sailing-dulce.nl

Logboek 2014/2 SiciliŽ>Spanje

SardiniŽ en SiciliŽ, Gerard Mercator 1578
SardiniŽ en SiciliŽ, Gerard Mercator 1578

 Direct naar

 het laatste

 verslag

 

Nog twee weken en dan zullen we ons inschepen. Eindelijk! Ik  vond die winter (die geen winter werd) erg lang duren. Onze plannen zijn bekend. Eerst maken we de boot in orde en we moeten een dinghy aanschaffen. Bijvoorbeeld de gasflessen laten vullen, de motor een beurt geven, het achterwiel van een van de vouwfietsjes van een nieuw ventiel voorzien en een nieuwe pompset monteren in het voorste toilet. De voornaamste factor is of de lekkage van de uitlaatdemper verergerd is of niet. Als dat meevalt dan kunnen we dit vaarseizoen wel doorkomen.

 

In mei komen onze buren Wiger & Arina aan boord. Mogelijk liggen we dan al in Syracuse. Ze zullen met ons meevaren door de Straat van Messina en langs de noordkust van Sicilië. We willen ook ankeren bij het vulkaaneiland Stromboli. In Palermo gaan ze weer van boord. We steken daarna over naar Sardinië en vervolgens naar de Balearen en de Spaanse kust. Die volgen we in de richting van Gibraltar. De hete maanden juli en augustus willen we in Holland doorbrengen en vanaf eind augustus gaan we op weg naar de Algarve, waar we de boot voor de komende winter op de wal willen zetten.

Gorinchem (198)

Gorinchem (198)

Dinsdag 01-04-2014

April. Nog veertien dagen voor vertrek. Mooie dag, weer. Ik lees fiks door in Jonathan Holslag en ben bijna op de helft van het meer dan 600 pagina's tellende boek. Fascinerende lectuur!

 

Verder kijken we naar de laatste episoden van het 1e seizoen van de Zweedse TV-serie 'Real Humans'. Een imposant SF-drama uit 2012 over transhumans oftewel hubots, intelligente robots in volmaakt menselijke gedaantes, die steeds meer de samenleving beginnen te bevolken. Dat geeft grote spanningen in de maatschappij. Sommigen accepteren de nieuwe levensvorm, anderen bestrijden de hubots. De laatsten zijn ondermeer mensen die geen werk meer hebben, omdat de hubots grote delen van de industriële produktie en de dienstverlening overnemen. Over het verhaal zal ik niets verklappen, maar het is ongelooflijk spannend. Bovendien is een dergelijke ontwikkeling op langere termijn helemaal niet ondenkbaar, zeg rond 2050 - 2060.

 

Met zo'n serie in huis kom je verder nergens aan toe, dus dat is het voor vandaag.

 

 

 

 

 

 

 

 '

Terug naar boven

Gorinchem (199)

Joke Ravensbergen interviewt Jelle Brandt Corstius in de bibliotheek
Joke Ravensbergen interviewt Jelle Brandt Corstius in de bibliotheek

Woensdag 02-04-2014

Eén van de leden van het Nederlands medisch-verpleegkundig team in Angola 1975/1976 las onlangs deel 3 van mijn boek (als e-book) en gaf me de volgende reactie: 'Overigens je e-boek gisteren en vandaag gelezen, dwz dat deel dat over Angola en het MKA ging. Vlot geschreven, ik las maar door en door. Parabéns!'Accentverschillen met Jarl's boek, scherpe en soms rake observaties van teamleden. Vreemd is dat ik me onze periode samen niet herinner, totdat ik de episodes in je boek las. Ik was vast "gepijnigd", zoals je schreef.' A.s. zondag hebben we onze eerste reünie in Utrecht.

 

Overigens is het erg spannend rond deel 1. Destijds zond mijn uitgever het in voor de Academica Literatuurprijs 2014. Er zijn 66 inzendingen. Vier boeken vielen al eerder af (geen fictie of geen debuut) Nu is men begonnen aan de samenstelling van de longlist. Zes boeken zijn al geplaatst, maar ik neem aan dat er nog meer volgen. Volg hier de stand.

