Logboek 2026/2 Lente en Engeland

Drie nieuw ontdekte kraters aan de achterkant van de maan. De naamloze krater rechtsboven zou op verzoek van de Orion-crew de naam 'Carrolll' moeten krijgen, naar de overleden partner van astronaut Wisemann (afbeelding: NASA)

Dinsdag 07-04-2026

Omstreeks één uur vannacht (NT) naderde de Orioncapsule met de vier astronauten van de Artemis2-missie de achterzijde van de maan het dichtst: op 6545 kilometer boven het maanoppervlak. Ze waren toen 406.773 kilometer van de aarde verwijderd; de verste afstand ooit voor een mens van zijn thuisplaneet. Volgens NASA zagen ze verschillende 'nieuwe, kleine kraters' tijdens het observeren van de achterkant van de maan. Zie de afbeelding hierboven. Trump zei ook wat: de astronauten hadden geschiedenis geschreven. 'We hebben de laatste tijd veel om trots op te zijn, maar dit...' Twintig minuten eerder was voor 40 minuten het contact met de aarde verbroken doordat de maan tussen de aarde en de capsule schoof. 'See you on the other side', zei astronaut Glover. Vanaf half drie was (voor de astronauten in de capsule) ook nog de zon een goed uur verduisterd omdat de maan ervoor langs schoof.

     In de loop van de dag publiceert NASA steeds meer mooie detailfoto's van de achterzijde van de maan. Kijk hier. De Orioncapsule zal vandaag de maaninvloedssfeer weer verlaten, het gebied waar de zwaartekracht van de maan sterker is dan die van de aarde. Daarna keren de astronauten terug naar de aarde, waar de capsule in de nacht van vrijdag op zaterdag (NT) zal aankomen en aan parachutes in de Stille Oceaan plonzen.

Waarom laten we de maan niet met rust? Zoals we dat op Antarctica pogen te doen? Op de door geweld, opwarming en vervuiling gedegradeerde aarde zullen we nog eens alternatieve plaatsen in het zonnestelsel nodig hebben om heen te vluchten en te overleven. Bij lange na niet zulke mooie en geschikte plaatsen als onze blauwe aarde, waar we ontstaan zijn en ooit optimaal voor waren aangepast. Een paradijs dat we verknallen. Miljarden Adam & Eva's.

Op zijn persconferentie dreigde de Amerikaanse president gisteravond met een orgie van geweld in Iran, als dat land niet zou buigen voor zijn deadline. Het is zijn zesde ultimatum. Dat verloopt in de komende nacht om twee uur (NT). Daarna zal hij 'in vier uur' alle Iraanse energiecentrales en bruggen vernietigen. De leider van de westerse wereld kondigt een flagrante oorlogsmisdaad aan tegen de burgerbevolking van een land. Ook Netanyahu doet mee. Hij waarschuwt de Iraanse bevolking om geen treinen te gebruiken en uit de buurt te blijven van spoorwegen.

     De oorlog gaat intussen door. Beide kanten vallen voortdurend aan. Iran trof in Saoedie-Arabië de petrochemische industrie in de oostelijke stad Jubail. De Israëlische strijdkrachten (IDF) meldden dat ze een derde petrochemisch complex in de stad Shiraz in het zuidwesten van Iran hebben aangevallen. Ook vernietigt IDF opnieuw meerdere bruggen in Zuid-Libanon.

     Trump ontwaakte vannacht uit zijn slaap en zond een nog extremer bericht de wereld in op zijn TruthSocial. Zó extreem heb ik het niet eerder meegemaakt:

Een hele beschaving zal vanavond sterven om nooit meer terug te keren. Dit is buitensporig abnormaal, de man is werkelijk zwaar gestoord. Kennelijk wordt er op het scherpst van de snede onderhandeld, waarbij het regime (dat nog steeds in Teheran zit) als ononderhandelbare voorwaarde stelt dat het tol mag heffen in de Straat van Hormuz. Natuurlijk, de Straat is de grote troefkaart van de ayatollahs. Van de andere kant wordt de onderhandeling begeleidt door hevige aanvallen van de VS en Israël op bruggen, een belangrijke snelweg en spoorwegen. Op het Iraanse olie-eiland Kharg werden meer dan vijftig militaire doelen geraakt. Volgens Thomas Rueb in De Volkskrant duidt alles op paniek bij Trump. Hij zou de contrôle over de oorlog volledig kwijt zijn.

Gisteren beleefden we een gezellige middag. Barbara & Michel hadden een rijk gedekte brunchtafel gedekt. Zie hier een groepsfoto, die Michel maakte. Buiten op hun terras was het bijzonder lekker in de zon. Ruiz, de vriend van Esri, had de  sjoelbak van zijn opa meegenomen. Snel begon men aan een boeiende competitie. Iedereen kwam aan de beurt, maar het werd pas echt spannend toen iemand de spelregels opzocht: drie beurten om te mikken, steeds met alleen de overblijvende schijven. De score liep op, maar ik hield me gedeisd omdat ik bij mijn vroegere schoonvader het ooit erg goed had geleerd. 'Ik kan met sjoelen goed zien wat voor vlees ik in de kuip heb met een potentiële schoonzoon', zei hij altijd. Jeffrey was de wedstrijd aan het winnen toen ik tenslotte werd opgeroepen om het ook eens te proberen. 'Kom op, Tom!' Nou vooruit. Vervolgens won ik met de hoogste score in één keer de hele wedstrijd: 110 punten. Dat hadden ze niet gedacht. Hier een foto.

     Tegen vijf uur liepen we tevreden - ik niet in het minst - terug naar de stad. Grote drukte, alle kroegen en terrassen zaten stampvol, er was vanaf tien uur die morgen een evenement. Op veel terrassen stonden musici en het volk had hem al aardig om, maar we hadden genoeg genoten en liepen door naar huis. Daar gaf ik het geveltuintje wat water, want onze planten hadden wel dorst.

Vandaag een zonnige lentedag met bijna 15 graden. Anna gaat op de koffie bij een vriendin op het Nonnenveld. In de komende dagen is er opnieuw veel zon en verder oplopende temperaturen, mogelijk tot 20 graden. Naar het begin van dit kwartaal