www.sailing-dulce.nl

Logboek 2019/1 Winter in Gorinchem

Gorinchem (150)

Het is kil en onbehaaglijk aan boord.
Het is kil en onbehaaglijk aan boord.

Zondag 13-01-2019

A rainy sunday. Anna had vannacht toch hoofdpijn, ondanks het nieuwe medicijn, niet heftig maar toch. We rijden aan het eind van de ochtend naar Numansdorp om even op de boot te kijken. Op de A29 stranden we voor een ongeluk, zojuist gebeurd. Allemaal flikkerlichten, er staan een traumahelikopter en een ambulance. We stellen ons in op een lange wachttijd, maar een kwartier later kunnen we alweer doorrijden. Op de werf is het stil en somber. Druipend staan de opgebokte boten op een rij. Ik haal een ladder van het rek. Aan boord inderdaad flinke lekkage boven de garderobekasten aan beide kanten. De handdoeken zijn goed nat, maar er licht ook een groot vel plastic onder om doorlekken in de kasten te voorkomen. We lopen het schip even door (foto hier), maar voor het overige is alles in orde. In de kajuit is het klam en onbehaaglijk, ik zit er wat sip rond te kijken (foto hierboven). We zijn op de helft van het winterseizoen. Even na een uur zijn we weer thuis.

 

Volgt een heel rustige zondag. Volgende week belooft politiek tumult. Het volgende hoofdstuk in de klucht die Brexit heet. Dinsdag gaat het Lagerhuis stemmen over het akkoord van Theresa May. Niemand gelooft dat ze enige kans maakt. En dan? In Amerika is de langste shutdown van de overheid aan de gang. Zal Trump de noodtoestand afkondigen en zijn zin doordrijven? Dat heeft belangrijke nadelen: talloze beroepsprocedures bij hoge en lage rechtbanken en een ongemakkelijk precedent voor een regeringsperiode in de toekomst, als een Democratische president hetzelfde foefje kan uithalen. In beide gevallen - Brexit en shutdown - werkt de politieke polarisatie heilloos. Volstrekt improductief. Gaan we dezelfde stagnatie meemaken in eigen land met het mislukte pensioenakkoord en het concept-klimaatakkoord?

     Ik herinner me dat men in de jaren 70 in de sociologie sprak van het conflict model. Dat sprak ons revolutionairen aan. Het was een goede zaak dat tegenstellingen duidelijk werden en tegenover elkaar geplaatst moesten worden. Dan zou blijken wie of wat het sterkste was en die mocht winnen. Een soort sociaal darwinisme, maar het paste ook bij de marxistische dialektiek. Bovendien: dat constante overleggen was maar erg saai. 'Grootsch en meeslepend', zo wilde je leven. Weinig konden we bevroedden dat het bij conflicten eerder gebruikelijk is dat iedereen verliest. Ik heb het tot schade en schande zelf mogen meemaken. We zullen het waarschijnlijk nu opnieuw zien, voor de zoveelste keer. When will they ever learn? Terug naar boven