 

Gisteravond waren we naar een avond met schrijver Jelle Brandt Corstius in de bibliotheek, georganiseerd door de drie boekhandels in de stad en het antiquariaat van Rijk & Joke. Zijn 'Arctisch Dagboek' las ik onlangs met veel plezier. De benedenzaal was uitverkocht. Joke ondervroeg de auteur, een lange, tengere en bescheiden man die onderhoudende antwoorden gaf. Een observatie die nieuw voor me was, behelsde de houding van de vrouwen in Rusland. Die hebben graag dat de man de leiding neemt en beslist. Hm, zou dat zo zijn? En bij ons juist niet? De Russische mannen zijn over het algemeen dronken en leven kort; je hebt als vrouw dus niet veel aan ze, zou ik zeggen. Maar ik heb me niet in de discussie gemengd. In de pauze verkochten de boekhandels zijn boeken aan een tafel, waar Brandt Corstius signeerde. Er stond een lange rij. Ik wou dat ik zoveel boeken verkocht! Toen ik aan de beurt was met de zojuist verworven 'Universele Reisgids voor Moeilijke Landen' (Prometheus, 2014) , zei ik: 'Ik heb ook in veel moeilijke landen gereisd, maar nu kan ik erachter komen hoe ik het had moeten doen.' Hij lachte en vroeg waar ik geweest was. Daarna schreef hij voorin: 'Voor de ervaren reisveteraan.' Aardig. het is trouwens een leuk boek  met onderwerpen als: 'hoe je succesvol afdingt in 10 stappen - waarmee je dit boek al hebt terugverdiend.'

 

Vandaag een mooie, omfloerste lentedag. Rond de 20o. We lopen naar het gemeentehuis om onze nieuwe ID-kaarten op te halen. Die zijn 10 jaar geldig. Goeie genade, dan zijn we we halverwege de 70 als we ze nieuwe moeten hebben. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Verder zit ik vele uren digitaal geploeterd, met uiteindelijk succes. Daarover morgen, want mijn vriend Herman U. komt langs. We verwachten zometeen ook nog een interessante vrouw. Welk een toeval, het is alsof hij het ruikt. Ook daarover morgen. Terug naar boven

Gorinchem (200)

Donderdag 03-04-2014

De bijzondere vrouw die gistermiddag langs kwam, toen Herman U. toevallig bij ons was, is de Gorcumse kunstenares Annet Ardesch. Ze woont vlak bij ons op 't Eind. Ik ken haar al vanaf 1992, toen we de kunstmanifestatie BRAIN/Internal Affairs organiseerden in de oudbouw van het Beatrixziekenhuis, in de maanden voordat die gesloopt werd. Ze was toen bevriend met de legendarische psycholoog Piet Vroon, die aan lezingencyclus van de manifestatie deelnam. Vanmiddag kwam ze bij ons langs om me de delen 1 en 2 van mijn roman te laten signeren. Dat deed ik natuurlijk graag. Ze bleef nog lang zitten kletsen, ook toen Herman al uren weg was. Ans en zij kennen veel mensen en hun verhalen uit Gorcum en daarover praatten ze honderduit. Leuk om erbij te zitten en al die geschiedenissen aan te horen.

 

BRAIN/Internal Affairs, ik heb wel eens gezegd dat die zes weken durende manifestatie in 1992 het mooist was, dat ik in mijn leven georganiseerd heb. Geïnspireerd op een kunstproject in de Franse stad Avignon, dat ik tien jaar eerder bij toeval bezocht en waarin onderdelen van de Collection du Docteur Spitzner ten toon werden gesteld. Delen van die collectie van wassen beelden van talrijke medische rariteiten uit de 19e eeuw, wist ik toen op te sporen en naar Gorcum te halen, waar het - geëxposeerd op het voormalige OK-complex - een van de belangrijkste elementen van de kunstmanifestatie was. Gisterochtend was ik druk bezig met een ander element uit de kunstmanifestatie, de wereldpremière van 'BRAINS', een 'hersenmuziek' die de Utrechtse componist Henk Alkema (1944 - 2011) in onze opdracht geschreven had. Het stuk werd uitgevoerd op 23 september 1992 in de wachthal van de vroegere röntgenafdeling in het kader van de concertenserie. Het begint met de Chaconne van Bach en ontwikkelt zich vervolgens tot een stuk van ruim 26 minuten. Een paar weken later overhandigde Alkema me een cassettebandje met de opname. Dat bandje vond ik onlangs terug in een doos in onze kelder. Na een hoop uitzoekerij, veel gezwoeg en diverse conversieslagen lukte het me het stuk op YouTube te zetten, waar je (zie rechtsboven) het nu kunt beluisteren. Op het beeld zie je het etiket (waar ik via het gratis Microsoft-programma Movie Maker een filmpje van moest maken) van het cassettebandje met de namen van de uitvoerenden. Ik heb geen idee of de nazaten van Alkema het stuk kennen, maar het is in elk geval (voorlopig) gered voor het nageslacht.

