http://www.sailing-dulce.nl/ sailing-dulce.nl Sat, 04 Sep 2010 15:25:11 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2026] Vrijdag 03-09-2010 Redelijk rustige nacht. Om half zes op om het schip klaar te maken voor de oversteek van de brede Golf van Antalya. De zon is nog niet op, in het oosten gloort de dageraad. Gemakkelijk trek ik het achteranker los en schud de modder eraf. Daarna halen we de ankerbal in en lichten het vooranker. De weinige wind is WZW 2. Met de navigatielichten aan (het stoomlicht brandt alledonders niet) motoren we de baai uit. Kiara vaart achter ons (foto hiernaast) Buiten staat een lichte, verwarde zeegang. Om half zeven komt het bloedrode schijfje van de zon over de horizon gluren. Hoe snel de zon op komt! Even later schijnt hij met een prachtig, roodgouden licht boven de einder. Om 7.15 uur trekt de wind aan en krimpt naar NNW 3 – 4. Blij rollen we de genua uit. Helaas krimpt de wind verder en wakkert nog meer aan tot NO 5. Bijna op de kop terwijl de zeegang forse rollers en dalen gaat vertonen. We verruimen de koers wat zodat het zeil vol blijft en het is een aantal uren lang behoorlijk oncomfortabel. Na half elf zakt de wind weer snel volledig in en de zeegang ook. Daarna is het een behoorlijk saaie rit op de motor in de toenemende warmte van de dag. Gelukkig heb ik een goed boek dat ik gedurende de dag helemaal uitlees: “De vrije wil bestaat niet. Over wie er echt de baas is in het brein” van de Amsterdamse hoogleraar in de cognitieve neurowetenschap Victor Lamme (Bert Bakker, 2010) Het sluit erg aan bij het boek van Douglas Hofstadter over het Ik als Vreemde Lus, dat ik een jaar of wat geleden las. Om een uur of vijf roept Anégada ons op uit de haven van Alanya. Hoe laat verwachten we aan te komen? Rond half zeven is het antwoord. Inmiddels zien we duidelijk in de verte het hoge promontorium met de oude burcht erop, dat de stad beschermde. Een mijltje verder aan bakboord ligt de nieuwe Alanya Marina. We kondigen op VHF 73 onze aankomst aan en om half zeven liggen we met Kiara naast ons, met hulp van vriendelijke havenpersoneel, aan een van de nieuwe betonnen drijvende steigers. Vijfenzeventig mijlen op de motor afgelegd. Geert & Ine komen ons begroeten. We spuiten het opgedroogde zout van de boot, douchen en gaan straks zien of hier iets te eten te krijgen is. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sat, 04 Sep 2010 15:25:11 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2027] Zaterdag 04-09-2010 Van Fons ontving ik aanvullende uitleg inzake de methode om de Navtex-antenne door te meten. Site-lezer Toine de Laet geeft gelijkluidende info in het Gastenboek (waarvoor dank) Met een stukje koperdraad verbind je bij de een connector aan het ene eind de kern en de mantel (massa) van de coaxkabel en aan het andere uiteinde plaats je de pennen van je multimeter (in de Ohm-meetfunctie) ook op respectievelijk kern en mantel. Fijntjes merkt Fons op dat, als je de kabel door de mast wil meten, je er goed aan doet om beneden aan de mastvoet de verbinding met het koperdraadje te maken en bovenin de mast te meten. Waarom? Anders moet je twee keer de mast in. Waarvan acte. Overigens kost een nieuw bedieningspaneeltje voor de boegschroeven € 150. Dat nemen we wel een keertje uit Holland mee, tenzij ik het hier ergens tegenkom.   Vandaag geen gestunt in de mast. Daar is het met 37° veel te warm voor. Met de bus (komt iedere tien minuten langs) rijden we naar het bedrijvige en zeer toeristische centrum van de stad. Er is een overvloed aan Hollandse eetcafé´s, waar je loempia´s, kroketten, frikandellen en ander typisch vaderlands voedsel kunt nuttigen. Grappig, mensen trekken er op uit om in hun vakantie eens iets anders mee te maken en willen toch graag (even ongezond) eten als zet thuis gewend zijn. Diana en Ans gaan winkelen en met Ine en Jaap (Geert blijft op zijn boot) beklim ik de hoge promontoriumrots met het Alanya Kalesi erop, de grote citadel uit de tijd van de Seltsjuk-vorsten. Dat kost menige zweetdruppel en gelukkig komt er halverwege weer een bus langs die ons boven brengt. Even voor de bus kwam hadden we een mooi uitzicht op de beroemde achthoekige rode fort-toren Kizil Kule (foto hier) De citadel is indrukwekkend. Er worden nog steeds archeologische onderzoeken verricht want men denkt dat deze plaats veel eerder bewoond was en dat er ondermeer een acropolis uit de Griekse Oudheid was. In elk geval staat er binnen de muren een aandoenlijke, ruïneuze kerk uit de Byzantijnse tijd (foto hier) die nu eens niet als moskee werd gebruikt. (Is dat wel zo?) Afgezien van de schitterende vergezichten maakt een executieplaats veel indruk op me, de Adam Atacagi, vanwaar veroordeelden en vijanden vanaf een toren naar beneden moesten springen, hun dood tegemoet op de rotsen ver beneden waar de branding hun dode, verbrijzelde lichamen kon afvoeren (foto hierboven)   Terug in de hete stad. Jonge en oude toeristen lopen vrijwel naakt door de straten van de stad. Lokkers sissen en proberen je de terrassenop te praten ("Where are you from?"), het bekende beeld van het West-Europese toerisme in de Orient en waar dan ook. Terug aan boord vind ik in de e-mailbox ons nieuwe internationale verzekeringsbewijs, waaruit blijkt dat we geen werelddekking hebben, maar dekking voor de "Mediterranean seas and Egypt (max. Hurghada)" Hm. Voorlopig kan dat wel uit en zal ook wel goedkoper zijn, maar mogelijk moeten we het aanpassen als we bijvoorbeeld de Golf van Aqaba invaren. Verder meldt de Sociale Verzekerings Bank dat ze geen Toekenning Ontheffing Inhouding Verplichte AOW/Anw-premies aan onze pensioenverzekeraar kunnen sturen. Oh. Misschien kunnen we - om te voorkomen dat we dubbele premies betalen - ons tot de Belastingdienst in Gorcum wenden of aan het pensioenfonds de SVB-beschikking opsturen? Tja, dat zullen we binnenkort eens uitzoeken. Ze houden je wel bezig. Verder print ik met het oog op onze aanstaande reis naar Noord-Cyprus en de landen van de Levant een groot aantal crew-lists uit. Straks gaan we maar eens een glas drinken tijdens het Happy Hour in de King´s Pub, het centrum van het sociale leven in Alanya Marina. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sat, 04 Sep 2010 15:23:53 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/4#[1831]     Haven Positie Earth of in Google Google Maps Aankomst Vertrek Afstand (in zeemijlen) Totaal (in zeemijlen) 171 Ayíos Nikoláos       23-05-2010                      172  Elounda  35 15 59.46N  25 43 21.34E  23-05-2010  24-05-2010                     10                6904  173  Fri, Nísos Kásos  35 25 04.76N  26 55 25.32E  24-05-2010  25-05-201                     58                 6962 174 Pigádhia, Nísos Kárpathos 35 30 32.36N 27 12 53.25E  25-05-2010 29-05-2010                     25                6987 175 Chalki  36 13 22.78N  27 36 47.52E  29-05-2010 01-06-2010                     48                7035 176 Livádhia, Nísos Tílos  36 25 00.57N  27 23 08.67E  01-06-2010 03-06-2010                    20                7055 177 Palon, Nísos Nísiros 36 37 11.19N 27 10 14.43E  03-06-2010 05-06-2010                     18                7073 178 Sími, Nísos Sími 36 36 58.84N  27 50 10.27E  05-06-2010 09-06-2010                     35                7108 179  Bozuk Bükü  36 34 03.13N 28 00 46.15E  09-06-2010  10-06-2010                     11                7119  180 Gerbekse Cove  36 42 03.06N  28 13 29.93E  10-06-2010 11-06-2010                    18                7137 181 Marmaris/Pupa  36 49 36.70N  28 18 43.49E  11-06-2010 12-06-2010                     14                7151 182 Marmaris/ Yachtmarine  36 49 09.07N  28 18 36.80E  12-06-2010 20-06-2010     183  Ekinçik Limani  36 49 45.28N  28 33 01.13E  20-06-2010  22-06-2010                     18                7169  184 Wall  Bay, Baai van Fethiye  36 38 40.19N  28 51 02.75E  22-06-2010 24-06-2010                    28                7197 185 Fethiye  36 37 17.40N 29 05 25.81E  24-06-2010 29-06-2010                     14                7211 186 Tersane Creek  36 40 32.32N  28 54 50.59E  29-06-2010 30-06-2010                    12                7223 187 Tomb Bay  36 40 30.96N  28 51 29.40E  30-06-2010 01-07-2010                      3                7226 188  Fethiye, Classic Yacht Hotel  36 37 22.13N  29 05 55.58E  01-07-2010  07-07-2010                     12                7238  190  Marmaris/Pupa 36 49 36.70N  28 18 43.49E  07-07-2010  11-07-2010                     46                7284  191  Marmaris, Yachtmarine  36 49 14.87N  28 18 23.37E  11-07-2010          Tocht door Anatolië (zie hieronder)      15-07-2010  02-08-2010        Bezoek aan Holland      10-08-2010 21-08-2010       Marmaris Yachtmarine     21-08-2010  23-08-2010      192 Kapi Creek, Fethiye Baai  36 38 34.42N  28 53 37.19E 23-08-2010 24-08-2010                      43                    7327 193  Kastellorizon 36 08 56.07N 29 35 28.07E 24-08-2010  26-08-2010                      49                7376 194  Üçağiz  36 11 44.18N  29 50 39.83E  26-08-2010  30-08-2010                      22                7398  195  Finike  36 17 36.61N  30 08 59.72E  30-08-2010  01-09-2010                      18                7416  196  Çavus Limani     01-09-2010  03-09-2010                      23                7439 197  Alanya      03-09-2010                        75                7514                    Terug naar boven  Kaarten en routes Fri, 03 Sep 2010 17:24:19 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2025] Donderdag 02-09-2010 Geen regen en geen onweer gisteravond. We zien een merkwaardig verschijnsel boven de westelijke bergrug. De donkergrijze wolkenmassa´s schuiven de hellingen af maar voor ze ons bereiken lossen ze in het niets op. Vreemd, het blijft maar doorgaan. Een mogelijke verklaring is dat de wolken bij het afdalen langs de hellingen in warmere luchtlagen terechtkomen en verdampen. Op VHF 77 overleggen we met Kiara en Anégada over de weerberichten en de plannen voor morgen. De berichten spreken elkaar tegen. Passageweather meent dat er niks aan de hand is maar de Turkse meteo spreekt van harde noord- tot noordoostenwind en een steile zeegang. We besluiten het even aan te zien en morgen af te wachten. Anégada zal in elk geval naar Alanya vertrekken want Ine moet dringend naar een tandarts. De felle valwinden vanaf die hellingen blijven nog doorstaan tot een uur of tien. Dan zijn ze pardoes weg. Om half een zit ik in de kuip naar buiten te kijken. Het water is onder de schijf van de halve maan doodstil geworden, maar binnen tien minuten waait het opnieuw fors, nu uit het oosten. Ans komt bij me zitten. “Wat is dat voor een vreemd geluid?”, vraagt ze en wijst naar het voordek. Nu hoor ik het ook, er rammelt iets. Ik loop ernaartoe en zie dat de klem van de lijn, die de schokken van de ankerketting opvangt en op de bolders belegd is, door het draaien in de wind eraf is gevallen. De ketting loopt rammelend af. Stom, niet goed vastgezet! Snel zet ik hem met de lierhendel vast. We hebben enkele meters meer ketting staan en eigenlijk is dat met de harde wind wel goed. De rest van de nacht komt er weinig van slapen. Voortdurend draait de wind en het scheepje draait mee. Gelukkig blijft de klem nu goed zitten. Bij het krieken van de dageraad is het tamelijk rustig. Ik zie Anégada vertrekken (foto hierboven) maar Kiara en wij willen nog wat afwachten. Een uur later is de wind is inderdaad hard noord en de berichten van de Turkse meteo blijven somber. Er loopt een vervelende zeegang de baai in die de boten oncomfortabel doet schommelen. We besluiten het anker te lichten en eens te zien of het onder de noordkant van de baai beter is. Dat blijkt nauwelijks beter, maar met een achteranker uit liggen we een stuk gerieflijker op de inkomende swell. Jaap & Diana gaan weer achterop om buitengaats een kijkje te nemen. Misschien kunnen we langs de kust naar de haven van Kemer, 20 mijl noordelijker? Maar vanaf zee roepen ze op de VHF dat ze snel terugkomen, de wind is pal op de kop en er staan golven van 2 tot 3 meter die hun schip doen steigeren. Na een uurtje ankeren ze weer naast ons. Voor morgen zijn de prognoses beter en mogelijk zakt de zeegang vannacht voldoende in om morgenochtend vroeg de oversteek van de Golf van Antalya te maken. Zo bezitten we de rest van de dag onze ziel in lijdzaamheid, halen wat van de verloren slaap in en lezen. Er liggen wat tripperboten aan het strandje naast ons maar het zijn geen luidruchtige gezelschappen. De wind neemt in de middag geleidelijk af en de zeegang ook. Ik verdiep me in kleurrijke folders over Noord-Cyprus, waar we volgende week hopen te arriveren. Verder wacht ik de ontwikkelingen op het MST in Enschede af, waar de Commissie Lemstra 2 vanmiddag haar rapport op een persconferentie zal prenteren. Het rapport over de afhandeling van de casus Jansen Steur na diens gedwongen vertrek in 2004. Om drie uur (Turkse tijd) download ik het rapport van de website van het MSt en lees het snel door. Het is een gedegen werkstuk. Natuurlijk - het hemd is immers nader dan de rok - lees ik vooral over de uiterst korte periode dat ikzelf nog betrokken was. In grote lijnen klopt de weergave, enige detailfouten daargelaten. Op de website van TCTubantia lees ik ondermeer: "Met name de oud-bestuurders Ruud Ramaker en Tom Zijlstra krijgen harde verwijten. Ramaker heeft - aldus Lemstra - zelfs tegen de inspectie gelogen. Hij verzweeg de eerste foute diagnoses" Hoe komt Tubantia daarbij? Over Ramaker zal ik me niet uitlaten maar eerlijk gezegd kan ik nergens in het rapport een verwijt aan mijn persoon lezen, nota bene de enige die in al die jaren iets deed! Ik vind zelfs dat dit rapport voor het eerst enigermate recht doet aan de aanzienlijke verschillen in handelen van de leden van de toenmalige Raad van Bestuur en ik ervaar het eerder als - eindelijk! - een zuivering van blaam. Zo vergroven media helaas meteen weer betekenisvolle nuances. Maar misschien zijn die nuances alleen maar voor mijzelf van betekenis. Om half vier krijgen we een SMS van Anégada: De wind is weg, ze varen op de motor en verwachten om 17.00 uur in Alanya te arriveren. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Fri, 03 Sep 2010 17:17:20 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/1#[1441] Op 1 september 2009 verscheen het rapport van de Onderzoekscommissie Jansen, ook wel Commissie Lemstra 1 genoemd naar de voorzitter, inzake de affaire rond de disfunctionerende neuroloog Jansen-Steur in het ziekenhuis Medisch Spectrum Twente (MST) Hij had twaalf jaar lang mensen behandeld voor ernstige ziekten zoals Alzheimer of Multipele Sclerose, terwijl ze die helemaal niet hadden. In de laatste drie jaar daarvan had ik ook met hem te maken en ik heb hem uit het ziekenhuis verwijderd. Klik hier om mijn eerste reactie op het rapport te lezen.   De dag erna reageerde ik nogmaals. Klik hier.   In de dagen erna reageer ik in het weblog nog op een aantal details.   Natuurlijk heb ik ook eerder, vanaf dat de kwestie in januari van dit jaar in de publiciteit kwam en in de maanden erna, me erover uitgelaten in het weblog. Voor het eerst op 20-01-2009 en de dagen erna. Wie die uitspraken wil vinden kan het beste de zoekfunctie bovenaan in de linkerkolom van de pagina gebruiken. Voer bijvoorbeeld "Medisch Spectrum Twente", "MST", "neuroloog" of "Jansen Steur" als zoekterm in en dan krijg je de meeste ervan als doorklikmogelijkheden op je scherm.   Op 2 september 2010 verscheen het tweede rapport van de Commissie Lemstra. Mijn eerste reactie staat hier. Home, Contact, Artikelen Thu, 02 Sep 2010 12:41:30 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2023] Woensdag 01-09-2010 In veel havens liggen ze, de blijvers, de mensen die niet meer verder varen. meestal zijn het eenzame mannen, ik heb al eens eeder over ze geschreven. Hun vrouw is dood of naar huis, omdat ze het niet meer zag zitten. Vlakbij aan onze steiger liggen er ook twee. Het zijn doorgaans vreemde, schuwe scharrelaars op leeftijd. Eentje van hen is een typische hamsteraar, zijn boot is afgeladen met allerlei spullen die misschien ooit eens bruikbaar zouden kunnen zijn. De andere, een Australiër, is een typische langharige hippie zoals je die in de zestiger jaren zag. Hij zit de hele dag in zijn met doeken en kleden afgedekte kuip aan zijn laptop of te lezen. Waar is hij toch mee bezig? Als je op de steigeer langsloopt kijkt hij niet op of om.   Vandaag eindelijk weer eens een prachtige zeildag. Om half tien varen we naar de bunkersteiger 0m 65 liter diesel te tanken. In deze regionen heb ik het liefst mijn tank vol. We liggen er aan lage wal en het bwaait aardig, maar de oude manoeuvre van afvaren op de voorspring terwijl Ans met een stootwil bij de boeg staat, lukt wonderwel. De pompbediende heeft het in dit land van boegschroeven kennelijk nooit eerder gezien, want hij kijkt met open mond toe en steekt dan waarderend zijn duim op.   In de baai van Finike waait het aanvankelijk ZZW 3 - 4, de wind komt op 60° over stuurboord in en we lopen gemiddeld 7,5 knopen. Het is voortreffelijk zeilen. Genietend kijk ik naar mijn boot, hoe ze de wind opvangt en licht overhelt in de vlagen, deze mooie, samenhangende machine, een brok technologie van jewelste. De windgenerator snort, de zonnepanelen laden en we snellen voort over de dwars inkomende zeegang, die ons nauwelijks stoort. De wind trekt aan tot ZW 5 en we lopen steeds bijna 8 knopen. Om kwart voor twaalf bereiken we de beruchte kaap Taşlik, de ver naar het zuiden uitstekende kaap met de Besalar ervoor, de Vijf Eilanden, volgens onze pilot door Plinius (welke Plinius?) beschreven als "fraught with disaster for passing vessels" (zie foto bovenaan dit verslag) De zeebodem moet hier bezaaid liggen met scheepswrakken, onder andere een ook weer eentje uit de Bronstijd, circa 1200 vChr, dat door een sponsduiker werd gevonden. Daar hebben we geen tijd voor, de harde wind, nu ZW 6 - 7, jaagt ons door de zeestraat tussen de kaap en de eilanden door alsof we door een monster worden uitgespuwd in de grote baai van Antalya. Er staan wilde kruiszeeën, waar we schuimend doorheen zeilen met een noodgang. Van stuurboord nadert een tweemaster. Hij voert geen zeil en de wilde zeegang slingert het stampende schip hardhandig heen en weer. Maar wij springen langs de kaap als de kurk uit een champagnefles. Even verderop kunnen we bakboord uit. We draaien de genua in en maken een redelijk beheerste gijp. Dan zeilen naar het noordoosten op alleen het grootzeil, de wind neemt steeds verder toe en het gaat hard genoeg. De kust bestaat uit hooggerugde bergen, de steile hellingen bedekt met pijnbomen. Aan stuurboord ligt een kaal eiland met hoge rode rotsen, Suluada geheten. De harde wind bereikt regelmatig in valgen meer dan 45 knopen, het schip zet dan steeds aan en we zeilen permanent rond 7,5 knopen (zonder genua!)   Om kwart voor twee draaien we grote baai van Çavus Limani binnen. In de luwte van de zuidelijke invaart willen we het zeil strijken, maar er is geen luwte, de wind valt snoeihard van de berghellingen. Gelukkig valt het zeil rap. Ook in de baai is geen echte luwte maar de wilde zeegang is weg. We ankeren in vijf meter water bij een strandje aan de zuidoever, terwijl de wind over ons heen giert houdt het ankier direct, met een ferme ruk.Ik zet er snel de klemlijn op0 en beleg die op de voorste bolders, zodat de ankerlier ontlast wordt. Een halfuur later arriveren Kiara en Anégada; ze ankeren naast ons.   We zetten de buiskap op voor wat luwte. Ans bakt kippenlevertjes met uien, die we genieten met een glas retsina uit Kastellorizon. We wachten de weersberichten af om te zien of het morgen geschikt weer is om de 70 mijl naar Alanya aan de overzijde van de grote baai af te leggen. Vanaf half vijf (Turkse tijd) verschijnen er grijze wolkenpakketten boven de westelijke bergrug. Misschien komen de voorspelde regen- en onweersbuien toch nog. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 02 Sep 2010 12:34:43 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/1#[348]                                                                                                                              © Copyright: Tom Zijlstra Zeilwebsite? Nou ja, er staan ook nog wat andere dingen in. Want het devies is:                                                        "Nulla dies sine linea"                               Deze website werd gestart in september 2006 in Andel (NB)  Laatste update: 6 augustus 2010Het aktuele Reislogboek, de aktuele routekaart en het aktuele fotoboek worden vrijwel dagelijks bijgehouden                      Website van de                     maand!                           Januari              2008                                        NB: De browser van Firefox heeft nog steeds problemen met de langere pagina´s op deze website, zoals de Logboeken. Verderop wordt zo´n pagina helemaal zwart, melden sommige lezers. Je kunt dan beter Windows Explorer gebruiken. Die heeft er geen problemen mee.           Websites van meer dan honderd andere vertrekkers vind je in de Jachtclub van het blad Zeilen. Ons en andere vertrekkers vind je ook op de Ziltewereldkaart van het online maandblad voor zeilers Zilt. Weblogs van zeilers zijn er ook op de Zeilen.Startpagina     Home, Contact, Artikelen Wed, 01 Sep 2010 13:47:27 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2022] Dinsdag 31-08-2010 Ans en ik tafelen gisteravond zeer romantisch op het dakterras van Hotel 2000. Daarvoor moeten wel een flinke klim tegen de hellig op maken. Behoudens een drietal mannen zijn we de enige gasten. Ze zouden overigens ook wel eens tot het hotelpërsoneel kunnen behoren, want de ober gaat steeds bij hen zitten. Het uitzicht over de jachthaven en de ruime baai van Finike is luisterrijk en de maaltijd  heerlijk. Door een zachte wind is het heerlijk koel op het terras. het is vandaag een nationale feestdag, Victory Day, waarop de Turken de overwinning bij  vieren op de Griekse invasietroepen in 1922 tijdens de Slag bij Dumlupinar. Korte tijd later zouden de overwinnaars de gruwelijke slachting aanrichten onder de inwoners van de multi-ethnische stad Smyrna (het huidige Izmir), waarover ik hier eerder schreef. Die slachting wordt voorzover ik weet nooit herdacht. Enfin, het vuurwerk dat de autoriteiten gisteravond laten afsteken is in elk geval erg bescheiden: zegge en schrijve één vuurpijl.   Vanochtend raakt onze Lord Byron - ondanks het recente verlies van drie veertjes nog altijd niet in de echte rui - in grote staat van opwinding. Hij krijgt bezoek! Een lichtgrijs vogeltje, iets groter dan hijzelf, strijkt nieuwsgierig op de kooi van His Lordship neer. Deze zingt en kwinkeleert dat het een aard heeft, zijn kropje zwelt helemaal op. Maar de bezoeker heeft zo te zien meer belangstelling voor het etensbakje dan voor de opgewonden zanger. Helaas zijn we te laat met onze camera.   Daarna lopen we met Jaap & Diana Finike in. Een aardig stadje met nauwelijks tot geen buitenlandse toeristen, wat restaurants, een burcht op de heuvel en wat restaurants en supermarkets. En veel van die mooie, lommerrijke parkjes waar de Turken zo sterk in zijn (foto hierboven) Vanmorgen is er bericht van Delta Marina in Girne, Noord-Cyprus. Een Captain Ilkin schrijft dat ze voldoende plek hebben voor onze drie boten. Verder melden ze dat het kantoor van 8 - 11 september gesloten is vanwege vakantie en ook op de 13e omdat het weekend is (we wilden rond de 10e aankomen, dat zal toch geen probleem geven?)   Er is ook bericht van Fons van Jachtwerf Numansdorp inzake de problemen met de boegschroeven en de Navtex-antenne: "De boegschroef werking kan je controleren door de steker van het bedieningspaneel los te nemen en de rode draad (aan boegschroefkant) kortstondig door te verbinden met de grijze - en daarna met de blauwe-draad d.m.v.  b.v. een punttang", schrijft hij. "Als de motor draait dan is het paneel defect, is dit niet het geval dan is misschien de hoofdzekering bij de accu's onder het bed in de voorhut defect" Kijk, dat is duidelijke taal. ´s Middags probeer ik het meteen. Als het frontpaneel van de stuurstand los heb en optil, kan ik bij die draden. Ik trek ze alledrie voorzichtig uit de verbindingsbus en verbind met - inderdaad - een punttang de rode en de grijze draad en ja hoor, ik hoor een boegschroef draaien. Duidelijk! Nu weet ik niet of ik de derde draad (zwart i.p.v. blauw) bij het tweetal moet voegen of de rode en de zwarte met elkaar moet verbinden. Ik doe het laatste en behalve dat er wat vonkjes afspringen gebeurt er niks. Dan toch maar weer rood en grijs verbinden - de dieselmotor staat ondertussen aan - en opnieuw hoor ik de boegschroef. Conclusie: het bedieningspaneeltje is kapot, ik moet op zoek naar een nieuw   .Fons´advies over de Navtex-antenne is wat minder eenduidig: "Wat de antenne betreft kan je de kabel van de mast controleren door de steker beneden(of boven) door te verbinden en vervolgens aan de andere kant van de kabel boven (of beneden) met behulp van een ohm-meter. Als het goed mag de kabel bijna geen weerstand geven, 1 tot 3 ohm, is deze hoger is de kabel gecorrodeerd, slaat de meter niet uit dan is de kabel gebroken. In beide gevallen de kabel vv. Het lampje op de versterker geeft alleen aan dat de spanning aanwezig is maar zegt niets over de werking"  Ik neem aan dat hij bedoeld dat ik beide uiteinden van de antennekabel met elkaar moet verbinden door een Ohm-meter, dus bij de mastvoet en bovenin de mast. Dat is geen sinecure! Ik zal het eens even bij hem navragen.   Uit balorigheid probeer ik nog eens Google Earth op mijn scherm te krijgen. Stomverbaasd zie ik dat het lukt. Kennelijk heb ik de Turkse overheid ten onrecht beschuldigd van censuur (YouTube censureren ze overigens wél) en was er sprake van gebrekkig contact met Internet. Snel vul ik de ontbrekende coördinaten van onze havens en ankerplaatsen van de afgelopen week in de rubriek Kaarten en Routes in, zodat je weer via kopieëren/plakken in Google Earth er met een grote boog heen kunt zeilen. De komende dagen lijkt er een weersverslechtering op komst, met regen en onweer. Vanavond borrelen we op de Anégada. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Wed, 01 Sep 2010 13:39:26 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2020] Maandag 30-08-2010 Om kwart over negen lichten we het anker. Er zit een grote klont roodbruine modder aan. We laten het anker in het water hangen en varen achteruit, daardoor gaat het heen en weer waggelen en spoelt de modder er af. Er is geen wind. We motoren de Kekova Roads binnen en slaan bakboord uit, langs het dorp Kaleköy met de mooie Byzantijnse burcht erboven. Om tien uur komt er wat wind, Zuid Bf 2, en langzaam zeilend op de grote genua glijden we met 3 knopen de oostelijke uitgang van de Roads door naar open zee. Op VHF 16 speelt een of andere idioot Turkse muziek af. Dat soort ongein heb je hier vaak: mensen die fluiten, zingen of gekke geluiden maken op het noodkanaal.   Het is een lome dag. De wind zakt weer in en langzaam motorzeilend (foto hierbij) en lezend in de kuip sukkelen we langs een lang zandstrand. Daarachter ligt het ondiepe Kuntepe brakwatermeer, ontoegankelijk voor kieljachten. Op het middaguur passeren we kaap Bunda. Op 15 meter boven de zeespiegel loopt een autoweg om de kaap. Auto´s snellen langs als nijvere insecten. Een halfuurtje later komt Finike in zicht, onze bestemming voor vandaag. Boven de stad rijst een lange, kale bergrug op met in het midden een soort piramide. Het lijkt wel een tumulus, het indrukwekkende grafmonument dat we tijdens onze tocht door Anatolië boven op de berg Nemrut zagen. Maar ik geloof niet dat er hier ook eentje is. Jaap & Diana hebben hier afgelopen winter doorgebracht; ze zeiden dat die bergen lang bedekt waren met veel sneeuw.   Voor we de Setur Marina Finike binnenvaren trekt de wind aan tot ZZO 4. Ja, nu hoeft het niet meer. Een RIB met twee marinero´s vaart ons tegemoet. Eerst leiden ze Kiara naar een ligplaats en daarna ons, ernaast. Anégada, een catamaran, arriveert een halfuurtje later en krijgt een plek aan de steiger voor grotere jachten. De marina is goed georganiseerd en heeft uitstekende voorzieningen. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Tue, 31 Aug 2010 13:39:30 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2016] Zondag 29-08-2010 Zorgen over mijn jongste zoon Bas (20) Eergisteren zou hij het oordeel vernemen over zijn inhaalprogramma van achterstallige werkstukken en toetsen, maar hij liet me niks horen. Gisteravond heb ik hem gebeld, en ja hoor, hij moet het hele eerste studiejaar overdoen. Hij was nog blij dat ze hem niet uit de opleiding hebben gezet. Het betekent twee jaar stilstand, want eerder kwam hij niet door de toelatingstesten. Het is niet dat hij het niet kan, maar omdat hij er met de pet naar gooit. Ik heb hem gewaarschuwd dat ik zijn studietoelage staak als het nóg een keer gebeurt. Dan gaat hij maar een baantje zoeken. Kinderen... Natuurlijk hoop je dat de geest vaardig over hem wordt en hij zich dit studiejaar briljant revancheert.   Vanmorgen haal ik het b.b.motortje van het bijbootje en schroef de omkasting los. Meteen zie ik waar het verdachte filtertje zit, onder de benzinetank zoals je mag verwachten. Wat ik ook zie is dat het tankje vrijwel leeg is. Volgt een krachtterm. Ans had het al gezegd: kijk toch eerst of de benzine misschien op is. Dat had ik wel gedaan, hoor, en door de vbulopening zag ik een vloeistofspiegel. Maar als de boot vaart, dan beweegt het restje brandstof door de tank en bedekt dus niet altijd het gaatje waardoor de brandstof voor het motortje wordt aangezogen. Dus valt die stil. het meest stomme van me is dat het destijds in Syracuse precies hetzelfde was. Ik moet nodig iets van mijn jongste zoon zeggen.... Op de foto hieronder zie je het bewuste filtertje bij de gele pijl, vlak onder het lege benzinetankje. Er direct boven zie je duidelijk dat het benzinetankje leeg is. ik mag erop rekenen dat Fred Bol van de Pegasus - vermoedelijk ergens in de Med voor anker - in lachen uitbarst als hij dit leest. Later op de dag vergaderen we op de Anégada om route en tijdschema uit te stippelen voor onze tocht via Noord-Cyprus naar de Levant-kust. Geert heeft van meneer Ammar een ontvangstbevestiging uit de Syrische haven van Latakia gekregen van alle opgestuurde documenten van de drie boten en hun crews. Later, terug aan boord, mail ik een reserverings-aanvraag naar de Delta Marina in Girne, Noord-Cyprus.   ´s Middags lopen Ine, Jaap en ik via het toeristendorpje Üçağiz naar de ruínes van de antieke stad Teimiussa. Ze liggen direct naast het dorpje en zelfs gedeeltelijk erin. Zoals overal hebben latere bewoners veel stenen en soms hele muren gebruikt voor hun eigen huizen. Tussen de ruïnes staan honderden Lycische sarcophagen. Geen enkele is in de duizenden jaren dat ze hier staan aan grafschenners ontkomen. Zonder uitzondering werden ze opengebroken, veel van de zware dekstenen werden weggeschoven of stukgeslagen.Tja, het leven gaat verder en als je geen geld had... Op de kopkanten vertonen de dekstenen diverse soorten emblemen, die uiteraard een betekenis hebben gehad die me ontgaat. Zie de twee voorbeelden hiernaast. Ook zijn er nauwelijks leesbare, door de tijd verweerde inscripties in het Lycisch en het Grieks. Boven op de heuvel naast het dorp is een kleine burcht, die we in de warmte over de rotsen klauterend met moeite bereiken. Maar we worden beloond met een prachtig uitzicht over de baai. Na de afdaling wordt duidelijk dat het zeeniveau ook hier, evenals bij de naamloze oude stad op de noordoever van Kekova eiland, waar we eergisteren waren - in de loop van de millennia stevig gestegen is. Diverse sarcophagen en ruínes staan in het water (zie foto bovenaan dit verslag) en onder de waterspiegel zullen er nog wel meer zijn. Zie de twee voorbeelden hiernaast. Ook zijn er nauwelijks leesbare, door de tijd verweerde inscripties in het Lycisch en het Grieks. Boven op de heuvel naast het dorp is een kleine burcht, die we in de warmte over de rotsen klauterend met moeite bereiken. Maar we worden beloond met een prachtig uitzicht over de baai. Na de afdaling wordt duidelijk dat het zeeniveau ook hier, evenals bij de naamloze oude stad op de noordoever van kekova eiland, waar we eergisteren waren - in de loop van de millennia stevig gestegen is.  Diverse sarcophagen en ruínes staan in het water (zie foto bovenaan dit verslag) en onder de waterspiegel zullen er nog wel meer zijn. Kijk voor 3 andere foto´s van wat rest van het oude Teimiussa en zijn dodenstad hier.   De rest van de middag luieren en lezen we aan boord. Ik ben begonnen aan de roman "Een soort familie" van Kees van Beijnum (De Bezige Bij, 2010), die Ans op Schiphol kocht. Het waait Bf 4 uit het zuidwesten. daardoor is het niet zo warm en laadt de windgenerator dapper mee de accu´s op. Morgen willen we door naar Finike, ongeveer 20 mijl naar het oosten. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Mon, 30 Aug 2010 15:34:09 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2012] Zaterdag 28-08-2010 Ondanks de warmte ontplooien we vanochtend flink wat activiteiten. Ans en Diana gaan naar het dorpje voor wat boodschappen. Ans komt terug met een nieuwe zwembroek voor mij. Ik verdiep me in de twee technische problemen die we aan boord hebben: de boegschroeven en de Navtex die het niet doen. Opnieuw schroef ik het instrumentenpaneel open en check de verbindingen. Er ligt een soort verdeelblok/antenneversterker waar de antennekabel van de Renaud actieve antenne op binnenkomt. Eruit gaan de vijf antennekabels: Navtex, TV, AM/LW/FM-radio, weerkaartenprinter en de DSC kanaal 70. Dat blok heeft een rood testlampje als bewijs dat het werkt; het lampje brandt. Op de AM van de radio heb ik eveneens geen ontvangst behalve wat vage ruis (de Navtex zendt ook op de middengolf) Ook haal ik nog eens bij de verbinding aan de mastvoet de connectoren van de coaxkabels uit elkaar en spuit er wat contactspray op. Rest eigenlijk maar één conclusie. het probleem zit boven in de mast bij de antenneschotel zelf. Ondertussen komt Jaap assisteren. Ik trek het maststoeltje aan, prop wat schroevendraaiers en tangen in de zakken en maak de grootzeilval eraan vast. Dan klim ik langs de nieuwe maststeps naar boven, terwijl Jaap de val strak houdt als veiligheidslijn. Halverwege controleer ik het stoomlicht (verplicht navigatielicht bij ´s nachts op de motor varen) want een tijd geleden brandde het niet. Ik haal het kapje eraf, frut er wat aan en ziedaar, het lampje brandt weer. Corrosie dus. Verder naar boven. Bovenin de mast is het uitzicht fantastisch. Het waait er ook lekker.  Helaas, het fototoestel vergeten. Ik zie niks aan de antenne, een witte schotel met een spriet erop. De coaxkabel zit er goed aan vast met een dikke rubber bescherming erom. Aan de bovenkant schroef ik de sprietantenne los en weer vast. Ook niks bijzonders. Moet ik hem losmaken en mee naar beneden nemen? Ik besluit om mijn kameraad Fons van Jachtwerf Numansdorp eerst maar eens per e-mail om advies te vragen.   Bedieningspaneeltje van de boegschroeven op de stuurstand Terug beneden wend ik me tot probleem twee, de boegschroeven. Op de stuurstand zit een bedieningspaneeltje (foto hiernaast) Fons zei vroeger dat die dingen vaak stuk gaan en inderdaad heb ik er al eens een nieuw moeten opzetten. Ik schroef de dekplaat van de stuurstand los en kijk er achter. Alles ziet er prima uit. Dan schroef ik het paneeltje zelf los, trek het eruit en wurm het afsluitplaatje aan de achterkant los en kijk er achter. Alles ziet er prima uit. Dan schroef ik het paneeltje zelf los, trek het eruit en en wurm het Hetzelfde paneeltje eruit getrokken en open gemaakt afsluitplaatje aan de achterkant los. Daar zit een printplaatje waar de draden van de netvoeding aan zijn vastgesoldeerd. Niks zit los en er is niks vreemds aan te zien (zie foto hiernaast) Maar ik herinner me dat het probleem van deze paneeltjes in de druktoetsen zou kunnen zitten, die contactjes begeven het gemakkelijk. Mogelijk is dat hier ook zo - tenzij ik helemaal ergens anders moet zoeken. Ik zet alles weer in elkaar en mail Fons om advies. Ik ben erg benieuwd.   ´s Middags ga ik in ons bijbootje op zoek naar de fameuze koude bron die hier ergens langs de noordwestelijke oever iets voor het einde van de baai moet liggen. Tenminste, in een kaartje in onze pilot situeert auteur Rod Heikell hem daar. Ik vaar langs de oever en houd mijn hand regelmatig in het water. Als het kouder wordt moet ik in de buurt zijn. Maar het wordt niet kouder, zelfs tegen het uiteinde waar twee kleine pontons midden in het water liggen. Helemaal aan het eind is het uiterst ondiep. Ik zet het motortje uit en kantel het, zodat de staart met de schroef de bodem niet raken. Die bodem is overigens erg modderig. Roodbruine modder kolkt in wolken omhoog zodra ik van boord stap, ik zak er zelfs een eind in weg. Ik maak het bootje vast (zie foto aan het begin van dit verslag) en loop er rond op een dorre open plek. De steenachtige bodem is roodbruin, hier en daar staan spichtige struiken met knisperige donkergroene blaadjes. Dorstige struiken, zou ik zeggen. Ik probeer langs de noordwestelijke oever terug te lopen maar de weg wordt geblokkeerd door grote rotsblokken met scherpe randen. Ik keer onverrichterzake terug en vaar nog een keer langzaam langs de oever. Geen spoor van een bron en geen spoor van koud water.   Op de terugweg stopt het b.b.motortje af en toe. De tusspozen dat hij draait worden steeds korter. Ik vrees dat het om hetzelfde euvel gaat als destijds in de Baai van Syracuse, weet ik hoelang terug. Fred Bol van de Pegasus wist toen de oorzaak, een zijns inziens overbodig filtertje in de brandstofleiding, dat je tamelijk gemakkelijk eruit kunt halen en schoonmaken. Morgen proberen. Tenslotte roei ik het laatste stuk terug en maak onderweg een foto van Kiara en Dulce achter hun ankers (foto hier) Ans begroet me vreugdevol. Ze heeft van haar jongste dochter Tessa gehoord dat kleinkind Liam gisteren en vandaag vaker heeft gelachen. Ze stuurt er zelfs een foto van op, gemaakt met haar telefoon. Die foto is verbluffend (zie hier) Lachen heeft hij sedert het verstikkingsongeval in april niet meer gekund. Het is bekend dat zenuwweefsel kan regeneren, al duurt het lang. Kennelijk is dat bij Liam aan de gang. Dat betekent dat misschien ook andere hersenfuncties zich kunnen herstellen. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sun, 29 Aug 2010 15:57:00 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2011] Vrijdag 27-08-2010 In de warme nacht slapen we buiten in de kuip. Na middernacht verdwijnt Ans naar de voorhut, omdat ze niet lekker ligt op de kuipkussens. De afnemende maan glinstert over het roerloze water. Af en toe springt een vis uit het water, vermoedelijk in een poging om te ontkomen aan een predatorvis. Er moeten hier overigtens niet weinig schildpadden zitten. Gisteren zagen we er al een bij de invaart van deze "baai in een baai"   Vanmorgen gaan we zwemmen en tot onze verrassing is de bovenste halve meter van het water behoorlijk koud. Dat is anders dan gistermiddag, toen de watertemperatuur hoger was dan de huidtemperatuur van een mens, ongeveer 29° We zoeken de oorzaak in een flinke bron aan het westelijk uiteinde van de Üçağiz-baai. Op de noordelijke oever is een minerale bron, aldus onze pilot "Turkish waters and Cyprus Pilot" (7th ed, 2006) van Rod Heikell. Men zou daar een kleine dam hebben gemaakt zodat er een vijver met ijskoud water is ontstaan. "Local folklore has it that any man who can sit in the spring for 5 minutes is an iron man, or at least a very cold one", schrijft hij snedig. Enfin, gedurende de nachtelijke uren stroomt het koude water de baai in, het is zoet water, dus lichter dan zout water en stroomt dus uit over de oppervlakte, waar het tevens niet door de zon verwarmd wordt. Overdag gebeurt dat wel. Zou deze redenering kloppen?   We maken vandaag een tocht met twee dinghy´s, die van Anégada en die van ons, naar het dorp Kaleköy aan de Kekova Roads. Eerst steken we de Straat over naar de noordkust van Kekova eiland, waar we langs de resten van een oude nederzetting varen, die gedeeltelijk onder water liggen (foto hier) Wat peinzend varen we langs ingevallen muren, een enkele deuringang, veel uitgehouwen trapppen en trapjes en wat dies meer zij, die zich over een afstand van zeker een kilometer langs het azuurblauwe water uitstrekken. In het heldere water zien we dezelfde structuren onder het wateroppervlak: muren, kades, trappen. Geen idee hoe deze plaats ooit heette, misschien is het niet eens bekend. Aan de overkant is dat mogelijk wel zo, het dorpje Kaleköy zou vroeger - in de tijd van de Lyciërs, circa 400 jaar voor de jaartelling - Simena geheten hebben. Herinner je dat we van die Lyciërs al eerder op onze reis rotstombes tegenkwamen. (Kale = kasteel, Köy = dorp in het Turks, Kasteeldorp dus) Kaleköy wordt gedomineerd door een kasteel uit Byzantijnse tijd, dat op een rots boven het dorp ligt. In de hitte klimmen we erheen en hebben zo een schitterend, wijds uitzicht over de Kekova Roads en de baai van Üçağiz. We zien ons eigen scheepje in de verte dobberen achter het anker. Binnen de kasteelmuren is een klein amfitheater in de rotswand uitgehouwen, vermoedelijk dateert het uit de Romeinse tijd. Oostelijk. onder de hoge kasteelmuren, is een necropolis van de Lyciërs, waar tientallen sarcophagen schots en scheef tussen oeroude, grillig gekronkelde olijfbomen staan.   Van het oude Simena is weinig bekend. Het zou een keer genoemd zijn door de Romeinse geschiedsschrijver Plinius, zegt een lokaal vervaardigd foldertje, maar verzuimd wordt te vermelden welke Plinius dat was, de oude of de jonge. Het was in elk geval vele eeuwen een havenstad, getuige de restanten van vroegere havenmuren en kades die zich voor het huidig toeristendorpje onder water uitstrekken. Ietwat bizar staat er in het ondiepe water een eenzame sarcophaag tussen (foto hierboven) Nijvere Turkse horeca-ondernemers hebben op de die kades hun restaurantjes en steigertjes gebouwd, om de veelal watersportende toeristen te gerieven. In eentje ervan nuttigen we een lekkere, vers bereide vissoep. Kijk hier voor 6 foto´s van dit mooie plaatsje. Aan het begin van de middag motoren we terug naar de boot en springen er meteen in het water, dat net als gisteren opnieuw huidwarm is. Morgen blijven we hier nog een dag. Dan willen we eens kijken of we die koude bron verderop kunnen vinden en hoelang je in het koude water kunt zitten. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sat, 28 Aug 2010 15:23:24 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2009] Donderdag 26-08-2010 Gisteravond belt een opgetogen Derrick zijn moeder op. Voor al zijn malheur was Liam er altijd verzot op als er op zijn blote buikje geblazen werd. Gisteravond deden zijn ouders dat weer een en verdraaid, hij lachte, wat zeg ik, hij schaterde van het lachen! Sedert zijn verstikkingsongeluk was dat nog niet gebeurd. Het geeft weer enig vertrouwen dat sommige vermogens van zijn brein terug kunnen keren.   Vandaag is het windstil en dat betekent hitte. Het zeil komt vandaag niet van de giek. Zwetend nemen we de zonnetent van de giek af en maken de boot verder vaarklaar. Het anker komt gemakkelijk vrij en om kwart over tien varen we de natuurlijke haven van Kastellorizon uit. Langzaam verdwijnt het eilandje achter ons (foto hier) We schipperen door de archipel van kleine Turkse en Griekse eilanden en rotsen door naar het oosten. Zuidelijk ligt het allerlaatste Griekse eilandje, Strongyli, een hoge dorre mini-berg waar in 2001 nog negen mensen op woonden. Met de kijker speur ik naar huizen maar het enige dat ik zie is een vuurtoren. Om tien uur passeren we kaap Ulu. Naar verluidt ligt ten zuidoosten van de kaap een scheepswrak uit de Bronstijd, in dit geval uit de 14e eeuw voor onze jaartelling. Verbaasde archeologen doken een rijke lading op, zoals baren van tin en koper, glazen amforen, vazen, onbewerkt ivoor en - het meest opzienbarend - parels van amber, afkomstig uit de het Baltisch gebied. Het doet me denken aan de reis van Pytheas de Griek, waarover ik laatst las en het toont eens te meer aan dat de ook in de grijze oudheid handelsroutes al veel verder strekten dan we geneigd zijn te denken.   We naderen het gebied dat bekend staat als de Kekova Roads, een wonderwereld van eilandjes, beschutte baaien en inhammen dat afgesloten en beschermd wordt door het langwerpige eiland Kekova. We varen echter aan de buitenkant van het eiland langs, op zoek naar Horsehead Bay (in het Turks Karaloz geheten), de eerste bijdrage van een lezer (in dit geval Huib Koel) aan de rubriek Mooie plekken. De naam verwijst naar de paardenhoofdfiguur van de inham, als je hem vanuit de lucht bekijkt (ik vind het meer op een vossenkop lijken) De invaart zie je pas als je er vlakbij bent. We varen naar binnen en na een paar bochten naar links zijn we bij het eind. Het is kleiner dan ik me had voorgesteld maar - Huib Koel heeft gelijk - wel beeldschoon. Kale rotshellingen begroeit met maquis en het gekras van dui8zenden krekels omsluiten je. Er is inderdaad zelfs geen restaurantje van de immer actieve Turkse horeca-ondernemers, maar wel liggen er helaas een aantal jachten en een Turkse toeristengulet (foto hierboven) We zouden ons er voor een nachtje wel tussen kunnen wurmen maar liever gaan we dan toch naar een ankerplaats met meer ruimte en vooral meer wind, voor de koelte. Bij het uitvaren komen ons al liefst vier jachten en drie tripperboten tegemoet; het wordt druk in Horsehead Bay. Het is duidelijk, je moet hier niet in het hoogseizoen naar toe. Toch bedankt, Huib!   Langs Kekova eiland varen we terug naar de een van de invaarten van de Kekova Roads. We steken de Straat over naar een volgende doorvaart, die naar een "baai binnen de baai voert" , de Baai van Üçağiz. Een toeristisch dorpje ligt op de noordelijke oever. We ankeren er ten westen van in 4 meter diep water, naast de Kiara en de Anégada. Snel spannen we de zonnetent over de giek, hijsen de ankerbal en springen in het water. Dat is warm, ongeveer 29°, dus net als de temperatuur van je huid. Erg verkoelend is het dus niet, maar toch lekker. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Fri, 27 Aug 2010 15:53:23 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2002] Maandag 23-08-2010 Vroeg wakker, zoals gewoonlijk als we vertrekken. Maar het bureau van de marina is nog lang niet open om ons gebruik van electra en water af te rekenen, dus ik draai me nog een keer om. Om acht uur starten we onze routine bij vertrek: terugplaatsen van het logwieltje, openzetten van de afsluiter voor het koelwater van de motor, het afkoppelen van waterslang en walstroom, het laten zakken en vastbinden van het bijbootje op het voordek (ligt over het dekluik van de voorste hut), het niveau van motorolie en koelvloeistof controleren, enzovoorts. Ans maakt intussen ontbijt, zet koffie en zorgt dat alles onderdeks zeevast ligt. Onderwijl rijdt de marinero van de electra en het water op zijn scooter voorbij, ik roep hem aan en hij noteert de stand. Met dat papiertje sjouw ik naar het marina-office - meer dan een kilometer ver - om af te rekenen en een clearance-paper te krijgen. Zonder dat papiertje laten de marinero´s aan de ingang je niet weggaan. Dan is het zover, voorzichtig vaar ik tussen mijn buren uit, zorgvuldig hun mooring-lines vermidend. De boegschroeven doen het niet. Hoe kan dat nou weer? Enfin, er is geen wind dus zonder lukt het ook wel.   Eerst varen we naar Netsel Marina, de stadshaven van Marmaris. Daar tanken we 200 liter diesel. Om half elf motoren bij zuidenwind Bf 1 de prachtige, gastvrije baai van Marmaris met zijn dicht beboste hellingen uit. Eindelijk, na weet ik hoeveel weken! De tocht naar de Fethiye baai is rustig, hoewel wat op den duur wat ongemakkelijk. Om half twaalf is de wind iets toegenomen tot ZZW 3 en kunnen we motorzeilen met de genua erbij. Een uur later is het zelfs BF 4, maar de wind draait als verwacht meer naar ZW. Met 7,4 knopen/uur schieten we goed op. Ik staar uit over zee en zit veel te peinzen over het manuscript van Jarl Chabot. Gedachten die ik nog op wil schrijven als ze wat verder uitgerijpt zijn. Daarna raken Ans en ik in gesprek. Ze ziet er ongelukkig uit en peinst - anders dan ik - vooral over kleinkind Liam en over haar moeder, voelt zich schuldig dat ze weer wegging en vreest dat haar kinderen haar dat verwijten. We praten lang en besluiten tenslotte dat ze over een week of zes in elk geval even terugvliegt om te kijken hoe het in Holland toegaat.   De uren verstrijken, de wind draait verder naar West en we ontmoeten een lichte tegenstroom van 0,5 knopen, genoeg om een ongemakkelijke tuitelige zeegang te veroorzaken (wind tegen stroom) Plotseling schrik ik op: in ons kielzog drijft een grote stootwil met donkerblauwe fenderhoes, precies zoals we die zelf hebben, snel van ons weg. Een snelle blik op onze fenders leert dat ze allemaal keurig vastgebonden zitten aan het frame van de zonnepanelen. Snel draaien we de genua in en maken een MOB-manoeuvre (MOB = Man Over Board) Ans gaat op de achterplecht staan en langzaam beweeg ik de boot ernaar toe. Met een handige beweging vist ze de stootwil met een pikhaak op. We leggen hem in de kuip en bekijken hem: voorwaar, een mooie grote stootwil met donkerblauwe hoes, zoals we die zelf hebben (foto hierboven) Die misstaat niet bij ons aan boord.   Om half drie passeren we het internationale vliegveld van Dalaman. Voortdurend landen en stijgen vliegtuigen op. Eergisteren kwamen we hier zelf aan, het lijkt veel langer geleden. Een uur later varen we tussen de puistige rots Pestimek en kaap Kurdoglu door. Nog meer tegenstroom en een nog tuiteliger zeegang. Steun van het zeil hebben we niet meer, de wind - West 3 - varen we door onze snelheid dood. Om de kaap heen, in de Fethiye baai, komt er weer wind maar van de beruchte valwinden, waarop we vorige keer vooruit spoten, is nu niks te merken. Enfin, tegen kwart voor vijf varen we de Kapi Creek binnen, een idyllisch baaitje met wat steigertjes en een restaurant. Het eentonig en toch mooie gesnerp van duizenden krekels begroet ons. Jaap & Diana liggen er al en nemen onze touwtjes aan. We omhelzen elkaar en daar liggen we dan, naast de Kiara (foto hier) En raad eens, wie horen we uit volle borst kwinkeleren? Onze eigen Lord Byron, die totaal geen enkel teken van rui toont. Een halfuur later, na het zwemmen in tropisch warm water, hangt hij op zijn vertrouwde plekje in onze kuip en zingt alsof hij nooit weg was. Ik zwem om de boot en controleer het onderwaterschip. De aangroei valt mee, de offeranodes zien er goed uit, bij de boegschroeven is beiderzijds een spijltje losgeraakt. Ze tikken allebei bij het varen tegen de scheepshuid dus ik schroef ze maar los en berg ze op in een bakskist. Als we weer een keer op de wal liggen zal ik ze weer bevstigen. Ik verwijder wat aangroei op de boegschroeven maar erg veel zit er niet. Dat kan niet de reden zijn van hun niet-functioneren, het moet ergens in het electrisch circuit zitten. Komt wel een keer. Verder verwijder ik aangroei uit de openingen van de afsluiters. Genoeg voor vandaag. Er is hier zelf mobiel internet te ontvangen. Ik werk het verslag uit en straks gaan we uiteraard met zijn vieren in het restaurantje eten; we liggen immers gratis aan hun steigertje. Morgen gaan we waarschijnlijk verder naar het oosten. Voor het eerst sedert lang naar voor ons onbekende wateren. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 26 Aug 2010 15:19:12 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2007] Woensdag 25-08-2010 Lekker gegeten bij het restaurantje op de kade waar we aan liggen. Mavros, de eigenaar serveert ondermee gegrillde octopus en voortreffelijke varkenscarbonades. In het licht van de volle maan lopen we later langs de kade en door de schilderachtige straatjes. Een tijd lang praten we op een bankje aan het water na. Mooie avond. ´s Nachts slaap ik in de kuip. Gelukkig geen discomuziek op Kastellorizon, maar wel houdt een groepje dronken kerels dat aan een tafeltje van Mavros komt zitten lallen, fluimen, zingen, rochelen en lachen, me uit de slaap van half vier tot half zes.   Bij ons vertrek uit Marmaris heb ik gewoontegetrouw de Navtex aangezet, maar sedertdien ontving ik nog geen enkel bericht. Dat is vreemd, er is iets mee aan de hand. Curieus die storingen, tot  aan onze aankomst daar functioneerde het apparaat goed, net als onze boegschroeven. Nu weigeren beide dienst. Er is geloof ik een soort natuurwet, die luidt dat als je ze enige tijd niet gebruikt, apparaten verontwaardigd zwijgen. Het Navtex-toestel zélf doet het, maar hij ontvangt geen berichten. het moet dus de antenne zijn. Ik haal het paneel los en controleer de verbindingen. Alle goed, het lampje op de antenneversterker brandt, de antenne-connectoren bij de mastvoet zitten goed. Je zou zeggen dat de verbinding met de actieve antenne boven in de mast los zit. Dat kan, maar ik heb helemaal geen zin om vandaag de mast in te gaan.   We spannen ons zonnezeil over het kajuitdak en doen boodschappen bij de kleine supermarkt. Dat is wat mij betreft alles voor vandaag. Ans en Diana gaan wat winkelen en Ine en Jaap vinden de moed om omhoog te klimmen naar de weinig opzienbarende burcht boven het stadje. Maar ze brengen mooie foto´s mee (waarvan eentje hier) Ik lees het goed geschreven boekje "Waarom is de burger boos? Over hedendaags populisme" van Maarten van Rossum (Nieuw Amsterdam Uitgevers, 2010) dat ik op Schiphol kocht. Aardige lectuur. Het boekje verscheen in februari jl, dus voor de jongste parlementsverkiezingen, maar Van Rossum voorspelt correct de gedoogvariant (PVV gedoogt een CDA/VVD minderheidskabinet) die in de formatie nu wordt nagestreefd. Sedert Paars 1 is er rechts van de VVD een electoraal gat van ongeveer 20%, analyseert Van Rossum, want een partij zou niet tegelijk liberaal én conservatief kunnen zijn. Dat gat zou opgevuld kunnen worden met een degelijke, democratische conservatieve partij. De achtereenvolgende populisten Fortuyn/LPF en Rita Verdonk/TON lukte het niet, zou het Wilders wel lukken met zijn mix van moslimfobie, euroscepsis en steun voor de verzorgingsstaat? Populisme is wel eens gedefinieerd als "the normal pathological condition of modern democracy", het onkruid dat groeit tussen de belofte en de werkelijkheid van de democratie, zegt Van Rossum. Hij inventariseert de trits van dwaasheden die Fortuyn, Verdonk en Wilders te berde brachten (o.a. de onzinnige uitspraak dat onze samenleving gegrondvest zou zijn in een "joods-christelijke-humanistische traditie") Het populisme komt in de praktijk even snel op als het verdwijnt. Het betoog van Van Rossum mondt uit in de vaststelling dat we met onze westerse democratie, een systeem dat al lange jaren stabiliteit blijft bieden, nog helemaal niet zo slecht uit zijn. De overgrote meerderheid van de Nederlanders is er dan ook dik tevreden mee.   Mavros maakt aan de kade achter onze boot een vandaag gevangen zwaardvis schoon (foto hier) Hij snijdt er ferme moten af. Dat doet hij expres hier. Hij kan het ook in zijn keuken doen, maar hij weet hoe hij ons moiet verleiden. Vanavond zal hij de moten voor ons grillen. Mavros ging 35 jaar geleden met een aantal vrijgezelle mannen van het eiland weg naar de Oekraïne. Vrouwen waren er nauwelijks te vinden op Kastellorizon. In de Oekraïne wel. Sindsdien lopen er hier tientallen blonde vrouwen en kinderen rond Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 26 Aug 2010 15:04:07 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2004] Dinsdag 24-08-2010 Aan de westkant van Kapi Creek staan wat merkwaardige bouwseltjes. Zo te zien uit de Byzantijnse periode. Maar na de vele bezienswaardigheden tijdens onze Anatolië-reis heb ik even geen zin meer in "oude stenen" Vanmorgen gaat om zes uur de wekker. Even na zeven uur varen we uit bij NO 0. Geen wind. Buiten in de Fethiye Baai zetten we desondanks zeil. Buiten staat NO 2 maar verderop ontaard het in klapperende zeilen. Het is dan NNW 1. Om half negen is het zuchtje wind gedraaid naar ZO 1. Ik ben het geklapper van het grootzeil zat, we zetten er een rif in. Aan de overkant van de brede kaap passeren we kaap Dökübasi, een kale ongenaakbare rots.   Het is onbewolkt en heiig, de contour van het kustgebergte is vaag blauwgrijs. Enkele keren scheert een stormvogel speurend over de tragte golven. We motoren urenlang bij NW 1. Vanaf kaap Kötü is het kapen tellen, deze streek heet "De zeven kapen" Ik heb ze niet geteld. De telefoon piept, een SMS-bericht van Anégada die vraagt wat onze bestemming is vandaag. "We zijn onderweg naar Kastellorizon", antwoorden we. We horen verder niets en slingeren verder op de golfslag die steeds meer schuin achterin komt (foto hier) Om half één trekt de wind aan tot West 3. We draaien de genua uit en zeilen langs een mijlenlang zandstrand met lage duinen. Hier lag ooit de Helleense stad Xanthos. Nog meer oude stenen. Bij West 4 zetten we de motor uit en zeilen we weer eens. Door de kijker speur ik naar resten van Patara, de haven van het oude Xanthos. Niets te zien.   Verderop is kaap Yali met het kale eilandje Çatal ervoor. We gaan er zuidelijk aan voorbij. de wind zakt wee terug, de motor moet weer bij. We hanteren doorgaans het "4 knopen beginsel" Zakken we langere tijd daaronder, dan moet de motor aan. Het Turkse eilandje Heybeli is al even kaal. We motorzeilen tussen dat en het rotspuistje Oksüz door. Dan rijst in de verte het eerste stukje Griekenland op, het is het eiland Yeoryios, ook wel Ro genoemd. Aan de zuidkust ligt een mooie ankerbaai, maar je mag er niet heen, het is Grieks militair gebied. Nieuwsgierig bekijk ik het door de kijker, maar behalve een orthodoxe kapel zie ik niets bijzonders. Ik wissel het Turkse gastenvlaggetje voor het Griekse. In de verte rijzen de steile hellingen van Kastellorizon op. Een veerboot van Blue Star Ferries komt ons tegemoet, het is de Diagoras uit Pireaus (foto hierboven) Tussen het Turkse eilandje Gurmenli en een paar gemene, donkere en onverlichte rotsen - de Gurmenli Kayalari, duidelijk Turks - door bereiken we tegen half vier de noordelijke kaap Ayíos Stefanos van Kastellorizon. Zomaar opeens hebben kort twee grote dolfijnen om de boeg. Helaas, in een oogwenk zijn ze weer weg. Toch een aardige welkomstgroet. Achter de kaap opent zich een baai waar plotseling harde valwinden staan, ruim 20 knopen. We leggen de kop in de wind en laten het zeil zakken. Verderop ligt een beeldschoon Grieks dorpje met de bekende kleurig geverfde huisjes, terrassen en taverna´s. Rechts van de kade ligt een catamaran voor anker, verdraaid, het is de Anégada. We varen langs en begroeten Geert & Ine. Met het anker voor uitgestroomd leggen we met de kont naar de lage kade aan. Even later volgt Kiara. Morgen willen we een dagje blijven op dit merkwaardige stukje Griekenland vlak onder de Turkse kust. Het dichtstbijzijnde Griekse eiland is Rhodos, meer dan 70 mijl naar het westen. Ach, ooit was het anders, toen waren er op de kust talloze Griekse dorpen en stadjes en was Kastellorizon niet zo afgezonderd als nu. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Wed, 25 Aug 2010 13:45:20 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2001] Zondag 22-08-2010 Zondag is vandaag geen rustdag. Althans ´s ochtends, als het nog relatief koel is. We spuiten de boot helemaal schoon en poetsen de roestvlekken van de RVS-buizen af. Ook maak ik de zonnepanelen schoon. Ans draait een aantal wassen en ik hang de windscoop boven het kajuitluik op (foto hiernaast) Daarna berg ik alle documenten die we uit Holland meenamen - o.a. die van de vrijwillige AOW-verzekering - op en ik scan ons eigendomsbewijs ICP (International Certificate of Propriety) om het naar Geert van de Anégada te mailen, ten behoeve van de havenmeester in het Syrische Latakia. Om twaalf uur horen we roepen, het zijn Gerard & Josje die met hun Mermaid uitvaren. Gisteravond namen we afscheid tijdens een etentje in de tuin van de marina. Ze gaan naar het westen, via Gibraltar willen ze terug naar de Atlantische Oceaan voor een oversteek tegen het einde van dit jaar. Het is zoals steeds: je leert sommige medezeilers goed kennen en dan zie je opeens waarschijnlijk nooit meer. Dat is het zeilersleven. Zelf denken we erover, gezien de warmte hier in de Marmaris Yachtmarina, om morgen al te vertrekken.   