sailing-dulce.nl

Logboek 2014/3 Zomer in Gorcum en de Med

Straat van Gibraltar
Straat van Gibraltar

   Direct naar

   het laatste

   verslag

 

Het grootste deel van de hete maanden juli en augustus brengen we in Gorcum door, terwijl de boot in Santa Pola ligt aan de Spaanse Costa Blanca. Op 24 augustus zullen we terugvliegen. Vanaf dan varen we de boot richting Gibraltar en vervolgens langs de Spaanse en de Portugese Atlantische zuidkust naar Lagos. Dat kennen we al, we overwinterden er in 2007/2008. De boot gaat bij de werf van Sopromar op de wal om zeven maanden uit te drogen. Ook moet het onderwaterschip een nieuwe laag antifouling krijgen, de anodes moeten gecontroleerd en eventueel vervangen worden en de MaxProp schroef moet geserviced.

In 2015 willen we het schip naar Holland terugvaren.

Gorinchem (12)

Gorinchem (12)

Dinsdag 01-07-2014

Heerlijk om weer eens een boek te lezen dat je van begin tot eind zo boeit, dat je het niet kunt neerleggen tot het uit is. "Hoe mooi alles. Leo en Tineke Vroman, een liefde in oorlogstijd" (Querido, 2014) van Mirjam van Hengel is zo'n boek. Van Hengel kende het haast mythische en schijnbaar onsterfelijke paar al jaren als bezorgster van Vromans bundels bij uitgeverij Querido. Vroman stierf in februari van dit jaar, bijna 99 jaar oud; ik schreef er hier over. In haar weergave van de beginjaren van die liefde en vooral van de ruim zeven jaren van verwijdering door de oorlog, toont Van Hengel zich een bescheiden en respectvolle biografe, maar dat gaat niet ten koste van de indringendheid van het beeld dat zij schetst. Ze had het geluk te mogen beschikken over een verzegelde collectie brieven uit die tijd, die in het Letterkundig Museum bewaard werd en pas in 2025 geopend mocht worden. Volgens Vroman en zijn vrouw Tineke waren die brieven "te schunnig", maar later gaven ze toestemming. "Oordeel zelf maar wat beschaafd is en wat niet", mailde Vroman aan Van Hengel.

 

Die brieven dragen voor een groot deel het boek. Ze zijn kostelijk van inhoud en van verlangen naar elkaar. Dat de beide geliefden geen blad voor de mond namen en vrijelijk schreven over alle aspecten van hun liefde, geloof je graag, zonder dat Van Hengel je er veel van laat lezen. Het is een merkwaardig paar, zij de bevallige, verlegen studente medicijnen opgegroeid in ons koloniale Indië en hij de foeilelijke, schrale Joodse jongen met de enorme neus, 2e jaars biologiestudent, die vlak voor de oorlog naast elkaar aan tafel terecht komen in de dinerzaal van de Utrechtse studentenvereniging Unitas. Hij wist meteen: "Ik zit naast mijn toekomstige vrouw!"

 

Dat ze in die meer dan zeven jaren van scheiding, zij in Holland, hij in Japanse krijgsgevangenschap, niet van elkaar zijn vervreemd, mag een groot wonder heten. Want Tineke heeft altijd gezegd, dat ze nooit verliefd op hem werd. Er was iets anders dat méér was, Leo was iemand "om bij thuis te komen." Dat bleef zo ondanks dat ze viel voor een andere Utrechtse student, Max de Jong, die echter niet erg in haar geïnteresseerd was. Daar heeft Leo geluk mee gehad. In het boek van Van Hengel lijkt hij zich daar niet veel zorgen over gemaakt te hebben, hoewel hij tegen het einde van zijn gevangenschap toch grote zorgen heeft dat Tineke misschien een ander heeft of zelfs getrouwd is. Daar zit - wat ik noem - 'Lucas-thematiek' in. Die Max de Jong is een interessante figuur, bohemièn en dichter, die de eerste gedichten van Vroman in de oorlog bezorgde en zelf een bundel publiceerde onder de titel "Heet van de naald" (1947), die hier en daar nog antiquarisch verkrijgbaar is. Zelf vond De Jong dat hij als dichter volkomen mislukt was, maar zijn omgeving dacht daar anders over. Hij overleed in 1951.

