www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Albrechtice, Tsjechië (3)

Langs de weg wallen van sneeuw
Langs de weg wallen van sneeuw

Woensdag 14-01-2009

Ik had nog geen foto getoond van het gebouw waar Derrick en Kate een appartement bezitten en waar we logeren. Zie hier. We rijden gisterochtend via Tanvald  (vroeger: Tannwald?) en Horni Polubny naar Jizerka, een berggebied met dichte sparrenbossen langs de Poolse grens. Hier lijkt veel meer sneeuw te zijn gevallen. Aan weerszijden van de weg zijn sneeuwwallen. Bovenop een heuvel is laten we de auto achter op een parkeerplaats bij een knooppunt van paden. We kiezen een wandeling uit van ongeveer 12 kilometer, die het dal in leidt en langs de flanken van een heuvelrug door de bossen voert, met mooie uitzichten op een groot meer in de diepte en daarna over de kam aan de andere kant weer terug. Liam zit goed ingepakt op het meegebrachte sleetje. De lucht is fris en helder blauw (foto hiernaast en hier) Beneden in het dal is een oud hotel, Hotel Panský dúm a Pyramida geheten, dat inderdaad naast een gedenksteen ligt met onleesbaar opschrift. (Later: volgens de website van het hotel werd de gedenksteen opgericht in het begin van de 19e eeuw. Het is niet meer bekend waarom of waarvoor) Dichtbij is een Muzeum maar dat is dicht. Van hier slingert een pad omhoog door dichte sparrenbossen. De sneeuw knerpt onder onze laarzen. Ze heeft een andere samenstelling dan bij ons, lijkt het, droger en kristallijner. Ik probeer dat te fotograferen, zie hier. Op een kruispunt staat een bunker. Uit welke tijd? Er staat ook een bord met een landkaart. We besluiten de wandeling door te zetten, het lijkt goed te doen. Je kunt je hier over je richting oriënteren, ook als de zon schuil gaat achter wolken, door goed naar de sparren te kijken. De meeste sneeuw dragen ze aan de noordzijde, aan de zuidzijde hangen fraaie ijspegels aan de takken die glinsteren in het zonlicht. Een natuurlijke kerstversiering (2 foto´s hier) Overal zijn dierensporen, vooral van konijnen (foto hier) Af en toe passeren ons langlaufers, meestal zestig-plussers die er niet erg blij uitzien. Aan weerszijden van het pad zijn geulen, waarin ze met hun smalle ski´s voortbewegen. Een moeizame zaak, dunkt ons, lopen is minder snel maar zeker minder vermoeiend. Na een uur bereiken we het uitzichtspunt. Beneden ons ligt in de verte in het dal een dichtgevroren meer. Er hangt een ijl waas in het dal, alsof er nevel uit opstijgt. Een plek van hoge schoonheid, die je in je op zou willen nemen om hem je altijd te kunnen herinneren. Dus maak ik foto´s (4 foto´s hier) Over de heuvelflank lijkt het pad ons eindeloos naar het noorden te voeren. Uur na uur verstrijkt. De splitsing die ons na vijf kilometer over de heuvelkam moet voeren, lijkt veel verder weg. Ondertussen zakt de zon en wordt het killer. We zijn opgelucht als we tenslotte bij het zijpad komen en de helling op sjokken. Nu is het nog 5,5 kilometer terug langs de andere flank. Die ligt in de schaduw van de heuvelrug, het is hier veel kouder. Ook dit pad voert eindeloos rechtuit, maar dan naar het zuiden. Het klimt en daalt steeds, soms kun je ver vooruit  zien. Waar het pad daalt suizen Derrick en Liam op het sleetje naar beneden. Dat schiet op. De hemel kleurt zacht oranjerood (zie foto hier) Er komt geen eind aan het pad, het is veel langer dan 5,5 kilometer, gebruiken de Tsjechen soms mijlen op de richtingbordjes? Of - wie weet - Russische wersten? We hebben ons duidelijk verkeken op de afstand en fantaseren hoe we uit die bossen kunnen komen, als het donker is geworden. Nergens is er een lichtje te zien. Ik denk aan Schuberts "Winterreise", de liedcyclus met zoveel bittere koude erin. Ans en ik lopen gearmd. Knerp, knerp, doet de sneeuw ritmisch onder onze laarzen, je gaat vanzelf in de pas lopen en onvermijdelijk verzin je er een liedje bij. Dat loopt gemakkelijker ("De paahaahaaden op...") maar je krijgt de vervloekte deun niet meer uit je hoofd. We passeren een afgesloten hut bij een vierkant hekwerk, is het om schapen in de zomer op te sluiten? Anderhalf uur later zijn we terug bij de splitsing met de bunker. Het is nog twintig minuten naar het oude hotel (foto hier) Daar warmen we op bij een lekkere zure kervel/koolsoep en een glas Griekse metaxa. Ja, metaxa, die hebben ze hier overal in de horeca. Terwijl het buiten donker is geworden, haalt Derrick de auto op. ´s Avonds eten we in een restaurant in Albrechtice, niet ver van het appartement. Daar hebben ze een WiFi draadloos netwerk en kan ik de website bijwerken en er de foto´s van de afgelopen dagen op zetten.

 

Gisteren tijdens de tocht belt schoonzusje Mieke. Ze hebben een overlijdensbericht ontvangen. Het is van Mevrouw Cornet, onze buurvrouw op de flat in Andel. Stokoud, ze was toen 92 jaar en nog erg kwiek en vrolijk. Ze is zelfs nog bij ons aan boord wezen kijken, toen we in Andel aan het inschepen waren. Ze werd 94 jaar en overleed "na een korte ziekteperiode" Ze was een ontzettend lieve buurvrouw voor ons.

 

Vandaag gaan we naar de Jested, de hoogste berg hier in de buurt (1012 meter) en de stad Liberec. Het vroegere Reichenberg. Daar wonen de ouders van Kate. Het verslag volgt morgen. In het Gastenboek reageert mijn dochter Floor verontwaardigd over mijn kwalificatie "oeverloos gezwam" voor de DWDD-uitzending van eergisteren. Kom nou, Floor! Die Rouvoet met zijn kwezelarij werd veel te vriendelijk behandeld! Zulke mensen hebben altijd een geheime agenda. Stevig aan zijn kiezen trekken, zo´n man! Terug naar boven