Het verleden duurt langer dan je denkt. Die gedachte rees opnieuw bij me toen ik per e-mail het concept-boek "Nooit meer bacalhau. Over de Nederlandse solidariteitsbeweging met Angola in het midden van de zeventiger jaren" ontving. Strikt genomen gaat het boek alleen over het medisch-/verpleegkundig team dat in 1975 - 1976 door het Medisch Komitee Angola werd uitgezonden om steun te geven aan de linkse bevrijdingsbeweging MPLA in het door burgeroorlog verscheurde Angola. De schrijver is Jarl Chabot, die net als ik destijds van dat team deel uitmaakte. De hele dag door lees ik het boek aan een stuk uit. Herinneringen aan die tijd bestormen me. Ik schreef er al eens eerder - summier - over. Zie ondermeer hier en hier. Altijd met het idee om een keer uitvoerig op die bizarre en dramatische episode terug te komen. Nu hoeft dat niet meer, Jarl heeft een uitstekend relaas geschreven, dat hij nadrukkelijk plaatst in de laatste episode van de Koude Oorlog. Aan het eind concludeert hij ondermeer:    "Wel of niet een bijdrage leveren aan het lot van andere mensen. En in die zin ben ik tevreden over mijn beslissing in 1975 om de MPLA te gaan helpen. Een heel kleine bijdrage leveren aan de strijd voor onafhankelijkheid en tegen het toenmalige racistische bewind in Zuid Afrika. De keuze in de context van die tijd was juist en daar ben ik nog steeds trots op. Dat het later allemaal mis is gegaan in Angola, kan ik als persoon toch niet verantwoordelijk voor worden gesteld? Hoogstens had ik de politieke verloedering eerder moeten zien en daar de consequenties uit moeten trekken. Dat ik daar als persoon iets aan had kunnen doen is `hubris`, overmoed ten opzichte van de krachten die er toen speelden"   Daar ben ik het wel mee eens. (Ik hoop dat hij me dit citaat uit zijn nog niet verschenen boek niet kwalijk neemt) Hij vraagt alle leden van het toenmalige team om een reactie op zijn tekst. Niet iedereen kon hij bereiken. Ik stuur hem mijn eerste reacties, nu het nog kan, omdat we inderdaad hebben besloten om morgen te vertrekken uit het hete Marmaris. Onze bestemming is Capi Creek aan de Baai van Fethiye, een plek waar we waarschijnlijk geen Internet zullen hebben. Jaap & Diana liggen daar. Met hen zullen we verder naar het oosten trekken en de komende dagen zullen er mogelijk dus geen verslagen zijn. Ik maak ze wel ("Nulla dies sine linea") en sla ze op in Word en publiceer ze later wel, als we weer een netwerk hebben.   ´s Avonds kijk ik even naar de weersvoorspellingen. Meltemi in de Egeïsche Zee en ook tussen Rhodos en Marmaris. Maar we krijgen het in de rug, dat moet geen enkel probleem zijn. Met enige extra aandacht volg ik het nieuws in de Levant-regio. Iran heeft gisteren voor het eerst zijn kernreactor opgestart. Met behulp van de Russen. Vandaag wordt de lancering bekend gemaakt van een onbemande bommenwerper. De gebruikelijke op-de-borst-klopperij van presidentje Ahmadinejad? Of een reële bedreiging voor Israël? Een bedreiging waar het wel op moet reageren? "Het is totaal onacceptabel dat een land dat zo flagrant resoluties van de VN-Veiligheidsraad, besluiten van het Internationaal Atoomagentschap en zijn verplichtingen aangaande het non-proliferatieverdag schendt, de vruchten zou mogen plukken van het gebruik van nucleaire energie", zei een woordvoeder van het Israëlisch ministerie van buitenlandse zaken. Daar moet je toch even besmuikt over lachen, het is immers een formulering die ook exact op de kernmogendheid Israël zélf van toepassing is. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Mon, 23 Aug 2010 16:55:21 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1875] Direct naar het laatste bericht   De Levant. Zo genoemd naar de opkomende zon. Wieg van de mensheid, bakermat van de allereerste beschavingen op aarde. Hier werd de landbouw uitgevonden en ontstonden de eerste steden. Vele rijken en talloze heersers met hun paleizen en hun legers volgden elkander op en dat alles ligt begraven in lagen aarde over elkaar heen als de verschillende vliezen van een ui. Het bodemarchief van hoop en wanhoop, van zege en verlies, van overvloed en honger. En het is nog lang niet afgelopen want deze regio kent nog steeds geen vrede. Hier gaan we dit seizoen naartoe. Reislogboek 2010/2e helft Sun, 22 Aug 2010 18:44:07 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[2000] Zaterdag 21-08-2010 Om 5 uur gaat de wekker. In alle stilte douchen we en kleden we ons aan, om Kate en haar beide kinderen niet wakker te maken. Op onze tenen sluipen we met onze bagage de flat uit. Later belt ze op, ze had ons totaal niet gehoord. Michel rijdt ons naar Schiphol. Na inchecken en douane lopen we door de uitgebreide vertrekhallen. Het is zeer druk, vakantieseizoen. We kopen nog een flink stuk Old Amsterdam kaas, shag voor Geert van de Anégada en - omdat we ruimte over hebben in de handbagage - nog wat boeken en tijdschriften. Een goed schip heeft nooit genoeg boeken, immers. Ik zie opeens het nieuwe nummer van Zeilen liggen, het septembernummer. Als het goed is, staat mijn artikel over onze tocht door de Donaudelta er in. Inderdaad. Hm, ik ben niet helemaal tevreden. Ik schreef al eerder dat door de inkorting van de tekst er niet veel meer overblijft dan een verhaal als "we-gingen-naar-A-en-toen-naar-B-enzovoorts"  De diepere lagen die er oorspronkelijk in zaten, zijn weg. Ook de gekozen foto´s zijn niet de mooiste, in mijn ogen. Er is echter niets meer aan te doen, het zij zo.   We wachten een tijd bij de gate (foto hierbij) De Boeing 737-400 van Corendon vertrekt twintig minuten te laat, maar haalt het weer in omdat het wind mee heeft. Het is een rustige vlucht. In Marmaris is het 38° De bestelde taxi van A2B Transfers - een mini-busje - staat keurig gereed. Om half vijf Turkse tijd zijn we bij de jachthaven. Ik leen even het golfkarretje om ons en onze bagage naar de B-steiger te brengen. Dulce ligt er prima bij, maar ik zie wel dat er de komende dagen duchtig gepoetst moet worden. Sommige RVS-buizen hebben heel wat roest gekregen. We brengen alles weer op gang, gooien de aflsuiters open, pompen de toiletten door, pakken de koffers uit en ruimen de boel op. Met het golfkarretje haal ik snel een hoop boodschappen in de sup0ermarkt van de haven en dan is alles zowat weer in orde. Nog douchen en vanavond gaan we in de mooie tuin van het marina-restaurant eten met Gerard & Josje van de Mermaid. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sun, 22 Aug 2010 15:17:54 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1998] Vrijdag 20-08-2010 De dag voor onze terugkeer naar Turkije. regelzaken dus. Ik meld per e-mail de Sociale Verzekerings Bank (SVB) dat we accoord gaan met de toegestuurde offertes voor een vrijwillige AOW/Anw-verzekering vanaf 17 mei 2010, de dag waarop onze verplichte verzekering door hen gestaakt werd. Ook vraag ik ze om naar ons pensioenfonds twee brieven te sturen, voor ieder van ons één, om de inhouding van de verplichte premies te staken en te verrekenen. De"Toekenning Ontheffing Inhouding Premies AOW/Anw/AKB" waar ik het gisteren over had. Daarna zoek ik in onze fotobestanden een dertigtal foto´s uit voor plaatsing bij mijn artikel over onze twee passages door de Bosporus en mail ze aan de redactie. Ans gaat ondertussen nog een keer langs haar moeder in het verzorgingshuis. Het is een stralende zomerdag. Ik bel Bas. Hij meldt dat het gelukt is alle vijf achterstallige werkstukken op tijd op te sturen. Hij zit nu in de trein naar Hilversum voor een gesprek met zijn tutor. Mogelijk hoort hij straks meer.   Ans keert terug van haar moeder. Ze was verbazend veel beter, lachte weer, kwam uit bed, was niet meer verward, prima. Een paar uur later belt een opgeluchte Bas. Zijn tutor had verteld dat ze hem in elk geval niet uit de opleiding zullen zetten. In het slechtste geval moet hij het hele jaar over doen. Als zijn toetsen en achterstallige werkstukken in orde zijn, krijgt hij mogelijk een paar inhaalmaanden en kan toch door naar het tweede studiejaar. Mogelijk zelfs ineens, als het allemaal voldoende is. Dat hoort hij over een week. Ik heb er wel van geleerd, zegt hij, het leven gaat altijd verder. Tja. Laat het er voortaan niet zo op aankomen, Bas.   Corendon bevestigt de vlucht van morgenochtend en A2B transfers bevestigt dat er voor ons een taxi klaar zal staan in Dalaman. Ik haal wat zaken die we mee willen nemen, zoals een flesje Maggi en en een bakje scheerzeep van De Vergulde Hand. ik kijk eens naar de weersvoorspellingen op de website van de Turkse Meteorologische Dienst: vanaf zondag waait de meltemi weer in de Egeïsche Zee, bij ons in Marmaris is het rustig. Het schilderij "Babe" van Sylvia Bosch. Aanstootgevend voor moslims? Eind van de middag rijd ik naar Heukelum om afscheid te nemen van mijn vriend Inge van Wijnhuis Heukelum. Ik hoor er een verhaal over mijn dierbare Lingepolikliniek in Leerdam, in mijn Gorcumse jaren mijn troetelkind, dat me de haren te berge doet rijzen. Nog steeds exposeren veel kunstenaars in de gebouwen van de Rivas Zorggroep, de zorgorganisatie die ik in 1999 mede heb opgericht. Onlangs was dat kunstenares Sylvia Bosch met nieuwe schilderijen in de Lingepolikliniek. Een daarvan is van een varken, het heet "Babe" (zie hiernaast) , dat in een wachtruimte hing. Naar verluidt zat er een moslima onder het werk, maar werd er een klacht ingediend door een niet-moslim. Gevolg: de leiding van de polikliniek haalde terstond het volledige onschuldige schilderij meteen weg. Onbegrijpelijk! De moslima verklaarde later dat ze weliswaar nooit varkensvlees at, maar dat het schilderij haar volstrekt niet stoorde. Natuurlijk niet, zijn ze nou helemaal gek geworden bij Rivas! Ik schaam me te pletter. Censuur uitoefenen in de openbare ruimte, dat hoort niet bij Nederland en zeker ook niet bij Rivas, een organisatie die ooit vooraanstaande en soms zeer provocerende kunstprojecten organiseerde zoals BRAIN/Internal Affairs. Lees het stuitende verhaal ondermeer hier. Helaas vind ik nergens of de directie het kunstwerk terug heeft laten hangen, maar ik verwacht dat zonder meer. En dat mijn opvolger Pieter de Kort openlijk afstand heeft genomen van deze ondoordachte, dwaze actie. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sat, 21 Aug 2010 16:28:28 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1997] Donderdag 19-08-2010 De 23e verjaardag van mijn oudste zoon Rommert. Maar eerst rijden we langs onze bank in Utrecht om de bestelde dollars af te halen, die we in Syrië nodig hebben. Het bedrag ligt klaar, alleen is het in euro´s. Een misverstand van de bank in uw voordeel, denk je. De medewerkster van de bank maakt het misverstand snel in orde. Daarna parkeren we onder het grote complex van studentenflats aan de Cambridgelaan in De Uithof. Rommert komt ons bij de toegangsdeur ophalen. We drinken koffie met hem en Esther op zijn studentenkamer (foto hier) Nu hij is afgestudeerd moet hij binnen een jaar andere huisvesting vinden. Daar is hij niet somber over, net zo min als over zijn kansen om met het Internetbedrijfje ThinkBright aan de bak te komen, het bedrijfje dat hij met een vriend heeft opgezet en dat momenteel bijvoorbeeld een grote opdracht voor De Volkskrant uitvoert. Mijn grote zoon, klaar voor de samenleving. Natuurlijk hebben we iets substantieels in een envelopje voor hem meegebracht, maar het gaat ook over het staken van de studietoelage die hij tot dusver maandelijks van me ontving. Per 1 oktober moet hij op eigen benen kunnen staan, komen we overeen.   Tegen enen rijden we De Uithof uit, op weg naar Gorcum om kleine Caelan op te halen bij een oppasvriendin. Gisteravond bestelde ik een taxi op het vliegveld van Dalaman voor zaterdagmiddag op de website van A2B. We kregen een voucher toegestuurd, dat ik bij Barbara thuis uitprint. Bij aankomst moeten we ermee naar de kraam van A2B en dan hebben we een taxi naar Marmaris Yacht Marina voor € 64 (100 km) Handig. Bij de viswinkel in het Piazza Center slaan we visschotels in voor vanavond en ik kan het niet laten en verorber een heerlijk bakje kibbeling met knoflooksaus. Dat is lang geleden! We rijden naar het verzorgingshuis van Ans´moeder om afscheid te nemen. Godzijdank heeft ze een goede dag. Ze is volledig "bij de pinken", alert en met aandacht voor andere zaken dan haar dagelijkse stoelgangproblemen. Maar ze blijft een zorg. Ik zet Ans op de flat van Derrick & Kate af. In tegenstelling tot Oma Steers, zijn overgrootmoeder, heeft Liam geen beste dag. We hebben geen idee wat dat precies veroorzaakt. Ik rijd door naar het Verbeeten Instituut in Tilburg, voor de contrôle van mijn post-prostaatbestraling-situatie bij de radiotherapeut. Collega Engelen vraagt nauwgezet alle mogelijke storingen na en hij is net zo tevreden als ik. Ik hoef pas over een jaar terug te komen. Een jaar! Het voelt als een extra jaar vakantie en zo wil ik het dan ook maar zien.   Op de heenweg reed ik over de A27 en de A59. Onderweg belt een dame van ons pensioenfonds. Ze heeft uitgezocht dat - als we een vrijwillige verzekering voor de AOW/Anw nemen - de SVB een zogenaamde "Toekenning Ontheffing inhouding premies AOW/Anw/AKB" aan hen moet opsturen. Oh. Dat zal ik dan morgen bij de SVB aankaarten, om te vermijden dat we dubbel betalen voor de AOW etc. Op de terugweg neem ik het pontje naar het Land van Heusden en Altena bij Drongelen, het pontje dat ik dit voorjaar zeven weken lang dagelijks nam voor de bestralingsbehandelingen in Tilburg. Waarom al die oude plekken toch steeds opgezocht? Ik weet het niet. Vroeger, toen ik adjunct-directeur in het voormalig Ziekenhuis Oudenrijn in Utrecht was, raakte ik bevriend met Gerard Spelberg, de ziekenhuisdominee in die jaren. Hij zei een keer iets als "De mens zoekt altijd het heil op de plek waar hem het onheil werd aangezegd" Een merkwaardige uitspraak die ik altijd heb onthouden, mogelijk komt hij uit de Bijbel, of viel het hem op in zijn zieleherdersbestaan, wie weet. Nu is het Drongelse pontje in mijn geval niet precies die plek (dat was in Ayíos Nikoláos op Kreta) maar toch heb ik het gevoel dat Gerard iets trof met zijn uitspraak, iets dat mogelijk de mens eigen is.   Als ik bij de Bergse Maas aankom ligt het pontje nog te wachten op een passerend schip. Ik kan zo aan boord rijden. Door de polder aan de overzijde rijd ik naar Wijk en Aalburg, naar het huis van Herman & Marian Ursinus, oude vrienden die me met open armen ontvangen. Vrienden zijn mensen die je altijd ontvangen, wat er ook aan scheelt. Gelukkig scheelt er vandaag niks aan. We zitten genoeglijk aan hun tuintafel. Dochter Fleur is er ook, groot geworden, in jaren niet gezien. Onze Japanse (wol)mispel, al meer dan drie jaar logee bij hen, staat er prima bij. Weer terug in Gorcum bel ik mijn jongste zoon Bas, het is half tien geweest. Heeft hij alle vijf werkstukken af en opgestuurd? Jawel, zegt Bas, hij zit bij zijn vriendinnetje Lotte thuis, alleen nummer vijf moet nog af. Wat? Ja, zegt hij, ik heb gezien dat je uiterlijk morgenochtend tot twaalf uur kan insturen. Daar geloof ik niks van, zeg ik. Jawel Pa, dat is echt zo. Hm. Ik ben benieuwd en benauwd tegelijk.  Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Fri, 20 Aug 2010 17:40:37 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1996] Woensdag 18-08-2010 Gisteravond nog even Bas gebeld. Hij had een paar werkstukken verstuurd en zijn eerste toets (herkennen van blaasinstrumenten) voor zijn gevoel goed gemaakt. Vandaag heeft hij nog twee toetsen (programmeren en muziekgeschiedenis) en morgen moet hij de laatste werkstukken inleveren. Hij is optimistisch. Ook belde mijn oudste zoon Rommert, juist terug met zijn vriendin Esther van een groot muziekfestival in het Hongaarse Sziged. Morgen is hij jarig (wordt 23) en gaan we bij hem op de koffie. Bij onze bank bestel ik een bedrag in dollars, de valuta die bij betalingen in ondermeer Syrië gangbaar is.   Het regent pijpenstelen. Ans gaat met kleine Caelan naar haar moeder terwijl ik op de zuster van de Zoladex Thuis Service wacht. Tegen half twaalf gaat de bel. Even later plaatst zuster Yvonne het derde depot-staafje in het onderhuidse vetweefsel van mijn buikhuid (foto hierbij) Er zijn er nog 9 te gaan, de eerstvolgende is op of omstreeks 17 november.   Via e-mail ontvang ik van de Sociale Verzekeringsbank (SVB) de offertes voor vrijwillige voortzetting van onze AOW-opbouw, ingaande 17 mei 2010. Die vrijwillige verzekering is nodig, want anders wordt je AOW-uitkering na je 65e gekort met 2% voor ieder jaar dat je buiten Nederland was. Veel wereldzeilers regelen dat niet en blijven vaak ingeschreven staan in hun gemeente. Maar als dat uitkomt, bijvoorbeeld doordat je een website hebt, dan riskeer je die korting. Toch zonde en niet nodig. Klik hier voor meer achtergronden. Helaas zit de offerte voor mezelf er niet bij, wel tweemaal die voor Ans. Na een telefoontje ontvang ik ook die. We moeten de voorlopige jaarpremies voor 17 november 2010 aan de SVB overmaken. Na afloop van ieder jaar moeten we ons jaarinkomen opgeven en dan ontvangen we de definitieve jaarpremie, die we verschuldigd zijn. Vanzelfsprekend moet ons pensioenfonds de inhouding van de (verplichte) AOW/Anw-premies vanaf dezelfde datum - 17 mei 2010 - dat de vrijwillige verzekering ingaat, staken en voorzover al ingehouden, terugstorten. Anders betalen we de premies twee keer. Ik bel de klantenservice van het PFZW/PGGM en leg het voor. Daar hebben ze er kennelijk nog niet vaak ermee te maken gehad. De dame die ik aan de lijn krijg, zal het uitzoeken en me morgen terugbellen.   Ik rijd naar Deil, het dorpje aan de Linge waar ik meer dan 25 jaar lang woonde. Ik zoek er mijn oude buurman op, Ad Hogerdijk, naast wie ik meer dan dertig jaar geleden kwam wonen. Floor was toen een paar maanden eerder geboren (in Utrecht) Ad is de vader van Inge, de man van ondermeer het Wijnhuis Heukelum - zie eerdere verslagen - en hij is de man die schuchter en eenvoudig, na zijn militaire dienstplicht te hebben vervuld, begon als slijter van "Het Loodsje" aan de Steenweg in Utrecht. Later dreef hij een slijterij/wijnwinkel aan het Chopinplein in Culemborg, met annex de kaas/noten boetiek van zijn vrouw Sanderina. Daarna maakte hij in Deil het Deilse Wijnhuis groot, als kleine importeur van grote wijnen. Hij leerde me wijn drinken en wijn opleggen in de kelder die we hadden ingericht onder mijn toenmalige studeerkamer. De regen wolken zijn inmiddels weggetrokken en de hemel kleurt volledig blauw. Ad zit achter zijn huis onder zijn afdak, een plek waar we vroeger geweldige feesten meemaakten toen ik met mijn vroeger gezin nog aan de dijk woonde. De zon schijnt warm en mijn oude vriend schenkt me een mooi glas Nuits St. Georges 2007. Je voelt je meteen weer thuis.   Ad is sedert 2006 weduwnaar. Toen overleed zijn grote liefde Sanderina. Ik zal nooit vergeten dat Inge me opbelde om het te vertellen. Ik zat op mijn dooie eentje op mijn diner te wachten in visrestaurant "Le Langoustier", vlakbij de jachthaven van Camaret-sur-Mer. Ik lag er met onze Dulce te wachten op Ans. Zie hier. Mijn ogen schoten vol en ik wist niks te zeggen. Zeer aangedaan stak ik die nacht voor haar een kaarsje aan, geheel tegen mijn atheïstische natuur in, in de oude kapel bij de pier. Ans en ik staken een paar dagen later in volledige windstilte de Golf van Biscaje over. Ik weet nog alsof het gisteren was hoezeer het bericht me schokte. Met buurvrouw Sanderina had ik in die bijna twintig jaar een onverklaarbaar nauwe band gekregen, als was ze mijn eigen moeder. Ad en ik halen herinneringen op en ik merk hoe goed hem dat doet. Melancholie aan de dijk. Vaak denk ik: zulke tijdmachines zouden moeten bestaan, je bent op een plek van vroeger en als je nu precies op dezelfde plek dezelfde houding zou aan nemen en dan eenzelfde beweging kon maken of beter, woorden van toen zou spreken, daarbij je ogen even dicht doend en dan zomaar, pats, was je er weer terug, op dat feest of met die mensen van toen of in dit geval met Ad & Sanderina, allebei weer lachend en gelukkig hier achter hun huis in de luwte van dit zitje net als het ooit was. Kan het mij schelen dat ik toen nog niet veel voorstelde in het maatschappelijk leven en nog geen carrière had gemaakt. Ik zou hier zo terug willen zijn maar zulke tijdmachines bestaan niet. De Pijl van de Tijd wijst altijd maar één en dezelfde richting op. Ad zegt dat hij sinds de dood van Sanderina het doel in zijn leven heeft verloren. Ik begrijp dat, er valt niks op te zeggen. Na een samenleven van als ik het goed heb zo´n zestig jaar - Ad was 16 toen ze met elkaar begonnen - gun ik hem nog meer die tijdmachine dan mezelf. Ach, hoe luidden die woorden van welke dichter ook weer? Lang geleden haalde ik ze al eens aan op dit weblog:   "Life is a dream that we are lulled into, but do leave from seperately"   Regels van de Engelse dichter Philip Larkin, zie hier. Terug op de flat bij Derrick & Kate bel ik Bas. Hoe ging het met de toetsen? Goed, eigenlijk waren ze gemakkelijk, zegt hij. Maar uiterlijk morgen moet hij nog vijf (vijf!) achterstallige werkstukken inleveren. "Bijna klaar, pap", zegt hij ontspannen, "en een nachtje doorraggen" Hm. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 19 Aug 2010 19:44:26 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1995] Dinsdag 17-08-2010 Vanmorgen met Ans naar de uroloog. Het is een grijze dag met lichte miezerregen. René Gilhuis is altijd aangenaam kort en to the point. "Je PSA is gezakt naar 0,2 mg/ml", zegt hij en mijn hart veert op. Begin mei was het nog 0,4, het is dus in drie maanden gehalveerd (zie grafiek hiernaast) Dat is het effect van de hormoontherapie, zegt René, zo doorgaan dus. Zijn inschatting is dat mijn PSA nog verder zal dalen tot onder 0,1. Over een halfjaar verwacht hij me terug tenzij het Verbeeten Instituut me dan laat terugkomen. In dat geval hoef ik pas over een jaar bij hem te komen. Pff... Natuurlijk ben ik blij. Het voelt alsof je méér extra speeltijd krijgt. Dat is uiterst welkom voor iemand die niet op een hiernamaals rekent.   Ik rijd door de miezerende regen naar Amsterdam Noord, naar de prachtige woonark van de vriend uit mijn studententijd en tegenwoordig Zeilen-redacteur Henk Bezemer. Ach, Henk en ik hebben maar een half woord nodig om een ooit begonnen vertoog voort te zetten alsof we het gisteren pas beëindigden. Mijn oude maat heeft sedert onze laatste ontmoeting de nodige lijfelijke ongemakken meegemaakt, maar het past mij niet daarover mededelingen te doen.   Eind van de middag rijd ik voor de files uit naar Utrecht. Ik moet opnieuw naar Selexys Broese, want per ongeluk kocht ik gisteren een boek dat ik al had. Een nieuwe editie die zo er anders uitzag dat ik niet meer wist dat ...enzovoorts. Met de tegoedbon mag ik een ander boek uitzoeken. Lastig als je juist niet erop uit ging voor een bepaald boek. Tenslotte neem ik er maar een - moet nog en tientje bijbetalen - dat me op het eerste oog aanstaat: "God. Een onhoudbare hypothese", de Nederlandse vertaling van het boek "God; The Failed Hypothesis. How Science Shows That God Does Not Exist" van de Amerikaanse filosoof en natuurwetenschapper Victor J. Strenger uit 2007 (Nl. vert. Veen, 2008) Heb ik nog argumenten nodig om mijn atheïstische levensovertuiging te schragen? Nee, maar ik heb niet de illusie dat het debat daarover zomaar op zal houden. En het blijft tergen dat het wetenschappelijk gezichtspunt je alleen laat met een onverklaarde en misschien wel onverklaarbare wereld. In gedachten loop ik in de zacht neerdalende regen over de Oudegracht. Al voor de tweede dag ben ik hier. Utrecht ziet er opnieuw zó mooi uit dat het haast pijn doet. Ik loop naar de Servetstraat. Hier is mijn oude, vertrouwde Grieks restaurant "Sirtaki" van Dmitri & Sofia Lois. Mensen die ik al ken vanaf toen ze hun het eerste Griekse restaurant in Utrecht begonnen in een voormalige bloemenzaak onder de Domtoren. Hun keuken is als altijd voortreffelijk. Dmitri klaagt over zijn ouderdomssuiker. Hm. Niet meer baklava snoepen, zeg ik. Ik weet niet zeker of hij het hoort en blijf niet lang zitten. Ik ben moe en het voelt ineens treurig om in Utrecht te zijn en er niet meer te wonen.  Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Wed, 18 Aug 2010 18:54:05 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1994] Maandag 16-08-2010 Even na elven ben ik bij Bas in Wijk bij Duurstede. Wel even zoeken want hij woont op een verrassend mooie, landelijke plek aan de westkant van het stadje, waar een weggetje zich door de boomgaarden slingert, niet ver van het Amsterdam-Rijnkanaal. Het huis, een voormalige boerderij, staat weggescholen in het groen. Natuurlijk is het er wel rommelig, studenten eigen, maar ik heb het bij hem wel eens erger gezien (foto hierbij) Hij maakt koffie met zijn Senseo en we praten. Hoe komt hij aan zo´n grote achterstand in zijn eerste studiejaar? Hij heeft moeilijke maanden gehad toen een vriend stierf. Daar is hij nu wel overheen. Bovendien is hij gemakkelijk afgeleid. Ja, dat herken ik, dat was ik vroeger ook. In mijn eerste studiejaren was ik een typische deadline-werker. Dan gok je wel eens verkeerd, leg ik uit, discipline is beter, enzovoorts. Dingen die een vader tegen zijn zoon zegt. Wat zijn je kansen?, vraag ik. Vandaag moet hij een paar werkstukken per e-mail opsturen, morgen heeft hij een toets (blaasinstrumenten herkennen) die hij niet moeilijk vindt. Woensdag nog wat werkstukken inleveren en donderdag twee toetsen (computer-programmeren en muziekgeschiedenis), waarvan hij de stof al redelijk beheerst. Hm. Spannend. Hij hoort in elk geval snel of het voldoende was. Dan is er niks aan de hand en gaat hij door naar het tweede jaar. Als het niet voldoende is zijn er twee mogelijkheden: "studievertraging", waarbij hij wel alvast aan het tweede jaar mag meedoen, of - in het slechtste geval - het hele eerste jaar overdoen. Hij zal me per dag op de hoogte houden.   Ik rijd met hem naar de dichtstbijzijnde supermarkt en we slaan magnetronmaaltijden, fruit, knabbels, toetjes en ander lekkers in, zodat hij voldoende (gezond) eten heeft en het huis de komende dagen niet meer uit hoeft. Bij het wegrijden zwaait hij me uit vanaf het erf. Lachend en toch ook met iets verlorens en kwetsbaars om hem heen. Mijn jongste kind, twintig jaar. Ik ben erg benieuwd.   Van Wijk bij Duurstede rijd ik naar Utrecht en parkeer in de Springhaver-parkeergarage. De binnenstad is mooi en gezellig als altijd. Hoewel het maandag is zijn er veel mensen op de been, de zon breekt zelfs door, recreanten varen met hun bootjes door de Oudegracht, de terrassen zitten vol. Ik bezwijk niet voor het verlangen naar een rookworst van de Hema en eet bij de kraam van Broodje Ben op de Bakkersbrug over de gracht een gezond broodje met een glas versgeperst sinaasappelsap. Bij de hoedenspecialist Jos van Dijck in de Bakkerstraat koop ik twee nieuwe exemplaren van mijn favoriete petje. Daarna lukt het niet meer om de boekhandel van Selexyx Broese op de Stadhuisbrug nog langer te mijden. De schade bestaat uit zes boeken waaronder een dikke pil: "Congo. Een geschiedenis" van de Vlaming David van Reybrouck (De Bezige Bij, 2010) Hoe leg ik het Ans straks uit? Om het niet erger te maken ga ik niet meer langs CD-winkels en strijk op het terras neer van Graaf Floris op de brug bij de Vismarkt, bij het straatje dat Hanengeschrei heet. Ik koester me lekker in de zon. Opeens zie ik iemand langs lopen, een oudere vrouw, wier gezicht en postuur ik meen te herkennen. Zou het (....) zijn? Vroeger was ze mooi en dat kun je nog zien. Ik mocht haar wel. Nee, ik heb nooit iets met haar gehad. Je werd niet verliefd op (....) Zoiets deed zich in haar geval gewoon niet voor, je voelde dat het verkeerd zou aflopen. In het begin van de jaren ´70 werkten we allebei op het Jongeren Advies Centrum (JAC Utrecht), een eind verderop aan het zuidelijk deel van de Oudegracht. Ze was een aantal jaren de spil van de organisatie. Sedertdien heb ik haar nooit meer gezien. Ik zie dat ze licht mank loopt en mogelijk doet me dat aarzelen. Of is het hetzelfde gevoel van vroeger, dat je afstand van haar moet houden? Ze verdwijnt in een winkel met een lichtgroen zonnescherm waar in grote letters "Thee" op staat. Ik blijf zitten en even later keert ze terug langs dezelfde route, loopt tussen de terrasstoelen en -tafels door. Opnieuw reageer ik niet en ze kijkt in elk geval niet mijn kant op. Jammer, eigenlijk. Ik zou wel graag weten hoe haar leven verder verliep. Nu is het niet waarschijnlijk dat ik haar ooit nog eens terug zie.   Tegen half vijf ben ik terug op de flat in Gorcum. Met Liam ging het vandaag wat beter. Even later valt de kleine Caelan in de gang. Hij huilt hard en heeft een tand door de lip en een vrij diepe jaap in zijn kin. Ans en Kate gaan met hem naar de Eerste Hulp omdat het misschien gehecht moet worden. Na twintig minuten zijn ze alweer terug. De wond is geplakt en verbonden. Onderwijl belt ook mijn Zoladex-zuster Yvonne Koeweiden; ze zal woensdag tussen 11 en 12 uur mijn derde hormooninjectie komen plaatsen. Morgen voor contrôle naar mijn uroloog, met name voor de uitslag van mijn PSA, afgelopen vrijdag geprikt! Nog later in de avond komt Tessa langs met de Cd "Sitemdir" van Yavuz Bingöl, die ik in Marmaris niet kon vinden en via Amazon.com besteld had. Zeer snel bezorgd. Ik had er niet eens op gerekend. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Tue, 17 Aug 2010 21:44:35 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/4#[1944]  In juli/augustus 2010 maken we vanuit Marmaris een tocht per gehuurd mini-busje door Anatolië. De Google Earth coördinaten in het overzicht kunnen (nog) niet worden ingevuld, omdat de Turkse overheid Google Earth en Google Maps blokkeert. Komt later wel. De kilometerbedragen zijn exclusief de excursies op dagen dat we ergens langer bleven. Dag Datum Van Naar Positie in Google Earth   Dag afstand Totaal afstand     1     15-07-2010    Marmaris    Eğirdir 37 52 58.92N 30 51 59.62E         410        410     2     16-07-2010    Eğirdir    Ürgüp 38 37 39.15N 34 54 16.01E        502        912     3     17-07-2010    Ürgüp               4     18-07-2010    Ürgüp               6     19-07-2010    Ürgüp               7     20-07-2010     Ürgüp    Mount Nemrut   37 58 05.67N 38 44 18.60E         521      1433      8     21-07/2010    Mount Nemrut                9     22-07-2010    Mount Nemrut     Erzurum  39 54 20.94N  41 16 08.11E         524      1957    10      23-07-2010    Erzurum    Kars  40 36 29.14N  43 06 08.45E         207      2164   11     24-07-2010     Kars/Ani              12     25-07-2010     Kars     Dogubayazit 39 32 53.94N 44 04 42.02E         206       2370    13     26-07-2010     Dogubayazit/    Mount Ararat              14     27-07-2010    Dogubayazit    Tatvan 38 29 39.10N 42 17 07.81E         279      2649   15     28-07-2010    Tatvan     Urfa  37 09 27.63N 38 47 30.48E         435      3084    17     29-07-2010     Urfa              18     30-01-2010    Urfa/Harran             19     31-07-2010    Urfa    Mersin 36 47 51.15N 34 37 39.16E         426      3510   20     01-08-2010    Mersin     Alanya  36 32 55.28N  31 59 02.75E         402      3912    21     02-08-2010     Alanya     Fethiye  36 37 18.55N  29 06 01.85E         346       4258    22     03-08-2010     Fethiye     Marmaris  (zie boven in  hoofdstuk 8)         164      4422    Terug naar boven Kaarten en routes Mon, 16 Aug 2010 17:09:03 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1993] Zondag 15-08-2010 Vanochtend begin ik met het opzoeken op Google Earth van alle lokaties waar we in Turkije waren, met de boot en op onze tocht door het binnenland van Anatolië. Je herinnert je dat de Turkse overheid Google Earth niet toelaat op Internet. Nu we in Holland zijn kan ik eindelijk de ontbrekende coördinaten invullen in de rubriek Kaarten en routes. Je weet misschien dat je die coördinaten kunt invoeren in Google Earth (kopiëren/plakken) en vervolgens met een wijde boog naar onze exacte ligplaatsen, ankerbaaien en hotels kunt vliegen.   ´s Middags passen we opnieuw op Liam, zodat Kate en Derrick met kleine Caelan naar de muziekfeesten in de binnenstad kunnen gaan. Het gaat vandaag niet echt goed met Liam - hij lijkt pijn te hebben en is onrustig - en ook niet met Oma Steers. Gisteravond laat belde ze in verwarring op. Jaap & Diana sturen een SMS-bericht. Ze zijn uit Marmaris vertrokken en liggen nu in een baai die Seagull Bay heet. Om drie uur komen mijn dochter Floor, haar vriend Pijke en hun kind Thijs Thomas langs (foto hierbij) Wat is hij weer gegroeid! Het contrast met de zieke Liam is natuurlijk schril, maar ik ben blij ze te zien en geef mijn eerste kleinkind van bijna vier maanden een flesje (foto hier) Morgen moet Floor na bijna vijf maanden weer aan het werk bij DWDD. Later, als ze al weg zijn, komen Derrick & Kate terug uit de stad met een aantal schotels van de afhaal-Chinees. Morgen ga ik bij mijn jongste zoon Bas op de koffie in zijn nieuwe kamer in Wijk bij Duurstede. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Mon, 16 Aug 2010 16:14:54 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1992] Zaterdag 14-08-2010 Geert van de Anégada heeft per e-mail een antwoord ontvangen van de Syrian Yacht Club in Latakia. Ene Ammar schrijft:   "I recieved now your kind mail. You welcome and it's great pleasur to meet you herein our marina, so ,we have enough berthing for you,First of all you must have the following:1- Boat  registration,2- Passports copies (preffer  to send them by mail with good resolution PLS)3- clearance from the last port which you come from.4- yellow flag, mount on your boat"   Hij geeft meteen ook de kosten door. Voor "formalities" € 35 per persoon. Voor "committee expenses & transportation" rekent hij € 55. Voor het liggeld verwijst hij naar de website. Becijfering met behulp van de tabel levert voor ons € 22,50 per dag op. Dan zijn er nog de kosten van de visa, "departure fees" wanneer je vertrekt (16 US dollar per persoon) en "tonnage fees" afhankelijk van de grootte van de boot (ongeveer 15 - 20 US dollar) Ook geeft hij belangrijke navigatie-aanwijzingen bij het binnenvaren van de Syrische territoriale wateren:   "kindly make sure you have the departure clearance from the last marina, beforearriving to Syria . And stick the navigation corridor while entering Syrian water(90) degree, besides, call on Chanal 16 " lattakia radio" and  “harbor master” and 12 miles then 6 miles before arriving. They should reply your call to receive you.Please follow this important instruction"   Dat is duidelijk. Geert vraagt ons en Kiara om hem onze paspoorten, ICP en een crewlist te mailen. Zullen we doen. Het ICP volgt zodra we weer aan boord zijn, want dat hebben we niet bij ons. We rijden langs de moeder van Ans. Hoewel ze nog in bed ligt, oogt ze alweer een stuk helderder. Dan naar het huis van Barbara. Op de PC en de scanner/printer van Michel maak ik alle stukken voor de aanvraag van een Zeebrief bij het Kadaster klaar. In het winkelcentrum Piazza Center doe ik alles op de post. Een maand afhandelingstermijn heeft de meneer van het Kadaster beloofd. We zullen zien. Inmiddels is de MrFunnel trechterfilter die ik had besteld, per post aangekomen. Eind van de middag bezoek ik traditiegetrouw het Wijnhuis Heukelum. In Gorcum moet ik voor de Concordiabrug wachten. Merkwaardig genoeg vaart er een vrachtschip achteruit onderdoor. Het is de Concordia uit Werkendam. Opnieuw tref ik bij Inge (andere) oude vrienden, ditmaal uit Deil. Wat mag je blij zijn met zo´n trefpunt. Ik vertel over onze reizen. Grappig. Eerst heb je geen verhaal, zei mijn oude vriend Henk Bezemer altijd, pas als je probeert je ervaringen onder woorden te brengen, dan ontstaat er een verhaal. Potverdorie, het klopt. Geleidelijk aan raak ik erin, in mijn verhaal en raak op dreef (foto hierboven) Je kan dan haast niet stoppen. Maar dan is het al bijna half acht en denk ik, oef, ik moet naar huis, vanavond passen we immers op de kinderen, op Liam en op Caelan, zodat Derrick & Kate eindelijk na maanden eens met elkaar uit kunnen gaan. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sun, 15 Aug 2010 17:04:20 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1900] Maandag 28-06-2010 Geert & Ine brengen ons naar een restaurant dat ze kennen van eerdere bezoeken. Het is iets buiten het centrum en heet "Mozaik Bahçe" ("Speciality dishes from eastern Turkey") Dat blijkt heerlijk eten te zijn, veel soorten vlees aan de spies en heerlijke stoofpotjes. We drinken er een stevige rode wijn bij, Yakut geheten uit 2009 van het bekende Anatolische wijnhuis Kavaklidere. De wijn is samengesteld uit de rassen bogazkere, ökügözu, carignan en alicante. De wijn is koppig waardoor Geert en ik verzeild raken in een stekelıg debat over kennistheorie waarin ik onnodig scherp ben. Drank...   Vandaag besteed ik grotendeels aan het maken van het verslag van gisteren. Veel uitzoekwerk. Ans gaat met Diana in de stad winkelen, cadeautjes kopen voor haar jarige kleinkinderen. Jaap brengt ze naar de wal (foto hierboven) Helaas lukt het niet om de vele prachtige foto´s op de website te plaatsen. Ook die van vandaag niet. Vreemd. Enfın, die komen een andere keer wel. Aan het eind van de middag gaan de meesten naar DENiZ KAFE aan de wal om naar de WK-wedstrijd Nederland - Slowakije te kijken. Ik werk door aan de website en luister met een half oor naar het mondelinge verslag op de Wereldomroep. Morgen gaan we ´s ochtends naar de markt in de stad en daarna zoeken we voor een paar dagen een mooi baaitje op. Het is dus mogelijk dat er enige dagen geen Internet is en dus geen verslag. Die volgen ook later. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sun, 15 Aug 2010 15:01:17 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1990] Donderdag 12-08-2010 Ans gaat vandaag met Kate, Liam en zijn kleine broertje Caelan mee naar het ziekenhuis in Rotterdam voor de chemotherapie van Liam. Onderwijl past ze op het kleintje. Vanochtend probeer ik uit te zoeken welke documenten vereist zijn voor de vaart door het Suezkanaal. Op de officiële website van de Suez Canal Authority word ik niet veel wijzer. Op de zeilerssite Noonsite staat een waarschuwing uit 2008 dat Britse jachten met een nieuwe SSR-registratie problemen ondervinden (SSR = Small Ships Registration) Waarom? Er staat - net als op het ICP - geen stempel meer op. "New SSR registration documents do not carry a stamp from the Registry" Dat lijkt inderdaad op wat deze maand in de ingezonden brief in Zeilen staat. Ik ben benieuwd welke scheepsdocumenten Anégada en Kiara bezitten. Daarna bel ik lang met het Kadaster. Een behulpzame man legt me de hele procedure uit voor de registratie en de verwerving van een zeebrief. Ik dacht dat je boot persé in Nederland moest zijn om het registratienummer "in te laten branden" Maar dat doen ze niet. Je krijgt een plaatje met het nummer opgestuurd, dat je zelf op je boot moet aanbrengen. Maar eerst moet drie documenten downloaden, printen, invullen en aan hen opsturen:   1. Aanvraag teboekstelling schip met lengte < 24 meter 2. Verzoek tot branding en/of aanbrengen microdots 3. Nationaliteitsverklaring (die sturen ze door aan de Inspectie Verkeer & Waterstaat)   Als bijlagen moet je een kopie van je paspoort en het origineel van een eigendomsbewijs (aankoopnota + kwitantie of bankafschrift, of iets dergelijks) meesturen. Hm. Het is nogal wat en bovendien ligt in ons geval de aankoopnota aan boord in Turkije. Maar de beambte denkt mee. Misschien kan de verkoper van uw boot een verklaring opstellen dat u de aankoopsom volledig heeft betaald, zegt hij. Natuurlijk, denk ik, dat wil Jeanneau-importeur Rob Krijgsman vast wel voor me doen. Het enige wat dan nog ontbreekt is het serienummer van mijn dieselmotor, dat heb ik niet paraat. Maar ik kan het straks uit Turkije mailen en bijvoorbeeld Tessa vragen het alsnog in te vullen. De hele procedure kost ongeveer een maand. Dat is voor ons op tijd.   Daarna bestel ik online bij Joan Jaarsma in het Friese Koudum het grootste diesel-trechterfilter dat hij heeft en bel met de onvolprezen medewerkster Berna van Rob Krijgsman Watersport BV om een en ander uit leggen over de Verklaring die ik nodig heb voor het Kadaster. Geen probleem, zegt ze. Kijk, zo ben ik nou graag bezig en dit bedoelde ik gisteren met "doel brengen in je dag" Ik stap in ons Fiatje Seicento, dat Ans´oudste dochter Barbara voor ons verblijf even heeft afgestaan, en rijd naar Drimmelen (foto hierboven) De verklaring ligt al klaar. Berna heeft ook een nieuwe uitzetspiraal voor me voor de bovenklep van onze koelkast. De oude was maanden geleden kapot gegaan. Bij een groot tuincentrum in de buurt koop ik nog wat reserve zonnelampjes voor de twee kabouters op onze hekstoel, die iedereen natuurlijk nog kent.   Op de terugweg kan ik het niet laten even langs Veen en Andel te rijden, de plaatsen waar we dit jaar kort woonden. In Veen staat het huis te koop. In Andel niets nieuws te zien. Even denk ik nog even langs te gaan op de Wilhelminasluis, maar het is te laat. Ik koop bij de AH in Almkerk een pot rolmopsen. Had ik al dagen zin in. Het is druk op de A27. Ik heb het gevoel dat iedereen kei- en keihard rijdt. Heb ik het rijden op de Nederlandse snelweg afgeleerd? Of ontwikkel ik een vroegbejaarde rijstijl? Ik voel me tamelijk moe, maar ik heb toch niet echt veel gedaan vandaag. Enfin, heelhuids arriveer ik in Gorcum. Even later is Ans ook terug. Met Liam ging naar omstandigheden goed. Ze was ook nog bij haar moeder geweest, die gelukkig redelijk opknapt. Geert mailt dat hij voor Anégada een oude, flink bestempelde vlaggenbrief bezit. Of dat voldoende is, weet ik natuurlijk niet. Morgen onder het mes, de chirurg zal het knobbeltje uit mijn rechter oksel snijden. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sun, 15 Aug 2010 08:55:07 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1991] Vrijdag 13-08-2010 Gisteravond scheert Ans met haar Ladyshave het haar uit mijn rechter oksel. We zijn een beetje giechelig tot ze flink pijnlijk uithaalt, precies over het knobbeltje. Au! Lachen...   Vanochtend gaan we met de kleine Caelan op weg, zodat Kate haar handen vrij heeft voor de zorg aan Liam. Eerst langs de apotheek om de derde tranche van onze vaccinaties tegen Hepatitis A en B op te halen. Onze huisarts heeft gezorgd dat mijn pillen tegen hoge bloeddruk voor het komend halfjaar er ook klaar liggen. Dan rijden we naar de praktijk. Ik trek mijn overhemd en shirt uit en presenteer mijn geschoren oksel. Collega Douwe de Ruiter drukt er eens op en - plop! - er komt wit vocht uit. We schieten in de lach, ik ietwat besmuikt. Een verstopte talgklier, meer niet. Nu had ik er zelf al eerder in geknepen maar toen kwam er niks uit. Gisteravond heeft Ans bij het scheren hem open gemaakt, dat is alles. Gelukkig maar. Douwe zet onze vaccinaties. We bellen om de ingreep voor vanmiddag af te zeggen en rijden naar het priklab in het ziekenhuis om bloed af te nemen voor een PSA-bepaling. Uitslag volgende dinsdag als ik bij mijn uroloog ben. Na de bloedafname loop ik langs de afdeling Opname, waar Ans vroeger werkte en lekker zit te beppen met haar toenmalige collega Joke. Er is weinig tot niks veranderd, zo blijkt. Op de betekenis daarvan ga ik niet in.   Jaap & Diana mailen dat ze voor Kiara al een zeebrief hebben. Het KNMI produceert een overzichtskaart (zie hierboven) waaruit blijkt dat afgelopen juli bijna overal warmer was dan over de periode 1971-2000 normaal voor de maand juli was. Je ziet dat het met name in Europees Rusland, de Baltische staten en Finland veel warmer dan normaal was. Dat komt volgens het KNMI "voornamelijk door een sterke zuidelijke stroming die warme lucht aanvoerde, met een kleine bijdrage van de opwarming van de aarde" Daarmee kan je nog niet zoveel.   Terwijl ik achterstallige administratie verricht krijg ik opeens een ingeving: het nummer van mijn Yanmar-scheepsdiesel staat ook in de gegevens voor onze bootverzekering. Inderdaad, klopt, dus nu kan ik dezer dagen alle drie formulieren voor Kadaster¨zeebrief de deur uitdoen. ´s Middags begin ik een interessant boek dat pas is aangekomen via Amazon.com: "The Crusades through Arab Eyes" van de Libanees en voormalig redacteur van het bekende blad Jeune Afrique, Amin Maalouf (Schocken Books, 1984) De onmiddelijke indruk na het eerste hoofdstuk is dat de christelijke kruisvaarders er behoorlijk rauw op inhakten, maar ook dat de Seltsjuk inwoners - die zelf eerder de Grieken in dit gebied overwonnen - dat ook al jaren zelf gewoon waren tegen hun eigen familie en tegen de Byzantijnen. Maar ik moet nog verder lezen. Eerst rijd ik met twee flessen Turkse wijn naar mijn jonge/oude vriend Inge in Wijnhuis Heukelum. Wat is het daar weer gezellig! Uiteraard bekijk ik uitvoerig de foto´s van zijn huwelijksfeest met Jacqueline van een paar maanden geleden, waar we helaas niet bij konden zijn. Later kwamen er nog een paar dierbare oud-bekenden uit mijn voormalig Beatrixziekenhuis bij en toen werd het nóg gezelliger. Ik kreeg niet het idee dat ze de Turkse wijnen erg waardeerden maar dat heb je vaak als je wijn drinkt die in enig buitenland heerlijk smaakte en later thuis toch tegenviel.   Ach, het is in de vallende avond zo een mooie plek, daar bij Inge & Jacqueline in Heukelum. Geleidelijk voel ik me aangenaam anoniem worden in het geroezemoes. Vroeger kwam ik hier wekelijks, toen ik in Deil woonde. Al voor ik met Ans was reed ik hier dan naar toe, meestal op zaterdag, een gouden plek voor een mooi glas wijn en aardige mensen. Ik herinner me ook de vrijdagen van vroeger, toen ik nog op het MST werkte, en dat ik probeerde vroeg uit Twente thuis te zijn om de tuin aan kant te brengen voor Ans kwam. Wat keek ze dan altijd blij verrast. De tuin aan kant! Nu nog ruik ik de geuren van onkruid, van gras en van de heg die ik juist geschoren had. De intieme geuren van aarde, van bloeiende jasmijn en pas gemaaid gras. Zo mooi, dat huis dat we toen hadden en zo bewerkelijk. Want aan een weekend met de boot kwamen we soms helemaal niet toe. De tuin was immens groot, liefst 2500 vierkant meter. Soms, een enkele keer, mis ik dat. Een eigen huis op eigen grond, de fruitbomen, de pruimen, de morellen en kersen en kweeperen die we hadden staan. Die kweeperen maakte Ans in. Meestal mis ik ons mooie huis niet, overigens. Dan ben ik juist blij dat ik nergens meer aan vast zit en - bij wijze van spreken - nooit meer gras hoef te maaien of voor hout moet zorgen voor de open haard. "Voor de' eigen haard gevoelde ik nooit een zwak", dichtte de scheepsdokter Slauerhoff. Altijd een verwante ziel voor me geweest. Slauerhoff was niet steeds eerlijk maar wel herkenbaar. Langzaamaan wordt het duidelijk dat ik eigenlijk nergens wortel wil schieten. Of juist overal. Dat geeft tot dusver niet, de wereld is groot genoeg. Of dat ook voor mijn liefste geldt, mag je betwijfelen. Maar tot dusver is ze bereid met me mee te varen. Zodra dat niet meer zo is, dan delf ik het onderspit want zonder haar wil ik niet meer. Anders dan de zeer gewaardeerde collega Slauerhoff, meer een man van extremen dan ik. Hij schreef:    "Ik zal wel heengaan op een nacht   Met stille trom: een desperado   Die smachtend zoekt als Eldorado   Een land nog niet in kaart gebracht"   (Uit: Complainte)   Nee, dat zie ik mezelf niet meer doen. Tenzij, tenzij, ach, tenzij ze dood is, bijvoorbeeld. Niet aan denken. Er is geen Eldorado. Ik ga liever eerder dood dan zij. Overigens vind ik het rijm erg zwak. Desperado - Eldorado. Dat is minder dan een trouvaille. Het is gewoon een draak. Terug naar boven  Reislogboek 2010/2e helft Sat, 14 Aug 2010 19:47:18 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1989] Woensdag 11-08-2010 Het is geen goede dag voor Liam vandaag. Hij heeft veel last van de chemotherapie en reageert erop met meer spastische contracties en kreten dan anders. Morgen moet hij voor bloedtests naar Rotterdam. Het is zo vreselijk aandoenlijk om het 4-jarige jongetje, zo machteloos in zichzelf opgesloten, te zien lijden. Toch zijn er wel positieve ontwikkelingen, bijvoorbeeld dat hij al vanaf mei geen bloedtransfusie meer nodig heeft gehad. Ook met Oma Steers gaat het vandaag belangrijk beter. Ans is de hele ochtend bij haar en dat zet zoden aan de dijk. Ze eet beter en is niet meer incontinent. Ans heeft via haar vroegere contacten in het ziekenhuis eerder deze ochtend geregeld dat ik komende vrijdag (de 13e) ´s middags in Leerdam de extirpatie van het knobbeltje in mijn rechter oksel kan ondergaan. Dan is de PA-uitslag er waarschijnlijk nog voor we naar Turkije terugvliegen.   Je vraagt je misschien af waarom we het ons zo moeilijk maken in ons leven. De reden daarvoor wordt me weer duidelijk als ik later in de ochtend wat doelloos de Gorcumse binnenstad in loop. Ik kan er niets aan doen dat het een schrijnend gevoel van hopeloosheid bij me veroorzaakt. Dat komt niet door de stad zelf, daar staat alles gewoon op zijn plaats en dat is best, maar het komt geloof ik vooral door de vele ouderen - van mijn eigen leeftijd - die zich er ophouden. Op de straathoeken, bij kruisingen en in winkelcentra hangen ze rond, staan wat te staren naar wat er wel en vooral naar wat er niet gebeurt, spreken elkaar weinig verheugd aan, ze zagen elkaar immers gisteren nog, sommigen zitten in wankele electronische voertuigjes en de meesten zijn veel te dik. In een tijdschriftenwinkel koop ik het augustusnummer van Zeilen. Er staat een ingezonden brief in van Ton & Ria Naaijen van het zeiljacht Dubbe. Ze schrijven dat de autoriteiten van het Suezkanaal het eigendomsbewijs van hun boot, het International Certificate of Propriety (ICP) dat door de ANWB verstrekt wordt, niet accepteerden. Daardoor mochten ze het kanaal niet passeren en moesten hun reis naar de Rode Zee afbreken. Ongehoord! Hun veronderstelling is dat dit document te weinig stempels heeft en er niet voldoende representatief uitziet. Ik denk eerlijk gezegd dat ze beter enige dollarbiljetten onder tafel hadden kunnen geven, dan was het vast wel gelukt. Niettemin is er misschien reden om toch iets als een Vlaggenbrief voor onze Dulce aan te vragen. Maar vlaggenbrieven worden niet meer verstrekt in Nederland. Je zou een zeebrief moeten hebben. Die worden verstrekt door het Kadaster. Uitzoeken. Altijd dat verwenste gezever van bureaucraten!   In bedrukte stemming loop ik verder. Ik heb al de hele dag het gevoel dat de tijd niet op wil schieten. Het is steeds veel vroeger dan het voelt. Vannacht had ik dat ook al. Time lack. Het is niet dramatisch, je wordt om zeven uur wakker als altijd, maar het is nog hartstikke donker - pas zes uur - en het is alsof die vertraging de hele dag voortduurt. Natuurlijk is de brug naar de stad ook dicht. Ik wacht voor de Korte Brug die juist open gaat voor een moterjacht en denk, dit is geen leven, ik zou onmiddelijk terug aan boord willen gaan. Tja, geen optie. Wat doe je dan? Je loopt bijvoorbeeld een filiaal van Het Kruidvat binnen, net als ik vroeger gewend was, om te kijken of er nog een interessante, goedkope klassieke CD is van wie dan ook. Heb ik niet genoeg CD´s? Jawel, zeker wel. Maar toch, wie heeft ooit gehoord van de Russische componist Nikolai Roslavets (1881 - 1944)? Ik niet. Maar de CD met kamermuziek werken uitgevoerd door het Moscow Trio kost slechts € 5,99. Later lees ik op Wikipedia dat hij ook zo´n door het stalinisme en het latere Sovjet-regiem gemaltraiteerde componist was als Shostakovitch. In vergelijking daarmee stelt mijn ietwat chagrijnige nausée de vie niet zoveel voor. Ik drink koffie op een terras op de Grote Markt en sjok naar het huis van Ans´oudste dochter Barbara, voorzien van de jongste thriller van Tomas Ross, "De Tweede Verlosser" (Cargo, 2010) die me niet erg boeit ondanks het feit dat het verhaal voor een deel in Jeruzalem speelt. In de zon in de achtertuin van Barbara val ik in slaap. Morgen, donderdag, moet ik wat meer doel in de dag brengen. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 12 Aug 2010 17:30:21 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1988] Dinsdag 10-08-2010 Om vijf uur loopt de wekker af maar we zijn al klaarwakker omdat het zo benauwd was, vannacht. In een uur hebben we alles klaar, het schip in orde, onszelf gewassen en de laatste spullen ingepakt. De bewakers van de marina rijden in een golfkarretje voor om onze bagage en ons over de steiger naar de gereedstaande taxi te vervoeren. Service, daar in Marmaris Yacht Marine! De taxichauffeur heeft er de sokken in. Over het langzaam ontwakende land scheuren we naar het internationale vliegveld van Dalaman. Daar blijkt dat onze Corendon-vlucht een uur vertraging heeft. Na de check-in en twee contrôles door chagrijnige beveiligingsbeambtes installeren we ons in de vertrekhal en lezen (foto hier) Ik pijnig mijn brein met de eerste lezing van een nieuw boek over nieuwe ontwikkelingen in de snaartheorie: "The Universe Before the Big Bang. Cosmology and String Theory" van de Italiaanse snaartheorethicus Maurizio Gasperini (Springer, 2008) Ahum, ik heb zonder enige twijfel meerdere lezingen nodig. Toch is het wel fantastisch dat de snaartheorie zich nu zo ontwikkeld dat de Oerknal zijn status als beginpunt van ruimte en tijd bezig is te verliezen en nu wordt gezien als een transitiefase van een eerdere toestand. Als dit allemaal blijkt te kloppen, dan maken we een nieuwe revolutie in de fysica en vooral in ons kosmologisch wereldbeeld mee. Ik wil de lezer uiteraard niet een avontuurlijk citaat onthouden:   "We may say that string theory suggests in various ways the possibility that our Universe emerges from a primordial state which is unstable, empty and flat, and has no interactions. The Big Bang, within this scenario, is interpreted as a moment of violent and explosive transition from an increasing curvature phase to a decreasing-curvature phase, thus corresponding to an intermediate state in the history of our Universe rather than to the beginning" (blz. 51)   Gasperini heeft geen medelijden met de lezer. Zeer intrigerend is natuurlijk de vraag of dat Universum vóór de Oerknal altijd en in alle eeuwigheid bestond of dat het toch ergens een begin had. Jawel, het laatste was het geval en het wordt als "the asymptotic state called the perturbative vacuüm" aangeduid. Pfff...maar ver boven de wolken op weg naar Holland is het heerlijke lectuur om over te peinzen en zachtjesaan boven in slaap te sukkelen. Net op tijd ontwaak ik weer om beneden me langs de vleugel ergens boven de Balkan een bocht van een rivier te zien. Mogelijk de Donau (foto hierboven)   Ans´ zoon Derrick haalt ons van Schiphol. Het is droog en met 20° aangenaam van temperatuur. Onderweg valt er lichte regen. Tegen half vier zijn we op zijn nieuwe flat in Gorcum. Op de confrontatie met kleinkind Liam waren we voorbereid en toch is het hard. Desondanks vind ik dat hij er behoorlijk op vooruit is gegaan in de drie maanden dat ik hem niet zag. Weliswaar kan hij nog steeds niet praten en gerichte bewegingen beheerst hij niet, maar hij is veel rustiger, minder spastisch en zich duidelijk bewust van alles wat er om hem heen gebeurt. Ach, en dan is er ons Tsjechisch boertje, de kleine Caelan, die ik doorgaans De Brave Soldaat Schweyk pleeg te noemen. Ons logeetje in het vakantiehuisje in Veen loopt nu als een kievit en overstelpt allen met zijn peuter-enthousiasme.   We gaan snel op bezoek bij Oma Steers, de moeder van Ans, in het verzorgingshuis. Het gaat niet echt goed met haar, ze is verward en kennelijk incontinent. Ans verschoont haar. We moeten de vraag onder ogen zien of het - ze is 91 jaar - zo verder kan. Bij Derrick & Kate op de flat vinden we de post die Tessa meebracht. Onder andere een brief van de Polikliniek Chirurgie van het Beatrixziekenhuis waarin de afspraak voor de verwijdering van het knobbeltje in mijn rechter oksel wordt afgezegd en waarin een nieuwe datum wordt genoemd: afgelopen vrijdag 6 augustus. Dat schiet lekker op! Morgen zullen we - zucht - bellen in de hoop dat de ingreep toch nog kan plaatsvinden tijdens ons verblijf in Holland. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Wed, 11 Aug 2010 17:13:11 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1987] Maandag 09-08-2010 Een vredige avond, gisteravond. De zon gaat iedere avond met een zachte koperkleur onder achter een mooi gerestaureerde Turkse gulet die aan de buitenkant van onze steiger ligt (foto hiernaast) Net een paar dagen geleden de koffers uitgepakt, vandaag beginnen we ze alweer te pakken. Het zij zo. Jaap & Diana zullen op Lord Byron passen. Ze vertrekken deze week naar de Fethiye Baai en zullen daar wat rondzwerven tot we terug keren uit Holland. daarna gaan we samen naar het gebied van de Kekova Roads en Kastellorizon, het meest oostelijke eilandje van Griekenland, en steken de grote baai van Alanya over, op weg naar het rendez-vous met Anégada in Noord-Cyprus op 18 september.   Ik loop naar de ingangspoort van de marina en reserveer een taxi om ons morgenochtend vroeg naar het vliegveld Dalaman te brengen. Kosten: 60 €. Onze bank bericht dat ze onze bootverzekering per 1 september hebben overgesloten, van Delta Lloyd naar Unigarant, wegens de ruimere voorwaarden van de werelddekking bij de laatstgenoemde.   Op 20 mei jl. heb ik de Sociale Verzekerings Bank per e-mail ingelicht dat we weer buitenslands vertoeven. We zouden een offerte ontvangen voor vrijwillige voortzetting van de AOW-verzekering. Nooit meer iets gehoord. Vandaag stuur ik ze een reminder. Het antwoord volgt prompt: door omstandigheden heeft het langer geduurd, maar ze streven ernaar dat we volgende week de offerte ontvangen. Gerard & Josje komen afscheid nemen. Het zeilersbestaan; je weet nooit wanneer je ze weer terug zult zien. We gaan zwemmen en vanavond uit eten met Jaap & Diana in restaurant "The Green House" op de weg naar Marmaris. Voor die tijd pakken we de koffers grotendeels in. Het wordt een korte nacht. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Tue, 10 Aug 2010 18:34:28 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1985] Zondag 08-08-2010 Gisteravond, tijdens de overigens erg gezellige borrel bij ons in de kuip, ontstaan er zomaar ineens flinke golven. De jachten aan de steiger slingeren plotseling wild heen en weer en ook de betonnen drijflichamen waaruit de de steiger zelf bestaat, golven op en neer alsof ze cakewalk vormen. We kijken rond, welk passerend schip heeft met zijn kielzog deze deining veroorzaakt? Maar er is geen schip. Het is een aardschok, een flinke ditmaal. Je hebt ze hier vrijwel dagelijks. Geleidelijk dooft de deining uit. We wijden ons weer aan drank en hapjes en gezellige kout. Het diner in de romantische tuin van het marina-restaurant later in de avond is lekker en levendig.   Het waait vannacht stevig uit het noordwesten. De meltemi lijkt de kop weer te hebben opgestoken. Vanmorgen denk ik opnieuw aan de aardschok. je zou hem misschien kunnen vinden op het live-seismogram van het KNMI. Dat registreert iedere aardbeving en iedere kleinere aardschok, waar ook ter wereld. Inderdaad, op het seismogram van 7 augustus 2010 zie je een blauw streepje om 15.56 uur. Dat is UTC, dus voor Turkije moet je er drie uur bijtellen: 18.56 uur, het exacte tijdstip dat de plotselinge deining hier ontstond (ik heb er een rood cirkeltje om gezet, zie hiernaast)   Op de website van de NRC lees ik dat de Britse historicus Tony Judt op 62-jarige leeftijd is overleden aan de dodelijke spierziekte ALS. Een paar jaar geleden las ik vol bewondering zijn magistrale boek "Postwar. A history of Europe Since 1945" (2005) Judt stierf bitter over het lot dat hem trof; nog begin dit jaar dicteerde hij er een aangrijpend stuk over dat op 14 januari 2010 in de New York Review of Books verscheen onder de titel "Night" Judt dicteerde, volledig verlamd, vanaf het ziekbed zijn zeer leesbare herinneringen in het blad tot vlak voor zijn dood. Daaruit dit citaat:           Tony Judt, 1948 - 2010 "I believe I can understand and even empathize with those who know what it means to love a country. I don’t regard such sentiments as incomprehensible; I just don’t share them. But over the years these fierce unconditional loyalties—to a country, a God, an idea, or a man—have come to terrify me. The thin veneer of civilization rests upon what may well be an illusory faith in our common humanity. But illusory or not, we would do well to cling to it" (Uit: "Edge People", 13 mei 2010)   Zijn laatste stukje staat in het nummer dat op 19 augustus gedateerd is, alsof hij na zijn dood nog steeds dicteert. Terwijl ik dit schrijf begint de boot opeens wild te bewegen. De zware betonnen elementen van de steiger springen op en neer. Golven slaan eroverheen. Weer een aardschok? Het live-seismogram van het KNMI toont nog niets, maar het loopt zo te zien ongeveer 20 minuten achter. Een halfuur later kijk ik opnieuw en zie, er staat kort na UTC 7.00 uur (hier 10.00 uur) een blauw streepje. Dat moet hem zijn. Omdat de noordwestenwind blijft doorstaan is het vandaag niet zo warm. Om elf uur hebben we een bijeenkomst in onze kuip met Anégada en Kiara, om de plannen voor de tocht naar de Levant wat meer vorm te geven. Duidelijk wordt dat we kiezen voor de route via Noord-Cyprus. Op 18 september zullen we samenkomen in de haven van Girne aan de noordkust. Tot die tijd trekt ieder zijn eigen plan. Van Girne willen we oversteken naar de Syrische haven Latakia, waarschijnlijk in twee dagtochten, waarbij we een nacht ankeren achter de lange, noordwestelijke steel van het steelpanvormige Cyprus. Geert zal alvast onze komst aankondigen bij de Syrian Yachtclub in Latakia, die behulpzaam zijn bij het verwerven van een visum voor 18 dagen.   