 

Over zijn ervaringen in de Japanse kampen hield Vroman altijd de boot af, ook in de gesprekken met Van Hengel. Hij wist wat hij wilde: overleven en Tineke terugzien. Toch liet hij zich door een oom in New York overhalen om het weerzien met haar nog twee jaar uit te stellen en een loopbaan in de USA te beginnen. Ze trouwden er in september 1947. Hun trouwfoto siert de omslag van het boek (zie boven)

 

Aan het eind van deze zonnige dag sta ik op uit mijn leesstoel, schudt me los van het boek en schrijf dit stukje. Ans heeft boodschappen gedaan, is bij Barbara geweest en heeft mensen gezien. O, maar ik vergeet mijn klusje van vanmorgen vroeg. De MDF-plank met kookboeken buigt door vanwege hun gewicht en dat is al een jaar een doorn in het oog van mijn lief. Vindt ze slordig. Dus vanmorgen zette ik er een paneeltje tussen, dat de boel rechttrok. Heel bevredigend hoor, hoewel ik liever lees en schrijf. Vandaag zou er iemand van Philips komen om onze TV te repareren, maar die is niet geweest. De afstandsbediening, althans de interne module daarvan, is stuk. Dat was een jaar geleden ook al; toen hebben ze er een nieuw relais in gezet. Morgen krijgen we van de leverancier, de Radiobeurs op de Langendijk, een vervangende televisie, want het valt onder de garantie. Terug naar boven

Gorinchem (13)

Een deeltje N, bijvoorbeeld een quark, reageert met een donkere materie deeltje (DM) onder uitwisseling van een Higgs-deeltje (h)
Een deeltje N, bijvoorbeeld een quark, reageert met een donkere materie deeltje (DM) onder uitwisseling van een Higgs-deeltje (h)

Woensdag 02-07-2014

Astronieuws bericht dat de ESA een nieuwe, vooraanstaande ruimtetelescoop gaat lanceren, een röntgentelescoop die zeer hete en energierijke verschijnselen in het heelal gaat bestuderen. Het project heet Athena en je kunt je voorstellen dat er verrassende ontdekkingen mee worden gedaan. De lancering is in 2028. Ik ben dan 81. Zal ik dat nog meemaken? Het is een vraag die ik me nu vaker stel. Wat zou het mooi zijn om nog een keer een échte vernieuwing in de wetenschap mee te maken, een paradigma-verandering, zoals de ontdekking van het DNA. De recente vondst bij CERN van een Higgs-deeltje is niet zoiets, het bestaan van het deeltje was al vele jaren eerder voorspeld. Maar de ontdekking van buitenaards leven zou wél zo'n fundamentele verschuiving zijn, maar daar hoop ik niet op, ik geloof niet dat ik dat nog zal meemaken. Maar misschien wel de ontraadseling van wat donkere materie in het heelal is, dat zou niet zo meer zo lang hoeven duren. Er is ruim vijf keer zoveel donkere materie als gewone materie, zoals we  die kennen. Dat het bestaat, is vrijwel bewezen, maar niemand weet wat het is. Nu zou het Higgs-deeltje ons mogelijk de toegang kunnen verschaffen; sommigen spreken al van een 'Higgs-portal'. In meetgegevens uit 2011 en begin 2012 van LHC (de Large Hadron Collider van CERN) blijkt daar iets van.

 

Eén van de kandidaten voor donkere materie is de WIMP, de afkorting van Weakly Interacting Massive Particle. Een hypothetisch, zwaar deeltje dat nauwelijks met zijn omgeving reageert. Iedere seconde vliegen er miljarden dwars door je lichaam zonder dat je er iets van merkt. Ondanks enorme onderaardse detectoren is het deeltje nog nooit gevonden, dus of de WIMP-hypothese klopt is niet zeker. Het is echter denkbaar dat een Higgs-deeltje, gecreëerd in de LHC, uiteenvalt in deeltjes van donkere materie. Uiteraard kun je die niet meten, omdat ze nauwelijks reageren, maar je kunt wel het gemeten Higgs-verval vergelijken met het gecalculeerde verval. Als er verschil is, komt dat door die verdwenen, onzichtbare WIMP-deeltjes.

