www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Albrechtice, Tsjechië (4)

Uitzicht vanaf de Jested op Liberec. Helaas is het wat nevelig en grijs
Uitzicht vanaf de Jested op Liberec. Helaas is het wat nevelig en grijs

Donderdag 15-01-2009

Albrechtice heette inderdaad Albrechtsdorf in de tijd van de Oostenrijks-Hongaarse Dubbelmonarchie. Het tamelijk rijke Bohemen maakte daar toen deel van uit. Liberec of wel Reichenberg was een belangrijke textielstad. In de tweede helft van de vorige eeuw is de textielindustrie te gronde gegaan, net als bij ons, aan de concurrentie van de lagelonenlanden. Het veroorzaakte massale werkloosheid die nog altijd niet geheel overwonnen is. Gisteren bezochten we een van de hoogste bergen in de buurt, de Ještěd van 1012 meter. Het is nu een belangrijk skigebied. In 1973 is er een hoge, hyperboolvormige toren op de berg gebouwd met een hotel/restaurant erin Zie Hotel Ještěd met mooie foto´s van de toren. Vierhonderd meter onder de top parkeren we de auto. Van daar af voert een kabelbaan naar de top. Hij vertrekt over 25 minuten en omdat het koud is lopen achter het stationsgebouw om naar het naastgelegen café voor een kop warme koffie. Dat kost moeite. Hoewel er een houtkachel staat is het er stervenskoud. De kachel is uit. Overal op de tafels staan vuile glazen en stinkende asbakken, gevuld met peuken. De man achter de bar draagt een dikke muts, hij verklaart dat er gisteravond een drinkgelag is geweest en dat men de rotzooi niet heeft opgeruimd. Hij bezit zelf daarvoor kennelijk ook geen moed, maar is nog wel zo goed om voor ons koffie te maken. Kate pakt een dienblad en ruimt een van de tafels leeg. Kleumend zitten we te wachten tot het tijd is voor de kabelbaan, de handen om de warme koffiekop (foto hier) In plaats van op te ruimen of zelfs de kachel aan te maken, zit de barman zit de hele tijd verderop te praten met een vrouw, ze roken heftig. Oost Europa zit nog steeds voor een deel bij de pakken neer.

De kabellift brengt ons licht schommelend naar de top. De toren ziet er inderdaad futuristisch uit (foto hier) De architect kreeg er in 1969 een belangrijke internationale architectuurprijs voor. Het uitzicht zou spectaculair moeten zijn, maar vandaag is het grijs en nevelig en het sneeuwt licht, dus ver kun je niet zien (foto hierboven en hier) Het gebouw, hoewel relatief nieuw, toont al tekenen van verwaarlozing. In de helft van de speciaal voor het gebouw ontworpen verlichting ontbreken de gloeilampen. Onder de grote, door de hyperboolvorm terugbuigende vensters, eten we een kop warme soep (foto hier) Knoflooksoep in mijn geval, met kaas- en hamblokjes. Zeer smakelijk maar je stinkt een uur in de wind. Na de afdaling zoeken we de auto weer op en rijden naar het oude centrum van Liberec. Nauwe straten (foto hier) met mooie gevels en vakwerkhuizen. De mensen lopen ineengedoken en snel, hun gezichten verborgen achter hoge kragen, sjaals en mutsen. Achter het raadhuis (foto hier) staat een bevallig theater, maar het is snijdend koud in de stad (die een uitvoeriger bezoek waard zou zijn) dus zoeken we snel de auto weer op en rijden naar de ouders van Kate. Onderweg komen we langs fraaie villa´s, de meeste verwaarloosd,  paleisjes in Jugendstil met mooie glas-in-loodramen. We zien musea, parken, een dierentuin en een kaalgeslagen vallei, waar tot voor kort de enorme textielfabriek stond. Eens de trots van het socialisme, maar de topperiode van de textielindustrie dateert al uit de 19e eeuw. De fabriek is onlangs gesloopt, alleen een stuk besneeuwde fabrieksmuur staat nog eenzaam overeind. Rails die nergens meer heen voeren. Het is allemaal een beetje doortrokken van de oost-europese triestheid en de vuilbruine sneeuw die overal ligt, draagt daaraan bij. Duizenden mensen hadden hier werk, onder wie Nadia, de moeder van Kate. Zij en haar man Stepan Vareska ontvangen ons hartelijk en met borden vol lekkernijen. Stepan werkte vroeger als monteur. Ze poseren trots voor ons met kleinkind Liam (foto hier) Stepan heeft een Internetverbinding en ik werk er de website bij.

 

Vandaag is het opnieuw grijs en nevelig en opnieuw sneeuwt het licht. We ontbijten op ons gemak. Kate brengt me naar de pizzeria met het WiFi-netwerk. De man achter de bar zegt me dat het café nog dicht is. Ik frons en wijs op de zaal, die voor driekwart vol zit met lunchgasten. Die zijn van het hotel, zegt hij, als ze over een halfuur weg zijn kan ik terecht. Merkwaardig. Enfin, ik maak een kuier in de omgeving en fotografeer het witgele kerkje van Albrechtice - onder de ijspegels door die van de dakrand van een naburig café (zonder Internet) hangen (foto hier) Bij terugkeer zijn de eters weg en mag ik de zaal in. Ik check de e-mail, zet het nieuwe verslag en foto´s op de website en bestel bij de webwinkel van Vrolijk Watersport nog een Albanese gastenvlag. Vergeten bij de eerdere bestelling. Volgende week haal ik alles in Scheveningen op, kaarten en gastenvlaggetjes. De rest van de dag wandelen we wat in de buurt van het appartement. Morgen brengen we een bezoek aan Praag en in het begin van de avond vliegen we naar Holland. Terug naar boven