De rest van de dag bestaat uit lezen, zwemmen en luieren. Ik ben begonnen in het boek "The Extraordinary Voyage of Pytheas the Greek" van de Britse archeoloog Barry Cunliffe (Penguin, 2001/2), dat ik via Amazon.com op de kop kon tikken en dat Ans in juli voor me meebracht. Pytheas reisde omstreeks 330 vChr. vanaf de Griekse kolonie Massalia (Marseille) naar de onbekende noordelijke landen en zou behalve Engeland ook IJsland en Denemerken bezocht hebben. Met enige jaloezie: hij was een reiziger in een tijd dat er nog veel te ontdekken viel. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Mon, 09 Aug 2010 14:26:22 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1984] Zaterdag 07-08-2010 Gisteravond bel ik mijn jongste zoon Bas. Er is enige reden tot bezorgdheid over de voortgang van zijn studie "Composition for the Media" in Utrecht. Hij ligt achterop en heeft nog tot 18 augustus a.s. de tijd om de achterstallige werkstukken in te leveren. Anders wordt hij niet tot het volgende studiejaar toegelaten. Hij verwacht zelf dat het nog in orde zal komen. Laten we het hopen, hij is per slot 20 jaar en moet zijn verantwoordelijkheid kunnen dragen.   Vanochtend ga ik met Jaap met de dolmuş naar Marmaris, een halfuurtje rijden. Ik wil het prepaid tegoed voor mobiel internet bij het Vodafone-filiaal aan vullen en zien een CD van Yavuz Bingöl te vinden. Beide zaken lukken, dat wil zeggen, er is maar één CD van de zanger aanwezig, zijn laatste album met de titel (ik kan het niet helpen) "Kül" Terug aan boord speel ik hem: geen Turkse traditionals zoals ik had verwacht, maar welluidende, wat weemoedige en enigszins zoetige liederen. In één van de bezocht5e muziekzaken bood een meisje aan om de CD voor me op te scharrelen, waarop het nummer "Kara Tren" staat. Dat is het nummer dat ik tegen het einde van onze binnenlandse tocht op een terras in het bergdorp Ermenek in de oostelijke Taurus hoorde en dat veel indruk op me maakte. Ze was ervan overuigd dat het haar zou lukken.   Jaap en ik zoeken in een aantal watersportwinkels naar een trechter met filters voor diesel. Als we straks in minder courante gebieden komen, kom je regelmatige brandstof tegen van zeer bedenkelijke kwaliteit. Voor je het in je tanks stopt, kun je de ergste vuiligheid eruit filteren met zo´n filtertrechter. Helaas vinden we er geen. wel op Internet, bijvoorbeeld de MrFunnel. In Turkije hebben ze geen dealers en in Cyprus ook niet; er zouden twee dealers in Nederland zijn, in Koudum (Swiss Tech Benelux) en Kramp in Varsseveld. Ik zal er dus eentje uit Holland moeten meenemen.   Ik breng enkele minimale correcties aan in het door Zeilen ingekorte artikel over de Donau-delta. Eigenlijk ben ik niet erg tevreden meer over het stuk. Het is nu teveel een "we-voeren-van-hier-naar-daar" stuk geworden. Zonde dat artikelen in geïllustreerde bladen vandaag de dag zo kort moeten zijn. De huidige lezer zou luier zijn dan vroeger en het beeld moet domineren. Ik geloof er niks van, een goed stuk moet je juist lekker lang bezighouden, vind ik. Ondertussen vind ik op Internet ook de vertaling van het lied "Kara Tren", althans van de titel die zoiets als "truck met aanhangwagen" betekent, en wat video´s waarin Bingöl het lied vertolkt. Een lang lied, zeker 5 minuten. Beluister het ondermeer hier. Wat zou "Kül" eigenlijk betekenen? "As", zo blijkt. As van vuur of - je zou het haast denken - de as van een vrachtwagen? Om vijf uur duik ik ter verkoeling even van de steiger het water in. Straks komen de crews van Anégada, Mermaid en Kiara een borrel drinken, daarna gaan we met zijn allen uit eten. Zaterdagavond. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sun, 08 Aug 2010 16:11:49 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1983] Vrijdag 06-08-2010 De maandelijkse update van de gemiddelde wereldtemperatuur in de onderste laag van de atmosfeer is er weer (zie hiernaast) De klimaatgadget op mijn homepage is ook al aangepast. Je ziet dat de temperatuur nog steeds hoog blijft, 0,49° Celsius boven het gemiddelde over de jaren 1979 - 1998. Daarbij komt dat er aanwijzingen zijn dat de zon nu eindelijk een nieuwe periode van verhoogde activiteit gaat vertonen. Maar zoals steeds: het blijft afwachten. Overigens verscheen er enige dagen geleden een nieuw rapport van de Amerikaanse National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA), waarin 300 klimaatwetenschappers uit 48 landen aan de hand van tien indicatoren (temperatuur boven land, in de troposfeer, boven de oceanen en van het oceaanwater - zowel van het oppervlaktewater als van het water op grotere diepte - de luchtvochtigheid, de stijging van de zeespiegel, de hoeveelheid zee-ijs, het oppervlak aan sneeuw en de omvang van gletsjers) concluderen dat ded aarde ondubbelzinnig bezig is op te warmen:   "For the first time, and in a single compelling comparison, the analysis brings together multiple observational records from the top of the atmosphere to the depths of the ocean. These independently produced lines of evidence all point to the same conclusion: our planet is warming"   Natuurlijk moet je je realiseren dat hiermee niet is bewezen dat die opwarming manmade is! Ook al denken velen dat. Het klimaat op aarde is over langere perioden immers nooit stabiel geweest.   Vanmorgen is het bewolkt en later valt er zelfs wat lichte regen. Daardoor is het vandaag wat minder warm. Om half elf breekt de zon weer door. Ik ben de hele dag heerlijk verzonken in de spannende, laatste thriller van de Zweedse misdaadauteur Henning Mankell, "De gekwelde man" (Ned. vert De Geus, 2010), die Ans in juli uit Holland had meegenomen. Om zes uur vanmiddag heb ik hem uit. Hm, eigenlijk vind ik het niet een erg geloofwaardig verhaal. Waarom niet? Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat Amerikaanse geheime diensten vandaag de dag nog bereid zouden zijn om hun spionage-activiteiten in een land als Zweden met behulp van moord toe te dekken. Of is dat naïef? Ik weet het niet, ik ken die wereld niet. Ik peins er wat over en ga naar de kapper en verder is er geen nieuws. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sat, 07 Aug 2010 14:57:42 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/1#[2] Deze website is bedoeld om familie, vrienden en andere belangstellenden op de hoogte te houden van ons wedervaren, van waar we zijn in de wereld en wat we hebben meegemaakt. Het verslag van onze voorbereidingen vanaf september 2006 vind je in het Logboek vooraf. Onze belevenissen kun je volgen in de Reislogboeken (klik voor het laatste nieuws op het actuele Reislogboek)  We proberen dat zo goed mogelijk up-to-date te houden, maar we zijn afhankelijk van de Internet-mogelijkheden onderweg. Die kunnen wel eens tegenvallen.De verhalen van onze eerdere tochten staan in Zeilverhalen. Kijk voor foto´s van vroeger en nu in het Fotoboek. Om te zien waar we zijn en waar we waren: Kaarten & Plekken Daar vind je de coördinaten van al onze ligplaatsen in havens en ankerplekken. Als je die invoert met kopiëren/plakken in Google Earth of Google Maps, dan vlieg je er met een spectaculaire bocht naar toe.En....je kunt ons berichten, groeten, nieuwtjes, reacties en commentaren sturen. Die kun je plaatsen in ons Gastenboek.Het gastenboek is openbaar. Iedereen kan het lezen. Als je ons persoonlijk wilt bereiken, klik dan hier op het item Contact. Daar vind je ook de adressen van websites van andere vertrekkers, die we onderweg ontmoeten.Weet je een hele mooie plek voor ons, een gezellige haven of een schilderachtige ankerplek? Of wil je ons waarschuwen voor een slechte plek, een peperdure of onvriendelijke haven, een plek waar vaak gestolen wordt, enzovoorts? We stellen het erg op prijs als je dat ook in het Gastenboek meldt. We plaatsen die meldingen in de rubriek Mooie plekken, slechte plekken. Home, Contact, Artikelen Fri, 06 Aug 2010 19:28:18 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1982] Donderdag 05-08-2010 Het is stil en warm weer. Soms brengt een zacht zuidenwindje wat verkoeling. Vanochtend vraag ik per e-mail bij onze bootverzekering een uitbreiding van het dekkingsgebied aan per 1 september. We zijn  nu verzekerd voor het zogenaamde "Groot vierkant", ook wel "Europese zeeën" genoemd. Dat ligt tussen 73° N - 24° N en 30° W - 35° O. Als we naar Cyprus, de Levant en verder varen dan komen we over de 35°-meridiaan heen. Verder werk ik in achter elkaar alle achterstallige verslagen bij. Ook het uitvoerige verslag van onze onvergetelijke tocht rond de oude stad van aartsvader Abraham, Harran, is nu af.   ´s Middags zijn we in het marina-zwembad en mag er geluierd worden (foto hierbij) Over luieren is niks te vertellen. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Fri, 06 Aug 2010 17:43:07 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1980] Woensdag 04-08-2010 Wat redderen aan boord en verder uitrusten. Afgelopen nacht was er veel wind uit het noordwesten maar in de loop van de vroege ochtend wordt het kalm. De wind draait naar het zuiden en ik draai de windscoop mee om. Die zorgt voor een aangenaam zuchtje wind in de kajuit. Een nadeel van ons schip is dat er in de achterkajuit, waar we slapen, geen dekluik is. Daar kun je dus geen windscoop in hangen en het is er ´s nachts erg warm. Daarom slaap ik bij warm, windstil weer meestal buiten op een bank in de kuip en Ans beneden met de ventilator aan. We zijn op onze tocht door Anatolië natuurlijk ook gewend geraakt aan airconditioning.   ´s Ochtends komen Gerard & Josje onze Lord Byron terugbrengen. Hij kijkt verbaasd maar ziet er prima uit. We hangen de kooi op zijn vertrouwde plekje en binnen tien minuten zingt hij erop los (foto hiernaast) Ik werk weer een deel van de achterstand in de verslagen bij. Vooral het verhaal over ons onvergetelijk bezoek aan de oeroude stad Harran en zijn omgeving vergt veel tijd. Het is ook nog niet helemaal af. Het blad Zeilen stuurt me een kaartje van de Donau-delta, dat ze bij mijn artikel willen plaatsen. Ik moet er de route op aangeven die we toen volgden. ´s Middags zwemmen we wat om af te koelen en ´s avonds komen Jaap & Diana een borrel drinken.   Nu we weer een redelijke Internetverbinding hebben, lees ik me bij in het nieuws. Informateur Lubbers stuurt af op een rechts kabinet van VVD en CDA, dat door de PVV gedoogd zou moeten worden. Hm, het lijkt me in tactisch opzicht een handige positie voor Wilders. Ook lees ik gewoontegetrouw het nieuws in de zorgsector op de website van het blad Zorgvisie. Daar tref ik een nogal gemakzuchtig stukje van Carina van Aartsen onder de titel "Hardleerse bestuurders" Aanleiding is een nieuwe geschiedenis met een disfunctionerende medisch-specialist, nu in het Waterlandziekenhuis in Purmerend, waar de raad van bestuur te laat zou hebben ingegrepen. Ze haalt de eerdere zaken in Emmen en in Enschede aan en vraagt rhetorisch: "Waar blijven de bestuurders die ingrijpen vóórdat het kalf is verdronken?" Ik zou uit medelijden de disfunctionerende neuroloog te lang de hand boven het hoofd hebben gehouden. Tja, ik word moedeloos van mensen die een oordeel vellen zonder de zaak voldoende te kennen. Eigenlijk maar niet op reageren? Zo zit ik niet in elkaar en ik plaats een kort commentaar onder het stukje.   We eten aan boord. Ondanks de warmte bereidt Ans het soort pasta waar ik erg van houd. We zitten in de kuip, het is windstil, het water roerloos. De enorme sterrenhemel welft zich over ons. Wat kun je hier veel details zien! Een bleekgele maanschijf rijst op; hij is halfvol en ziet eruit als een partje van een meloen. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 05 Aug 2010 15:37:40 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1971] Zondag 01-08-2010 Vandaag 402 kilometers gereden, In totaal vanaf Marmaris is dat (exclusief excursies) 3912 kilometer.   Nu we weer een klimaat met hogere luchtvochtigheid zijn, beging Ans´haar grappig te krullen. Gisteravond in Mersin lopen we door straatjes met handeltjes en bedrijfjes, zó druk dat het lijkt of je door een bazaar loopt (foto hier) Daarna lopen we langs de boulevard naar de het kleine haventje in de westhoek. Eerder op de dag zagen we er een rij restaurantboten liggen, die er wel gezellig uit zagen. Dat blijkt een goede gok. Op de bovenverdieping van die boten zit je in een verkoelende wind van zee. De eigenaar is een Turk die Duits spreekt. Heeft er uiteraard gewerkt. We nemen gegrillde makreel en dorade (çupra) die prima smaken. De eigenaar heeft geen vergunning voor alcoholica, die wordt daarom geserveerd in grote koffiemokken (bier) en glazen die met zilverpapier zijn omwikkeld (foto hier) In beide gevallen ziet de politie vanaf de kant het niet, denkt de eigenaar.   Vanmorgen reizen we om half negen af. De stad is stil, kennelijk viert men hier toch zondag. We laden de mini-bus in op het parkeerterreintje tegenover het hotel. Nu het zo stil is, valt op hoe smerig de stad eigenlijk is. Ans ontwaart een piepjong straatkatje (foto hiernaast) Het hart van mijn liefste breekt. Het katje is broodmager, de pootjes mager als stokjes trillen en het beestje heeft zoveel vlooien dat ze ernaast op de grond lopen. Toch reageert het verrukt op de liefkozing van Ans. Het is ten dode opgeschreven, dat is duidelijk. Ans haalt wat worst uit de auto, het beestje heeft in elk geval vandaag een goede dag. De eigenaar van het bootrestaurant heeft ons gisteren afgeraden om het hele traject naar de badplaats Alanya over de kustweg af te leggen. Teveel stoplichten en teveel opgebroken gedeelten, je schiet er niet op. Daarom besluiten we verderop een weg door het binnenland te nemen. Dwars door het oostelijke Tauros-gebergte. In de oudheid was deze route, die over hoge bergpassen voert, bekend onder de naam Cilicische Poorten.   Op de kustweg naar de stad Silifke schieten we inderdaad niet op door de eindeloze reeks stoplichten die allemaal op rood springen als je aankomt. Nooit gehoord van een groene golf, die Turken? We rijden door een aaneengelegen rij badplaatsen die voorel door Turkse mensen worden bezocht. De stranden zijn mudvol, in en uit het water staan de mensen lijf aan lijf. De structuur van de badplaatsen is overal hetzelfde: strand, rij hotels snacbars en winkels, autoweg met stoplichten en dan weer een rij hotels, snackbars en winkels. Het zou afgezien van de opschriften net zo goed het Spaanse Marbella kunnen zijn. We passeren ook de haven van Tirtar of Kumkuyu, die er redelijk goed uitziet. Na veel oponthoud naderen we de stad Silifke, waar we af moeten slaan, de bergen in. Silifke was in de oudheid Seleucia, gesticht door Seleucius I Nicator, een van de opvolgers van Alexander de Grote. De stad is ondermeer bekend vanwege zijn tweelingkastelen. Het eerste zien we al uit verte, het ligt op eilandje voor de kust, Kizkalesi geheten. Het zou het Meisjeskasteel heten, naar de legende van een koning die er zijn dochter opsloot na een voorspelling dat zij een vroege dood zou sterven. Helaas, in een mand eten zat een slang die haar een dodelijke beet gaf. Het andere kasteel, Korkyos, ligt op de wal ertegenover. Ze zijn beide gebouwd in de tijd van het Oost-Romeinse (Byzantijnse) Rijk, werden veroverd door de Seltsjukken en heroverd door ondermeer de kruisridders. Silifke is zelfs een tijdje in bezit geweest van de (ons van Malta bekende) hospitaalridders, de beroemde bouwers van forten. Alles op de eb en vloed van de geschiedenis die deze regio zo kenmerkt.   De belangrijkste van de Cilicische Poorten is het dal van de Göksu rivier. Bij Silifke slaan we dat in en stijgen met grillige bochten een schitterend kloofdal in met dramatische vergezichten. Ver beneden ons stroomt de rivier, omzoomd door oevers van rotsen en grind (foto hier) Op 10 juni 1190, aan het begin van de Derde Kruistocht, verdonk hier de machtige keizer van het Heilige Romeinse Rijk, Frederik Barbarossa. Naar verluidt wilde de keizer een bad nemen. Hij werd reddeloos meegesleurd door de stroom. Hoe kon men een keizer laten verdrinken? Van de herovering van de heilige stad Jeruzalem kwam niets meer. Het leger viel in verwarring uiteen. Een gering feit, een keizer gaat baden en verdrinkt. Zou de geschiedenis veel anders zijn geweest, ware hij niet verdronken?   In het stadje Ermenek hoog in de bergen vinden we een knus, beschaduwd terras voor de lunch. Water stroomt aan de bergzijde over een rots, die daardoor merkbare koelte aan het terras afgeeft. We gaan zitten aan een tafeltje en bestellen forel (alabalik) Er klinkt opeens een prachtig lied door de luidsprekers, een lichte mannenstem, slechts begeleid door een enkele saz (Turks snaarinstrument) Ik ben getroffen en vraag naar de naam van de zanger. Dat is Yavuz Bingöl en het lied heet "Kara Tren", vertelt de student die ons bedient. Ik zal zeker proberen een CD met dat lied te bemachtigen.   Na Ermenek moeten we verder door het gebergte en zien om de kust in het westen bij Aloanya te bereiken. We volgen uiterst smalle bergweggetjes die soms langs diepe afgronden voeren. Op zeker moment stuiten we op een stopbord (foto hier), de weg is afgesloten wegens werkzaamheden. Wat nu? Terugrijden en een andere weg zoeken zal vele uren vergen. We besluiten een kilometer terug te rijden waar wen mensen langs de weg zagen. Gewoon doorrijden, zeggen die. Volgen een tiental kilometers waarin we omzichtig over steenslag en zand manoeuvreren, wolken stof opwerpend. Soms kunnen we nét langs hopen keien en ander bouwmateriaal. Vol opluchting passeren we na een goed halfuur het stopbord aan de andere zijde. Daartreffen we veel piknikkende Turkse families onder de bomen. De weg slingert verder. We rijden door dorpen waarvan je de namen al bij het uitrijden vergeten bent. Dorpsbewoners zitten voor hun huizen. Gelsuierde vrouwen en traditioneel geklede mannen kijken ons berustend na. Lange tijd zitten we achter een vrachtwagentje, dat we op de smalle kronkelweg niet kunnen passeren. Waar is de Turkse wellevendheid? Tenslotte gaat hij voor ons even aan de kant. Daarna voert de weg langs een steile rotswand links en een kilometerdiep ravijn rechts. De weg is in de steile wand uitgehouwen; het voelt alsof je als een vlieg langs een muur kruipt.   Uren later arriveren we in een verschrikkelijk oord. Het toeristenstadje Alanya. Volledig overwoekerd door honderden langs het eindeloze strand aaneengeregen hotels en resorts. Allemaal overigens volbezet, het is natuurlijk hoogseizoen. We zoeken ons heil in het binnenstadje, waar we op 200 meter van het strand - waar we niet heengaan - een hotel vinden met wat vrije kamers, het Safran Apart Hotel. Godzijdank hebben de kamers airco en goed sanitair. Beneden is een restaurant waar we in het gangbare ober-Hollands worden toegesproken en waar we overigens goed eten krijgen. We verlangen intens om terug aan boord te zijn. Overmorgen! Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 05 Aug 2010 13:13:01 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1974] Maandag 02-08-2010 Vandaag 346 kilometer afgelegd. Dat maakt in totaal 4258 kilometer (exclusief excursies) vanaf Fethiye.   Vannacht lopen we allebei weer leeg. Ik heb zo genoeg van het diarhee-gedoe dat ik vanochtend bij een apotheek in de straat breedspectrum antibiotica haal. We krijgen bericht dat Ans´moeder het ziekenhuis weer verlaten mag, de electrolytenbalans in het bloed is hersteld en ze is niet meer in de war. Maakum bericht met excuses dat er dit weekend een storing was en dat ik inderdaad nog ruim voldoende serverruimte heb. We vertrekken iets later dan anders want we mochten wat uitslapen. De kustweg naar Antalya is weinig spectaculair maar we schieten goed op. Daarna rijden we opnieuw door een gebergte; vanaf Antalya steken we de westelijke Taurus over. In de buurt van de ruïnes van de oude Helleense stad Termessos, waar we niet heengaan, kopen we van een boertje langs de weg een tros bananen en wat appels. We rijden snel weer door en bereiken halverwege de middag Fethiye. Het havenstadje waar we eerder met de boot waren en dat we onderhand redelijk kennen. Schuin tegenover het Classic Yacht Hotel (waar ik een week op de terugkeer van Ans wachtte) vinden we een klein pension voor de nacht: Villa Irem Pansiyon. Bij het Classic Yacht Hotel eten we voortreffelijk peper steak. Morgen thuis! Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 05 Aug 2010 13:11:31 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1970] Zaterdag 31-07-2010 Vandaag 426 kilometer afgelegd. Sedert Marmaris is dat 3510 kilometer.   Tijdens de tocht naar Harran gisteren en ook ´s avonds tijdens het diner had ik geen last, maar de afgelopen nacht loop ik volledig leeg. Dat had ik niet meer verwacht, het zij zo. Ik ontbijt met mate. Vandaag gaat het goed met mijn darmen. Om acht uur rijden we weg. Eigenlijk jammer om Şaliurfa nu alweer te verlaten, ondanks de hitte (gisteren was het overigens 48°), er is nog zoveel dat we niet hebben kunnen zien. Met name had ik willen kijken of er nog iets rest van het kortdurende Graafschap van Edessa, een staatje gesticht door de ridders van de eerste kruistocht. Maar we moeten op tijd in Marmaris terug zijn.   Buiten de stad komen we op een uiterst moderne, tweemaal driebaans snelweg (foto hiernaast), compleet met rustplaatsen, wegrestaurants en tolpoorten. Daar halen we gemakkelijk gemiddelden van 100 – 110 kilometer per uur. De blik gaat op oneindig. Opnieuw raak ik onder de indruk van de giga-schaal van het ZuidOost Anatolië Project. Overal is landbouw en veel hellingen en velden zijn groen, daar waar eerst niets groeide. Om kwart voor tien passeren we noordelijk langs de miljoenenstad Gaziantep. Vanaf daar zakken we geleidelijk ongeveer duizend meter naar de kustvlakte rond de stad Adana. De snelweg gaat maar door en de moyenne blijft hoog. Boven ons zweven af en toe grote witte adelaars boven de wegbermen en de velden. De uiteinden van hun vleugels zijn zwart gevorkt. Ook passeren we een veld met wel twintig foeragerende ooievaars.   Veel eerder dan gedacht arriveren we in de nieuwerwetse havenstad Mersin, slechts een halve eeuw geleden gebouwd om het gebied rond Adana een haven te geven. De grote bloei kwam in 1991 tijdens de Eerste Golfoorlog van pappa George Bush, toen de stad fungeerde als overslaghaven voor alle materieel dat naar Irak moest. Daarna is de bedrijvigheid in de haven weer wat ingezakt maar als we langs de boulevard rijden om die haven eens te bekijken, zien we toch grote terreinen vol met containers. Herinner je dat we aanvankelijk het plan hadden om onze boten hier weg te leggen en de tocht door het binnenland vanuit Mersin te maken. Dat was inderdaad niet zo gemakkelijk gelukt. Aan de zuidwestrand van de stad is men weliswaar druk bezig een grote marina te vestigen en er wordt druk gebouwd aan voorzieningen. Een groot project dat voorlopig nog niet af is en er ligt geen enkel jacht aan de steigers. In de westhoek van de stadhaven ligt een klein haventje voor vissers, retaurantboten en plezierjachten, maar het ziet er niet echt safe uit.   We vinden een hotel in de binnenstad, niet ver van de boulevard. Een overigens erg lange en grappige boulevard, omdat de gazons onder de talrijke schaduw biedende bomen vol staan met beelden en objecten – waaronder een Zaanse molen – die kunstenaars hebben gemaakt. Vele zijn tamelijk kitscherig, maar het is toch een levendig geheel. De hele stad is trouwens levendig. We zien een aantal toeristenbussen uit buurland Syrië voor de duurdere hotels staan. Ons hotel dus, Hotel Gökhan, is niet duur, beschamend goedkoop zelfs (50 Tl per kamer met ontbijt), en biedt toch schone kamers met redelijk sanitair en airco. Hier aan zee is de warmte minder dan in Şanliurfa maar wel vochtiger. Morgen verder naar het westen. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 05 Aug 2010 10:11:32 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1966] Vrijdag 30-07-2010 Gisteravond belt Derrick zijn moeder: Oma Steers, de moeder van Ans, is vandaag vanuit haar verzorgingshuis in het achterliggende, Gorcumse Beatrixziekenhuis opgenomen. Schrik! Wat is er precies aan de hand? We weten dat het de laatste weken niet denderend met haar ging. Ze had veel last van de langdurige warme periode. Het is niet direct acuut, we besluiten de berichten van morgen af te wachten. In de loop van vandaag blijkt dat ze is opgenomen met een beeld van verwardheid en algemene malaise, veroorzaakt door een verstoring in de electrolytenbalans in het bloed. Dat komt door een combinatie van langdurige warmtestress, te weinig eten en drinken, te kwistig gebruik van diuretica (plaspillen) en laxantia en het feit dat wij ver weg zijn en Ans´ broer Cees met zijn gezin voor drie weken op vakantie naar New York is vertrokken. We herademen. Het is typisch een verschijnsel van hoogbejaarde mensen tijdens de zomervakantie. In het ziekenhuis zal ze waarschijnlijk snel opknappen. Maar dan? Enfin, over tien dagen zijn we terug In Holland om dat vraagstuk onder ogen te zien.   Vandaag bezoeken we het oude Harran, ongeveer 45 kilometer ten zuiden van Şanliurfa en een kilometer of 18 van de Syrische grens. Een van de oudst bewoonde plaatsen op aarde en tevens een plaats met een betekenis die tot oudtestamentische tijden teruggaat en trouwens nog veel verder. Zijn we dan helemaal van onze indigestie verlost? Hm. In de loop van de ochtend krijgt Ans opnieuw buikkrampen met toebehoren. Ze moet zich kokhalzend redden op uiterst primitieve toiletten, in de middag gaat het beter. Ik heb goddank geen last meer. We rijden naar het zuiden op de weg naar Akçakale aan de Syrische grens. Vol verbazing constateren we dat de er nauwelijk iets meer over is van de woestijn, die hier tot voor vijftien jaar lag en die zich over de Syrische grens voortzet. De Turken hebben letterlijk de woestijn tot bloeien gebracht. Een deel van het gebied ten oosten van Harran dat nog niet bevloeid wordt en nog steeds woestijn is Kaart van de te irrigeren woestijngebieden. De linker cirkel is de regio rond Harran  Katoenaanplant in de regio Harran, eerst was dit woestijn Dat komt door het gigantische ZuidOost Anatolië Project, waarvan het uitgestrekte Atatürk Stuwmeer (dat we eerder deze reis overstaken) een belangrijk onderdeel is. Het idealistische doel van het project is de onbalans in welvaart tussen het westen en het oosten van het land recht te trekken, door water (irrigatie), infrastructuur (o.m. 8 nieuwe vliegvelden), energie (o.m. 17 waterkrachtcentrales), industrie en werkgelegenheid voor 3,5 miljoen mensen naar het dorre en straatarme oosten te brengen. Het geirrigeerde landbouwgebied in Turkije zal erdoor verdubbelen. Het water van het stuwmeer wordt door enorme tunnels en kanalen naar ondermeer het land rond Harran geleid (foto hier) Hier zien we een duidelijk en overtuigend resultaat van al die investeringen. Het hele gebied is vol grote velden met katoen, maïs en granen. Zijn er ook minpunten? Bij een project van deze omvang is dat onvermijdelijk. In de eerste plaats is er het risico van aanslagen door bijvoorbeeld naburige Koerdische terroristen. De Atatürk dam hoort daardoor tot de meest beveiligde dammen ter wereld. Als de dam zou worden opgeblazen is de ramp onafzienbaar. In de tweede plaat leidt het project tot conflicten met de buurlanden Syrië en Irak omdat er meer dan 85% van de waterafvoer in de rivieren Euphraat en Tigris voor wordt gebruikt. Dat laat de stroomafwaardse staten letterlijk "met een druppelstroompje" zitten. Ten derde is er mogelijk een effect op het klimaat in de regio. Een waterverplaatsing van die omvang door intensieve irrigatie in een voorheen droog gebied kan gevolgen hebben. De ingenieurs verwachten dat de toenemende verdamping leidt tot meer wolkenvorming en tot meer regen; aldus hopen ze een deel van het teloorgegane water terug te winnen. Maar of dat op termijn zo uitwerkt (of heel anders) is niet zeker. Toch heb ik bewondering voor de visie die eruit spreekt en die je misschien moet vergelijken met het latere en nog veel grotere 3-klovenproject in de Chinese Yang-Tse -Kiang (dat ook zo zijn bezwaren kent) De mensheid verandert voortdurend zijn wereld - nee beter, het leven verandert voortdurend zijn wereld (en omgekeerd), ten goede en ten kwade. Ten opzichte van wat? Weet ik niet. Het kan niet anders. En waarom katoen? Ik dacht dat je daar vandaag de dag nauwelijks een cent voor krijgt op de wereldmarkt. Uitzoeken.   