 

Mooie dag. In alle vroegte breng ik ons autootje naar de garage op het industrieterrein bij Arkel voor de APK-keuring. Bovendien vrees ik dat de uitlaatdemper (hier ook al!) stuk is, afgaand op het donker pruttelen dat eruit komt. Schoonzoon Michel pikt me daar op en brengt me weer thuis. Daarna lopen we naar het Gasthuis, het verpleeghuis van Ans' moeder, voor een gesprek over de indicatie van haar zorg. De pogingen tot revalidatie hebben geen succes, dus kan ze niet langer op de revalidatieafdeling blijven. Haar zorgindicatie is veranderd van ZZP 6 naar ZZP 5 (ZZP = zorgzwaartepakket) Dat is wat we vroeger een psychogeriatrische afdeling (PG-afdeling) noemden en misschien heet het nog zo. Morgen hebben we er weer een gesprek, dan over waar ze heen moet/kan.

Terug naar boven

Gorinchem (201)

Gorinchem (201)

Vrijdag 04-04-2014

Van de week lag er bij Ro van Doesburg in de winkel een gratis boekje over de Russische schrijver Vasili Grossman (1905 - 1964), de auteur van het even hartverscheurende als indrukwekkende epos 'Life and Fate'. Ik schreef er al eerder over, in 2009. Die magistrale roman over de Tweede Wereldoorlog, met het kaliber van 'Oorlog en Vrede' van Tolstoj, las ik in 1989 en ik ben het nooit vergeten. Een van de beste boeken die ik ooit las! Nu is Uitgeverij Balans bezig met al zijn werk in vertaling (her) uit te geven; vandaar dat gratis boekje (zie hiernaast) Een loffelijk streven, want Grossman is zeer ten onrechte weinig bekend in ons land.

 

Vanmorgen brengt Jeffrey ons naar de garage op het industriererrein in Arkel. Ons autootje is klaar. APK-gekeurd en met nieuwe achterbanden en een nieuwe uitlaat. Kassa! Er staat een prachtige Volvo C70 Coupé te koop. Ondanks mezelf, ondanks mijn nuchtere kijk op autorijden (een auto dient om je van A naar B te brengen), sta ik een tijdje te dromen. Hij heeft 220.000 kilometer gereden en kost maar € 3750. Als we nu ons eigen autootje inruilen en.... Fred, de garagist, grijnst. Hij zegt dat een Volvo met zo'n kilometrage weliswaar nog jaren meekan, maar dat hij erg duur rijdt (1 op 5 bij hoge snelheid) en dat hij ruim 250 km/uur kan. Wat heb je daaraan? En dan motorrijtuigenbelasting en het onderhoud. Ik zet de droom van me af - maar wát een mooie auto!

 

We zijn op tijd voor de bespreking met de psycholoog in Het Gasthuis over de moeder van Ans. In haar bijzijn, uiteraard. Het is een aardige jonge vrouw in spijkerbroek. Zwager Cees is er ook. 'Nou', zegt ze, 'een hele opkomst! U moest eens weten dat ik zo'n belangrijke bespreking ook vaak helemaal alleen met de patiënt moet voeren. Dan komt er niemand van de familie opdagen.'

Ze doet de uitslag van het psychologisch onderzoek uit de doeken. 'Op grond daarvan is het beter dat uw moeder op een PG-afdeling wordt opgenomen.'

Oma Steers volgt het stilletjes. Ze vindt het allemaal best. 'Als het er maar gezellig is.' Dat de voordeur op slot zit en ze er niet uit kan, is niet erg. 'Dan komt er ook niemand in om mijn spullen te jatten.'

 

Later spreken we met het afdelingshoofd. Gelukkig mag Oma Steers hier op de afdeling wachten tot er een plaats voor haar is. We mogen een voorkeur uitspreken. In geen geval terug naar St. Clara, zegt ze. Dat zijn we erg met haar eens. Het liefst blijft ze hier. Of in woonzorgcentrum Steijndelt in de binnenstad. Daar woonde ze ooit in de buurt. Hoe lang het duurt voor ze verhuizen moet, is niet bekend.

 

Thuis kijken we na of de APK-goedkeuring in de autopapieren zit. Jawel. Maar we ontdekken dat de groene kaart van de autoverzekering per 1 februari verliep. Hè? Is hij soms naar ons voormalig postadres bij zwager Cees in het onzalige Papendrecht gestuurd? Nee. zegt Cees. We bellen de verzekering. Daar vinden ze uit dat de verzekeringen allemaal op ons nieuwe adres in Gorcum staan, maar de autoverzekering niet. Vreemd. Hij is wel verzekerd, stelt de dame aan de telefoon ons gerust. Ze sturen zo snel mogelijk een nieuwe groene kaart op, dus als we weg zijn kan Barbara zonder zorgen ons autootje gebruiken.

