www.sailing-dulce.nl

Logboek 2020/1 Naar Antarctica

Ushuaia (6)

Ontscheping.
Ontscheping.

Maandag 16-03-2020

Gisteravond was de laatste avond aan boord van Bark Europa. Er is in het overvolle dekhuis een presentatie van het digitale logboek dat de bemanning tijdens de reis bijhield, met alle gegevens van de tocht, verslagen, foto’s en kaarten. We krijgen het allemaal op een USB-stick. Daarna wordt de uitslag van de fotocompetitie bekend gemaakt. Dat is hilarisch. De beoordeling van de inzendingen is van de bemanning onder leiding van fotograaf Richard. De foto’s van de moord door een luipaardrob op een arm pinguinkuiken scoort hoog. Ik nam niet deel aan de wedstrijd maar toch scoor ik hors concours hoog omdat ik op twee van de winnende foto’s voorkom (zie ze beide hier). Ze vinden mij wel een schilderachtig figuur, geloof ik. Tja.

     Vervolgens is er een leuke afscheidsborrel op het main deck. Bemanning en passagiers (‘voyage crew’) nemen afscheid van elkaar. Het is een mooie, sterverlichte avond. De lichten van Ushuaia’s boulevard schitteren in het kalme water als zijn we ergens aan de Côte d’Azur. Ik krijg bericht van mij geliefde dat ze Cheaptickets niet kan bereiken. Er staat een bandje op. Om half elf ga ik slapen. De laatste nacht in mijn kooi. Veel neiging tot treurnis om het eind van deze geweldige reis heb ik niet; alles staat in het teken van het coronavirus en het vinden van vervoer naar Nederland.

 

Een slechte nacht door gepieker. Hoe kom ik thuis? Iedereen is ermee bezig. Om kwart voor acht bel ik Anna om haar te feliciteren met haar 70e verjaardag. Het is bij haar kwart voor twaalf. Ze heeft vanochtend al heel wat voor me gebeld, mijn geliefde. Alitalia en Cheaptickets zijn onbereikbaar en KLM vliegt vrijwel niet meer. Prijzen voor nieuwe tickets schijnen de pan uit te reizen. AA vraagt vier keer zoveel aan buitenlanders als aan Argentijnen. Een lid van de crew moest voor een nieuw ticket naar Madrid liefst 6000 dollar betalen. Ik neem me voor om bij Aerolines Argentinas (AA) toch maar te vragen om een vroegere vlucht naar Buenos Aires, maar al gauw blijken alle tickets voor vandaag al verkocht te zijn. We nemen op het dek afscheid van de crew en van elkaar en sjouwen de bagage naar de kade (foto hierboven en een andere hier). Het groepje Nederlanders zet een WhattsApp-groepje op. Clemens uit Amsterdam zit in het hetzelfde hotel als ik en had net als ik al een retourticket naar Buenos Aires, maar dan voor morgen. Marcel en Peter hebben pas voor 31 maart een ticket omdat ze nog met de Bark Europa verder zouden varen naar Chili. Maar die reis is geblokkeerd en nu proberen ze hier ook weg te komen. We spreken af elkaar vanavond om 8 uur te treffen in het Restaurant Garibaldi.

      Ondertussen heb ik mijn plunjezak vol gestouwd. In een geheim vak ontdek ik allemaal schone onderbroeken. Clemens en ik sjouwen onze bagage naar boven en naar het douanegebouwtje. We krijgen van een toeristenboot een steekkarretje. Bij de douane contrôleren ze niks. Een taxi brengt ons naar het hotel, opnieuw Antardida Argentina. Daar stallen we onze plunjebalen in een kast; om twee uur kunnen we onze kamers betrekken.

     Daarna nestelen we ons in Café Bar Banana en proberen van alles uit om uit te vinden hoe we naar Europa kunnen komen. Naar het klantencentrum van Cheaptickets stuur ik een email en krijg een standaardmail terug met excuses voor het ongemak. Ze hebben het enorm druk. Er komt een gerucht langs in de App-groep dat Nederland tot 6 april op slot zou zitten, maar nergens is daarvan een bevestiging te vinden. Ook Anna vindt die niet. Van Alitalia ontvang ik een email, maar tot mijn grote verbazing is het dezelfde mail als voor de heenreis met het voorstel om een bod uit te brengen op bussinessclass stoelen op mijnaanstaande transatlantische vlucht. Zouden ze dan toch vliegen? Via een recent krantenbericht kom ik erachter dat ze inderdaad een aantal lange vluchten in stand houden, maar helaas is morgen de laatste vlucht uit Buenos Aires. Verder stuur ik een SMS naar het Customer Center van Alitalia met verzoek om info. Ook daarop komt een standaard-antwoord dat niets zegt: ‘info codicevolo giorno (es: info az610 10)’. Verder boek ik telefonisch een kamer voor 30 euro/nacht in Hotel 5411SOHO in de wijk Palermo Soho, hetzelfde hotel waar Clemens ook een kamer heeft.

 

Een groot deel van de dag brengen we door in Banana. Om twee uur lopen we naar ons hotel, de kamers zijn klaar en we kunnen naar boven. Nu heb ik een kamer aan de voorkant, een betere dan drie weken geleden. Om drie uur (in NL 19 uur) kijk ik naar de toespraak van de minister-president - en val erbij in slaap. Later lees ik terug dat volgens Rutte een groot deel van de Nederlanders onafwendbaar besmet zal raken. Dat 'nieuws en informatie sneller gaan dan het licht' is natuurlijk flauwekul. Dat ons land vroeger of later groepsimmuniteit zal opbouwen, zoals hij zegt, betekent mijns inziens dat de premier erkent dat ons land zich met geen mogelijkheid kan beschermen door het land op slot te doen. De grenzen gaan dus niet dicht.  ‘Dan zouden we ons land een jaar of langer plat moeten leggen, met alle gevolgen van dien.’ Een andere lijn is in feite niet mogelijk. Restaurants, kroegen en winkels gaan dicht maar wiet kan weer worden afgehaald bij de koffieshops. Aardig land zijn we. Frankrijk gaat wel op slot. Niemand mag vijftien dagen lang zijn deur uit, behalve voor het hoogst noodzakelijke, zoals een bezoek aan een arts, werk of de supermarkt. Wie zich hier niet aan houdt wordt volgens Macron gestraft. Terug naar boven