www.sailing-dulce.nl

Logboek 2019/2 Voorjaar in Gorinchem

Gorinchem (240)

Foto vanaf de Altenawal met de geometrische beelden van Winiarski. Links ervan de toren van de Grote Kerk en ons huis.
Foto vanaf de Altenawal met de geometrische beelden van Winiarski. Links ervan de toren van de Grote Kerk en ons huis.

Zaterdag 13-04-2019

Een rare dag: het is uitbundig zonnig en tegelijk stervens koud. Vanmorgen slechts een paar graden boven het vriespunt en tevens een snijdend koude wind uit het noordoosten. Door de kou beperk ik mijn wandeling over de stadswallen; liever binnen zitten bij de verwarming.

     De stad is een dorp. Er is ophef in onze stedelijke politiek over het voorgestelde evenementenbeleid. Dat houdt meer rekening met de vele klachten van binnenstadsbewoners over geluidsoverlast, wildplassen tegen gevels en in brievenbussen en dergelijke. Dus is er een maximale eindtijd ingesteld: 10 uur 's avonds moet het afgelopen zijn. Dat geeft grote onrust bij de organisatoren van het jaarlijks Hippiefestival en het Waterpoortfestival, want op het festivalterrein Buiten de Waterpoort is het na tienen nog altijd heel gezellig. Boze tongen beweren dat de hand van de eigenaar van het wanstaltige hotel erachter zit, het hotel dat tegen de zin van velen plompverloren gebouwd werd op de muur- en torenresten van de burcht van Karel de Stoute, maar voor die verdenking is geen bewijs. Wethouder en oud-boekhandelaar/stadsdichter Ro van Doesburg bemoeit zich op FB persoonlijk met het debat en mevrouw onze burgemeester kent terstond en buiten de gemeenteraad om uitzonderingen toe aan de beide festivals. Flexibele toepassing van beleid, denk je, maar de raad is boos en spreekt van zigzag-beleid. 'Waar is deze nota dan nog voor nodig?' wil fractievoorzitter Van Breemen van het electoraal zwaar gehavende GroenLinks weten. Anderen verwijten mevrouw de burgemeester haar persoonlijke smaak te laten prevaleren. Dus nemen ze de nota maar weer terug naar het college van B&W. Wordt vervolgd.

 

"s Middags gaan we naar de film "Another day of life' van Raúl de la Fuente en Damian Nenow in Theater De Peeriscoop. De film wordt vertoond in het Internationaal Film Festival Gorinchem (IFFG), waar alle theaters in de stad aan meedoen. De film is grotendeels animatie en handelt over het najaar van 1975, als de Poolse journalist Ryszard Kapuściński zich in Angola bevindt. Ik was altijd een groot liefhebber van zijn werk en deze film is ontleend aan het boek met dezelfde titel dat hij over die periode schreef. Hij schreef veel boeken maar het schijnt dat hij deze, zijn eerste, altijd zijn beste vond. Het punt is natuurlijk dat ik exact in die periode in Angola was - zie deel 3 van mijn romancyclus - en in september 1975 logeerde in hetzelfde hotel in de hoofdstad Luanda, waar Kapuściński verbleef. Hij was één van de weinige journalisten die toen nog in Luanda was. De stad was na het overhaaste vertrek van de Portugezen in handen van een overgangsregering die nog alleen bestond uit de MPLA, de linkse bevrijdingsbeweging die ik kwam ondersteunen. Het front met het rivaliserende FNLA lag niet meer dan 15 kilometer noordelijk van de stad, waar ze dreigden de watertoevoer stop te zetten. Ik  trof Kapuściński een aantal keren aan de bar van dat hotel: Hotel Tivoli. Nog lang niet de beroemdheid die hij later werd, gewoon een journalist uit het oostblok. Een paar keer komt het hotel in beeld in de film en ik herken het meteen, de kale kamers, de gangen en ook de lobby en de bar, waar weinig meer te krijgen was. En de balkons waaronder een pleintje waarop MPLA-pioniertjes van 12 jaar leerden marcheren met houten geweertjes. En het naastgelegen maar veel sjiekere Hotel Trópico. Dat was voor ons niet weggelegd.

     De film maakte een grote indruk en rakelt heel wat op bij me, zodanig dat ik er nu even niet over schrijven wil. Komt nog wel. Na de film raken we in gesprek met de schrijfster Lieve Joris, die eveneens veel over Afrika schreef. Ook treffen we twee van de organisatoren van het filmfestival Martin van Geffen en Anika van de Kevie; de laatste kennen we allebei nog uit onze ziekenhuisjaren toen ze secretaresse was van één van de chirurgen. Hoe het leven kan lopen...

     We duiken de kou weer in, op weg naar huis. Buiten valt nota bene een natte sneeuwbui. Terug naar boven