Terug naar boven

Gorinchem (202)

We zitten nog steeds met een ingepakte voetgangersbrug voor de ramen
We zitten nog steeds met een ingepakte voetgangersbrug voor de ramen

Zaterdag 05-04-2014

Nieuw hoofdstuk in de kwestie Jansen Steur. Niet zozeer over de ex-neuroloog zelf, maar in de tuchtzaak tegen de oud-regionaal inspecteurs van de volksgezondheid. Die zaak dient bij het regionaal tuchtcollege te Zwolle op 18 april. Tijdens de uitspraak van het RTC op 10 januari jl., waarin ik werd vrijgesproken in mijn eigen tuchtzaak, kwam de letselschadespecialist Yme Drost, gemachtigde van de klagers, op me af om me te feliciteren. Tevens meldde hij dat hij op mijn weblog had gelezen dat we een vlucht naar Sicilië hadden geboekt op 15 april, maar dat hij me als getuige wilde oproepen in die zaak van 18 april. 'Dat is een probleem', zei ik, 'we kunnen het niet uitstellen want we hebben tijd nodig om onze boot vaarklaar te maken voor een vakantie met vrienden in het begin van mei.' Drost opperde de mogelijkheid om het getuigenverhoor eerder te houden op een aparte zitting van het RTC.

Nadien hoorde ik maandenlang niets meer, totdat er afgelopen week een dagvaarding van een gerechtsdeurwaarder in onze brievenbus lag. Voor 18 april. Drost had dus geen poging ondernomen om me terwille te zijn. Enfin, mijn advocaat deed wat Drost had moeten doen en wist toch een eerder getuigenverhoor te regelen, en wel a.s. dinsdag in het gerechtsgebouw van Zwolle.

 

Waarom had Drost dat moeten doen? Omdat hij iets van mij wil. Hij denkt dat hij met mijn getuigenis sterker staat in zijn zaak tegen de ex-inspecteurs. Vermoedelijk is dat zo, want het kostte me begin 2004 weken soebatten voordat de inspectie in beweging kwam. Bovendien ergert het me dat de toenmalig regionaal inspecteur nu ontkent dat ik haar medio december 2013 direct informeerde over de verslaving en de op non-actiefstelling van JS. Ik had dus mogen verwachten dat Drost snel een andere datum zou regelen. Dat deed hij niet. In plaats daarvan stuurt hij me vlak voor ons vertrek een dagvaarding. Dat ergert me ook. Hij schopt ons hele vertrekschema door de war. Dat is onverstandig van hem, zegt mijn advocate, met onwillige getuigen schiet je doorgaans weinig op. Niet komen opdagen is overigens strafbaar met een boete en ze kunnen je in 2e instantie kunnen doen ophalen 'door de sterke arm'. Natuurlijk had ik op 18 april desondanks gewoon weg kunnen blijven; de dagvaarding was namelijk niet aan mij persoonlijk overhandigd. Maar dat zint me niet, ik was en ben ook nu bereid te getuigen op de eerdere datum, ik wilde me immers steeds verantwoorden.

 

We zitten nog steeds zonder uitzicht (zie foto hierboven), vanwege het groot onderhoud aan de voetgangersbrug naar de sluis. Vannacht om een uur of twee staan een aantal dronken meiden naast ons slaapkamerraam aan de afzetting te rammelen. Ze giechelen en gooien alle hondenpoepzakjes uit de houder over de straat. Leuk. Morgen blijft de hondenpoep dus liggen. Gelukkig gaan ze daarna weg.

 

Ans is vanmorgen naar haar moeder en ik doe de boodschappen. Het is de zoveelste zachte dag, een eind boven de gemiddelde temperatuur van begin april. Bij de viskraam achter de kerk sta ik te wachten op mijn beurt. Er werkt een leuk, pittig meisje in de kraam. 'Wat wil jij, jongedame?', vraagt ze het schoolmeisje naast me. 'Een portie kibbeling.' Daarna kijkt ze mij aan. 'Ook een portie voor de jongeheer', zeg ik. Zonder iets te zeggen reikt ze me het bakje aan. Ze heeft me vast verkeerd begrepen.

 

Druk. Vanmiddag naar de vernissage van Josien Bruinsma boven Boekhandel Cursief. Vanavond naar het optreden van de Gorcumse beroemdheid Peter Blanker (''t Is moeilijk bescheiden te blijven') in Theater 't Pand.