Het eerste dat je van Harran ziet is een lange, leemkleurige stadswal, over lange afstanden in elkaar gezakt en verkruimeld. De stadsmuren waren ooit 4 kilometer lang. Ze werden onderbroken door liefst 187 torens en vier stadspoorten. Nu rest alleen nog de zuidelijke poort, de Aleppo Poort. We rijden de stoffige straatjes in. Overal de typische bijenkorfwoningen. Het model dateert van ver voor onze jaartelling. Misschien heeft aartsvader Abraham met zijn gezin in dergelijke bouwsels gewoond, maar hij was niet zo honkvast; waarschijnlijk woonde hij in tenten. De woningen zijn geheel opgetrokken uit stenen en leem, hout was kennelijk al schaars in die tijd (in een land dat ooit dicht bebost was!) Ze zijn onderdeel van grotere woningen, zo lijkt het (foto hier) In een portacabin is een ticketoffice, de kaartjes kosten 5 Tl per persoon plus drie lire voor de auto. We rijden door het onwezenlijke dorpse tafereel. Alles is bruingrijs, de zandige aarde, de lemen muren, de omheinde plaatsjes, de gezichten van de mensen, de voeten van de kinderen die met hun brutale ogen steeds dezelfde conversatie op ons beproeven: "Hello!" en "Where are you from?" Meer Engels kennen ze niet. Het doet allemaal ongelooflijk Bijbels aan, ik kan het niet helpen. Toch moet je je ook bedenken dat hier, in de hoogtijdagen van de stad Harran/Edessa wel 200.000 mensen kunnen hebben gewoond. De stad werd in 331 vChr. ingenomen door Alexander de Grote, die het naar een stadje in zijn eigen Macedonië Edessa doopte. Ik wil hier niet de rijke en ingewikkelde geschiedenis van de  stad navertellen. Slechts een enkel punt. In 217 AD werd hier de Romeinse keizer Caracalla vermoord door zijn lijfwacht. Caracalla was een chagrijnige en gemene vent die zijn eigen broer doodde om keizer te kunnen worden. We kwamen hem een tijdje geleden tegen toen we  de Romeinse brug bij Mount Nemrut bezochten. in de tweede plaats werd de stad in 1104 AD ingenomen door het leger van de Eerste Kruistocht en zo ontstond het christelijke Graafschap van Edessa, dat het niet lang redde (zie ook het kaartje helemaal bovenaan dit Logboek)   We worden naar een plek gedirigeerd waar men 150 of 200 jaar geleden - aldus een bordje - een bijenkorfwoning heeft nagebouwd en volledig ingericht zoals het vroeger was (foto hier) Oh, kwamen er toen al toeristen? Er is ook een bruidskamer ingericht met een traditioneel bruidsbed (foto hier) De bruidsjurk hangt ernaast. En verder is er een theetuin. Daar doen we een gids op, een tengere jongen die ons voor 40 TL een aantal uren zal rondleiden (Later gaat hij het grootste deel van de dag mee) Hij heet Jamal en is student Toerisme aan de Universiteit van Şanliurfa) Hij is van Irakese afkomst, vertelt hij, zijn over-over-overgrootvader kwam 200 jaar geleden van het Irakese Faludja hierheen. Dat geldt voor veel mensen in deze streek, velen kwamen uit het tegenwoordige Irak en Syrië, toen nog allemaal onderdeel van het Ottomaanse Rijk, en vandaar dat het grootste deel van de mensen hier Arabisch spreekt.   Jamal leidt ons door de aardkleurige ruïnestad. Hier is nog weinig aan opgravingen gedaan. Wel zijn er resten blootgelegd van een complex waar de Ulu moskee stond uit de 8e eeuw. Dat moet een van de eerste moskeeën in dit gebied zijn geweest zijn. Er rest ondermeer een ongebruikelijke, want vierkante minaret van. Het complex bevatte ook de eerste Islamitische universtiteit in de wereld, maar niemand weet precies waar die stond (foto hier) Dan bezoeken we het kasteel, dat uit 1059 zou dateren, maar gebouwd was op resten van eerdere burchten, de oudste mogelijk uit de tijd van de Hittieten. De anderen gaan het kasteel binnen, maar Ans hurkt met buikkrampen in de schaduw van de hoge muren. Ik blijf bij haar en gelukkig gaat het na een tijdje over. Daarna stapt Jamal bij ons in het busje en voert ons over slechte weggetjes 25 kilometer naar het oosten, naar Bazda Mağaraları, een zeer merkwaardige plaats. Via een zijweggetje komen we een grote grot, waar we inlopen. De wanden, plafonds en pilaren zijn veelal vlak uitgehakt of gezaagd. De grot heeft grote zalen met vele vertakkingen (foto hier) Volgens onze gids Jamal was dit de tempel voor de Soemerische maangod Sin. Als dat waar is zou deze tempel bijna 5000 jaar oud zijn. We dwalen door de zalen, soms omringd door lokale kinderen die hun gebruikelijk repertoire afdraaien ("hello", "where are you from?" en "money, money!") Nergens is een afbeelding van de god te zien en ik betwijfel het verhaal van Jamal eerlijk gezegd. Het lijkt hier meer op een mergelgroeve, zoals we die zelf in Zuid-Limburg hebben. Mogelijk uit de Romeinse tijd. Later kan ik op Internet niks duidelijks over deze plaats vinden.   De volgende lokatie, een tiental kilometers verder naar het oosten, is Han-El Ba´rur, de ruïne van een caravanserai uit 1129, gebouwd door de Seltjukse Sultan El-Hadj Husameddin Ali b. Isa (foto hier) Dat zegt een bordje op de gerestaureerde toegangspoort. Maar ik kan die sultan niet vinden op Wikipedia. Ans lijdt aan haar darmontsteking op een vieze latrine achter het complex. Dan rijden we nog eens 20 kilometer door het doodse, gloeiende landschap in noordelijke richting naar de resten van de stad Şuayb, hetgeen - als ik het goed bergijp - binnen de Islam de naam is van de profeet die in het Oude Testament Jetro heet. Hij zou de schoonvader van Mozes geweest zijn, volgens anderen diens zwager. De lokatie is verbluffend mooi: een grote ruïnestad in temidden van de dorre woestijnheuvels, halfingestorte muren en bogen en kelders die ooit het centrum van een levende stad waren, wat huisjes in de stomende zon ernaast, waar nog mensen wonen. Een trap leidt naar wat volgens gids Jamal de onderaardse moskee van de profeet Jetro was. Daar is een met tapijten belegde ruimte. In een wand is een soort opvangbekken. In de twee maanden per jaar dat hier regen valt, komen moslims hier om wat van de doorsiepelende waterdruppels op te vangen en er hun handen mee te reinigen. Over Jetro vertelt Jamal een merkwaardig verhaal. De profeet zou van God de opdracht hebben gekregen voor een kinderoffer. Op een naastgelegen heuvel doodde hij zeven kinderen. We lopen de heuvel op en verdraaid, ik tel er zeven graftombes (kijk hier voor 4 foto´s) Waarheid of verdichting? Ik heb nooit van dat verhaal gehoord. Het doet denken aan dat van aartsvader Jacob, die zijn zoon Izaäk moest doden. Jamal brengt ons naar een van de eenvoudige huisjes onder de heuvel. Hij smoest wat een we moeten binnen op een kleed op de grond zitten. Op een kleedje ligt een kind te slapen. Andere kinderen kijken soms om het hoekje van de deur naar het vreemde bezoek. Een aardige, gesluierde vrouw met licht misvormde ledematen schenkt ons Turkse thee (foto hier) Zij is de derde vrouw van een rijke man en moet op diens kinderen passen. Het burgerlijk recht in Turkije is op westerse leest geschoeid en bigamie is verboden, maar in uithoeken als deze komt veelwijverij dus nog gewoon voor.    Verder gaat het weer, opnieuw zo´n 15 kilometer naarhet noorden door de zinderende woestijnheuvels. Zonder airco in het busjes hadden we dit vast niet volgehouden. De volgende lokatie is opnieuw verbluffend. Het is een armoedig dorp met de naam Soğmatar naast een hoge heuvel van een vrijwel volledig verkruimeld kasteel en een hoge, kale rots. We parkeren ons busje in de schaduw onder wat bomen. Om die rots gaat het, beduidt Jamal. We klauteren   De Soemerische maangod Sin Soğmatar. Relëfs van de Maangod Sin (links) en diens zoon Utu, de Zon De Soemerische zonnegod Utu   omhoog. Halverwege de top is een ingang naar een grot uitgehakt, maar er is slechts één kamer zonder bijzonderheden. We klimmen verder en dan staan we opeens, vlak onder de top, verbluft voor twee rotsreliëfs (zie de foto´s hierboven en nog eentje hier) De linker stelt de Soemerische Maangod Sin voor, de rechter is zijn zoon Utu, de zon. Van deze godenwereld weet ik niets af. De zonnegod heeft een stralenkrans om zijn hoofd en in beide handen lijkt hij voorwerpen te dragen, in de linkerhand iets als een neerhangend kromzwaard, rechts kan ik niet onderscheiden. De maangod heeft geen andere tekenen. Gelaatstrekken kun je nauwelijks onderscheiden. Is dat zo bedoeld of is het erosie? We lopen naar de bovenkant, een rondlopend rotsplateau, haast alsof je boven op een enorme schedel staat. Hier vinden we inscripties in het Soemerisch, aldus Jamal (foto hier), nauwelijks leesbaar. De reliëfs en de inscripties zijn naar schatting 4500 jaar oud. Over honderd jaar zullen de inscripties volledig zijn uitgewist, denk ik. De reliëfs gaan misschien nog een millennium langer mee. Op de top van de schedelrots (zal ik hem maar noemen) kijken we ver rond in de omtrek. Op een viertal hoge rotstoppen in de omtrek zien we resten van bouwsels. Dat zijn heiligdommen voor de andere kinderen van de maangod, zegt Jamal, zoals Inanna (Venus) en andere planeten. In de harde bodem van de rots is een holte gemaakt met een goot, die exact in westelijke richting wijst, waar de zon ondergaat. Een offerkom met goot, lijkt het (foto hier) Alles heeft zonder twijfel een wezenlijke, astronomische oriëntatie, dunkt me, maar er is geen tijd om het verder uit te zoeken. We lopen terug naar de rand van de rotstop, waar je het verkommerde, verkruimelde kasteel kunt zien (foto hier) Daar is nooit meer iets van te maken. Onze tengere gids jamal komt naast me lopen. Van een van de anderen heeft hij gehoord dat ik dokter was. Hij toont zijn magere, pezige armen. Is het mogelijk om die dikker en gespierder te maken? Tja, excercises, zeg ik, maar let op, de meisjes houden van tengere jongens - meer dan van opzienbarende spierbundels. hij lacht.   Beneden bij de armetierige huisjes smoest Jamal wat met een oudere vrouw. Ze zal een traditionele lunch voor ons bereiden in haar eenkamerwoninkje: salade, ayran (karnemelk), platte broden, koud water en thee. Onderwijl brengt Jamal Jaap en mij (de anderen hebben geen zin meer) naar een merkwaardige grot tussen de huisjes, de Pagnon Cave geheten. Vol verbazing staren we naar een hele rij reliëfs van de hele Soemerische godenwereld. De reliëfs zijn grof, er niets aan details te herkennen. Was dat altijd zo? Jamal beweert dat 50 jaar gelden, toen het toerisme opkwam, mensen er stukjes vanaf hakten. Hm. In elk geval is het een even merkwaardig als deprimerend gezicht (drie foto´s hier) We keren terug naar het huisje en genieten van de eenvoudige lunch. Ans koestert op haar schoot een aanvallig kindje van vier maanden (drie foto´s hier) Dan is het tijd om terug te keren. Na een kilometer of twintig komen we weer in het groene, geirrigeerde en vruchtbare landbouwgebied rond Şanliurfa. Om vier uur zijn we in het hotel, moe maar vol van indrukken. Jamal keert per dolmuş terug naar Harran. ´s Avonds wil ik het verslag maken, maar dat gaat niet. Op het bewerkingsscherm van de website zie ik dat mijn ruimte op de server van Maakum 0 MB is. Hè? Nu houd ik het niet elke dag bij, maar voor mijn gevoel moet ik nog minstens 40 MB hebben. Zoiets gebeurt uiteraard precies op vrijdagavond, als het weekend ingaat. Ik stuur een mail aan Maakum, maar vooralsnog kan ik niets. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 05 Aug 2010 10:06:10 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1975] Dinsdag 03-08-2010 Vandaag 164 kilometer afgelegd. Het totaal voor de hele reis komt daarmee op 4422 kilometer.   Vandaag leggen we de laatste paar honderd kilometers af vanaf Fethiye naar onze tijdelijke thuishaven Marmaris Yacht Marine. Weinig spectaculair, maar wel door een mooi landschap met veel pijnbomenbossen. Even na het middaguur arriveren we bij de toegangspoort. Het voelt als thuiskomen. We zijn allemaal razend benieuwd hoe de bootjes erbij liggen. Onderweg naar de B-steiger passeren we de Mermaid, die op de wal ligt voor reparatiewerk. Josje & Gerard kijken blij verrast op. Gedurende de tijd dat hun schip on the hard ligt logeren ze aan de overkant in het Pupa Yat Hotel, waar we een paar keer ankerden. Lord Byron is in zijn kooi op hun kamer daar, maar het gaat heel goed met His Lordship, verzekeren ze ons. Zijn logeerpartij doet hem kennelijk goed, want hij verloor nog slechts één veer en hij zingt er dagelijks duchtig op los. Kan een kanarie zijn ruiperiode min of meer overslaan? Wie weet. Morgen komt hij terug.   Ons scheepje ligt er prima bij en dat geldt ook voor de andere twee boten. Geen vreemde zaken en gteen kakkaerlakken. In een uur hebben we de bagage uitgepakt en opgeruimd en alles weer aan de gang (afsluiters, toiletten, walstroom, water, wasmachine, windscoop, e.d.) Een van de solar light tuinkabouters uit Malta heeft zijn lampje verloren, maar ik heb er wat in reserve. Een nieuwe is er zo opgeschroefd. Het is warm in Marmaris, maar sedert de 48° Celsius van Sanliurfa is 38° haast koel. De schone was klappert vrolijk aan de genuaschoten die als waslijnen dienen (foto hierbij)   ´s Middag boodschappen in de havensupermarkt. Niet teveel kopen, we moeten immers over een week naar Holland. Ans heeft nog steeds last met haar darmen. We vinden in ons geneesmiddelenkastje een breedspectrumantibioticum waar ze niet overgevoelig voor is. Met mij gaat het goed. Ernst Steinmeier van het blad Zeilen belt op met de mededeling dat mijn artikel over de Donau-delta (waar we vorig jaar augustus waren) in het septembernummer zal verschijnen. De ingekorte versie zal hij nog mailen. Ook mijn stuk over de Bosporus willen ze plaatsen, wanneer is nog niet bekend. De komende dagen zal ik de achterstand op de website zien in te lopen. Het is heerlijk om weer aan boord te zijn. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 05 Aug 2010 08:53:34 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1963] Donderdag 29-07-2010 Gisteren was ik te optmistisch over mijn indigestie. Overdag leek er niets meer aan de hand. Maar ´s avonds bij het diner in het hotel voelde ik me geleidelijk aan doodmoe worden. Voor de ramen van de eetzaal ligt het hotelzwembad. Het was afgehuurd door een grote Turkse familie om de besnijdenis van een dik jongetje te vieren. Het joch droeg een wit pakje en een pet met een veer erop. Men stopte hem tijdens de avond steeds meer bankbiljetten toe. Grappig om te zien hoe divers zo´n familie kan zijn. Een combo speelde opzwepende Turkse dansmuziek. De meeste vrouwen met hoofddoekjes bleven met hun echtgenoten zitten terwijl een aantal mooie, sexy geklede meiden met blote armen en loshangend haar uitbundig met elkaar of met de eigen echtgenoten dansten. Geert mocht foto´s maken maar ik had er de puf niet voor. Zoals ik zei: gaandeweg voelde ik me doodmoe worden. We zijn vroeg naar bed gegaan maar ik maakte toch maar een foto van het feest vanuit het raam van onze kamer op de tweede verdieping (foto hiernaast) waar het gesignaleerde verschil in feestgedrag goed kunt zien.   ´s Nachts heb ik hevige krampen maar overigens geen koorts. Frequent moet ik naar het toilet rennen. Vanmorgen is het niet beter maar ik sleep me toch naar de ontbijtzaal om voorzichtig wat te eten. Ans heeft ook last van krampen en Jaap is zo ziek dat hij helemaal niet aan de ontbijttafel verschijnt. Diana is ook niet helemaal fit en Geert & Ine hebben wonderbaarlijk nergens last van. Komt door het feit dat ze roken, beweren ze met grote stelligheid. We besluiten het voorgenomen bezoek aan Harran, de stad van aartsvader Abraham bij de Syrische grens, naar morgen uit te stellen. Het is om negen uur in de ochtend al loeiwarm; gisteren was het 41° Şanliurfa is in de zomer een van de heetste plekken in Turkije. Ans en Diana doen wat boodschappen. Ans koopt nieuwe onderbroeken voor me. Nu het hotelzwembad geheel verlaten is, gaan ze daarna zwemmen (foto hier, ook uit ons hotelraam) en ik verdiep me verder in het laatste nieuws over het Koerdische probleem op de nieuwswebsite Kurd Net, waar berichten van internationale persbureaus op staan. Die site wordt overigens niet geblokkeerd door de Turkse overheid.     Koerdische guerillastrijders Er blijkt toch meer aan de hand te zijn geweest dan we dachten, bijvoorbeeld in het stadje Doğubayazit, waar we twee nachten verbleven en van waaruit we (de voet van) de berg Ararat bezochten. De opstootjes die we in de nacht van 24/25 juli zagen, komen er overigens niet in voor. Maar op 21 juli blijken Koerdische guerillastrijders vlakbij de stad een gaspijplijn te hebben opgeblazen, die van Iran naar Turkije leidt. En op de 25e juli, toen we er nog waren, werd er een legervoertuig opgeblazen door een bermbom. Vier Turkse soldaten raakten Foto van de brand na het opblazen van de gaspijplijn bij Doğubayazit gewond. Waarom heb ik niet eerder naar die site gekeken? Wel aan gedacht maar domweg niet de tijd genomen. Er viel teveel te zien en te beleven. Overigens vind ik de eisen van de PKK, de Koerdische Arbeiders Partij, tamelijk gematigd. men eist geen nationale souvereiniteit maar een vergaande mate van autonomie op cultureel en politiek gebied, die me niet onredelijk voorkomt. Dat hebben de Friezen in Nederland in feite ook, het recht op de Friese taal, onderwijs en een eigen pers. Maar wat dreigt: als de Turken niet (opnieuw) meegeven, dan krijgen de militanten de overhand en dan eist de partij wél onafhankelijkheid. Maar ik begrijp de Turken ook wel. De Koerden in Noord-Irak hebben de facto een veel verdergaande autonomie verworven dan de Turkse Koerden verlangen. Noord-Irak is een olierijk gebied en de olie-inkomsten worden achtergehouden door de Irakese Koerden, die ze opeisen. Bovendien eisen ze de multi-ethnische oliestad Kirkuk op. Ze noemen die stad "het Jeruzalem van Koerdistan" Oost-Turkije heeft ook gas en olie en de miltante Turkse Koerden eisen de multi-ethnische stad Diyarbakir op. Enzovoorts. Een aaneenschakeling van nauwelijks oplosbare problemen in een gebied waar al eeuwen- zo niet millennia lang de macht van het zwaard de boventoon heeft gevoerd. Je begrijpt dat de rest van de wereld zich er liever ver van houdt.   De rest van de dag liggen we uitgeteld op onze hotelkamer. Om vier uur krijgen we toch honger en maken een voedseltocht door de binnenstad. Het is bar warm: 46° Celsius. Kom je het hotel uit, dan loop je tegen een muur van warmte op. Alsof er een warme föhn in je gezicht blaast, zegt Ans. We keren terug met een paar sesambroodjes en wat bananen. Geert & Ine zijn vanmorgen naar de oude stad geweest. Erg mooi, vertellen ze, de oude moskeeën, de vijvers met heilige karpers, de prachtige theetuinen en het oude kasteel uit de Helleense tijd op de heuvel van Damlacik. Helaas , het gaat allemaal aan onze neus voorbij. Geert maakte een mooie foto van typische tegenstellingen in de oude stad (foto hier) We hopen dat we morgen fit genoeg zijn om naar het oude Harran te gaan. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Fri, 30 Jul 2010 19:05:28 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1958] Woensdag 28-07-2010 Vandaag 435 kilometers afgelegd. Dat brengt het totaal aantal kilometers vanaf Marmaris op 3084.   Het tochtje naar Mount Nemrut 2 gaat gistermiddag niet door. De meerderheid van ons gezelschap lijdt in meerdere of mindere mate aan indigestie. Geen details. Alleen Ine lijkt er geen last van te hebben. Jaap voelt zich zelfs niet in staat aan het diner te verschijnen en ik neem alleen wat droge witte rijst, brood en water. Je moet je darmen bezig houden, heb ik altijd geleerd, ook al is het met weinig. Zo´n indigestie, die door van alles en nog wat veroorzaakt kan zijn, is meestal met 24 uur weer over. ´s Avonds liggen Ans en ik met koorts in bed. Het is smoorheet op onze kamer, het hotel heeft geen airconditioning.   Vandaag gaat het alweer een stuk beter. We zijn nog wel voorzichtig aan de ontbijttafel. Om 7.40 uur rijden we weg naar het zuidwesten, voor het eerst weer eens door een groen gebergte, in de richting van de grote stad Diyarbakir. Dan volgt een eindeloos landschap van golvende korenvelden, zover het zicht strekt. Daar zijn we al tegen het middaguur, eerder dan we dachten. De noordelijke rondweg voert ons door uitgestrekte naargeestige buitenwijken, waar men enorme flatcomplexen dicht naast elkaaar bouwt. Er lijkt geen eind aan te komen. Een infrastructuur van wegen is nog nauwelijks voorhanden, de flats lijken gewoon in de steppe te staan (foto hierboven) Turkije heeft geen vergrijzingsprobleem, integendeel, er zijn heel veel jonge mensen die gehuisvest moeten worden.   Na Diyarbakir hetzelfde landschap van eindeloze graanvelden. De oogst is binnen en hier en daar is men bezig de stoppelvelden af te branden. Ik neem aan dat er dit jaar nog een tweede oogst komt. In het stadje Siverek, waar we ook op de heenweg door kwamen, rijden we de rechtse lus van onze grote 8-figuur door Turkije dicht. Toen reden we verder naar het noorden, nu slaan we de zuidelijke richting in naar de oeroude stad Urfa, die nog niet zo lang Şanliurfa heet. De Lonely Planetgids geeft daar als reden voor dat de inwoners zich jaloers voelden toen in 1972 de nabij stad Antep officieel Gaziantep ( = Heroisch Antep) mocht heten. Daarom kregen zij van de regering in 1984 de officiële naam Şanliurfa ( = Glorieus Urfa) Het is te kinderachtig om waar te zijn maar ook Wikipedia vermeldt het verhaal.   Urfa (ik blijf het maar zo noemen) ligt ongeveer 50 kilometer van de grens met buurland Syrië op een eindeloze landbouwvlakte onder een weide, strakblauwe hemel. In de zomer is het hier erg heet en droog, in de winter is het klimaat mild. Daarom willen we ditmaal absoluut een hotel met airconditioning. Dat wordt Hotel Harran aan de Atatürk Boulevard nr. 69. Uit het raam van onze kamer kijken we uit op het hotelzwembad. Er zijn alleen mannen, jongens en jonge meisjes in het bad. Volwassen vrouwen, naar ik aanneem Turks, zitten in hun sluiers gehuld langs de kant naar hun kroost te kijken. Ze zullen toch ook wel zin hebben in een verfrissende duik, denk je, maar ze doen het niet.   In één oogopslag is het duidelijk dat we hier in een heel andere wereld zijn dan in het wilde oosten van Turkije. Meer ontwikkeld en welvarender, hoewel beslist niet levendiger dan daar. We blijven hier drie nachten om aan aantal bijzondere lokaties in de stad en de omgeving te bezoeken. Daarna zullen we de terugreis naar Marmaris aanvaarden.   Geert meldt een bericht in het Reformatorisch Dagblad met de tiel "Ark van Noach zou nu echt gevonden zijn" Het is al een paar maanden oud en gaat over een "vondst" op 4000 meter hoogte op de Ararat waar een team evangelische onderzoekers uit China van een instelling die Noah’s Ark Ministries International (???) heet. Drie meter onder sneeuw en ijs vonden ze ruimtes die leken op stallen. Radio-koolstof datering zou hebben uitgewezen dat het gevonden hout 4800 jaar oud is. Ik vind het maar een raar verhaal. Er is alleen een persbericht en er werd geen wetenschappelijke publikatie aangekondigd, zoals gebruikelijk is. De leeftijd van het gevonden hout - als de datering tenminste correct is uitgevoerd - wijst op de periode van de Bronstijd. Er is geen enkele aanwijzing dat er 7000 jaar geleden een zondvoed is geweest ter hoogte van 4000 meter boven zeeniveau. Ik kan me niet voorstellen dat zoiets geen duidelijke geologische sporen zou hebben achtergelaten en ik vraag me zelfs af of de aarde überhaupt genoeg water bevat om zo´n enorme zeespiegelstijging mogelijk te maken. Het is nu eind juli en we hebben niets meer van de Chinese Ministries gehoord. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 29 Jul 2010 15:26:24 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1957] Dinsdag 27-07-2010 Vandaag 279 kilometers afgelegd, dat is 2694 kilometers vanaf Marmaris.   Gisteravond gaan we met Geert & Ine vlakbij het hotel in een kebabzaakje eten. Ans is beroerd, ze heeft net als Jaap en Diana darmkrampen. Daarom eet ze voorzichtig wat brood en slade, wij kiezen voor hart. Voor wat? Voor hart. Niet in de vorm van een blik kattenvoer, maar heel smakelijk met rijst en een pittige saus. We zijn moe en gaan vroeg naar bed. Mijn oudste zoon Rommert belt nog. Hij vertelt dat hij na ettelijke darmontstekingen een vervelende scopie van de dikke darm heeft ondergaan, maar dat de uitslag goed was. Geen afwijkingen. Om 11 uur schrikken we wakker, iemand klopt op de kamerdeur. "Passaport", horen we zeggen. Ans doet de deur op een kier open - de veiligheidsketting zit erop - en ziet een onbekende jongen staan. "Passaport", herhaalt hij. Daar voelen we natuurlijk niks voor, je geeft je paspoort niet aan een onbekende. Zonder paspoort met daarin het onontbeerlijke visum voor Turkije ben je zwaar in de aap gelogeerd. "Tomorrow", zegt Ans, de jongen antwoordt "Okay" Daarna klopt hij bij de anderen op de deur. Kennelijk spreekt hij geen Engels want hij komt ook weer bij ons langs. Ik roep in het Engels door de deur dat hij op moet donderen en dat doet hij gelukkig ook. De volgende dag kwam de oplossing: de jongen bleek de nachtwacht van het hotel. Ze hadden verzuimd onze paspoorten in te nemen en iedere avond komt de politie die contrôleren. Niets aan de hand dus. Toch is het vreemd dat ze bij onze eerste overnachting geen problemen kregen. Of kwam de politie toen toevallig niet langs?   Vanochtend zijn we blij het hotel te kunnen verlaten. Het was toch wel heel erg smerig. De kamers zijn in jaren niet schoongemaakt en de lakens waren beslapen, zo is onze verdenking. Er was meestal geen warm water. Nu houd ik er niet van om in een reisverhaal alsmaar te kankeren op de hotels die je tegenkomt als je buiten de gangbare toeristengebieden komt. Dat hoort er immers bij en deze mensen hebben, zo vrees ik, gewoon niet eens het geld om het hotel te onderhouden. Ik geef het aardige jochie Mehmet (ik schat hem op 12 jaar) die iedere ochtend met verontschuldigende ogen ons karig ontbijt neerzet en onze koffer sjouwt, een paar lires fooi en bedank de baas. Voor de deur laden we de bus in. Een gerimpeld vrouwtje in traditionele kledij staat naar ons te kijken (foto hier) Juist als we in het busje zitten, rukt ze de schuifdeur open en steekt een vurig betoog af in het Turks. Geen idee wat ze bedoelt, ze houdt haar hand niet op en lijkt dus geen bedelares. Misschien vindt ze ons verderfelijke kapitalisten. Ik kijk haar luisterend aan en glimlach. Ineens ontdooit haar gezicht en schiet er ook iets als een lach over haar gezicht. Ze stapt op de stoep terug en rustig sluit ik de deur. We rijden weg. Ze zwaait niet.   We nemen de zuidelijke weg naar het Meer van Van. Die leidt dicht langs de Iraanse grens. Op de lage, kale bergen staan aan beide kanten uitzichtorentjes. Ook hier veel legerplaatsen. In het nieuws op de website van de NRC las ik dat de VS en Europa een zwaardere boycot tegen Iran hebben ingesteld vanwege de verdenking op uraniumverrijking voor de eerste kernbom van het land. Ik weet niet of Turkije aan die boycot zal meedoen, maar gezien het lucratieve, zware grensverkeer dat we hier waarnemen betwijfel ik het. We rijden door zeer uitgestrekte, kale velden van basaltlava. Ze zijn weinig begroeid, het doet wat aan IJsland denken, waar je ook uren door dergelijke maanlandschappen rijdt. Mogelijk is het afkomstig van de Ararat. Dat is immers ook een vulkaan. Het is niet bekend wanneer de laatste uitbarsting was, maar tijdens aan aardbeving in 1840 scheurde er een stuk van de noordelijke helling af. Een dorp, een klooster en een kapel werden bedolven. Sommige deskundigen beweren dat er toen ook sprake van een eruptie was.   De weg buigt van de Iraanse grens af. Onderweg is een road block van militairen (een heimelijke foto bovenaan dit verslag) We naderen het omzichtig, zoals onze Lonely Planetguide adviseert. Bij twijfel stilstaan, zegt de gids. Maar de soldaten wuiven ons door. Op een of andere manier zien ze dat we toeristen zijn, hoe weet ik niet, ons busje heeft een Turks kenteken. Ik zei het al eerder: een Koerdische toerist moet zich uitdossen als toerist en men laat hem overal passeren. We pauzeren bij de Muradiye Sjelesi, een waterval aan de linkerkant van de weg (foto hier) Aardig maar niet bijzonder. Je moet een nogal wrak uitziende voetgangershangbrug oversteken. Vooral niet in de pas lopen!  Een uurtje later doemt voor ons de grote kalme spiegel van het Meer van Van op, strak azuurblauw en een lust voor het oog in dit boomloze landschap (foto hier) Het is Turkijes grootste meer - het IJsselmeer kan er qua opperlak gemakkelijk drie keer in - en een van de grotere endorheïsche meren in de wereld (meren zonder afvoer) De enige outlet is verdamping. Daardoor is het water tamelijk zout en alkalisch. Je schijnt er je was in te kunnen doen zonder zeep. Natuurlijk probeert men het toerisme naar het meer te bevorderen door een verhaal over een monster te verzinnen, net als bij Loch Ness, waar we in 2003 met de boot door voeren ("Nessie") Het monster heet hier Canavar Salam ofwel - ik verzin het niet! - "Monster Salami" of kortweg "Vannie" De voetbalclub van de grote stad Van aan de oostkant van het meer schijn ernaar vernoemd te zijn: Canavarlar = Monsters) Voetbal is voor de ..... (nee, ik zeg niks) Je kon altijd met een grote ferryboot het meer oversteken. We zien ze later in de haven van Tatvan liggen. Maar vanwege de troebelen met miltante Koerden zijn ze uit voorzorg uit de vaart genomen.   Onderweg langs de noordelijke oever van het meer passeren we ongehinderd een tweede road block. Gaandeweg beginnen ook mijn darmen op te spelen. Krampen en buikloop. Ik ben blij dat we in het stadje Tatvan aan de zuidwestelijke punt van het meer een drie sterren hotel vinden (Hotel Kardelen) met propere kamers en sanitair. Ans en ik voelen ons ziek en gaan niet mee met een middaguitstapje naar een Mount Nemrut in de buurt (niet te verwarren met de Mount Nemrut waar we eerder op deze reis waren. Op deze berg, die ook een vulkaan is, vind je vijf kratemeren en een ijsgrot. We horen het wel en gaan te bed. Zelfs de gebedsoproep van kwart over vier horen we nauwelijks. Morgen hebben we een forse reisdag voor de boeg, ongeveer 500 kilometer langs de grote stad Diyarbakir - die de militante Koerden als hun hoofdstad claimen, een buitensporige eis - naar het oude Urfa bij de Syrische grens. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Wed, 28 Jul 2010 14:26:19 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1931] Vrijdag 16-07-2010 Vandaag 502 kilometer afgelegd. Sinds vertrek uit Marmaris 912 kilometer.   