur het bed in. Terug naar boven

Msida Marina, Malta (100)

Twee fotoīs van de Hubble ruimtetelescoop. Links is in het centrum nog niets te zien, een halfjaar later (rechts) is er een felle lichtflits te zien
Twee fotoīs van de Hubble ruimtetelescoop. Links is in het centrum nog niets te zien, een halfjaar later (rechts) is er een felle lichtflits te zien

Woensdag 07-01-2009

Vandaag is er reden om weer eens bij de Paradox van Fermi stil te staan. Die luidt: als er overal in het heelal intelligent leven is ontstaan, waarom hebben we ze dan nog nooit gezien? En waarom hebben ze ons niet allang gekoloniseerd, als ze zo intelligent zijn? Omdat ze er niet zijn? Op Astronieuws stond gisteren een opvallend verhaal, waar de prachtige foto´s hiernaast bijhoren:

 

"Op 21 februari 2006 nam de Hubble-ruimtetelescoop een heldere lichtflits ergens uit het heelal waar. Het mysterieuze lichtschijnsel nam honderd dagen in helderheid toe en was nog eens honderd dagen later weer verdwenen. Zo'n gedrag is nooit eerder waargenomen. Supernova-explosies bereiken hun grootste helderheid al na 70 dagen en gravitatielensverschijnselen duren veel korter. Ook het onderzoek van het spectrum van de merkwaardige lichtflits heeft nog niet veel opgeleverd: de lijnen die daarin te zien zijn, kunnen niet met zekerheid aan bekende chemische elementen worden gekoppeld. Het zouden sterk roodverschoven lijnen van moleculaire koolstof kunnen zijn, wat zou betekenen dat het om een stellair object op een afstand van ongeveer een miljard lichtjaar zou gaan. Maar in die richting is geen sterrenstelsel te zien. Voor het verschijnsel zijn allerlei verklaringen bedacht, van het exploderen van een koolstofrijke ster tot de botsing van een witte dwerg met een zwart gat. Geen van deze suggesties lijkt echter goed bij de waargenomen lichtflits te passen"

 

Je vraagt je natuurlijk af waarom men nu met een ontdekking uit 2006 komt. Bij het stukje staat een link naar de betreffende site van NASA en daar lees je dat er onlangs weer over gesproken werd op een conferentie (de 213e meeting van de American Astronomical Society in Long Beach, California) Niemand heeft sedert 2006 een verklaring voor het verschijnsel gevonden. "We have never seen anything like it", zegt een zegsman. Als je voor een fenomeen geen enkele verklaring kunt vinden, denk dan aan de mogelijkheid dat het veroorzaakt is door intelligent leven in het heelal, zegt wiskundige en SF-auteur Stephen Baxter. Ja, waarom niet? Toevallig las ik gisteren ook in John Leslie´s "The End of the World" (Routledge, 1996) over de Fermi-paradox. Hij oppert de mogelijkheid dat we geen intelligent buitenaards leven waarnemen, niet hoeft te betekenen dat het uitermate schaars is, "but rather how rapidly they have destroyed themselves" (p. 138) Intelligent leven loopt het risico zichzelf te vernietigen door het uit de hand lopen van de gevolgen van een combinatie van onbeheerste groei en geavanceerde technologie en wetenschap. Wie weet zag Hubble in februari 2006 wel de lichtflits waarmee een buitenaardse beschaving zichzelf bedoeld of onbedoeld opblies. Een interstellaire oorlog? In elk geval vermoedelijk geen experiment met extreem hoog-energetische deeltjes, de creatie van een kunstmatige Big Bang of een vacuüm met nog lagere energie dan de omgeving. De gevolgen daarvan verspreiden zich doorgaans met de snelheid van het licht en waren tegelijk met Hubbles´s waarneming bij ons geweest. We hadden Hubble´s waarneming niet eens meer ontvangen. Welk een geruststelling.