Terug naar boven

Gorinchem (203)

Peter Blanker gisteravond in Theater 't Pand. Linksboven achter de piano Izak Boom
Peter Blanker gisteravond in Theater 't Pand. Linksboven achter de piano Izak Boom

Zondag 06-04-2014

Leuke avond in Theater 't Pand achter de rug, een avond rond de liedjeszanger Peter Blanker. Hij woonde lang in Gorcum op de Vissersdijk. Hij had één hit in het begin van de jaren '80: ''t Is moeilijk bescheiden te blijven', die iedereen wel kent. Een kleurrijk figuur, nu 75 jaar, met een grote snor en lang grijs haar. Hij woont op de Shetland eilanden. Een keur van Gorcumse artiesten bracht een muzikaal tribuut aan de oud-plaatsgenoot, zoals Izak Boom, Chris Poldervaart, Pauliina May en Carmen Melissant. De eerste helft van de avond had teveel lach-of-ik-schiet gehalte, de tweede helft was beter. Toen zong Blanker zelf ook een aantal liederen, waaronder het samen met leeftijdsgenoot en Hollands' eerste rocker Peter Koelewijn geschreven 'Alles heeft een einde (maar een worst wel twee)'. Blanker beschikt nog over een krachtige stem en een goede voordracht. Aan het slot zong hij natuurlijk zijn grote hit. 'En nu naar de bar!', riep hij aan het eind. Een vrolijke avond!

 

Voor het eerst in lange tijd lagere temperaturen en regen. Niet veel, is de voorspelling. Ans gaat met haar dochters en de kleine kleinkinderen naar de dierentuin in Rhenen. Ik heb ook iets leuks vanmiddag: de eerste reünie van de Angola-gangers, leden van het medisch-verpleegkundig team dat in 1975/1976 in de provincie Cabinda voor de MPLA werkte. De bijeenkomst is in Grand Café De Winkel van Sinkel in Utrecht. Zometeen reis ik erheen met de Interliner. Terug naar boven

Gorinchem (204)

De reŁnie dan de Angola-gangers. Vlnr. Jan Stam, Alie Abbink, Joop van Wijk, ik, Jarl, (-), Wim Mostert, Henk Eggens
De reŁnie dan de Angola-gangers. Vlnr. Jan Stam, Alie Abbink, Joop van Wijk, ik, Jarl, (-), Wim Mostert, Henk Eggens

Maandag 07-04-2014

Ik vermaal de dagen dagelijks in hapklare brokken. Dan zijn ze verwerkt en opgeborgen en kan ik ze vergeten. Het boek van afgelegde dagen. Gisteren dus met de Q-liner naar Utrecht. Niet alle reünies zijn leuk. Soms brengen ze niet wat je hoopt: de ambiance van vroeger nog een keer beleven. Soms reageren de deelnemers anders op je dan je verwacht. Er zijn mensen die er daarom nooit heen gaan. Ik begrijp dat.

 

Niettemin liep ik vol goede hoop door Hoog Catharijne naar de binnenstad. Wat een drukte! Gorcum is op zondag meestal uitgestorven maar in Utrecht zijn alle winkels open. Een kooplusige massa stroomt door de straten, de terrassen zitten vol. De boekhandel van Polare op de Stadhuisbrug is gesloten. 'Broese gaat weer open!', beloven plakkaten op de ruiten. Even een kop thee op de bank voor Graaf Floris op de Vismarkt. Dit was mijn stad. Om vier uur is het tijd om naar Grand Café De Winkel van Sinkel te gaan. In de grote cafézaal verwijst men me door naar een kleine bar, rechts achterin. Daar vind ik de leden van het voormalige medisch-verpleegkundig team van het MKA en een aantal anderen. De bijeenkomst werd belegd door teamlid Jarl Chabot ter gelegenheid van het uitkomen van zijn boek 'Nooit meer bacalhau' (BraveNewBooks, 2013) De eerste die me verwelkomt is de vrouw van Jarl, die ik niet ken. Men zet een scherm op voor de fotopresentatie, waarvoor we allemaal foto's hebben opgestuurd. De meeste uit Cabinda, onze provincie.