 

Wat betekent het vinden van donkere materie voor de oplossing van het wereldraadsel? Niets natuurlijk. Toch schuilt er naar mijn mening wel enige rechtvaardigheid in, als je voor je dood mocht snappen waar het allemaal om ging. Misschien vlak van tevoren, als je niet meer in staat bent om het verder te vertellen. Tja, ik reken er maar niet op.

 

Fraaie zomerdag.  Medewerker Ron van de Radiobeurs komt onze kapotte televisie ophalen, nu UPC hem gisteren niet heeft opgehaald. Hij zal zorgen dat het toestel gerepareerd wordt en levert tevens een vervangende tv af. Dat heet service! Een halfuur later meldt UPC zich; ik stuur ze door naar de winkel op de Langendijk. Gewerkt aan het rangschikken van mijn CD-collectie, nu een redelijk deel weer terug is uit de boot. Een wandeling door de binnenstad brengt me bij Boekhandel De Mandarijn. Onvermijdelijk, kennelijk. Er ligt een boek waar ik geen weerstand aan kan bieden: 'Mens of melodie', de biografie van de musicologe Thea Derks over de Nederlandse componist en musicus Reinbert de Leeuw (Leporello, 2014) Misschien om de financiële schade te verzachten, serveert boekhandelaar Ro me een kop koffie. De biografie raakte omstreden, sinds De Leeuw in jl. februari woest zijn autorisatie introk. Zijn bezwaar was dat hij 'totaal niet betrokken' was 'bij de totstandkoming van de inhoud', en 'dat die inhoud lacunes en onjuistheden bevat'. Ik herinner me een radiointerview met Derks uit die periode, waarin ze stomverbaasd was. Ze begreep er niets van, had er zeven jaar aan gewerkt en veel samengewerkt met De Leeuw. Die wilde het uit de handel laten nemen, maar dat is hem kennelijk niet gelukt. 'Ongeautoriseerde biografie', staat er keurig op de achterflap. De kritiek was lovend over het boek. Terug naar boven

Gorinchem (14)

Engels zeiljacht vaart de Lingehaven in
Engels zeiljacht vaart de Lingehaven in

Donderdag 03-07-2014

Verjaardag van mijn jongste zoon Bas (24) Aan het eind van de middag zal ik hem bellen, hij is niet zo'n vroege vogel. Het is een warme zomerdag, rond 25o. Samen een terrasje gepikt op de Markt, maar het is al gauw te warm in de zon. We brengen de dag lezend door in de serre. Ik lees 'Grensland. Een geschiedenis van Oekraïne' van de historicus Marc Jansen (Van Oorschot, 2014) Verschenen in maart van dit jaar, toen de koelbloedige annexatie van de Krim door Rusland zich juist voltrok. Dat was niet voor de eerste keer, in 1783 gebeurde het ook.

Toch 'leek het raadzaam niet met publicatie te wachten', schrijft Jansen in het voorwoord. Inderdaad, de geschiedenis wordt gemaakt waar je bij staat. De laatste annexatie door Poetin lijkt voor de internationale gemeenschap een voldongen feit, je hoort er vrijwel niemand meer over, alle aandacht gaat nu uit naar de pro-Russische opstand in het oosten van Oekraïne.

Het boek van Jansen is een degelijk boek, dat helemaal teruggaat tot de oertijd op de eindeloze steppen van 5000 jaar voor onze jaartelling. Smartelijk is het onzalige lot van de Krim-Tataren, die van geen enkele bezetter van het schiereiland veel heil ondervonden. In dat opzicht is er voor hen ook nu niets veranderd.

 

In de loop van de middag zie ik een hoge mast de sluis inschuiven. Een zeiljacht! Die zien we hier niet vaak, zo ver het land in. Even kijken, het is een Engelse 43 voets deck-saloon met als thuishaven Harwich. Merk en type kan ik niet thuis brengen. Een kleine scheut van pijn en verlangen in mijn hart. Hierboven de foto die ik maakte. In de volgende havenkom meert hij af aan de buitenkant van de steiger.

 

Later. Een futenpaar zwemt in de havenkom. De moederfuut heeft vier jongen op de rug. Op de rug zijn de kuikens beter beschermd tegen roofvissen en reigers, schrijft Wikipedia.Ik neem er een foto van (zie hier), maar het is moeilijk te zien.

