www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Albrechtice, Tsjechië (5)

Voor een Après-ski met Glühwein hoef je niet eerst geskied te hebben
Voor een Après-ski met Glühwein hoef je niet eerst geskied te hebben

Vrijdag 16-01-2009

Gisteren treffen we elkaar aan het eind van de middag in het caféetje bij de skipiste. Het is vermakelijk om te zien hoe aardig de 2,5-jarige Liam al kan skieën (foto hier) In het caféetje bij de stoeltjesliften drinken we Glühwein (foto hiernaast en hier)

 

Vandaag brengen we een aantal uren in de oude stad Praag door, voor Derrick en Kate ons naar het vliegveld rijden. Uiteraard is het slechts een vluchtig en oppervlakkig bezoek. Er is hier zóveel te zien en te beleven. We lopen langs Pražský hrad, de oude koningsburcht en nu het paleis van de president (foto hier) Het dooit in Praag, overal gorgelen regenpijpen. Opzij staat een standbeeld van de grote staatsman en eerste president Tomáš Masaryk. Over een aantal binnenplaatsen komen we bij de grote Sint Vitus Kathedraal, een van de mooiste Gothische kerken van Europa en de plaats waar ooit de Boheemse koningen werden gekroond (foto hier) We lopen om de kathedraal heen naar de bevallige, romaanse Sint George Basiliek. Daar zijn vanmiddag kamermuziekconcerten, Bach, Mozart, Dvořák, ach waarom hebben we niet meer tijd! Erachter komen we bij een nauwe steeg met hobbelige keitjes en kleine huisjes, de Zlata ulicka ofwel Het Gouden Steegje. Het werd rond 1500 tegen de burcht aan gebouwd voor de gardesoldaten. Eind 19e eeuw heette het de Alchimistengasse. Nummer 22 is een blauwgeverfd pandje. Hier heeft Franz Kafka gewoond, staat op een bordje (foto hier) Hier? In dit onwaarschijnlijke Anton Pieck huisje? Op een of andere manier past het voor mijn gevoel niet bij hem, het is veel te popperig. Maar toch is het zo. Ik zoek het later na. In december 1916 huurde zijn jongste zuster Ottla het voor hem. Het was er veel rustiger dan in zijn appartement in de Oude Stad en hij kon er goed werken. Hier schreef hij in vier maanden tijd een tiental van zijn beroemdste verhalen, waaronder Ein Landarzt, Ein Bericht für eine Akademie, en de even vermakelijke als intrigerende prozastukken Die Sorge des Hausvaters en Vor dem Gesetz. Ik staar naar het huisje, toeristen fotograferen elkaar ervoor, verder is er niets aan te zien. Je kan er niet echt binnen. Men verkoopt er wat Kafka-memorabilia. Vreemd, hier heeft hij dus gewoond, hier heeft hij gelopen met zijn warme avondmaaltijd onder zijn jas, met de sleutel de deur open gedaan:

 

 

"Es scheint so arg, Junggeselle zu bleiben, als alter Mann unter schwerer Wahrung der Würde um Aufnahme zu bitten, wenn man einen Abend mit Menschen verbringen will, krank zu sein und aus dem Winkel seines Bettes wochenlang das leere Zimmer anzusehn, immer vor dem Haustor Abschied zu nehmen, niemals neben seiner Frau sich die Treppe hinaufzudrängen, in seinem Zimmer nur Seitentüren zu haben, die in fremde Wohnungen führen, sein Nachtmahl in einer Hand nach Hause zu tragen, fremde Kinder anstaunen zu müssen und nicht immerfort wiederholen zu dürfen: "Ich habe keine", sich im Aussehn und Benehmen nach ein oder zwei Junggesellen der Jugenderinnerungen auszubilden.

So wird es sein, nur daß man auch in Wirklichkeit heute und später selbst dastehen wird, mit einem Körper und einem wirklichen Kopf, also auch einer Stirn, um mit der Hand an sie zu schlagen" (uit: "Das Unglück des Junggesellen)

 

Was dat hier? En heeft hij het hier geschreven? Nee, het dateert van drie jaar eerder, uit 1913. Maar je ziet hem zo door het steegje lopen. Wel schreef hij mogelijk in dit huisje, zijn hoofd vol gedachten over de voor de tweede keer mislukte verloving met Felice Bauer, het verhaal over het merkwaardige garenklosje Odradek uit Die Sorge des Hausvaters:

 

"Vergeblich frage ich mich, was mit ihm geschehen wird. Kann er denn sterben? Alles, was stirbt, hat vorher eine Art Ziel, eine Art Tätigkeit gehabt und daran hat es sich zerrieben; das trifft bei Odradek nicht zu. Sollte er also einstmals etwa noch vor den Füßen meiner Kinder und Kindeskinder mit nachschleifendem Zwirnsfaden die Treppe hinunterkollern? Er schadet ja offenbar niemandem; aber die Vorstellung, daß er mich auch noch überleben sollte, ist mir eine fast schmerzliche"

 

Zelden heeft iemand het bestaansmysterie zo eenvoudig, schijnbaar naïef, én indringend onder woorden gebracht. Met moeite scheur ik me los van de plek, de anderen zijn al verder. Daar is de Daliborka Toren, een gevangenis met klamme folterkelders. Peinzend staren we naar de ingenieuze martelwerktuigen. In een nis staat het hakblok van de beul, met de grote hoekige bijl, waarmee hij poogde in één slag een gevangene te onthoofden (foto hier) Je moet je de keren niet voorstellen dat het mislukte en de klus met nog één of meer slagen moest worden afgemaakt.

 

Ach, Praag, het is zo mooi en er is zoveel te doen! We lopen langs borden vol met affiches voor toneelstukken, muziekuitvoeringen, tentoonstellingen (foto hier) en nemen ons voor om de volgende keer als we naar Tsjechië komen enkele dagen in Praag te logeren. We lopen nog over de beroemde Karelsbrug (2 foto´s hier) en drinken koffie op een oud plein, maar dan moeten we al snel terugklimmen, het hele stuk omhoog naar de burcht, waar de auto staat. Genoeg lichaamsbeweging, vandaag. Ik wilde nog naar het Nationaal Museum op het Wenceslaus Plein, naar de plek waar de student Jan Palach zich op 16 januari 1969 in brand stak uit protest tegen de Russische inval. Een maand later volgde een tweede student, Jan Zajíc, minder bekend.  Na de Fluwelen Revolutie in 1989 werd er een mooi monument geplaatst (foto hier, van Internet) Er liggen altijd bloemen, mensen branden er dagelijks kaarsen en soms volgt een verwijfelde adolescent Palachs voorbeeld en steekt er zich in brand. In het voorjaar van 2003 deden zes scholieren het; ook zij moesten het met de dood bekopen. Maar - helaas - we moeten ons vliegtuig halen maar we kunnen er nog wel langsrijden. Uit het raam zie ik de plaats, voor de trappen van het museum, er liggen inderdaad bloemen, er flakkeren waxinelichtjes en er staan mensen omheen. Een bliksembezoek is langer, maar zoals gezegd, we komen nog eens terug. Om tien over zeven vertrekken voor een rustige vlucht van anderhalf uur naar Amsterdam. Daar huren we een auto en om tien uur zijn we in Gorcum. Terug naar boven