www.sailing-dulce.nl

Logboek 2009/1 (Malta>Çanakkale)

Msida Marina, Malta (126)

Uren lezen onder de kuiptent
Uren lezen onder de kuiptent

Zondag 15-02-2009

Een lange, landerige zondag. Zonnig maar koud door een frisse noordenwind, die achter het naar Griekenland wegtrekkend Laag koude continentale lucht aanvoert. In de beschutting van onze kuiptent is het aangenaam toeven (foto hierboven) Behalve lezen doen we niets. Nou ja, ik zet de foto´s van drie maanden op een externe harde schijf, ontwikkel een ideetje om de boekenkast verder uit te breiden en verplaats daartoe een boordklokje. Die uitbreiding is nodig anders slingeren straks alle nieuwe boeken door onze hut bij een beetje zeegang. Er loopt hier af en toe een werkeloze timmerman langs, met wie ik het samen wel kan uitvoeren.

 

Uren lezen dus. "Resplendent", deel 4 van Stephen Baxters´ serie "Destiny´s Children", lees ik geboeid uit. Een geweldig boek met een enorme greep op de materie en een tijdspanne van liefst 1 miljoen jaar. Een citaat? Ergens in het boek zegt een van de undying:

 

"Human destiny works itself out on overlapping timescales. An empire typically lasts a thousand years. A religion may linger for five or ten thousand years. Even a human subspecies will alter unrecognisably after fifty or a hundred thousand years. So on a longest of timescales human history is a complex dissonance, with notes sounding at a multitude of frequencies from the purposeful to the evolutionary, and only the broadest patterns are discernible in its fractal churning.

You learn this if you live long enough" (p. 531)

 

Waarom lees je zo graag boeken met tijdsperspectieven die je nooit zelf zult meemaken, vraag ik mezelf. Ja, juist dáárom. Maar wat is de zin daarvan? Het kan allemaal net zo goed heel anders gaan. Ja natuurlijk, dat is zo. Maar wat dan nog? Eén van de mensen die ik vroeger - en nog - heel erg hoogschatte, de Franse bioloog/filosoof en Nobelprijswinnaar Jacques Monod, schreef in zijn "Le Hasard et la Necessité" (Ed. du Seuil,1970) dit: "Het oude verbond ligt in duigen: uiteindelijk komt de mens erachter dat hij alleen is in de onmeedogenloze immensiteit van het universum, waarin hij louter bij toeval is ontstaan" (vert. TZ) Het feit dat het er steeds meer op gaat lijken dat dat niet zo is en dat we helemaal niet alleen zijn in het heelal geeft me toch allerminst het gevoel dat alles daardoor meer zin heeft gekregen en dat de oude overeenkomst als het ware weer zou gelden. Integendeel. Ach, kon ik maar als een lichaamloos vuurvliegje, als een van die undying van Baxter ergens in de buurt blijven zweven om onzichtbaar te zien hoe alles afloopt! Of dat het nooit afloopt.

Terug naar boven