 

Om half vijf bel ik Bas. Voicemail, het is altijd hetzelfde met die gasten. Straks nog maar een keer. Terug naar boven

Gorinchem (15)

Foto van zusterschip (Peter ter Haar) In de gele cirkel zit de Vetus beluchter. De gele pijlen tonen de aan- en afvoerslangen van (buiten)koelwater. De rode pijl toont de derde slang, bedoeld voor ontluchting. Daardoor kan water lekken onder de motor.
Foto van zusterschip (Peter ter Haar) In de gele cirkel zit de Vetus beluchter. De gele pijlen tonen de aan- en afvoerslangen van (buiten)koelwater. De rode pijl toont de derde slang, bedoeld voor ontluchting. Daardoor kan water lekken onder de motor.

Vrijdag 04-07-2014

Bas toch aan de lijn gekregen gisteravond. Hem gefeliciteerd. 'Ik ben voor het eerst van mijn leven 24', zegt hij, 'en dat duurt nog het hele jaar.' Inderdaad, op die leeftijd duurt een jaar langer. En passant meldt hij dat hij door mag naar het tweede jaar van het conservatorium. Geweldig, maar had hij dat niet even kunnen mailen of per telefoon melden? Ik zat er weken zwaar over in. We spreken af om volgende week vrijdag met hem en Rommert in Utrecht te gaan eten.

 

Dat zeiljacht van gisteren was een Regina af Vindo 43, meldt lezer Jelte in het Gastenboek. Een mooi Zweeds toerjacht, een deck saloon met twee kajuiten, één met een tweede stuurwiel, de tweede met kombuis, en twee ruime slaaphutten en twee toiletten. Vanmorgen ligt het jacht met de naam Cadenza er nog.

 

Ik ontving een boeiend bericht van lezer Peter ter Haar. Hij is met zijn boot in de buurt van Levkas en ontmoette mensen met een Engels zusterschip van onze Dulce. Nieuwsgierig vroeg hij of ze ook last hadden van lekkage. 'Oh', zeiden ze, 'dat hebben we al zo lang we deze boot hebben, altijd een beetje na het starten, dat dweilen we op en verder hebben we er geen problemen mee.' Precies hetzelfde fenomeen als wij hebben! (Vaste lezers weten dat we al een jaar kampen met lekkage van buitenwater, waarvan we veronderstellen dat het van een kapot waterslot/uitlaatdemper komt) Enfin, om een lang verhaal kort te maken: de oorzaak zit bij die Engelsman niet in het waterslot/demper onder de bakboord motorsteun (zoals wij denken), maar bij de beluchter van Vetus.

 

In het plaatje links kun je goed zien wat de functie van die beluchter is. Hij zit in het buitenkoelwatercircuit. Het koelwater wordt (linksonder) aangezogen en gaat via de wierpot en de koelwaterpomp (met impeller) naar de motor. Het hete koelwater verlaat de motor en wordt bij de injectiebocht (A) vermengd met de uitlaatgassen. Dat is uiteraard vóór het waterslot/demper. Omdat de motor zich onder de waterlijn bevindt, kan via die aansluiting bij A door heveling koelwater de motor binnenstromen (en de cylinder verwoesten) Om dat te voorkomen zit er bij B een beluchter. Die heeft dus drie slangen: voor aan- en afvoer van het hete koelwater en een derde voor de beluchting. Ook daarin kan koelwater komen.

In het bovenste plaatje wordt dat water door het beluchtingslangetje naar buiten afgevoerd (boven de waterlijn uiteraard) Hiernaast is de beluchter schematisch aangegeven. Onder is ruimte B met de aanvoer van heet koelwater (l) en de afvoer (r) naar de injectiebocht. Bij starten en lopen van de motor wordt druk opgebouwd in het koelwatercircuit, dus ook in ruimte B. Die druk duwt de (blauwe) klep tussen de ruimtes A en B dicht. Die klep kan door het aankoeken van zout, roestdeeltjes en vuil op den duur minder snel sluiten en gaan lekken (rode pijltjes) Dat lekwater wordt afgevoerd door het slangetje aan de linkerzijde.

