www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Pyrgos, Evia (2)

Haventje van Pyrgos. Aan het eind van de havendam liggen Kiara en Dulce
Haventje van Pyrgos. Aan het eind van de havendam liggen Kiara en Dulce

Donderdag 25-06-2009

Pyrgos is een leuk, gemoedelijk plaatsje. Er zijn een supermarktje, wat kleine familiehotels en een paar taverna´s. Gasten zijn er nauwelijks, de taverna´s zijn nog dicht. Leuk om hier terecht te zijn gekomen (zie foto hierboven en nog twee hier) Gelet op de korte beschrijving in de pilot zou je hier niet eens heengaan, er is maar plaats voor een paar diepstekende jachten direct aan het uiteinde van de havendam, maar naar het grotere Oréon waar meer plaats en diepgang is. De vraag is natuurlijk hoe het hier is als de meltemi hard blaast. Na het vertrek vanochtend van de Maia verkassen we van de buitenkant van het havenhoofd naar de lege plek achter de havendam. Er wordt noordelijke tot noordoostelijke wind Bf 4 voorspeld en die zou ons minder comfortabel tegen het nogal slechte, ruwe beton van de pier aan duwen. Het is aantrekkelijk om hier een dagje te blijven. We kuieren, lezen en doen wat boodschappen. Het achterlicht is niet stuk, ik haal het lampje eruit en krab wat aan de contactschoentjes, plaats het weer terug en het brandt weer. Een beetje corrosie, dus. Tijdens het snorkelen check ik het onderwaterschip, het roer, de anodes en de schroef. Alles in orde. Het water is opvallend helder.

 

Ik ben begonnen (tussendoor, je kunt niet iedere dag Hofstadter lezen) in "Istanbul. Herinneringen en de stad" van de Turkse schrijver en Nobelprijswinnaar 2006 Orhan Pamuk (2003, ned.vert. 2005, Arbeiderspers) om me voor te bereiden op ons bezoek aan die oude stad. Een prachtig boek.

 

"Toen ik geboren werd was Istanbul een afgelegen plek, die vergeleken met de rest van de wereld zwakker, armoediger en geïsoleerder was dan ze ooit in haar tweeduizendjarige geschiedenis was geweest. Het gevoel van verval dat het Osmaanse rijk heeft achtergelaten, de armoede en de weelde van de ruïnes, waarvan het in de hele stad wemelt, zijn mijn hele leven de dingen geweest die die Istanbul bepalen. Mijn leven lang ben ik bezig geweest te strijden tegen deze weemoed, die ik uiteindelijk, zoals alle Istanbulers, heb aanvaard" (p. 15)

 

"De weemoed van een hele stad, van Istanbul, is waar ik het hier over wil hebben" (p 110)

 

Terug naar boven