We ontbijten om half negen op hetzelfde terras aan het meer, waar we gisteravond dineerden. Ons Sahil Pension heeft geen keuken, het terras is van het naastgelegen hotel. Onderwijl slaan de golven ritmisch - ook hier waait het stevig uit het westen - tegen de kiezelstenen langs de oever. We kijken nog eens goed rond. Eigenlijk wordt dit Eğirdir niet erg druk bezocht door toeristen. Het lijkt alsof voornamelijk Turken hun vakantie aan het meer doorbrengen. In het stadje pinnen we bij een bank, doen wat inkopen voor onderweg en bij een apotheek kopen we voor slechts 13 TL (6,5 euro) een antibiotisch kuurtje om Ans van haar blaasontsteking af te helpen. Om een doktersrecept wordt niet gevraagd. Langs de oostelijke oever van het meer rijden we naar het noordoosten. Al gauw voert de weg door een landschap van golvende heuvels met uitgestrekte graanakkers. Dit is de vruchtbare hoogvlakte van Anatolië waar al duizenden jaren landbouw en veeteelt wordt bedreven, de enorme graanschuur van Turkije. Na het middaguur dalen we af naar de grote stad Konya, min of meer de religieuze hoofdstad van Turkije, toegewijd aan de Islam, met rond een miljoen inwoners. In de tijd van het Middeleeuwse Sultanaat van Rûm was dit de hoofdstad van de Seltsjukvorsten. Een brede rondweg voert ons om de noordelijke rand van de stad heen. Zoals verwacht zijn er voornamelijk mannen op straat maar we zien ook westers geklede, ongesluierde jonge vrouwen lopen. De rondweg leidt naar een autosnelweg die recht de eindeloze steppe in leidt. Je stelt je bij een steppe een dor en droog gebied voor maar deze steppe, het hartland van Turkije, is zeer vruchtbaar. De kaarsrechte snelweg lijkt langs een lineaal door de grassige steppe getrokken (foto hier) Ver naar het zuiden en oosten, op enige honderden kilometers afstand, zien we vage gebergten na uren rijden nog even veraf lijken. Hoewel de steppe inderdaad droog en stoffig is, is er veel landbouw. Op de graanvelden halen mannen en vrouwen de oogst binnen. Verder zijn er maïsvelden en arealen met zonnebloemen, hun grote bloemen als soldaten in het gelid allemaal dezelfde kant opgewend, naar het zuiden vanwaar de zon op de vlakte brandt. Af en toe ontstaan er kleine stofwervelingen – dust devils – die soms overgaan in kortdurende windhoosjes. De uren verstrijken. Onze snelheid is vrijwel constant 120 km/uur. Veel verkeer is er niet. We passeren kleine nederzettingen en zien ook tenten waarin mensen wonen. Het tentdoek is omhoog getrokken om de wind door te laten. Op enige afstand van iedere tent staat een latrinetentje. Tenslotte bereiken we op 45 kilometer van Aksaray, de eerstvolgende stad, een dorp met de naam Sultanhani. Hier bekijken we de grootste karavanserai van Turkije, in 1229 gebouwd door de Seltsjukse Sultan Alâeddin Keykubad I. Een karavanserai is een soort motel avant la lettre langs de Middeleeuwse zijderoute. Ze werden gebouwd op dagreis-afstanden van elkaar, zo´n 20 tot 30 kilometer. Het zijn monumentale forten met grote binnenplaatsen voor de karavanen, stallen voor de kamelen, de paarden en de ezels, reparatiewerpklaatsen, eetzalen, kamers, toiletten en baden voor de reizende kooplieden en de karavaandrijvers. Op de binnenplaats staat een kleine moskee op portaalbogen, verheven boven het profane koopmansbedrijf op de grond. De enorme stallen erachter doen met hun hoge pilaren en koepelgewelf aan als een gothische kerk. Zou die stijl zijn afgekeken van deze oude oosterse architectuur? Misschien is het wel omgekeerd en vormden de eerdere Byzantijnse basilieken de inspiratie voor deze indrukwekkende bouwstijl. Kijk hier voor 3 foto´s van de Sultan Han in het dorp dat er nog steeds naar heet. We rijden verder naar het oosten. Ver weg in het zuidoosten staat een hoge, eenzame berg. De vorm doet denken aan een vulkaan, de top is meestal in wolken gehuld. Je krijgt de associatie met de Eenzame Berg uit Tolkiens “The Hobbit”, de berg waar het wezen Gollem woont in oeverloze grotten en waar Bilbo de doemring vindt. Hoe heet deze berg? Op de kaart vinden we dat het de Hasan Daği moet zijn, 3268 meter hoog. Ik onderdruk het verlangen om erheen te willen gaan. Later vind ik uit dat het inderdaad een (inactieve) stratovulkaan is en dat het zes uur klimmen kost om de top te bereiken. Dat kan alleen te voet. De laatste uitbarsting zou rond 7500 vChr. geweest zijn. Vanaf de stad Aksaray komen we in de landstreek die Cappadocië heet, een vruchtbaar heuvelachtig gebied dat al duizenden jaren voor het begin van onze jaartelling bewoond werd. In de oude taal van de Hittieten zou de naam "Land van Goed Gefokte Paarden" betekenend hebben. De eerste bewoners vonden er talloze bewoonbare grotten in de zachte kalksteenrotsen – grotten die tot de jaren ´70 van de vorige eeuw nog bewoond werden, tot de Turkse overheid het verbood. Waarom eigenlijk? Want nu zijn nogal wat van die grotcomplexen, die soms hele onderaardse steden vormen, omgebouwd en verfraaid tot grothotels en grotpensions waar de toeristen graag verblijven. Eén van die grothotels ligt in het plaatse Ürgüp en heet “Viv´s House”, het is van Vivienne Hudson en haar man Will Menzies, een zeilerspaar uit Nieuw Zeeland dat we afgelopen winter in Ayíos Nikoláos op Kreta ontmoetten. Geert & Ine hebben geregeld dat we hier een aantal dagen kunnen logeren. Het is een paleisje van grotkamers op verschillende niveaus in de rotsen uitgehouwen, verbonden door trapjes en terrasjes. Ook hier krijg ik weer een associatie met Tolkien: het lijkt een een klein Rivendel, Het Laatste Huiselijke Huis van de elfenvorst Elrond. Opgetogen kijken we rond en installeren ons in onze grotwoning. Kijk hier voor 4 foto´s en kijk vooral ook op hun website (zie boven) die een goede indruk geeft van deze prachtplek. Voor een aantal dagen is dit de uitvalsbasis om deze wonderschone, oude landstreek vanuit te verkennen. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Wed, 28 Jul 2010 14:24:15 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1950] Zondag 25-07-2010 Vandaag 206 kilometer afgelegd. In totaal vanaf Marmaris is dat (exclusief uitstapjes) 2370 kilometer.    Na opnieuw een bijbels ontbijt (linzensoep, brood, water en thee) vertrekken we in zuidoostelijke richting over een golvend en kaal hoogland. Kaal, want er staan vrijwel geen bomen maar er zijn wel uitgestrekte velden waar boeren met hun gezinnen de graanoogst binnen halen. We zien ze ook bezig bij de schamele boerderijtjes met dorsvlegels op het koren te slaan. In de niet bebouwde velden grazen grote kuddes koeien en paarden. De herders wonen met hun familie naast de kuddes in tenten. Voorwaar ook een zeer bijbels tafereel. Na het dorp Digor buigt de weg steeds meer naar de grens met Armenië toe, die hier net als in de oude stad Ani ook gevormd wordt door de kronkelige loop van de Arpa rivier ofwel de Ahuryan in het Armeens. Aan de voormalige Sovjet-zijde van de grens staan dezelfde lege wachttorens als we eerder zagen aan de Turks-Bulgaarse grens en ook aan de grens van Roemenië met de Oekraïne. Daar zijn er wat van gebouwd. We spelen met de gedachte om even een bezoek te brengen aan Yerevan, de hoofdstad van Armenië, die slechts op 45 kilometer afstand ligt. Zou dat mogelijk zijn?   Bij een wegsplitsing is een road block. De soldaten dragen machinegeweren en kijken argwanend naar ons busje. Toch laten ze ons zonder enige contrôle passeren. Verderop, na het dorp Tuzluca, een groene enclave in dit zo boomloze gebied, loopt de weg heel dicht langs de grens. Volgens onze gids uit 2002 is hij van zonsondergang tot zonsopgang gesloten. "The army patrols the area to prevent border violations and smuggling, and if you are on that road at night they´ll assume you´re doing one or the other" Aan de Armeense kant is het landschap groen als hier. Alleen rijzen er boven de dorpen geen minaretten uit, de bevolking daar is chistelijk. Verder het land in zien we hoge bergen. Later zal een Turk ons vertellen dat de grens inderdaad nog steeds dicht is. Als je van hier naar Yerevan zou willen, moet je helemaal omrijden over buurland Georgië. Die omweg geldt ook voor de im- en export met het gevolg dat het leven in Armenië erg duur is, veel duurder dan hier, en dat smokkelen loont. Hij zou toejuichen dat de grens open ging zodat de mensen aan beide zijden ervan kunnen profiteren in plaats van het geboefte.   Bij de grote stad Igdir slaan we af naar het zuiden. Al een tijdlang hebben we de Agri Dagi voor ons, de berg Ararat. De top is in wolkensluiers gehuld. Toch is het een geweldig gezicht. De berg, 5137 meter hoog, domineert zijn omgeving volledig. Het is de hoogste berg van Anatolië. Het populaire verhaal wil al eeuwen dat de Ark van Noach na de veertigste dag van de zondvloed op deze berg strandde. Zie het plaatje hiernaast dat in 1686 in Londen verscheen (de pijl is later toegevoegd)   Het verhaal is zelfs een aantal keren serieus onderzocht. In 1955 vond een expeditie op de berg een stuk hout dat misschien wel van de ark afkomstig was. Ik herinner me dat dat verhaal stond in het boek "De Bijbel had toch gelijk" van ene Werner Keller dat ik als jongetje van mijn grootvader (Pake Wiebe) kreeg. Het staat nog in mijn boekenkast, pardon, ligt in de opslag. Onderzoek met koolstof-isotopen wees uit dat het stuk hout slechts van 450 - 750 AD was. Enfin, na 45 kilometer klimmen en dalen over een kronkelende weg bereiken we onze bestemming, het stadje Doğubayazıt. Een garnizoensstad. Volgens de gids een stoffig stadje en dat klopt. Maar het is ook erg levendig. De inwoners zouden voor het merendeel van Koerdische afkomst zijn. Er is veel volk op de been, kennelijk vanwege een feestdag, waarvoor weet ik niet. Er is veel politie op de been, en op strategische plaatsen staan tanks en groepen oproerpolitie met schilden en wapenstokken. De stad telt veel werkeloze Koerdische jongeren die zich dood vervelen en men is duidelijk bevreesd dat de vlam in de pan zou kunnen slaan. We vinden een traditioneel oosters ogend hotel bij het centrum, Hotel Ortadogü, met rijen balkons en kleine vensters (foto hier) Niet erg schoon maar wel met grotere kamers en wat betere voorzieningen dan het hotel in Kars. En vooral: vanuit de kamers hebben we uitzicht op de berg Ararat (foto hierboven) ´s Middags bezoeken we het paleis van Ishak Pasha, een Koerdische vorst, dat een eindje de bergen in ligt. Het dateert van 1784 en de bewoners - de pasja had er ook een harem - hadden een schitterend uitzicht over de vallei (foto hier)   We blijven hier een dag om rond te kijken en ondermeer wat dichter naar de Ararat te komen. In het begin van de avond proberen we een restaurant te vinden waar men wijn bij de maaltijd schenkt. Dat vinden we niet en zelfs geen echt restaurant. Eigenlijk zijn er er alleen maar van die kebab-tentjes, zoals je die ook bij ons ziet. Op een bovenverdieping van zo´n tentje eten we dus shish- en adana-kebab en köfte (gehaktballetjes in saus) Bier kunnen ze opeens wel schenken. Opvallend is dat men niet reageert op onze schaarse Turkse woorden en meteen probeert om ons Koerdische woorden te leren. Op de terugweg zijn de ordetroepen aan het inpakken, rellen bleven gelukkig uit. Ans bezwijkt voor de kleurrijke verlokkingen in de etalage van een Koerdische patissier, het water loopt haar uit de mond ondanks de juist genoten maaltijd en ze koopt een aantal mierzoete gebakjes voor bij het ontbijt.  Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Tue, 27 Jul 2010 13:51:43 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1953] Maandag 26-07-2010 Toch nog opstootjes laat in de avond. We zijn net in onze eerste slaap als Geert en Ine ons roept vanaf hun balkon. Verderop in de straat zijn wat rookbommen afgegaan. Jongemannen rennen stenengooiend de straat tegenover het hotel in. Voor ons hotel staat een een groep ordepolitie met helmen, schilden en knuppels. Ernaast ronkt een oude pantserwagen met een kanon, dat een paar traangasgranaten de straat in vuurt, waar de groep relmakers in verdween. Een tijdje gebeurt er niks. Dan wendt het pantservoertuig met brullende motor de steven en rijdt weg, een dik oliespoor op straat achterlatend. Geert maakt zonder te flitsen een foto, zie hier. De rest van de nacht verloopt rustig.   Vanmorgen is alles normaal. Langs de drukke straat heeft iedereen zijn negotie weer neergezet, een kar met appelen, een kar met illegale DVD´s, een kar met broeken, een zak met kruiden, een pallet met kleding, een vitrinekar met sesambroodjes, verkopers van mobiele telefoonabbonnementen, in een eindeloze rij. Mannen en jongens duwen handkarren en vrachtwagentjes trekken op en stoten vieze dieselwalmen uit. De straatherrie is oorvedrovend. Muziekflarden klinken van alle kanten, gebedsoproepen vanaf de moskeeën, optrekkende motoren, claxons, geroep van verkopers, wat niet al. De Ararat is om zeven uur in zijn geheel zichtbaar, maar de atmosfeer is wazig. Toch een foto gemaakt vanaf het balkon, zie hier. Om negen uur is de top weer met wolken omhuld.   Het Koerdisch probleem. Je kunt er niet om heen als je hier eenmaal bent. De Koerden hadden al ver voor het begin van onze jaartelling een eigen natie in dit gebied, het Koninkrijk van Corduene. Later was het een van de vele vazalstaten van het Romeinse Rijk. De westerse geallieerden hebben na  WO I bij de ontmanteling van het uitgestrekte Ottomaanse Rijk meerdere problemen in deze regio geschapen. Een daarvan was het probleem van Palestina met de Balfour Declaration, een ander was het probleem van de Koerden. In het Verdrag van Sèvres in 1920 werd een deel van de Koerdisch sprekende regio afgezonderd en de bevolking ervan zou zich per referendum mogen uitspreken over onafhankelijkheid. Dat is nooit gebeurd, want het Verdrag van Sèvres werd buiten hen om overruled door het Verdrag van Lausannne van 1923 tussen de geallieerden en de nieuwe Turkse Republiek van Mustafa Kemal Atatürk. Daarin is van een mogelijk onafhankelijk Koerdistan geen sprake meer. Sindsdien zitten vooral de Turken (en in mindere mate Iran, Irak en Syrië) met een schier onoplosbaar probleem. Geen van beide partijen kan definitief winnen. Zonder wezenlijke concessies zal het conflict blijven doorsudderen, want altijd staan er nieuwe generaties jongeren op die menen dat de ouderen gefaald hebben en dat zij wél zullen zegevieren - totdat ook zij in een poel van zinloos vergoten bloed en ellende vastlopen.   We rijden om tien uur de stad uit naar het oosten, in de richting van de Iraanse grens op 44 kilometer afstand. Een goed Engels sprekende Turk die we gisteren bij het paleis van Ishak Pasja ontmoetten, adviseerde ons een weggetje op ongeveer twintig kilometer naar een basiskamp op de zuidelijke helling van de Ararat. Eerst kiezen we het verkeerde weggetje, er staat geen enkel richtingbordje, daarna hebben we de goede. Over een toenemend stenig en steil weggetje rijden we stapvoets de voetheuvels van de berg op. Ararat hult zich nu in wolken (foto hier) Na een uur komen we bij een paar schamele huisjes en tenten met het opschrift van de Turkse Rode Halve Maan. Het is een mooi plekje in een kleine vallei, beswchaduwd door een polulierenbosje. Er is een bron en een meertje, waaruit de dieren kunnen drinken, en er is electriciteit en uiteraard een sattellietschotel. De bewoners beduidden ons in gebarentaal dat we nog één kilometer verder kunnen. Maar vlak onder het basiskamp op ongeveer 2000 meter geven we er de brui aan, de auto en zijn inzittenden rammelen teveel door elkaar. Geert & Ine lopen door naar het basiskamp, waar een aantal paarden staan en een veewagen. Er komt juist een groep terug die een expeditie op de berg maakte. De paarden vervoeren tenten, uitrusting en voedsel. Een tocht naar de top op ruim 5000 meter kost vijf dagen. We kijken naar de berg door onze kijker en zien hoog boven ons een kamp van oranje tenten op een richel, naar schatting op 3000 meter hoogte (foto hier) Tot dat kamp gaan de paarden mee en vanaf daar begint het echte steile klimmen naar de top door steeds meer sneeuw en ijs. Eigenlijk zou ik best nog eens aan een dergelijke expeditie mee willen doen, maar ja, ik ben niet getraind en heb geen conditie. Mijn zoon Rommert klimt voor zijn plezier, misschien doet hij het nog wel eens.   Een klein uur later rijden we weer op de hoofdweg naar de Iraanse grens. Bij een zijweg naar rechts - dus van de berg Ararat af - staat een bruin bordje: Nuh´un Gemisi met eronder Noah´s Ark. Die willen we wel eens zien. Het weggetje voert door een dorpje en langs een van de vele legerplaatsen in dit gebied. Het weggetje kronkelt omhoog naar 2300 meter waar een morsig vijfhoekig gebouwtje staat. De okerrode bladdert van de muren. Het bord op de gevel zegt: Noah´s Ark National Park Visitors Center. Een besnord baasje opent de deur en stelt zich voor als Hassan,  beheerder, directeur en gids (foto hier) Hij leidt ons om het gebouwtje heen naar een verbluffende plek (foto hier)   In 1959 onderzocht een kapitein van het Turkse leger, Ilhan Durupinar, een reeks luchtfoto´s van de NATO. Op een ervan ontdekte hij een bootvormig object in een oude modderstroom 20 kilometer ten zuiden van de berg Ararat. De foto werd op 5 september 1960 gepubliceerd in het Amerikaanse tijdschrift "Life" en veroorzaakte veel opschudding. De Ark van Noach zou zijn gevonden! De Amerikaanse anesthesie-verpleegkundige Ron Wyatt las het artikel en besloot ter plekke onderzoek te doen. Tot zijn dood in 1999 bezocht hij de plek honderden malen en werkte aan bewijzen voor zijn theorie dat hier de versteende resten van Noachs ark lagen (zie de plaatjes hieronder) Zijn werk werd omarmt door de rechtzinnige christenheid. Knipsel uit Life 05-09-1960 Tekeningen op de theorie te staven Zo stelde Wyatt zich de Ark voor na de stranding Er zijn na Wyatt nog meerdere zoektochten naar de ark gemaakt, ook in deze eeuw nog. Lees het hier bij Wikipedia. Tja, daar staan we dan en nogmaals, de plek is verbluffend met de curieuze ovaalvorm. Als je het eenmaal ziet is het moeilijk om het niet meer te zien, zoals bij de bekende dubbelplaatjes waar je eerst een heks in ziet en dan een jong meisje. Het beeld van de eerste betekenis die je eraan gaf, is hardnekkig. In het bezoekerscentrum is meer bewijsmateriaal te vinden, onder andere foto´s van ijzerbeslag en zogenaamde ankerstenen die hier gevonden werden. Hm.   We lunchen bij het gebouwtje van de heer Hassan en het wordt duidelijk dat het bezoekerscentrum wordt gefinancierd vanuit evangelische kringen. Daar is op zich niets tegen. Maar hoe zit het nu met de claim dat dit de Ark van Noach is? Persoonlijk lijkt het me zeer onwaarschijnlijk tot onmogelijk. Het schip zou gebouwd moeten zijn door Noach in de tijd dat men ijzer kon bewerken, circa 15.000 jaar geleden. Uit die tijd, die niet meer tot de prehistorie hoort, is geen enorme vloed bekend die meer dan 2300 meter boven de huidige zeespiegel rijkte en geologen hebben de steenstructuur geïdentificeerd als een natuurlijk verschijnsel.   We dalen weer af en rijden verder richting Iran. Voor de doorlaatpost staan lange rijen van vooral Iraanse vrachtwagens (foto hier) Het land van de ayatholla´s is rijk aan olie en kan al die import betalen, voorwaarde voor de overleving van het regime. Vlak voor de grens slaan we een weggetje naar links in. het voert ons naar de Meteor Çukuru, een diepe krater in het vlakke landschap, geslagen door een metoor in 1892 (2 foto´s hier) Het stuk ruimtepuin sloeg als een grote gloeiende sintel een gat van 60 meter diep en 35 meter in omtrek. het is - zegt een bord - de grootste meteoorkrater ter wereld na die in Alaska. Dat lijkt met sterk, voor mijn gevoel is dit een kleintje zijn er veel grotere - met diameters van een kilometer of meer - en niet alleen op de maan en op Mars maar ook op aarde. Mijn vermoeden klopt, kijk maar hier op Wikipedia.   We keren terug naar Dogubayazit. Onderweg zien we hoe de Ararat zich van langzaam van zijn wolkenomhulsels begint te ontdoen. het sneeuwveld op de top blijkt groter dan gedacht. Hier 2 foto´s. Op eentje staat ook het kleine broertje, de Kleine Ararat, van nog net geen 4000 meter. Morgen gaan we verder met onze reis. De bestemming is het Meer van Van. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Tue, 27 Jul 2010 13:43:31 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1946] Zaterdag 24-07-2010 Vannacht opnieuw onweer en langdurig regen. ´s Ochtends is het droog, de zon schijnt door een licht wolkenfloers. Een jongen van het hotel brengt ons voor het ontbijt naar een etablissementje om de hoek. Daar krijgen we een schotel brood en een kom linzensoep. Ach, waarom niet. Een curieus maar haast Bijbels ontbijt. Met een glas Turkse thee.   Vandaag brengen we een bezoek aan de middeleeuwse stad Ani, 45 kilometer ten oosten van Kars, vlak tegen de Arpa rivier (in het Armeens: Akhurian rivier) die de grens met het huidige Armenië vormt. Het is een onvergetelijk bezoek. In de tijd van de Sovjet-Unie en nog een jaar of tien na het uiteenvallen ervan kon je Ani niet bezoeken. Het lag binnen de 700 meter brede strook niemandsland, die volgens een protocol tussen Moskou en Ankara vóór de daadwerkelijke grens met het sovjetrijk lag. We rijden door het armetierige dorpje Ocakli Cöyu, lemen huisjes, smerige erfjes met stapels gedroogde koeienmest en turf, plassen van de recente regenbuien en ganzen en kippen die er rond scharrelen. Op straat staren werkeloze mannen ons na, kinderen zwaaien en rennen met de auto mee. Dan ontwaren we de stad met zijn enorme muren, die het dorpje nog nietiger maken dan het al is. We parkeren de auto bij de Arslan Poort, die vermoedelijk zijn naam ontleend aan Alp Arslan, de sultan van de Turkse Seltsjuks die in 1064 de stad veroverde op de Byzantijnen. Hij stelde de Byzantijnse keizer Romanos IV Diogenes voor vrede te sluiten, maar die wilde er niets van weten. Dat leidde tot de Slag van Manzikert ten noorden van het Van Meer, waar Arslan het 600.000 man tellende leger van de keizer in 1071 vernietigend versloeg en Romanos gevangen nam. Het verhaal gaat dat de gevangen keizer voor de sultan stond, die vroeg: "Wat zou jij met mij doen als je mij gevangen had genomen?" Waarop de keizer antwoordde: "Misschien zou ik je ter dood brengen of je als gevangene door de straten van Constantinopel slepen" Arslan: "Mijn straf voor jou is zwaarder. Ik zou je vergeven en je vrijlaten"   Er staan op de parkeerplaats nog een paar auto´s en een mini-busje, het is kennelijk niet druk. Verderop waar de bruingele stadmuren zich ver in het zacht golvende grasland uitstrekken, staan wat ezels (foto hiernaast) Achter de hoge stadspoort is een binnenplaats, in een portacabin kopen we kaartjes voor 5 Tl per persoon (€ 2,50) Er is een tweede stadsmuuur, hoger dan de eerste, met het reliëf van een leeuw bovenin. We lopen naar links tussen beide muren door naar een groot poortgebouw met hoge torens.   "Your first view of Ani is stunning: wrecks of great stone buidings adrift on a sea of undulating grass, landmarks in a ghost city of nearly 100.000 people which once rivalled Constantinople in power and glory", schrijft onze Lonely Planetgids mooi. Het is volkomen waar. Vol verbazing staren we over een golvende vlakte met gras, distels en koeienvlaaien, waar de herders van Ocakli Göyu hun vee plegen te laten grazen tussen de duizenden steenhopen die resten van de huizen van een rijke stad. Op een aantal plaatsen verpreid over het veld staan enorme ruïnes overeind van paleizen en kerken, als de wrakken van gestrande slagschepen. Inderdaad, de stad moet enorm groot zijn geweest. In het oosten en zuiden rijzen de groene bergen op van Armenië. Ondertussen dringen kinderen zich op met flesjes water voor een lire. Temidden van een drom kinderen koopt Ans een flesje (foto hier) We kijken terug naar het grote poortgebouw en zien dat bovenin de muur een rechtsdraaiende swastika is afgebeeld zoals die van het Derde Rijk (2 foto´s hier) Later zoek ik het op en vind dat het niet zo verbazend is, de swastika werd in vele religies als symbool gebruikt en ook deze van de vroegere Armeense vorsten hier in Ani is bekend.     De oude munt die ik kocht in Ani We lopen verder langs de binnenkant van de muren. Bij een volgende stadspoort, met een schaakbordpatroon bovenin, komt een sjofel geklede, ongeschoren man naar me toe. Hij wil me oude munten verkopen die hij hier heeft gevonden. Een herinnering komt in me op, een soort déja vu: in de zomer van 1968 liftte ik als student naar Turkije en bezocht ondermeer het antieke Ephese. Ik reed erheen met een busje en ook daar kwam een man op me af, die me oude Romeinse munten wou verkopen. Ik wees het af en heb er later altijd spijt van gehad. Hoewel ik besef dat het waarschijnlijk niet mag, is het duidelijk: ik zal er een kopen. Voor een tientje bezit ik nu de munt die hiernaast is afgebeeld. Hij toont aan een zijde letters. Ze lijken Grieks. Wat wil ik ermee? Nou ja, als we ooit weer aan de wal gaan wonen dan zal ik hem in een vitrine leggen met andere voorwerpen die we op onze reizen verwierven, en ik zal ernaar kijken en denken: deze munt is een soort tijdreiziger. Hij heeft ooit in de zakken of in de beurs van andere mensen gezeten, misschien wel duizend jaar geleden. Waar zal hij over nog eens duizend jaar zijn? Je zou er een boek over willen schrijven, maar dat is in 1954 al gedaan door Harry Mulisch. Niet over een munt maar over een diamant. Het pad voert ons langs de grote, roestkleurige ruïnes. Allereerst langs wat volgens de gids de Kerk van de Heilige Verlosser heet. Alleen het koorgedeelte is er nog, het staat tussen het puin van zijn eigen schip als een vreemde raket omhoog (foto hier) Dat schip werd in 1957 verwoest door een blikseminslag, toen de stad nog in het door politieke machtsverhoudingen bepaalde niemandsland lag en er waarschijnlijk niemand naar omkeek. De plaats waar Ani ligt werd al veel eerder, in de prehistorie, bewoond. Over de oorsprong van haar naam bestaan verschillende verklaringen. De stad zou genoemd zijn naar Anahid, het Perzische equivalent van de Griekse godin Aphrodite. Anderen beweren iets heel anders. In elk geval koos de Armeense koning Ashot III het in de tiende eeuw als hoofdstad van zijn rijk. Geschiedenis die voor ons geen betekenis heeft en die we volstrekt niet kennen.   Het is niet mijn bedoeling de ingewikkelde historie van dit wonderlijke Ani te vertellen. Zoek het vooral op Wikipedia op, het is boeiend genoeg en er zijn verhalen waar we nog nooit van gehoord hebben. Ik vertel wat we zien. Langs het pad komen we bij een tamelijk intacte roestbruine kerk, de Kerk van St. Gregorius, die dicht op de klifrand van de rivierkloof staat (foto hier), gebouwd in 1215. Binnen op de muren zien we afgebladderde fresco´s, ooit mooi van beeld en kleur, maar nu verschoten en volgekalkt met handtekeningen en opschriften van bezoekers. Welke idioten doen zoiets? (1 foto hier, de rest laat ik achterwege) De staat van de fresco´s is belabberd en wordt alleen maar beroerder. We passeren meer kerken, maar voor het bevallige, kleine Klooster van de Maagden moeten we ver afdalen naar de rivier, die snel en bruisend door de kloof stroomt (foto hier) Vlakbij zijn de resten van een brug die ooit de kloof overspande en die vandaag naar de Armeense overkant zou hebben geleid. Moeizaam klimmen we terug, per slot zijn we hier op ongeveer 2000 meter hoogte en het zuurstoftekort wreekt zich. Dan is er het meest bizarre gebouw, bekend onder de naam van Kathedraal van Ani, de ruïne van een basiliek die tot moskee werd verbouwd, en dat ettelijke malen opnieuw op het wisselend getijde van de bezettende machten in Ani. We lopen door de immense ruimte en kijken recht omhoog de hemel in, de hoge koepel is er niet meer. Met zijn roestbruine kleur doet het hele geval ook denken aan een afgedankte fabriek uit het begin van de industriële revolutie. Aan de zuidkant schraagt een stalen stut het gebouw. Zie hiernaast.   Het pad voert verder door de golvende graslanden naar een ander vreemd gebouw.  Het is de Menüçer Camii, een vroege moskee                         De ruïne van de kathedraal van Ani en volgens sommigen zelfs de allerereerste moskee die in door de Turkse Seltsjukken in Anatolië gebouwd werd (1072) Het gebouw heeft een opvallende achthoekige minaret. De spitse top is eraf (foto hier) Langs de moskee en en langs de fundamenten van een Ottomaans stadspaleis loopt het pad naar de citadel, op een heuvel gelegen. Een groot deel is verwoest tijdens een aardbeving in 1966. Er staat een bord dat het hier militair gebied is en dat je niet verder mag (foto hier) Ik kijk naar de overkant. Aan de Armeense zijde is een steengroeve in de steile kloofhelling van de grensrivier. Ronkende tractoren lijken bezig om een weg aan te leggen. In 1988 was er een forse aardbeving benoorden de Armeense hoofdstad Yerevan, die 25.000 mensen het leven kostte. Het was juist in de tijd dat deze voormalige Sovjet-republiek de eerste schreden zette naar onafhankelijkheid. Ik zou er graag eens kijken, maar daarvoor is helaas onze tijd te beperkt en overigens schijnen de Turken de grens nog steeds gesloten te houden.   Er is nog veel meer te zien in Ani, teveel om allemaal te beschrijven. Kijk voor 3 foto´s hier. Hieronder een foto van de grensrivier met links de kathedraalruïne van Ani en beneden de resten van een brug. Vervuld van verbazing en verrukking loop ik uren door de ruïnes van een eens machtige stad. Konden de inwoners van toen hun stad eens zien anno 2010, hun geschoktheid zou geen grenzen kennen.   Ani. De grensrivier met Armenië. Links de machtige ruïne van de kathedraal, beneden resten van een middelleeuwse brug Slechts voor één ruïne maak ik een uitzondering. Het is de oudste binnen de muren van de stad. Een heiligdom van de vuuraanbidders, een tempel van de profeet Zoroaster (Zarathoestra) uit de eerste eeuw van onze jaartelling. Vier korte, zware zuilen staan in een perfect vierkant. Meer is er niet meer te zien (foto hier) De cultus van de vuuraanbidders heeft veel mensen in het westen altijd geïntrigeerd omdat het gaat om een strijd tussen goed en kwaad. Simon Vestdijk schreef eens een roman over hen waar ik me weinig meer van herinner ("De Vuuraanbidders", 1947) Curiueus om hier zo´n tempel aan te treffen. Geen idee of hij later, tijdens de hoogtijdagen van Ani, nog steeds in gebruik was.   Tegen half drie zijn we terug in Kars. De anderen gaan lunchen maar ik voel me opvallend moe en ga een paar uur slapen. Ans gaat mee naar het hotel. ´s Avonds regent het pijpenstelen en het onweert opnieuw. De straat is een modderpoel die we moeten oversteken voor een diner in een restaurant aan de overkant, boven de 1-lire shop. Ine is jarig en we zingen voor haar en toasten op haar gezondheid. Morgen verder naar het zuidoosten, naar de berg Ararat. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sun, 25 Jul 2010 16:41:25 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1945] Vrijdag 23-07-2010 Vandaag hebben we 207 kilometers afgelegd. In totaal vanaf Marmaris is dat 2164 kilometer.   