www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Albrechtice, Tsjechië (1)

De besneeuwde Alpen schuiven onder ons voorbij
De besneeuwde Alpen schuiven onder ons voorbij

Maandag 12-01-2009

De Airbus A 300-600 van Lufthansa vertrekt twintig minuten te laat. Op Malta International Airport is het zwaar bewolkt en winderig. We zien nét nog hoe er net als drie maanden geleden zo´n indrukwekkende Antonov landt en even later het platform op taxiet. Het is een vrachtvliegtuig. Pas na Sicilië klaart het op, we zien al gauw de baai van Napels, de Vesuvius en de eilanden Ischia en Capri. Op het laatste eiland zien we zelfs de hoge steile rotswand aan de oostkant, waaronder we afgelopen zomer geankerd hebben en het wonder van zingende nachtegalen ervoeren. Bij Rome zijn de bergen besneeuwd. Na twintig minuten komt de Adriatische Zee in zicht, we spannen ons in om Venetië te zien liggen en dat lukt: na een aantal lagunes zien we een stad liggen, helemaal omringd door water. Verlangen om daar toch een keer naar toe te zeilen...  De kust buigt zich naar het oosten, in de verte zien we het grote schiereiland van Istrië en de stad Triëst. Wonderlijk hoe dichtbij de hoge witbesneeuwde wal van de Alpen is! De Po-vlakte heb ik me altijd als een eindeloze vlakte voorgesteld, maar van deze hoogte lijkt hij niet ver van Venetië af. De Alpen schuiven onder ons door in al hun majestueuze, stille pracht (foto hierbij en hier) Het gevoel dat we naar naar de winter toe reizen. Ons vliegtuig maakt een bocht en vliegt nu via München naar Frankfurt. Duitsland is ook helemaal besneeuwd. Onder ons schuift een grote energiecentrale voorbij, de rookpluimen rijzen recht omhoog, er is totaal geen wind. Europa ligt onder een uitgestrekt hogedrukgebied, dat mooi zonnig weer en strenge vorst brengt. Dichterbij Frankfurt hangt er een bruingrijze waas over het land, is dat smog die boven de stad blijft hangen?

Op het onherbergzame megavliegveld Frankfurt moeten we zes uur stukslaan. We slenteren door de drukke stationsgebouwen langs de eindeloze gates, de onrustige rijen passagiers en mensen die op banken liggen te slapen, het is druk. Meewarig kijken we naar de rokers die als verschoppelingen in glazen kooien met afzuiging hun verslaving onderhouden. Als de deur opengaat om iemand erin of eruit te laten, komt je een vreselijke stank tegemoet. Een curieus verschijnsel zijn de talrijke Chinezen, althans degenen die met witte operatiekamersnoetjes voor neus en mond lopen. Toch niet vanwege die smog, die we eerder zagen? Onze gate is alleen via een trappenhuis bereikbaar en dat is afgesloten. Gaat pas om zeven uur open, zegt een schoonmaker. We eten een salade in een lawaaierige restauratieve nis, waar een TV-scherm een voetbalwedstrijd toont en uit alle hoeken discomuziek dreunt. "Nom de Dieu, c´est triste, Orly le dimanche", zingt Jacques Brel op zijn laatste plaat. Het had ook op Frankfurt kunnen slaan. Onze gate is na het eten wel bereikbaar. Ook hier zitten Chinezen, zeer luidruchtige mensen, die keihard in mobiele telefoons roepen of tegen hun onwillige kroost schreeuwen. Ze leerden in het nieuwe China niet de spreekwoordelijke beschaving die iemand als Confucius ooit uitdroeg, vrees ik. Er staat ons de komende decennia nog wat te wachten. Na een uur vertrekken ze allemaal op een vlucht naar Florence.

Nog een uur later kunnen we ook boarden. De vleugels van onze Lufthansa Boeing 737-300 moeten echter eerst ontdaan worden van ijsafzetting. Buiten vriest het vijf graden. Een tankauto spuit uit een slang een dikke nevel over de vleugels, waarschijnlijk een vriespuntverlagende vloeistof. Daarna vliegen we in 50 minuten naar Praag. Even voor half twaalf landen we. Derrick, de zoon van Ans, staat met zijn auto op het parkeerterrein te wachten. Er ligt een dik pak sneeuw. Hier vriest het meer dan 10 graden. We rijden over een brede vierbaans snelweg naar het noorden, richting Liberec, ruim honderd kilometer.  Ooit - ik meen in 1994 - was ik ook in de winter in Praag maar deze autoweg was er toen zeker niet. Ook Tsjechië heeft geprofiteerd van riante EU-investeringen in de infrastructuur, toen het lid van de Unie werd. Hoewel het land een pur sang anti-europese president heeft (Vaclav Klaus), is Tsjechië dit halfjaar als eerste land van het voormalige Oostblok voorzitter van de EU. De autoweg is volledig sneeuwvrij. We naderen de bergen bij Liberec, buiten vriest het nu 16°C, we verlaten de autoweg en slingeren door een zwaar besneeuwd berglandschap over een smalle weg naar het dorpje Albrechtice, midden in de bossen. Derrick en zijn Tsjechische vrouw Kate hebben daar een appartement. Om half twee komen we aan. Het is aardedonker, een ijskoude vrieslucht hangt om ons heen. Een temperatuurverschil met Malta van ongeveer 35°C! Boven de berghellingen glinstert de volle maan. Er hangen enorme ijspegels van de dakranden van de huizen in het dorpje. Kate ontvangt ons met lekkere hapjes, bier en wijn en we praten nog een uurtje bij. Terug naar boven