 

We hadden gisteren veel geluk met het weer tijdens onze wandeltocht, want vannacht en een groot deel van de dag valt de regen weer in eindeloze stromen. Even lijkt de hemel open te breken en boven de stad verschijnt een nogal tengere regenboog. Ans maakt er snel door het raam een foto van (zie hier) Een halfuur later is alles weer grijs en nat. In elk geval voel ik me een stuk beter dan gisteren. Van Internet download ik een nieuwe versie (2.0) van de gratis software van MapCreator, die ik gebruik voor het maken van routekaarten in de gelijknamige rubriek. Omdat het een regendag is, begin ik daarna aan een klus die ik al eerder had willen doen: het omzetten van het Logboek vooraf in een ander format. Hetzelfde als bij de andere logboeken. Ik ben destijds begonnen in het Nieuwsrubriek-format van Maakum, maar daarin zijn de foto´s erg klein en bovendien moet je steeds de "verjaringstermijn" updaten. Het is nogal een onderneming, veel copy & paste-werk en terugzoeken van foto´s en afbeeldingen maar enfin, je merkt het vanzelf als het klaar is.

In het Gastenboek verrassen een achterneef en zijn vrouw ons met de aankondiging dat ze dit weekend met een personeelreisje in Malta komen. Kunnen ze even langskomen? In hetzelfde weekend vliegen we - op zondag na het middaguur - naar Tsjechië, dus komt het wat lastig uit en zaterdag zijn we bezig met pakken en het voorbereiden van de boot op onze afwezigheid, mail ik terug maar we zien wel. Achterneef Fokke is een zoon van mijn nicht Uke Hoeksma, die zelf weer een dochter was van mijn Tante Froukje, zus van mijn vader. We ontmoetten hen beiden een paar keer op het jaarlijkse verjaardagspartijtje van mijn "Indische" Tante Ani in verzorgingshuis Aldlânstate in Leeuwarden, tot Ani in april 2007 overleed.

Terug naar boven

Msida Marina, Malta (101)

Jazzcombo in Cafť Jubilee, Gzira. In het midden achter de piano Lino Cauchi
Jazzcombo in Cafť Jubilee, Gzira. In het midden achter de piano Lino Cauchi