 

Ik nestel me op een kruk aan de bar en praat met Wim Mostert, die er nog bijna zo uitziet als bijna veertig jaar geleden. In ons oerwoudhospitaal luisterde hij op de cassetterecorderveel naar Der Tod und das Mädchen van Schubert. Hij werkte later als patholoog in het ziekenhuis van Terneuzen en woont in Antwerpen. Wim heeft mijn boeken meegenomen om ze te laten signeren. Even verder aan de bar zit Gerard Leenders, de OVT-VPRO radiojournalist die ook is gekomen. Jarl iis nog altijd boomlang maar iets dikker en geheel grijs geworden. Hij draagt een feestelijk vlinderdasje op een donker overhemd. Dan spreek ik Henk Eggens, die destijds met zijn vriendin Gezien in Cabinda-stad gingen werken. Zijn vriendin viel al snel voor de charmes van onze Angolese chef, Luïs Campinos. Een pijnlijke situatie. Henk woont tegenwoordig in Portugal en van Gezien ontbreekt na veertig jaar ieder spoor. Een tijd praat ik met Fieneke Diamand, VPRO-medewerker, die destijd met haar man in Luanda woonde, en met de redactrice van Jarls boek (haar naam ontschiet me helaas) Aardige mensen.

 

Ondertussen komen er ook collega's uit een latere fase van Jarls loopbaan binnen. Er bekruipt me een gevoel van triestheid, waar de wijn niet tegen helpt. Misschien komt het omdat alles zo onverbiddelijk verleden tijd is. Het lijkt trouwens wel alsof teamleden Joop van Wijk en Jan Stam me mijden. Dus ga ik naar ze toe. Joop heeft van iemand gehoord dat ik 'vernietigend' over hem schrijf in mijn boek. Hij heeft het niet gelezen. 'Het valt wel mee', zeg ik, 'ik geef je vaak gelijk.'

'Je eindigt niet met de zin "Het kon niet korter", zoals we toen hadden afgesproken', zegt Joop.

'Dat klopt, maar met deel 3 is het boek nog niet af.'

Joop had het na zijn terugkeer uit Angola zwaar, zei men destijds. Hij werd cineast, samen met zijn partner Hillie Molenaar, in Molenwiek Film. Daarvoor maakte hij indrukwekkende, politieke documentaires. Hij ziet er overigens ook goed geconserveerd uit, zoals dat heet.

 

Ik loop naar de bar. Daar zit Jan Stam, tamelijk kaal en zonder snor. Hij werd hoogleraar neurologie in het AMC. Opeens zie ik verbaasd met wie hij praat. Dat is of all persons Nanny Bl., vroeger secretaresse van het MKA en de trouwe rechterhand van de rechtlijnige voorzitter Henk Odink, gestaald kader van de CPN. Mijn tegenstander in die dagen, die ervoor zorgde dat ik persona non grata in Angola werd. Wat doet zij hier? Ik herinner me dat Jan vroeger het bed met haar deelde, mogelijk is dat de verklaring. Ons gesprekje is vlak en weinig informatief. Dus wend ik me tot Alie, destijds verpleegkundige en partner van Henny Boswinkel, de tweede verpleegkundige. Ze is er met haar huidige man. Een warm weerzien. haar vroegere levensgezel Henny wil niets meer weten van het team en het MKA; hij is er dus niet en reageerde ook niet op het manuscript van Jarl, toen ieder teamlid daar een schriftelijke reactie in kon plaatsen. Er zijn trouwens meer mensen uit die jaren niet aanwezig, mensen die ons in Holland ondersteunden in een stuurgroep, zoals Barry van der Sluis en zijn toenmalige partner Marlies, Roel Coutinho (RIVM-coryfee), Toon Tellegen (huisarts en schrijver) en Joop de Jong (ook hoogleraar) Sjef Teuns is waarschijnlijk niet gevraagd (als hij nog in leven is)

 

Op zeker moment valt het onvermijdelijke besluit: we gaan met de teamleden uit eten. De aanhang van Jarl weet een Vietnamees restaurant aan de Voorstraat: Saigon. We lopen er via Utrechtse straatjes als 't Hoogt er naar toe. Hier assisteerde coassistent Lucas (in deel 2) bij een spontane abortus in de vroege jaren '70. Het ergert me dat Jan Stam zijn vroegere minnares Nanny meetroont. Die was bepaald geen lid van ons team. Ik moet zelfs voor haar plaatsmaken als ik aan tafel naast Jan beland. Tenslotte zit ik naast Wim. Het eten is matig en veel lust tot praten heb ik niet. Anderen balen ook van het doordrammen van Jan. Alie is een lieverd, ze komt naast me zitten en ik geef haar een gesigneerd exemplaar van deel 1 cadeau. Direct na de koffie neem ik met een korte armzwaai afscheid en rep me door Hoog Catharijne. Op het busstation is de Q-liner juist weg; ik kan een uur wachten of na een kwartier de dorpenbus langs Meerkerk en Arkel nemen. Duurt twee keer langer. Half twaalf in Gorcum, na een kwartier lopen thuis. Onderweg is het gelukkig stil als ik hevig moet plassen. Vanaf de Brug van Ceelen sta ik opgelucht in de kanaalsluis te klateren. Ans zit nog op de bank voor de TV. Ze kijkt me aan. 'Het was een teleurstelling', zeg ik, 'ik ga meteen naar bed.' Sadder, but wiser?