 

Bij de Engelse 43DS hing dat beluchtingslangetje los en leidde naar de ruimte onder de motor. Dat zal bij ons vermoedelijk ook het geval zijn. Als de afsluitklep in de beluchter lekt - en dat kan best na 12 jaar - dan komt er dus lekwater onder de motor, met name bij starten. Het lijkt werkelijk of Peter ter Haar ons het Ei van Columbus heeft aangereikt! Natuurlijk popel ik om straks aan boord meteen te kijken waar dat beluchtingslangetje bij ons heenleidt en of het lekt bij starten van de motor. In dat geval is er niks mis met ons waterlock/demper en kunnen we ons een dure en ingrijpende vervanging besparen en volstaan met een keertje die klep in de beluchter te schoon te maken (als je erbij kan, anders moet er een nieuwe in) Uiteraard heb ik Fons gevraagd wat hij ervan vindt.

Vandaag een mooie, warme dag. Ik lees op onze buitenthermometer 30o af. Nieuwsgierig ga ik even op Buiten de Waterpoort kijken naar de opbouw voor het Hippiefestival van dit weekend. De grote tent voor de concerten staat er al en op de rest van het veld worden kraampjes en eetstalletjes opgebouwd tussen de her en der in de zon zittende en liggende Gorcummers. Oude Volkswagenbusjes met hippies zijn er nog niet. Bij het strandje zwemmen kinderen in het afgeschermde deel van de Merwede. Terug de stad in. Op de Langendijk ontdek ik in een etalage een (hippie)-armband voor Ans. Slechts € 7,95. te leuk om te laten liggen! Kan ze mooi aan als we vanavond naar de grote tent gaan om de optredens van Ron Krop en haar dochter Barbara mee te maken. Goed dat het in de grote tent is, want voor vanavond voorspelt men een weeromslag met regen en onweer. Al vanaf vanmorgen is er hoge sluierbewolking, die aan de omslag vooraf gaat en langzaam dikker wordt. Terug naar boven

Gorinchem (16)

Ans' dochter Barbara in de gelegenheidsband Ficky Stingers op het Hippiefestival. Links op gitaar Walter de Lima
Ans' dochter Barbara in de gelegenheidsband Ficky Stingers op het Hippiefestival. Links op gitaar Walter de Lima

Zaterdag 05-07-2014

Gisteravond naar het hippiefestival, vanzelfsprekend in enigszins aangepaste kledij. Het is kwart over negen. In de tent speelt Ron Krop in zijn eentje, het is nog niet druk. Lonesome blues. Dat verandert als Ficky Stingers begint, de grote gelegenheidsband die tientallen covers van The Rolling Stones speelt. Ans' oudste dochter Barbara zingt erin. in haar lange hemelsblauwe jurk ziet ze er met haar ranke ledematen uit als een wondermooie elfenprinses uit een Tolkienverfilming (zie foto hiernaast) De tent is vol bekenden, dus het is gezellig. Tessa, Michel, Esri, Nikita en Jordin zijn er ook. Niemand kan stil blijven staan als de grote Stones-hits voorbijkomen. De meute swingt voor het podium 'like a rolling stone'. In de stomende tent waren geuren van bier en zweet tussen de dansende rijen. Het gedempte licht maakt alle vrouwen mooi. De slimme uitbaters van de tent heffen prijzen op de elementaire behoeften, pils en piesen. Pils € 2,30 en piesen twintig cent. Voor een euro mag je onbeperkt piesen. Bij de kraam naast de urinoirs kun je op TV naar een van de WK-wedstrijden kijken, maar dat is slechts een minderheid. De meesten swingen in de tent urenlang de sterren van de hemel, het plastic bekertje met bier voor de buik. Zelfs mijn geliefde drinkt pils. Ah, welk een levensvreugde, wat een heerlijke avond! Pas om half twee keren we door de zwoele nacht huiswaarts.

 

We staan laat op. Buiten valt miezerregen, maar het is niet koud. Onder de paraplu doen we boodschappen in de stad. Drukte op straat, hier en daar lopen typische flower-power types, die naar het Hippiefestival gaan. Na het middaguur wordt het droog. Tijd voor ons om ook eens te gaan kijken. Maar wij hebben geen geluk, juist als we tussen de vele kraampjes met snuisterijen, exotica en hippiekledij lopen breekt er een bui los. In de open muziektent probeert men met man en macht de kwetsbare electrische apparatuur af te dekken. Onder een afdak eten we een Vietnamese loempia. Hoewel het inmiddels weer droog is, heeft het allemaal teveel het karakter van een festival in de Hollandse regen. Dus naar huis. Later gaat Ans met haar dochters toch nog terug, maar ik heb het wel gezien.

