www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Levkas Stad (1)

Dit is de afdichting van de schroefas. Een watergesmeerde afdichting. De boutjes linksonder zaten wat los maat vastschroeven hielp niet. Het lekwater loopt weg door het gaatje iets rechtsboven het midden en wordt via een slang naar het bilgeputje gevoerd.
Dit is de afdichting van de schroefas. Een watergesmeerde afdichting. De boutjes linksonder zaten wat los maat vastschroeven hielp niet. Het lekwater loopt weg door het gaatje iets rechtsboven het midden en wordt via een slang naar het bilgeputje gevoerd.

Maandag 25-05-2009

Gister maken we aan het eind van de middag een kuier door Vónitsa. Een leuk, slaperig dorp. Maar het heeft wél alles: banken, supermarkten, restaurants en pinautomaten. En een leuke boulevard waar we een ouzo drinken. We lopen terug, er liggen slechts vier boten afgemeerd en langs de wal staat een Duitse camper. We eten aan boord en drinken nog een extra glas retsina na terwijl de avond snel valt. In het noorden is er steeds weerlicht boven de hoge bergtoppen. Ik denk dat die toppen in Albanië liggen. De wolken die erboven hangen lichten iedere keer fraai op. Het weerlicht aan de kimmen, ooit de titel van een bundel van Gerrit Achterberg, de eerste dichter in mijn leven. Ik was toen 15 en dat verhaal zal ik nog wel een keer vertellen. Ans is naar bed en ik zit nog steeds naar dat weerlichten te kijken. Gek is dat je niks geen donder hoort. Helaas klinkt er opeens wel uit het dorp luid getoeter, gezang en gebral van mannen en vrouwen. Heeft de lokale voetbalclub vandaag soms gewonnen? Wil het me vergeven, maar naar mijn stellige overtuiging is voetbal voor de dommen. Ik heb het al eens eerder gezegd en ik  kan het niet helpen. Ieder seizoen wint er tot vervelends toe wel een of andere club, meestal een andere en soms dezelfde. So what? Ik noem dat "de resten van de aap in de mens", de tribale agressieveling die nog in onze genen zit. Het getrommel en gelal duurt nog voort en ook het weerlicht in het noorden. Het lijkt wel of er een nieuwe Balkanoorlog is uitgebroken. Een uur later als alles stil is geworden blijft er alleen het geluid van een krekel in het bosje op de wal over.

 

Vanmorgen doen we boodschappen in een supermarkt in het dorp. Een stel vergeet een meloen bij de kassa. Ik ren ze ermee achterna. Hier is een mooie foto van het dorp, zijn boulevard en de Venetiaanse kasteelruïne erboven. Vónitsa is vergeven van de zwaluwen (boerenzwaluwen) en zwaluwnesten. Zwaluwen gieren als kleine geruisloze straaljagers door de straten, vallen pardoes van dakranden en zwieren met plotselinge zwaaien naar hun nesten van klei, die je overal aan de dakranden ziet en soms bijna kunt aanraken. Hier een foto van zo´n nest met vier stokstijf  stilzittende jongen die denken dat wie zich niet verroert, niet wordt gezien. In een vishandel kopen we drie verse dorades (de ogen nog helder doorzichtig) voor vanavond. In het Grieks heten ze tsipoura. We willen ze vanavond op de houtskoolgrill roosteren. Terug aan boord worden we aangesproken door een Hollands stel dat vroeger zeilde maar nu met hun camper door Griekenland zwerft. Ze missen hun boot niet. Nu de zon vol op de zonnepanelen schijnt en ze flink aan hel laden zijn, kijk ik nog eens naar de spanning in het 12V/systeem. Die is ruim 13,6V, prima dus. We besluiten verder te varen en deze mooi binnenzee te verkennen. Na een mijl of acht naar het oosten gezeild te hebben, ankeren we voorbij een aantal fishfarms en een groepje scherpe rotspunten in de luwte van een kleine baai, Órmos Roúgas geheten. Als we liggen denk ik: het wordt tijd dat ik toch eens naar de schroefasafdichting kijk. Sedert een dag of tien horen we steeds vaker de automatische pomp van het bilgeputje aanslaan. Het water proeft zout en het komt bij de schroefas vandaan, zoveel weet ik inmiddels wel, maar ik maakte me er geen zorgen over. Een watergesmeerde schroefasafdichting lekt altijd wel een beetje. Ik haal de afdekplaat voor ons bed weg en ik zie dat de afdichting aardig lekt. Er loopt een straaltje water uit. Hmm. Dat is teveel, er moet iets aan gedaan worden. Om de afdichting zit een band met twee boutjes en moertjes, de boutjes zitten nogal los (zie foto hierboven) Aha! Zou je die gewoon moeten aandraaien? Zo gezegd, zo gedaan, maar het helpt niet. Ans kijkt ongerust over mijn schouder mee en begint zachtjesaan tekenen van paniek te vertonen. "Er is altijd wat mis op die boot" Ze is bang dat er in de afdichting iets opeens kapot scheurt en dat we op deze eenzame plek zullen zinken. Nu is dat risico er gewoon niet, maar het lijkt me verstandig dat we het anker lichten en naar een plek varen waar het verder uitgezocht kan worden.

 

Zo varen we terug naar het westen, vanwaaruit er inmiddeels een harde wind Bf 6 tot 7 waait. Recht op de kop natuurlijk. Gelukkig worden de golven op deze binnenzee niet zo erg hoog. Na twee uur naderen we Preveza. Bij de fishfarms voor de haven zien we een eenzame pelikaan, zijn grote snavel hangt ietwat dwaas voor zijn nek. In Preveza constateren we dat Kiara en Pegasus er niet meer liggen. Jammer want Fred heeft veel verstand van motoren en dergelijke en vast ook van schroefassen en hun afdichting. We varen door de beboeide geul naar zee. Er staat een fikse tegenstroom van bijna drie knopen. Over een onrustige zee bereiken we na een uur gestamp de zwenkbrug naar het Levkas Kanaal. Die brug verbindt het eiland Levkas met het vasteland. Hij wordt tussen 7 en 22 uur ieder uur geopend. Net als in Holland gewoon is dobberen we een halfuurtje in de kom voor de brug. Er ligt een curieus schip afgemeerd van een hippie-commune, het heet Ship of Fools. Hier een drietal foto´s van de brug en van het kanaal. Om zeven uur zijn we bij Levkas Stad. Kiara en Pegasus liggen voor anker voor de stad maar wij verkiezen de luxe van de marina, met water en walstroom. Morgen zullen we zien hoe ons probleem met de schroefasafdichting kan worden opgelost. Tegen de avond rijst er in het oosten een merkwaardige wolkenvorm op met allemaal horizontale laagjes (foto hier), een vorm die ik ooit eerder op een foto zag. Wat dit verschijnsel veroorzaakt weet ik niet meer. Opnieuw trekt de wind af en toe hard aan, vooral uit het oosten. Het schip rukt aan de lijnen. Geen barbecue vanavond, Ans bakt de drie dorades in de pan. Komt het door de windvlagen of door iets anders? In elk geval valt de koekenpan met dorades opeens - pats! - achter het gasstel. Grappig genoeg blijken ze nog alledrie in de pan te zitten als we achter het gasstel kijken, alleen het vet niet. Ans heeft het even helemaal gehad. Wat een leven op zo´n boot. Toch smaken ze lekker als alles is opgeruimd. Je begrijpt dat ik er maar niet al teveel over vertel. Terug naar boven.