Donderdag 08-01-2009

Omdat de Black Pearl deze maand gesloten is, is er op woensdagavond ook geen zeilerscafé. Met Jaap & Diana en Nanning & Miranda gaan we om negen uur naar een trendy pub in Gzira. Pub/Café Jubilee heet het, gelegen op een hoek aan The Strand 209. "Wine is poetry in a glass", zegt een bord aan de groengeschilderde gevel. Het doet daardoor Iers aan. In de entree staan mensen te roken, mooi zo, dat beduidt dat het gelukkig binnen niet mag. Daar is een lange bar met achterin nog een zaaltje met tafels en stoelen, je kunt er kennelijk ook kunt eten. Het is druk en met moeite vinden we een plekje aan de bar. We hullen ons in het aangename geroezemoes van het café. Ik hoor muziek. In een nis speelt een jazzcombo van vier man, trompet, piano, basgitaar en drums. Aan de piano zit een ineengedoken oudere man, hij draagt een donkere winterjas en een donkergrijze wollen muts. Door een brilletje tuurt hij ingespannen op zijn partituur (foto hierboven en eentje hier) Maar allemachtig, wat speelt die man mooi! In de weemoedige, zacht schrijnende noten meen ik een prachtige oude ballad te herkennen, "It might as well be spring" heet het, geloof ik, een nummer van vlak na WO II en door velen gezongen. Ik heb ergens een CD waarop Astrud Gilberto het zingt. De musici wisselen elkaar af en soleren kort. De bassist heeft er niet veel zin in, de drummer is degelijk, de trompettist zelfs bevlogen, maar die pianist! Hij is duidelijk de leider, het is vast zijn combo, hij pikt het thema op en laat zich gaan, verkent de mogelijkheden, beproeft ritmische variaties en tergend mooie loopjes en laat de melodie tereugkeren, mooier en weemoediger dan ooit. Ik bemachtig een barkruk voor de musici en ben volledig verloren in de muziek. Hoe zou mijn leven geweest zijn als ik musicus was geworden? Als je zó kan spelen, heb je een leven van vervulling. Maar mijn pogingen waren niet erg succesvol. In de jaren ´80 heb ik met weinig resultaat een aantal jaren pianoles gehad bij Letty Hoekman in Geldermalsen en zelfs een stukje van Bach gespeeld. Maar ik had het veel te druk op mijn werk en voelde wel dat ik er eigenlijk geen talent of aanleg voor had. Tja. Af en toe pauzeert de combo en de pianist loopt naar buiten, waarschijnlijk om te roken. Later raken we aan de praat. Hij heet Lino Cauchi en woont op Malta, waar hij les geeft. Twee van zijn leerlingen treden vanavond ook even op. Tot slot speelt hij op mijn verzoek met de bassist en de drummer een geïnspireerde uitvoering van Coltrane´s klassieker "My favourite things" Vlak voor sluitingstijd loopt er zo´n typische Koning van de Nacht de kroeg in, het soort figuur die je in iedere stad in iedere nachtkroeg omstreeks die tijd ziet binnenlopen. Ze kijken met een heersersblik de kroeg rond alsof die hun eigendom is. Deze draagt een zwarte mantel en een cowboyhoed van licht leer met een donkere veter. De grijze baard en sik doen hem sprekend op Buffalo Bill lijken. Aan zijn rechterhand heeft hij een grijsrood gekleurde wollen handschoen. Hij loopt op me toe en stelt zich voor als Emmanuele en voegt toe dat iedereen hem hier Captain noemt. De handschoen draagt hij vanwege pijn aan zijn knokkels. Hij kent Amsterdam en Rotterdam en is vriendelijk en ik zou wel willen weten wie en wat hij is en hoe hij hier op Malta verzeild raakte. Per slot heette de laatste koning van Italië zo. Maar hij komt van Nieuw Zeeland, zegt hij. Ik word echter gewenkt, mijn gezelschap staat al buiten. Na middernacht lopen we door de heldere avond naar de haven, ik voel me opgetogen en warm. Boven mijn hoofd staat het sterrenbeeld van de jager Orion, met de riem en de opgetrokken rechter schouder. Daar staat een heldere ster, Betelgeuze, die binnen niet al te lange tijd exploderen moet tot een supernova. Misschien is het al gebeurt maar weten we het nog niet, hij staat meer dan 600 lichtjaar van ons af. Als supernova is de ster helderder dan de maan. Sommigen vrezen dat de stroom geladen deeltjes, afkomstig van die mega-explosie, onze ozonlaag zal wegrukken, die ons beveiligd tegen de ultraviolette starling van de zon. Daarna dooft Betelgeuze uit tot een superzware neutronster en mist Orion voortaan een schouder.

 

Vandaag een zonnige dag. Ans gaat met Diana winkelen in Sliema en ik ga met het boodschappenkarretje de heuvel aan de overkant op naar de Lidl. Daar is een aanbieding van broodmachines voor 44 euro. Ans vindt broodbakken leuk en had altijd spijt dat ze haar broodmachine niet had meegenomen. Ik kijk naar de gegevens, hij gebruikt slechts 600 Watt, dat kunnen we wel hebben. Dus koop ik er een. Terug aan boord impregneer ik de buiskap en de kuiptent met een waterdichtende spray, we hadden eergisteren wat lekkage. Ik zal het een paar keer herhalen. Daarna val ik in slaap op de kajuitbank tot blije uitroepen me wekken. Ans is terug en heeft de broodbakmachine ontdekt. Vanavond eten we bij Jaap & Diana op de Kiara. Terug naar boven

page loading