 

Als echter rond vijf uur de zon weer gaat schijnen, keer ik nog even terug naar Buiten de Waterpoort. Nu is het festival wat het moet zijn: een paar duizend mensen, zittend en liggend op plaids in het gras, anderen swingend op de blues van een band in de muziektent. Ik zie Jeffrey achter de drums en andere bekenden uit de Gorcumse muziekscène. Meisjes met bloemen in het lange haar, grofbuikige bikers met bekers bier, vrouwen op leeftijd die zich dansend jong wanen, gezelschapjes knus bijeen onder de luifel van hun VW-hippiebusje. Rook trekt over het veld waar vleesspiezen worden geroosterd op een aantal wegwerpbarbecues. Ik tref Tessa met de kleine Vajèn, die het schattige bloemenhesje draagt dat we voor haar uit Sardinië meenamen. Op het podium staat een vrouw in een witte, doorzichtige lange rok, zo doorzichtig dat ze feitelijk in haar onderbroek staat hetgeen geen onaardig gezicht biedt, die vrouw dus, te orakelen over wat vrede is. Jezelf zijn, zegt ze; het levert een matig applaus op. Ja, zo is het hippiefestival weer als altijd. Vanavond voetbal, de wedstrijd waar vermoedelijk het hele Nederlandse volk naar gaat kijken. We zetten hier een groot scherm neer, zegt een presentator op het podium. Maar ik ga liever thuis kijken. Terug naar boven

Gorinchem (17)

Op het Hippiefestival vandaag, in de regen met Ans, Tessa en VajŤn
Op het Hippiefestival vandaag, in de regen met Ans, Tessa en VajŤn

Zondag 06-07-2014

Wat een curieuze voetbalmatch, zeg, Nederland - Costa Rica! Dat ze met zo'n overmacht niet vermochten te scoren, snap je niet. De wisseling van doelverdedigers was een puike zet van Gaal. We hebben het uitgezeten tot het eind. Dat ik over voetbal praat, komt niet veel voor. Ik vind het spel soms mooi om te volgen, maar heb een hekel aan alle ophef eromheen. Versierde straten en gebral van supporters zijn aan mij niet besteed. Temeer als later in de nacht de kroegen sluiten en mensen luidkeels lallend en zingend langs lopen en iemand uitbundig voor ons raam staat te braken.

 

Verder lezen over de geschiedenis van Oekraïne in het boek van Marc Jansen. Een ongelukkig land. Ondertussen veroveren Oekraïense troepen het separatistenbolwerk Slavjansk. De kersverse president Porosjenko noemt het 'een keerpunt.' Dat moeten we afwachten, ik kan me niet voorstellen dat 'de Rus', Poetin dus, zich hierbij zonder slag of stoot zal neerleggen. De geschiedenis leert dat Rusland dat nooit heeft gedaan en de laatste eeuwen steeds heeft geprobeerd de Oekraïne te russificeren en te gebruiken als graanschuur en als bufferstaat tegen de Europese machten. Zowel onder de tsaren als onder de sovjets. Miljoenen mensen werden daarvoor opgeofferd.

 

's Middags lopen we naar Buiten de Waterpoort. Grote drukte op het Hippiefestival. We ontmoeten Jeffrey, Tessa en de kleine Vajèn en strijken in de zittende menigte neer op een kleed van Tessa. Uit de grote tent komen de klanken van snerpende gitaren en stuwende drums. Jefferson Airplane, de Stones, je kunt moeiteloos met de covers meezingen. Gezellig, wel, het lijkt wel wat op Kralingen 1970. Dan begint het te regenen. Dat deed het in Kralingen ook vaak. We schuilen onder onze paraplu's (foto hierboven). In het begin is het leuk maar op de duur verveelt het en dus gaan we naar huis. Hier nog twee foto's, waaronder eentje van gisteren toen de zon nog scheen. Terug naar boven

Gorinchem (18)

Gorinchem (18)

Maandag 07-07-2014

Alsof er niets aan de hand is, verschijnt de maandelijkse update van de gemiddelde wereldtemperatuur over de maand juni (hiernaast) In de plus, vrijwel hetzelfde niveau als in mei. Het wachten is op het najaar, als de nieuwe El Niño verondersteld wordt de mondiale opwarming tijdelijk te versterken. Het periodieke verschijnsel in de Stille Oceaan heeft in West-Europa overigens weinig effect.

