Logboek 2026/3 Zomer en geen Engeland

Woensdag 26-08-2026

De 'veelwerelden-interpretatie' van de quantumfysica werd in 1957 geformuleerd door de Amerikaanse natuurkundige Hugh Everett III als alternatief voor de Kopenhaagse interpretatie uit 1927 van Niels Bohr en Werner Heisenberg. Het voordeel van deze bizarre interpretatie is dat bij iedere waarneming de golffunctie van een elementair deeltje niet instort c.q. dat er geen decoherentie plaatsvindt, maar dat er bij iedere kwantuminteractie continu werelden afsplitsen. Met dat moeilijk te aanvaarden fenomeen bestaat de werkelijkheid in feite uit een tot in het oneindige groeiend aantal parallelle werelden, waarvan we alleen die kennen waarin we zelf leven. Communicatie tussen met een of meer andere werelden is onmogelijk. Daarom is er geen enkele kans op bewijs van deze interpretatie. Regelmatig kom je optimisten tegen, vooral op sociale media zoals hierboven, die concluderen dat we in die theorie onsterfelijk zijn. Iedere keer dat we sterven, splitst zich een wereld af waarin we doorleven.

     Quantum immortality, dus. 'So from the inside, you never experience the ending. The near-miss on the motorway, the illness that didn't take, the fall you walked away from', schrijft de auteur van zo'n post en plaatst er het optimistische plaatje hierboven bij. Het ziet er aardig uit. Tja, de vraag is natuurlijk hoe we fysiek, eenmaal aan het uiterste eind van ons biologisch bestaan gekomen, dan toch kunnen doorleven in een andere wereld. Ben je daar dan niet aan je fysieke eind? Dat lijkt me niet voor hand liggend, dat zou heel wat extra veranderingen vergen en waar komen die vandaan? Maar wie ben ik?

     Ik herinner me wel de vreemde ervaring van enige jaren geleden dat Anna en ik op de A15 onder Rotterdam reden. In de chaotische drukte leek het op één moment onvermijdelijk dat ik op een bedrijfsbusje zou knallen dat voor me reed en opeens inhield. Ik gaf een slinger aan het stuur, maar ik voelde dat die niet voldoende zou zijn. We knallen er bovenop, nu zijn we er geweest, flitste door mijn hoofd en er kwam een ultrakort gevoel van volkomen rust en overgave over me. Toen reden we opeens naast het busje en hoe we daar terecht kwamen zou ik niet kunnen zeggen. Had ik een adequate slinger aan het stuur gegeven? Of verongelukten we en leven Anna en ik nu in een afgesplitste wereld verder? Dat kun je volgens de theorie met geen mogelijkheid vaststellen.

De hele dag gonst het van de geruchten over het plotselinge bezoek van de CIA-chef John Radcliffe aan het Kremlin. Onderwerp en boodschap zijn geheim, al schijnt Kyiv ervan op de hoogte te zijn. 'Meerdere bronnen komen overeen: CIA-directeur Ratcliffe reisde naar Moskou nadat de VS inlichtingeninformatie hadden verzameld die wijzen op voorbereidingen voor mobilisatie en plannen om de vastberadenheid van de NAVO te testen', schrijft een doorgaans goedgeïnformeerde bron op X. 'De ex-vicedirectrice van de Nationale Inlichtingendienst, Beth Sanner, zei tegen de WSJ (Wall Street Journal - TZ) dat Ratcliffe Poetin een waarschuwing had kunnen overbrengen van ongeveer deze strekking: "We weten wat jullie van plan zijn, en jullie doen er beter aan het niet te doen."' Je krijgt het gevoel dat er een substantiële verandering in de lucht hangt.

Een ongeluk komt zelden alleen. Gisteren bleek aan te eind van de middag dat onze vaatwasser (uit 2019) stuk is. Hij pompt het water niet meer weg. Verstopping in de afvoerslang? Of is de pomp kapot? Vanmorgen bedacht ik dat de monteur van Electroworld onze nieuwe televisie aan de WiFi heeft verbonden, terwijl we een aansluiting op de glasvezelkabel van Odido hadden liggen. Die zit op de mediabox, maar kennelijk nu niet meer op de nieuwe tv. Dus vanochtend bellen we met Electroworld voor beide problemen. Volgende week komen twee monteurs, een voor de vaatwasser, de andere voor de tv.

     Na een zonnige start komt er bewolking binnen en valt er een spatje regen. Daarna is de zon weer terug voor de hele dag. Het wordt ruim 24 graden. Anna krijgt bezoek van haar vriendin van de Schuttersgracht. Bij de Lingesluis voor onze serre loopt op zeker moment een robot langs. Hij draagt dienstkleding van de haven- en veerdienst. Het nieuwe personeelslid? Verdraaid, het is nog waar ook. Een man in een wit shirt stuurt hem aan (foto hier). Naar het begin van dit kwartaal