Logboek 2026/2 Lente en Engeland

Donderdag 14-05-2026, Hemelvaartsdag

Er ontstaat steeds meer ophef onder klimatologen en oceanologen over de komst van een Super-El-Niño tegen het einde van dit jaar. Het voorbeeld hierboven zegt er alles over, waarbij gebruik wordt gemaakt van een prognose van de Amerikaanse NOAA. De infographic spreekt voor zichzelf. Hij is van gisteren. Peter Carter, directeur van het Climate Emergency Institute, zegt ervan: 'The powerful El Niño is blending with massive Pacific marine heatwave. This will be globally disastrous- they will feed into each other. We are already at 1.5 °C. This marine-atmosphere combination will be a huge boost, leading to unprecedented super-extreme weather events worldwide'. Ik vind dergelijke waarschuwingen ernstig maar ook lastig omdat mensen al snel roepen dat het om alarmisme gaat en zich ervan afkeren. De doemscenario's ergeren mij ook. Eerst maar eens zien, denk je bij jezelf. Maar als het om wetenschappelijk onderzoek gaat kun je het niet negeren en wanneer de wereldwijde rampen zich aandienen is het te laat.

Door de ongekend snelle opwarming van het klimaat krijgen we steeds vaker met extreem weer te maken en dergelijke uitschieters blijken steeds vaker met elkaar samen te vallen, zoals nu in de Stille Oceaan: een sterke El Niño met tegelijk recordwarme temperaturen van het oceaanwater. Gisteren verscheen er een studie in Nature, die uitwijst dat in bestaande klimaatmodellen het risico op zulke 'meervoudige weergebeurtenissen' onvoldoende wordt meegenomen. De NRC schreef er ook over. De auteurs denken dat het niet de gemiddelde temperaturen zijn, maar vooral de weersextremen die op veel plekken 'de meest ingrijpende maatschappelijke en ecologische schade' zullen aanrichten. Uit hun analyses komt dat er zich bij achtereenvolgende weersextremen een soort exponentieel effect voordoet. Een verdubbeling van de hoeveelheid CO2 maakt zulke omstandigheden niet twee keer zo groot, maar méér. Hoe heviger de weersomstandigheden, hoe sterker het exponentiële effect. Het meest extreme weer, dat nu nog zelden voorkomt, wordt door het broeikaseffect dus veel waarschijnlijker. Het is lastig om te snappen hoe dat komt. Als ik het goed begrijp heeft het te maken met de grafische weergave van de ernst van klimaateffecten, die doorgaans een Bell Curve vormen, een normaalverdeling waarbij de meest voorkomende fenomenen een piek ergens in de buurt van het midden vormen en de extremen aan de uiteinden zitten. Als de hele curve naar rechts op de x-as verschuift door bijvoorbeeld opwarming, komen de extremen er vaker in voor. Weermodellen werken met een groot aantal weerfenomenen, dus met meerdere Bell curves. De verschuivingen tellen op en dat zou het exponentieel effect veroorzaken. Hm, het geeft me altijd een vreemd gevoel als je merkt dat wiskunde en werkelijkheid kunnen samenvallen.

Het is een kille en buiïge dag. We zijn bezig met het bijeenzoeken van de zaken die we zaterdag mee naar Oostende moeten nemen: kleding, levensmiddelen, medicijnen, boeken en een hoop bootspullen. Voorts het leegmaken en ontdooien van koelkast en vriezer. Vooral Anna, wier hoofd omloopt terwijl ik eerst mijn blog moet bijwerken. Daarna haal ik wat boodschappen. Straks komen onze buren Lourens & Joke voor een afscheidsborrel. Naar het begin van dit kwartaal