 

Antwoord van Fons inzake de mogelijkheid dat de lekkage bij ons aan boord niet van het waterslot/demper is, maar van een slecht sluitende klep in de beluchter. 'Als er water uit het losse slangetje komt, is het ventiel van de beluchter vervuild of versleten. Af en toe een druppel is niet erg. Bind deze slang nooit af anders werkt de beluchter niet, ook geen fles onder zetten om het op te vangen als de fles vol is sluit deze ook het slangetje af.' Volgens hem heb ik die al jaren geleden eens gecontroleerd, maar ik moet zeggen dat ik me daar niets van herinner. Alle reden om na terugkeer aan boord snel eens te kijken.

 

Dag met zon en wolken. Kabeljauw en gerookte makreel gehaald op de markt. Koffie bij Tax. Verder gelezen in Marc Jansen. Ans bij haar moeder geweest; gaat prima daar. Verder niets te melden, gewoon maandag. Terug naar boven

Gorinchem (19)

Max de Jong (1917 - 1951)
Max de Jong (1917 - 1951)

Dinsdag 08-07-2014

Vroeg op - zeven uur - om naar de Rivas-prikpost op Oost te gaan voor bloedafname. De halfjaarlijkse bepaling van de PSA, de marker voor de activiteit van prostaatkankercellen. Mijn hormoontherapie (onderdrukking van testosteron) is nu anderhalf jaar geleden gestopt en geleidelijk keert de normale hormoonhuishouding weer terug. Hoe ik dat merk? Ja zeg, je mag driemaal raden. Het is ieder halfjaar spannend. Testosteron stimuleert immers de groei van kankercellen die achtergebleven kunnen zijn op de plaats van de primaire tumor of in uitzaaiingen. Als de PSA te hoog is, begint het hele circus weer opnieuw. Volgende week hoor ik van mijn uroloog de uitslag.

 

Het regent boven het grootste deel van het land. In het noorden staat harde noordenwind Bf 6 tot 7. Sinds gisteravond heb ik last van keelpijn, snotterigheid en een vervelende, droge kriebelhoest. Met (suikervrije) strepsils krijg ik de keelpijn weer weg en vannacht blijft hij weg. In wezen is het een zinloos middel, die strepsils, want de overgrote meerderheid van de keelontstekingen zijn viraal en daar helpt het niet tegen. Geeft niet, het verzacht de pijn wat en aan zwaardere middelen heb ik geen behoefte.

 

De regen blijft onafgebroken vallen. Desondanks gaat Ans met haar dochters boodschappen doen in het Piazza Center, dat overdekt is. Gelukkig brengt de post me een gedichtenbundel: 'Heet van de naald' (Van Oorschot, 1946), van de vergeten dichter Max de Jong. Ik kwam zijn naam tegen in het boek van Mirjam van Hengel over het levenslange liefdespaar Leo & Tineke Vroman. In de lange jaren van hun scheiding (Vroman in Japanse krijgsgevangenschap, Tineke in Nederland) was Tineke razend verliefd op De Jong, maar hij niet op haar. Hij had een onstilbare passie voor een ander, een vrouw die hij niet kreeg. De bundel vond ik via Boekwinkeltjes bij een Amsterdams antiquariaat.

 

De Jong had in die jaren dus weinig succes in de liefde. Je valt er meteen in op de eerste bladzijde:

 

'Ach hoe kan ik nu ook schrijven

 zij is getrouwd met een ander

 en heeft kinderen

 zoals het moet'

 

In die trant gaat het verder. De Jong heeft wel andere vriendinnen, twee tegelijk zelfs, maar daar valt hij niet op. Hij zet ze echter niet aan de dijk, want:

 

'zonder zitten

 is ook ondoenlijk

 ik dien het te vermijden

 terwille van mijn werk'

 

Oplossingen bestaan er niet,

 

'en verhuizen is ook

 haast niet te doen

 met al die boeken!'