 

Vandaag een tamelijk lichte dag. We lopen naar de maandagmarkt om verse vis en groente te kopen. Terraszit met koffie bij Tax. Mijn uitgever bericht dat hij deel 1 van de trilogie in zesvoud heeft ingezonden voor de Anton Wachterpijs 2014. Een prestigieuze prijs voor debutanten; te hoog gegrepen voor mij, denk ik. In juli gaan ze de longlist opstelllen. Voor de namiddag en de avond waarschuwt men voor hevige onweersbuien. Vanavond weer naar Theater 't Pand voor een avond over de Matthäus Passie van Bach. Terug naar boven

Gorinchem (205)

Govert-Jan Bach (l) en Wil Funk gisteravond in Theater 't Pand
Govert-Jan Bach (l) en Wil Funk gisteravond in Theater 't Pand

Dinsdag 08-04-2014

Gisteravond naar Theater 't Pand voor een avond over de Matthäus Passion door Govert-Jan Bach, die ergens in de 17e eeuw een voorvader gemeen had met Johann Sebastian. De avond werd georganiseerd door Wil Funk, vroeger gynaecoloog in het Beatrixziekenhuis. Hij is de voorzitter van de stichting die nu al voor het 50ste jaar de uitvoering in de Grote Kerk in Gorcum. Hij en zijn vriendin Marianne heten me welkom in het kleine theater. Govert-Jan Bach is van zijn vak 'pastoraal psycholoog' (whatever that may be) en een aangenaam causeur. Achter een tafeltje bezaaid met CD's en boeken op het toneel gezeten, vertelt hij op aanstekelijke wijze ruim een uur over de passiemuziek (foto hiernaast) Met luisterfragmenten licht hij zijn verhaal toe. Heerlijk om naar iemand te luisteren die vrijwel alles van zijn onderwerp af weet. Het had van mij wel langer mogen duren.

 

Tijdens de avond is er een korte onweersbui. In het theater merken we er niets van. Als ik langs de haven naar huis loop, is het alweer droog. Vanmorgen zon en malse regenbuien. Het is beduidend kouder dan gisteren. Zorgelijke berichten uit het oosten van Oekraïne. In het Donbass-bekken dreigt een herhaling van het Krim-annexatiescenario. Je vraagt je af of Poetin een tevoren uitgedacht plan volgt, waarin hij steeds ietsje verder gaat. Als de NAVO, de VS en de EU geen streep trekken, zal hij dat zeker doen. De Volkskrant start vanmorgen zelfs een live-verslag van gebeurtenissen. Oekraïne kan zijn gasrekening aan Rusland niet voldoen en de Russen hebben de prijs 80% verhoogd. Langzaam trekt Poetin het wurgkoord aan, zou je zeggen. Vanmorgen verklaart de president van het mini-staatje Transnistrië, jaren geleden met geweld afgescheiden van Moldavië, dat het landje zich op termijn wil aansluiten bij Rusland. Dat verbaast niemand, dat wilden ze altijd al, maar alleen de Russen erkenden de afscheiding.

 

Om half elf zit ik de bestuursvergadering van de Poëzieroute voor. Buiten striemt een hagelbui de straten. De route nadert nu snel zijn voltooing. Er zijn weer nieuwe gedichten in de stad aangebracht, onder andere bij het Paardenwater. Voor het gedicht 'Boem paukeslag' van Paul van Ostaijen bij de vroegere kruitmagazijnen op de Dalemwal komt een nieuw ontwerp, dat te maken heeft met de tekstregel 'daar ligt alles PLAT' in de tekst. Als ik thuiskom lees ik dat NAVO-chef Rasmussen waarschuwt dat de Russen een grote fout maken als ze het oosten van Oekraïne binnenvallen. Bluf, vrees ik. De NAVO zal niets doen dan hooguit troepen en vlieguigen stationeren in de voormalige oostblokstaten, die aan Rusland en Oekraïne grenzen.

