www.sailing-dulce.nl

Logboek 2019/4 Herfst in Gorinchem

Dordrecht

Ons vaarttraject over de Beneden-Merwede naar Gorcum.
Ons vaarttraject over de Beneden-Merwede naar Gorcum.

Zondag 07-10-2019

In de stromende regen liepen we gisteren aan het eind van de middag naar het station en reisden met het Betuweboemeltje naar Dordrecht. Aan boord van de Dulce was het koud maar met de Webasto-kachel en het electrisch kacheltje was het al gauw warm en gezellig in de kajuit, terwijl de regen over de ramen stroomde (foto hier). Om acht uur liepen we over de Engelenburgerbrug naar de Houttuinen en aten er bij La Cubanita. Leuke, knusse avond (foto hier). We sliepen uitstekend aan boord.

 

Vanmorgen voor de afvaart nog even een check bij de Verkeersdienst of ze de bruggen inderdaad hadden afgesproken. Vooral de spoorbrug van de Baanhoek bij Sliedrecht, want twee jaar geleden kwam daar niemand opdagen. Die brug wordt bediend door Prorail. Maar alles in orde. De Engelenburgerbrug opent meteen na oproep op VHF 74. Het is bewolkt met een gure oostenwind. We trekken de zeilpakken aan tegen de kou. Omdat het opkomend tij is hebben we geen tegenstroom. De verkeersbrug van Papendrecht draait om 9.50 uur en de spoorbrug, een mijl stroomopwaards, zal om 10.19 uur opengaan. Gespannen wachten we af. Er passeren twee treinen (foto hier) en dan gaat het licht op rood-groen. De brug opent en nu hebben we 2,5 uur  om naar de brug van de A27 over de Merwede te varen. Ruim tijd voor 14 kilometer, we doen het kalm aan.

     De Gorcumse brug gaat stipt om 12.30 uur open. Ter weerszijden staat al een lange file als we er door varen. Altijd met een wat besmuikt gevoel: zoveel oponthoud voor één bootje. We varen verder. Uit de sluis/vluchthaven komt een vrachtschip dat we voorlangs laten gaan. Dan langs De Punt en de strandjes en het gebied van Buiten de Waterpoort. Het abjecte gele hotel zie je vanaf het water haast niet, verborgen achter de kastanjebomen.  Voor het Lingesluisje vaart de veerpont naar Woudrichem juist weg. Ik geef hem wat ruimte en kom daardoor vrij dicht bij de ondiepte aan stuurboord. De sluis heeft ons gezien en geeft rood-groen. De sluisdeur draait open maar vlak ervoor loop ik aan de grond. Die vermaledijde ondiepte voor de ingang! Met het oog daarop komen we op dit uur, omdat het hoogwater is. Ik forceer met de motor de boot eroverheen, maar kom daardoor te scheef in de ingang. Boem! Aan stuurboord bots ik tegen de rubberrand, gelukkig niet al te hard. Even later liggen we binnen, met nauwelijks ruimte aan weerskanten (foto hier). De sluis meet 4.50 meter en wij 4.25.

     Bij het uitvaren keer ik de boot meteen aan stuurboord en vaar achteruit onze box in, dezelfde als twee jaar geleden (foto hier). Het is intussen één uur. We ruimen snel op en lopen naar naar de overkant, naar ons huis. Dulce is weer in de thuishaven terug. Terug naar boven