 

Lezen helpt ook niet want de grote poëzie en

 

'de wereldliteratuur

 in haar geheel

 is geschreven over vrouwen

 zoals zij er een was'

 

Zo gaat het 29 bladzijden door. In gewone woorden een gemakkelijk leesbare litanie van liefdesverdriet, die wel iets heeft. Een moeilijk mens, vooral voor zichzelf, "een gefrustreerde droogneuker" noemt Martin van Amerongen hem in De Groene (april 2000) De Jong schreef meer dichtbundels en ook een dagboek, dat hier en daar "een literair monument" genoemd wordt (bv. hier) Helaas is dat dagboek nooit gepubliceerd, naar verluidt omdat zijn zuster dat tegenhield. Er zou wel een clandestiene roofdruk van bestaan, in 51 genummerde exemplaren, die je vermoedelijk nooit tegen komt. In 1951 stierf hij in het ziekenhuis aan een verwaarloosde, tuberculeuze herseninfectie. In 1990 publiceerde Tineke Vroman onder haar eigen naam Georgine Sanders de poëziecyclus "Het onvoltooid bestaan", waarvan ze de eerste afdeling aan Max de Jong wijdde. Helaas lukt het me niet om die ergens te vinden. Wel zal ik dezer dagen de biografie "Altijd het tinnef om je heen" (Bas Lubberhuizen, 2000) ontvangen, die de publicist Nico Keuning over hem schreef. In het tijdschrift Ons Erfdeel (jrg. 35, 1992) van DNBL vind ik online uit de bundel wel een mooi gedichtfragment van Sanders, dat over De Jong lijkt te gaan:

 

Vannacht keerde hij weer - verhoorde wensdroom-

daar was dat klein gewin toen ik ontwaakte,
Hij heeft door het huis gelopen, zo gewoon,
dat ik niet op of om keek. -
 
(Overigens vond ik Sanders' bundel uiteindelijk toch antiquarisch via Bol.com en heb hem besteld) Terug naar boven

Gorinchem (20)

Gorinchem (20)

Woensdag 09-07-2014

Met Jan-Willem, mijn uitgever, afgesproken dat de boekpresentatie van deel 3 ('Lucas dokter') van mijn romancyclus 'Soms priemt een lichtstraal' zal plaatsvinden op zaterdagmiddag 15 november 2014. Ruim voor de cadeautjesmaand. Hij wil een gestaffelde voorverkoop op zijn website beginnen, waarbij je op voorinschrijving voor deel 3 in juli slechts € 14,95 betaalt, in augustus € 15,95, in september € 16,95, in oktober € 17,95 en in november € 18,95. De winkelprijs wordt straks € 19,95, dus het voordeel van de voorintekening is duidelijk. Gisteravond belde ik Pim van Bar/Bistro 'Madeleine' op het Wed 3A in Utrecht om te reserveren. Dezer dagen zal ik alvast mijn aandeelhouders informeren en een lijst van genodigden aanleggen.

 

Als gisteren een dag van regen en somberheid. Behoudens boodschappen de deur niet uitgeweest. Inmiddels is de biografie van de ongelukkige Max de Jong gearriveerd, met de opmerkelijke titel 'Altijd het tinnef om je heen', Nico Keuning (Bas Lubberhuizen, 2000) Het levert een dag vol leesavonturen op, maar (nog?) niet om over te schrijven. Niets is dan mooier dan al je boeken om je heen, waarin je allerlei zaken die je tegenkomt, kunt opzoeken. Ja, en dan die halve WK-finale vanavond. Ans komt later, want ze moet op de kleine Vajèn en Esri passen, aangezien 'de meiden' met hun mannen naar een concert in Amsterdam gaan. Ongelukkig gekozen avond voor ze, achteraf gezien.

 

Grappig: in zijn bekende 'Mandarijnen op zwavelzuur' (4e druk, Thomas Rap, 1977) nam W.F. Hermans op de eerste bladzijde een motto van Max de Jong op: 'De berg boeken sinds Gutenberg is dermate aangegroeid, dat men feitelijk moreel verplicht is, als men haar met een vermeerdert, dan ook op zijn minst een heel genre uit te roeien'.

Wie kon toen voorspellen dat die berg een muis is, vergeleken bij alles wat vandaag de dag op internet staat. Terug naar boven

page loading