 

Straks rijd ik in ons autootje op en neer naar Zwolle. Daar word ik als getuige gehoord in de tuchtzaak tegen de drie ex-inspecteurs van de IGZ in de zaak Jansen Steur. Terug naar boven

Gorinchem (206)

Gorinchem (206)

Woensdag 09-04-2014

De maandelijkse update van de gemiddelde wereldtemperatuur in de lagere atmosfeer toont over maart een plus van 17o (hiernaast) Evenveel als over februari. Samensteller Roy Jenkins speculeert wat over een mogelijke El Niño, die vanaf de herfst recordwarmte zou kunnen veroorzaken, met meer kans op droogte, overstromingen, smog en hittegolven. De kans daarop acht hij 50% en hij ziet redenen waarom het verschijnsel dit keer minder dramatisch zal verlopen. Ik schreef daar vorige maand over. Zie ook het vorige record (1998) in de grafiek. Toevallig heeft Weerplaza er vandaag ook een bericht over.

 

Gistermiddag dus naar het gerechtsgebouw in Zwolle voor het getuigenverhoor in de tuchtzaak tegen de drie ex-inspecteurs van de IGZ. Na een korte voorbespreking op haar kantoor rijdt Willemien, mijn advocaat, er met me heen. Letselschadespecialist Yme Drost is er met een van de klagers. Even verderop staan twee van de ex-inspecteurs, Ankie Schoenmaker en Wim Nugteren, met hun advocaten. De derde, Patrick Edgar, is er niet. Wat stijfjes geven we elkaar de hand. Ja natuurlijk, we waren alledrie liever ergens anders. De advocaten zijn van het kantoor van de landsadvocaat Pels Rijcken. Gelukkig is er helemaal geen pers; wel zo rustig. Het getuigenverhoor zelf is niet spectaculair; het levert totaal geen nieuws op want ik heb alles al diverse keren verteld. Waarom vroeg Drost er dan om? Nou, ditmaal verklaar ik onder ede en dat geeft wat meer juridisch gewicht in de aanstaande tuchtzaak, zegt Willemien.

Om half zes zijn we klaar. Ankie lijkt opgelucht, mijn verklaring was voor haar niet belastend. Ze wenst me een goede vakantie. 'Jij en ik hebben altijd vakantie', zeg ik. Nugteren spoedt zich zonder groet weg. Tja, voor hem was mijn getuigenis minder gunstig.

Op de terugweg zijn er files op de Ring van Utrecht. Ik mijd ze door via Zeist naar de A15 te rijden en dan af te slaan naar de A27. Even na zeven uur thuis.

 

De dag begint zonnig. De werklui op het voetgangersbrugje maken veel rommel met schuren en zandstralen. Het komt uit de plastic tent met wolken en slaat ook op onze ramen neer. Hopelijk maken ze dat ook weer schoon. Ik stuur een email naar het kantoor van Marina di Ragusa. Kunnen ze onze transfer regelen vanaf het vliegveld van Catania? En - omdat we na kantoortijd aankomen - alvast electra en water opladen op de zuil bij onze boot?

 

Zeilvriend Peter van de Second Lady meldt nieuwe wetgeving in Italië. Je moet nu een minimale WA  (personenschade) dekking hebben van 5 miljoen euro en een dekking van de zaakschade van minimaal 1 miljoen. Bij niet voldoende dekking kan een boete opgelegd worden van € 3000,--. Ook als je niet het juist certificaat bij je hebt. Zo? Ik kijk meteen ons Statement of Insurance na; gelukkig staat er op 'Maximum sum insured for third party liability: € 5.000.000'. Aan het eind van de ochtend ga ik naar het Turkse kappertje op de Langendijk; daarna hoef ik me over lange grijze haren voorlopig geen zorgen te maken. Tevens haal ik bij de apotheek voor de komende maanden voldoende medicijnen, na een verzoek via mijn huisarts voor me klaar gezet.

 

Bij terugkomst tref ik Ans met haar vriendin Jannie bij de voordeur; ze gaan samen in de stad lunchen. Daarna gaat ze bij haar moeder langs. Er is bericht van de jachthaven op Sicilië: ze hebben de transfer geregeld (€ 130) en electra en water geladen op de zuil naast onze ligplaats. Service!

 

'Poetins militaire machine staat in de oorlogsstand', schrijft De Volkskrant en publiceert een satellietfoto van de militaire opbouw bij de Oekraïense grens. Ander nieuws: er is sprake van een herstart van TenPages, zie het bericht van de curator op hun website. Tekst & Uitleg, een uitgeverij in Peize, wil het crowdfundingplatform overnemen. Of dat ook weer perspectieven voor de gedupeerde auteurs (niet ik) en de aandeelhouders biedt, is afwachten. Terug naar boven

page loading