Vanochtend blijkt dat de accu van ons mini-busje het heeft begeven. Jaap rijdt met de monteur naar diens garage en laat er een nieuwe inzetten. Geert regelt met verhuurder Yüksel dat we de kosten in Marmaris terugkrijgen. Maar als hij de monteur om een kwitantie vraagt voor Yüksel, is die daar niet onmiddelijk toe bereid. De meeste transacties zijn hier - net als in Griekenland - zwart. Maar zonder bonnetje krijgen wij geen geld, dus gaat hij door de knieën. Ik benut het oponthoud om in de rubriek Kaarten en routes een blokje te maken met een routekaart en -tabel van onze binnenlandse trip. Klik hier. Alleen de Google Earth en Google Maps posities kan ik er nog niet inzetten; die websites worden hier weg gefilterd.   Om tien uur rijden we de stad uit naar het oosten. Ons doel is de stad Kars, niet ver van de grens met buurland Armenië. Een grens die de Turken nog altijd gesloten schijnen te houden uit protest tegen de de facto annexatie van de Azerbeidzjaanse enclave Nagorno-Karabach in 1994. Het is hier toch al een warrig gebied na het uiteenvallen van Sovjet-Unie want ingesloten tussen Armenië, Iran en een klein stukje van Turkije ligt ook nog een Azerbeidzjaanse enclave, Nachitsjevan. Een regio vol gevoeligheden dus. Kars zelf heeft een tijd deel uitgemaakt van het Russische tsarenrijk, dat het in 1878 veroverde op het Ottomaanse Rijk. Ruim tienduizend Turken verlieten toen de stad terwijl veel Armeniërs en Grieken zich er vestigden. In 1920 wisten in de nadagen van het Ottomaanse sultanaat revolutionaire Turkse troepen zich meester van Kars te maken. In elk geval schijn je in het centrum van de stad nog huizen in Russische stijl te kunnen vinden en is er een russisch-orthodoxe kerk, die tegenwooordig als moskee dienst doet.   Het is een mooie rit, die deels door groene, heuvelachtige valleien en pijnboombossen voert. Dat er af en toe koeien, ezels en paarden los op de weg lopen, zijn we ondertussen gewend (foto hier) In het centrum van de stad zijn de straten modderig. Er is veel volk op de been, het schijnt vandaag een feestdag in Turkije te zijn. We vinden onderdak in het Bimiz-2 Hotel en krijgen een ruime kamer op de derde verdieping op de hoek. We nemen vanmiddag de tijd om eens uit te rusten van de vermoeienissen van dagenlange autoritten. Een douche nemen lukt pas tegen zessen, tot die tijd komt er geen water uit de kranen. Ondertussen betrekt de hemel, het gaat regenen en onweren. De straten worden er nog modderiger van. We willen hier toch een dag blijven om morgen de ruïnes van de middeleeuwse stad Ani te bezoeken en wat van Kars zelf te zien.   Na het onweer komt de brandweer langs om de ondergelopen kelders in de straat leeg te zuigen (foto hier) We slenteren de stad in, waden zorgvuldig door de modder voor de deur naar het trottoir aan de overkant. We hebben onze fleece-jacks aan, voor onze begrippen is het koud: slechts 12°  Mensen kijken ons aan en roepen ons na. Proberen hun twee woorden Engels uit: "Where are you from?" Je gaat er na de tachtigste keer niet eens meer op in, ze willen toch alleen maar iets aan je verdienen. Hier in Kars komen kennelijk niet vaak toeristen meer. Een oude gesluierde vrouw loopt klaaglijk bedelend lang me heen, ik geef haar wat munten.De straten zijn vol armzalige panden. Behalve de begane grond. Daar zitten rijen juweliers, kaas- en honingwinkels, een enkel supermarktj , wat Kebab-zaakjes (die je zo naar een Nederlandse winkelstraat zou kunnen transplanteren) en wat andere neringdoenden. Op de stoep spelen mannen tric-trac. Na lang zoeken treffen we een redelijk restaurant: Ocakbasi restaurant op de Atatürkstraat nr. 276. Op de kaart staat gans uit de oven. Gans! Altijd al eens een gans willen eten. Helaas, ze hebben geen gans hoewel ze op hun website juist ermee adverteren. Ach, wat geeft het, een Turkse vrouw die in Nederland heeft gewoond helpt ons en iedereen is ontzettend vriendelijk, er is zelfs rode wijn en we eten heerlijk zachte, gegrillde lamslever. Opvallend: hier beheerst de Islam minder het openbare leven dan we eerder zagen. De vrouwen lopen veelal ongesluierd, dragen spijkerbroeken en merkkelding en bezoeken zonder begeleider café´s en restaurants. Dat moet komen door de Russisch/Armeens/Griekse historie van deze stad, denk ik. Genietend van de koele avond lopen we in onze warme kleren onder de rijen accacia´s langs de trottoirs terug. Er is een 1-lire winkel schuin tegenover ons hotel. Ietwat dwaas van de rode wijn kopen we overbodige artikelen. In mijn geval een achteraf belachelijke lederen cowboyhoed (3 TL), die ik waarschijnlijk nooit zal dragen. Geeft het? Nee, het geeft niet. De winkelier neemt afscheid van me als was ik zijn beste vriend. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sat, 24 Jul 2010 22:06:50 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1942] Donderdag 22-07-2010 Vandaag 524 kilometer afgelegd. Sinds Marmaris is dat 1957 kilometer.   Tien voor negen rijden we weg van ons pension onder de berg Nemrut. Op weg naar de berg Ararat in het verre noordoosten van Turkije, zo hebben we besloten. Toch de oorspronkelijke ambitie waarmaken. Allereerst moeten we het Atatürk stuwmeer oversteken da in de bedding van de rivier de Euphraat ligt. Bij het pontveer moeten we een uur wachten. Een tijd die bekort wordt met handen-en-voeten gebabbel met Turkse families, die ook willen oversteken. Ans toont foto´s van haar kinderen en kleinkinderen aan twee gesluierde vrouwen, die beide bij één man lijken te horen (foto hier) Het hebben van meer vrouwen is bij wet verboden in Turkije maar in de praktijk doen mensen toch wat ze willen, maar je mag betwijfelen of dat ook voor de vrouwen ik kwestie geldt.   De rest van de dag pogen we voortgang te maken naar het noordoosten. dat valt niet mee. Net als elders wordt ook hier intensief aan de wegen gewerkt. Dat betekent dat we lange trajecten stapvoets moeten rijden omdat de wegen opgebroken zijn. Het schiet volstrekt niet op. In het stadje Siverker vinden we eindelijk een pin-automaat en een goed voorziene supermarkt. Een volledig correct Vlaams sprekende Turk wijst ons de weg. We lunchen onderweg op een schaduwrijke plek onder bomen langs de weg. Het is vandaag 37° Celsius. De weg is saai, eindeloos en moeizaam vanwege de vele wegwerkzaamheden. We passeren dorre en droge streken, gebieden met veel landbouw en boomgaarden en kale gebergten, waar de weg soms meer dan 10% stijgt¨of daalt. Als ik niet hoef te rijden, val ik regelmatig in slaap. Op de weg doen zich in toenemende mate vreemde en onverwachte taferelen voort. Loslopende koeien en ezels, een overstekende schildpad, en breed beladen landbouwkarren met de familie er bovenop (foto hier) Het is duidelijk, we komen in een gans andere streek. Meer vrouwen lopen zwaar gesluierd, meer vuilnis hoopt zich op in de straten van de stadjes en dorpen, meer armoede is duidelijk zichtbaar, meer werkeloze mannen zitten langs de huizen en cafetaria´s en meer mensen kijken verbaasd op als ons vreemde gezelschap langskomt.   We zijn blij als we om half acht de grote stad Erzurum bereiken. Het weer is verslechterd. Er hangen zware onweerswolken boven de stad. Af en toe schieten er bliksems door. Na wat zoeken vinden we een goed hotel, Hotel Esadas geheten aan de CumhuriyetCaddesi Nr. 7/A. Een drukke en gezellige straat in het centrum. Onze kamers zijn aan de voorkant en het straatgedruis dringt naar boven door. Het herinnert me aangenaam aan vroeger keren, lang geleden, in hotels in het centrum van Parijs. We douchen het vuil van de reis van ons af en mijn geliefde maakt zich mooi voor het avondlijk diner (foto hier) Beneden gekomen willen we de auto naar de plek voor de hotelingang rijden waar ze hem in de gaten kunnen houden, maar hij wil niet meer starten. Het blijkt dat de accu vrijwel leeg is. Hoe kan dat nou? We bellen autoverhuurder Yüksel in Marmaris die belooft dat er morgenochtend vroeg meteen een monteur komt. We dineren uiteindelijk laat maar lekker in een restaurant waar ze wijn schenken. Dat is hier dieper in de Islamitische wereld geen regel meer. Maar Restaurant Güzelyurt, opgericht in 1928 in een fraai pand in Jugendstil stijl op een paar honderd meter afstand van het hotel, heeft goede wijn en een aangename ambiance. Er wordt gefluisterd dat Mustafa Kemal, de latere Atatürk, hier graag kwam wijn drinken. Tja. Vanuit deze stad werd in 1915 de volkerenmoord op de Armeniërs geleid. De stad zelf had ook een grote, bloeiende Armeense gemeenschap. Toen de Russen het in 1916 bezetten tijdens de WO I - het Ottomaanse Rijk had de zijde van Duitsland gekozen - vonden ze er nog maar een handjevol van in leven. Maar nu schitteren de etalages vol dure westerse kleding, electronica  en sieraden en flaneren de Turkse jongeren in moderne kleren langs de brede straten. Schuldige straten in een schuldige stad. Maar over het verleden praten ze niet. Geen interesse. Waarom zouden ze? Het was allemaal immers ver voor hun tijd en die van hun ouders. Het leven is gewoon verder gegaan. Doodmoe tuimelen we een uur of wat later in bed. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Fri, 23 Jul 2010 19:18:25 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/4#[81]   Aktuele kaarten     1. Route 2007 en daarna....  Weten we nog niet  wereldkaart 2. Juni/augustus 2007 Van Andel naar Arcachon routekaart 3. Van september 2007 tot     juni 2008 Van Arcachon naar Lagos en van Lagos naar Menorca  routekaart 4. Van juni 2008 tot april 2009 Van Menorca naar Malta routekaart 5. Van april tot juli 2009 Van Malta naar Istanboel routekaart 6. Vanaf eind juli 2009 Van Istanbul naar Odessa en terug routekaart 7. Vanaf 2e helft september 2009 Van Istanboel naar Kreta routekaart 8. Vanaf mei 2010 Van Kreta naar de Levant routekaart     Juli/augustus 2010 Per mini-busje door Anatolië routekaart        Vorige tochten      1. Zomer 2002  Denemarken  routekaart  2. Voorjaar 2003 Kanaaleilanden  routekaart  3. Zomer 2003  Rondje Schotland  routekaart  4. Voorjaar 2004 Rivers Ore & Alde routekaart 5. Zomer 2004  Bornholm en Götakanaal  routekaart  6. Zomer 2005 Noorwegen  routekaart  7. Zomer 2006  Frankrijk, Spanje en Portugal  routekaart              Mooie plekken, slechte plekken Suggesties, adviezen en waarschuwingen van zeilers  klik hier          Mooie plekken: 1 klik hier   Slechte plekken klik hier Kaarten en routes Fri, 23 Jul 2010 06:31:03 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1939] Woensdag 21-07-2010 Tegen negen uur vertrekken we vanaf ons Cesme Pansiyon Restaurant (foto hier) voor de tocht naar de top van Mount Nemrut, ongeveer 9 kilometer steil klimmen langs een bijna spiralend weggetje omhoog. We komen niemand tegen en niemand komt ons achterop. In de verte rijst majestueus de top op. Als je goed kijkt (foto hier) zie op die top de tumulus, de kunstmatige verhoging van circa 50 meter die daar ooit met veel moeite is aangebracht en waaronder men de graftombe van koning Antiochus I van Commagene vermoedt (69 - 31 vChr)Hij regeerde lang en was de meest succesvolle koning van dat curieuze Koninkrijk van Commagene, een rijkje tussen de rijken van Rome, de Parthen en van de opvolgers van Alexander de Grote in, dat door de grote mogendheden gedoogd werd. Ook zijn zoon, koning Mithradates II (31 - 20 vChr.), bezat de slimheid van zijn vader en liet bijvoorbeeld zijn dochter trouwen met de Parthische koning Orodes II maar hij koos in de Romeinse burgeroorlog tijdens de Slag bij Actium de verkeerde kant. Die van Marcus Antonius tegen diens rivaal Octavianus, de latere Keizer Augustus. Daardoor moest hij zijn provincie Syrië aan Augustus afstaan en laatstgenoemde hield hem daarna nauwlettend in de gaten. Toen Mithridates´ broer ook nog diens koningschap betwistte was het gedaan met de autonomie. Mithridates moest steun vragen bij Augustus, die de broer naar Rome sommeerde waar hij na een proces werd geëxecuteerd. Voortaan bepaalden de keizers in Rome wie er koning werd in Commagene. Zo gaan die dingen, zo gingen en zou het ook in de toekomst zo blijven gaan?   De berg is 2150 meter hoog, volgens andere bronnen is het 2206 meter. Ik acht het mogelijk dat de ene bron de 50 meter van de tumulus meetelt en de andere juist niet. Bij een cafetaria is een grote parkeerplaats waar geen enkele auto staat. Het is nog een fors eind naar de voet van de tumulus, waar de terrassen met beelden zijn, de plaatsen waar men tweemaal per jaar offers aan de goden bracht. Ans en ik kiezen ervoor de klim niet te voet maar per ezel te maken (foto hierboven) Boven wacht ons een tafereel van onbeschrijflijke schoonheid. Hoe komt het toch dat je altijd een diep gevoel van ontroering krijgt, brok in je keel en ogen die vol springen, als je in werkelijkheid iets moois ziet dat je voordien alleen maar van afbeeldingen kende? Voor ons strekt zich het oostelijk terras van het enorme grafmonument uit. Zie de schematische tekening hieronder. De berg strekt zich ver boven de andere in zijn omgeving uit, Antiochus wist wél te kiezen. Diep beneden ons is het wijdse dal van de legendarische rivier, de Euphraat, wiens bedding nu met ondermeer met de resten van oude hoofdstad Samosate van Commagene sinds 1992 begraven ligt onder tientallen meters water van het Atatürk stuwmeer dat nieuwe welvaart naar deze oude regio moet brengen. Schematische tekening van Mount Nemrut en de tumulus van Antiochus I van Commagene. Rechtsonder het oostelijk terras met het altaar (helemaal rechts) en tegen de tumuluswand de rij beelden van de goden en van de koning, zelf ook een god. De tumulus is deels opengewerkt en toont in het binnenste de veronderstelde graftombe zelf. Die is echter nooit gevonden. Midden rechts het noordelijk terras. Dat heeft geen beelden hoewel er wel sokkels staan voor reliëfs die nooit zijn gemaakt. Linksboven het westelijk terras, in grote lijnen een kopie van het oostelijk terras, maar zonder altaar. Boven ons uit torent de tumulus uit, een ronde piramide van 50 meter hoog die geheel lijkt te bestaan uit tamelijk kleine stenen. Je snapt niet hoe het al die eeuwen van aardbevingen en erosie heeft kunnen trotseren. Ergens binnenin veronderstelt men een grafkamer. Niemand heeft hem ooit weten te vinden. Er zijn wel pogingen gedaan, schrijft Mustafa Çoban in zijn boekje "Nemrut" (Adiyaman, ongedateerd), ook met seismisch onderzoek maar alle pogingen leidden tot niets. Ik snap het wel, Antiochus was slim, als je teveel van die steentjes weghaalt gaat de boel immers rollen (zoals bij een aardverschuiving) en dreig je eronder bedolven te worden. Maar hij meldt ook dat de regering het resultaat van het allerlaatste geofysisch onderzoek niet heeft willen publiceren (Toch iets gevonden?) Misschien is dat wijs.   Maar dan de beelden. De sokkels staan nog op een rij maar de hoofden zijn eraf gevallen. Men heeft ze ieder voor de eigen sokkel gesleept. De gelaatsuitdrukkingen zijn ondanks de inwerking van weer en wind wonderschoon. De koning staat helemaal rechts, naast de leeuw en de adelaar, die symbolen van de kracht van Commagene zijn. Dan volgt de godin Tychè (in het Grieks, Fortuna in het Latijn), de godin van het gelukkige toeval en van Commagene zélf. "Tychè" was de naam van mijn tweede boot, tussen haakjes, een Dufour 39CC. Dan volgt - in het midden - de god Zeus. De goden hadden in dit grensrijk tussen de Helleense en de Zoroastrisch-Perzische wereld meerdere namen. Zeus heette hier dus ook Oromasdes en Ahura Mazda in het Perzisch. Het geldt ook voor de rechtse twee: Apollo (of Mithras c.q. Helios c.q. Hermes) en Heracles (of Artagenes c.q. Ares) Hetgeen maar weer eens laat zien hoe flexibel religies toch ook kunnen zijn. Antiochus zélf staat dus ook in dat rijtje en hij was al vroeg ervan doordrongen dat je als koning een langer leven hebt, als je onderdanen je ook als godheid beschouwen. Een gewoonte die de Romeinse keizers vanaf Augustus ook toepasten. Op de achterkant van de sokkels staat een lange Helleense tekst, waarin Anthiocus I verhaalt over de successen van zijn koningschap en over zijn bedoelingen met dit immense grafmonument. Mustafa Çoban geeft het in het Engels weer:   "Thus I justify my intention in erecting, close to the celestial thrones and on foundations inaccessabile to the ravage of time, this hieroiheston where my body, after having aged in the midst these blessings, will sleep in eternal rest separated from the pious soul flying off towards the celestial regions of Zeus-Oromasdes..."   Eigenlijk ontroerend, deze tekst, een wonderlijke mengeling van hovaardij en doodsangst tegelijk. "Inaccessable to the ravage of time". In zekere zin - we staan per slot hier anno 2010 - is dat hem toch al 2000 jaar gelukt. Anderzijds: na zijn dood werd het enorme monument door zijn opvolgers nooit afgemaakt. Die hadden andere prioriteiten en zorgen.   We lopen naar het noordelijke terras. Daar zijn geen beelden. Wel een rij stenen met inkepingen waar de stenen panelen op stonden die nu achterover op de grond liggen. Antiochios had deze bestemd voor reliëfs van bezoekende vorsten. Na zijn dood kwam het er niet meer van. Dan komen we op het westelijk terras. Dat is minder intact dan het oostelijk, maar op een of andere wijze hebben de van hun sokkels afgevallen hoofden een menselijker uitdrukking. Vooral de Apollo is betoverend mooi. Kijk hier voor helaas slechts 5 foto´s.   Langs smalle, hachelijke weggetjes en haarscherpe S-bochten schroeven we onszelf door het gebergte naar een andere berg met een koninklijke graflokatie: Arsameia. Het ligt aan een beek die heel mooi Nymphaios heet. In 80 vChr. bouwde Mithradates I Kallinikos, de vader van Anthiocus I, hier zijn mausoleum. Het is inmiddels ontzettend warm. We parkeren de auto onder een accacia en sjokken het zigzaggende pad naar de top op. In het eerste stuk vinden we een beeldreliëf van de koning als de god Mithras-Helios-Apollo (foto hier) Het beeld is in Perzische stijl en de godkoning draagt een tiara met stralen. Heersend kijkt hij uit over de vallei die hij ooit bezat. Hijgend - er is minder zuurstof op deze hoogte - bereiken we een grot met  erboven een wandpaneel met Griekse inscripties. Die beschrijven een ritueel dat in de grot zou moeten plaatsvinden tot het eerste licht van de zon binnenschijnt. De grot is 158 meter diep en onverlicht; hij zou eindigen in een ruimte waarin ooit offers werden gebracht. Het echte wonder staat echter linksboven: een schitterend reliëf dat Antiochus I liet maken, niet van zijn vader maar van hemzelf, waarop hij de god (daar gaan we weer) Heracles/Artagenes/Ares een hand geeft (2 foto´s hier) We klauteren in de zinderende hitte naar de top. Hier stond ooit een enorm mausoleum voor Mithridates. Er is niks van over behalve resten van een monumentale trap en stukken van pilaren in het dorre gras (2 foto´s hier) De eeuwigheid duurt niet lang. Ik kan niet laten door al die verspreide resten te lopen, de anderen zijn allang terug op weg naar beneden. Zwaluwen schichten langs me heen. Krekels. Onleesbare inscripties op gescheurde stenen in het gras. Insecten. Planten met viltige bladeren. Hitte. Struiken. Tijd.   Het derde wonder van deze rijke dag is de Romeinse brug over de rivier de Cendere, in Griekse/Romeinse tijd de Chabinas geheten. Keizer Septimius Severus (193 - 211 AD) liet hem bouwen door zijn XVIde legioen als vervanging van een eerdere brug op dezelfde plaats, die ruim honderd jaar eerder door de soldatenkeizer Vespasianus was gebouwd. De brug was in de vorige eeuw nog in gebruik, nu ligt er een moderne brugTerug naar boven op een halve kilometer naast. Het boeiende aan deze brug is bovendien dat hij aan een kant twee pilaren heeft en aan de ander kant slechts een. De eerste twee zijn ter ere van de keizer en zijn vrouw Julia Domna. Aan de andere kant stonden er ooit ook twee, ter ere van hun kinderen Geta en Marcus Aurelius Severus Antoninus. Nu staat er nog maar een en hiermee kom je een stukje boeiende Romeinse intrige tegen. Bij zijn dood had Septimus bepaald dat zijn beide zonen samen keizer zouden zijn en Julia Domnia probeerde hartstochtelijk haar beide kinderen te verzoenen. Maar Marcus liet zijn soldaten zijn broer doden. Hij stierf in de armen van zijn moeder. Toch viel ze haar andere kind niet af. wie begrijpt dat? Hij regeerde met steun van zijn moeder een beperkt aantal jaren onder de naam Caracalla tot zijn soldaten hem in een nieuwe intrige doodden in 217 AD toen hij langs de weg stond te pissen.  Maar terug naar deze brug, die er nog altijd is en de pilaar mist, die gewijd was aan broertje Publius Septimius Antoninius Geta. Caracalla verordende na de moord dat in het hele Romeinse Rijk alle inscripties aan zijn broertje herinnerden, vewijderd moesten worden. Hier hebben ze gewoon zijn hele zuil weg gehaald. Kijk voor die brug naar 3 foto´s hier.   Verder door de bergen treffen we na enig zoeken in het dorpje Damlacik een aardige plek voor een late lunch in Damlacik Garden Camping (foto hier) Tegen vijf uur zijn we terug op onze basis. Morgen gaan we verder naar het oosten, we weten nog niet waar we zullen overnachten. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 22 Jul 2010 22:04:40 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1938] Dinsdag 20-07-2010 Vandaag 521 kilometer afgelegd. In totaal vanaf Marmaris is dat 1433 kilometer.   Een lange reisdag. We verlaten Ürgüp om negen uur. De weg naar het oosten voert ons over uitgestrekte hoogvlaktes en door gebergten met bergpassen tot 2000 meter hoogte. Bij de stad Kayseri (1 miljoen inwoners) draaien we anderhalf uur lang van west naar noordoost om de grote vulkaan Erciyes heen (bijna 4000 meter hoog) Op de noordelijke hellingen ligt sneeuw. Net als Napels, waar we een paar jaar geleden op de Vesuvius waren, ligt Kayseri bij een uitbarsting in de gevarenzône en zou onmogelijk op tijd ontruimd kunnen worden. Erciyes wordt echter als een inactieve vulkaan beschouwd, hoewel dat geen garantie is. We passeren de drukke stad langs de zuidrand over brede boulevards. Overal zie je tussen de hoge flatgebouwen door de intimiderende vulkaan oprijzen als een zwijgende waarschuwing voor de vernietigende krachten van de natuur die eronder sluimeren (foto hierboven) Overigens zijn de flatgebouwen soms zo dicht op elkaar gebouwd dat het op een getto van stenen reuzen lijkt. Als die ooit bij een uitbarsting of bij een aardbeving – hier niet zeldzaam - om zouden vallen, slepen ze elkaar mee; de inwoners hebben geen enkele kans. Het gaat verder over de eindeloze weg naar het oosten (foto hier) Zowel op de hoogvlaktes als in de bergen staan palen langs de wegkanten, in de winter ligt hier veel sneeuw, de palen geven aan waar de weg loopt. Vroeger was dit de zijderoute van China naar het westen. De Venetiaan Marco Polo moet hier in de dertiende eeuw gereisd hebben. De wegen zijn goed en niet erg druk. Er wordt langs de hele route intensief aan verbetering van de weg gewerkt. Het valt ons toch al op hoeveel de Turkse overheid investeert in projecten om de verbindingen in het uitgestrekte land te verbeteren. Vrijwel alle wegen die we bereizen worden uitgebouwd tot snelwegen en dat zal de economie hier zeker ten goede komen. Alleen moet je als chauffeur goed opletten; regelmatig tref je opeens ezelkarren, tractoren en landbouwmachines op de snelweg. Om half acht bereiken we onze bestemming, Nemrut Daği, de berg die ooit in het hart van het merkwaardige Koninkrijk van Commagene lag en die de begraafplaats van zijn koningen was. Een steil kronkelwegje leidt door stoffige dorpjes en tussen imposante, schaars begroeide bergen omhoog. De afwezigheid van souvenirwinkeltjes, shops, bars voor toeristen verrast ons, we hadden hier een druk toeristenbedrijf verwacht. Maar dat is er helemaal niet, er zijn slechts een paar eenvoudige hotelletjes en restaurants langs de route. Een paar honderd meter voor de toegang tot het archeologisch complex op de top van de Nemrut vinden we Çesme Hotel Restaurant, een schamel maar schoon logementje met zes kamertjes en een terrasje dat uitzicht geeft op het dal in het zuiden, waar je nog net een stukje blauw ziet van het enorme Atatürk stuwmeer. In het licht van de halve maan genieten we buiten op het terras (foto hier) van een smakelijke barbecue-maaltijd. Het is niet warm meer op deze hoogte; we schatten het op ongeveer 2000 meter. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Wed, 21 Jul 2010 17:11:39 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1935] Maandag 19-07-2010 Vanochtend slapen we wat langer uit. Het zijn per slot vermoeiende dagen. De anderen maken onderwijl opnieuw een voettocht voor het ontbijt, ditmaal door Rose Valley. Na elven rijden we naar het centrum van Ürgüp en doen inkopen voor een lunchpicnic onderweg. Dan zetten we koers naar het westen, naar de stad Nevşehir, de hoofdstad van Cappadocië. Door kronkelige straatjes met armetierige huisjes en ruïnes van huisjes klimmen we langzaam de hoge klifrots op, die hoog boven de stad uitrijst. Bovenop staat een oud kasteel dat nog dateert uit de Byzantijnse tijd (foto hier) Later werd het opgeknapt door de Seltsjukse veroveraars en nog later door de Ottomanen. Op de binnenplaats geven accacia´s schaduw en daar genieten we van de meegebracht lunch. We hervatten onze tocht en rijden in noordelijke richting naar het dorp Gülşehir. Een kilometer of drie voor de stad is het merkwaardige ruïne-complex van Açik Saray, veel minder bekend dan dat van Göreme maar zeker zo interessant en nog gratis ook. De in de tufsteen rotsen uitgehakte ruimtes waren ooit kleine paleizen en zouden bewoond zijn geweest door Hittietische vorsten. Later werden ze uitgebouwd door vroege christenen, die er kerken, kapellen en kloosters in uithakten, net als in Göreme. Deze zijn echter primitiever en ze zijn misschien wel van ouder datum. Kijk hier voor 4 foto´s. Het blijft ieder keer een vreemd gevoel, het besef dat deze ruimtes ooit de vertrouwde woonplaatsen van mensen en hun kinderen zijn geweest en dat er van die samenlevingen niets meer over is dan deze kale grotruïnes en wat kunst- en gebruiksvoorwerpen die in musea in de buurt zijn opgeborgen. Zo zal het ons ook vergaan en wie zal onze spullen in de musea van de toekomst tentoonstellen? We zien veel figuren op de wanden, tekeningen in oker die dieren, kruisen en geometrische figuren voorstellen. “Since there are no explanatory writings on none of the structures, it is hard to define them” zegt het gidsje “Cappadocia, life and travel guide 2010” van het Capadocia Culture and Publicity Magazine ervan. In een deels ingestorte voorruimte van een diepe grot, die een paleis lijkt te zijn geweest, zie ik een embleem op de zijmuur. Het heeft de vorm van een kruis, mogelijk is het van Byzantijnse oorsprong (zie 2 foto´s hier) Jaap en ik dwalen rond, we kunnen er niet genoeg van krijgen, terwijl de anderen in de schaduw van het wachtershuisje bij de ingang op ons wachten. In Gülşehir zelf bezoeken we de kerk van St Johannes, een van de meest spectaculaire kerken van de streek, aldus het eerder genoemde gidsje. Het werd in een groot rotsblok uitgehakt. Later werd er een bovenverdieping aan toegevoegd, eigenlijk een tweede kerk boven de eerste. Die kwam volgens een inscriptie op de wand gereed op 25 Zondaars worden gemarteld in de hel   De hemelvaart van Maria april 1212 (toevallig mijn verjaardag) De muurschilderingen beneden zijn primitief maar op die bovenverdieping zijn schitterende veelkleurige fresco´s aangebracht met taferelen uit de Bijbel (Je mag van de wachter geen flitslicht gebruiken, daarom een wat onscherpe foto hier en wat foto´s van elders hierboven) De linker toont hoe zondaars - onder wie priesters – in de hel worden gemarteld. Op een andere (hier rechts) zie je de hemelvaart van Maria. De apostelen staan rond de baar waarop ze ligt en Jezus zelf is afgedaald uit de hemel om haar ziel, weergegeven als een baby gewikkeld in doeken, mee naar de hemel te voeren. In het al eerder genoemde gidsje vind ik een wel heel bijzondere lokatie. We moeten ervoor ongeveer 25 kilometer verder naar het westen rijden, naar het onooglijke dorpje Gökçetoprak. Daar zou een rotsblok liggen met een zeer oud reliëf erin gekerfd, waarop je de god Zeus ziet. Maar we kunnen het eerst niet vinden. Nergens is een bordje te vinden, er komt misschien zelden iemand naar kijken. Het is een heel armoedig dorpje met wrakke huisjes, stallen en schuurtjes van leem en hout. De helft is in elkaar gevallen. Bestrating is er niet en de kippen scharrelen er vrij rond. Het dorp ligt onder een rotswand waarvan hele brokken in de loop der eeuwen zijn afgebrokkeld en tussen de armetierige optrekjes gevallen. Mogelijk tijdens recente aardbevingen. De bewoners hebben hun huisjes eromheen weer opgebouwd en soms zelfs er bovenop. Daarbij hebben ze gebruik gemaakt van soms heel antieke stenen, getuige de inscripties en uitgehakte figuren die je hier en daar in muren en boven deuren en vensters ziet. Bij een soort kantine of café vragen we waar we moeten zijn. De mannen wijzen schuin omhoog een steeg in. Maar daar lijken we ons klem te rijden. Een waakhond bij een huisje gaat geweldig tekeer en een mannetje komt naar buiten. Hij wijst ons de weg, we lopen achter hem aan om wat bouwvallen heen en daar is opeens het rotsblok met het reliëf. Een heel vreemd reliëf (zie 2 foto´s hier) Zeus – als hij het is – is in zittende houding weergegeven en hij heeft geen gezicht meer en zijn armen zijn ook deels weg. Zijn bovenlichaam is naakt en vanaf zijn middel draagt hij een kleed. Het moet inderdaad erg oud zijn. Het gidsje veronderstelt dat het uit de 5e eeuw vChr. is, op gezag van een zekere Hans Rott, een Oostenrijkse architect die het in 1906 beschreven zou hebben. Hij stelde dat er in die tijd een sterke Zeus-cultus onder de Hellenen in Cappadocië bestond. De god zou toen vrouwelijke en mannelijke trekken hebben gehad: “This figure has a beard and his breasts are distinctive” Nou, dat zie ik er echt niet vanaf (Kijk zelf maar) En dit ook niet: “He holds a lance in one of his hands and an axe in his other hand” Hoe komen ze erbij? Het beeld heeft helemaal geen handen. Je vraagt je ook af waar het rotsblok oorspronkelijk zat, voor het naar beneden viel. Zijn daar nog meer van die reliëfs? Geen idee en het is te laat om te gaan zoeken. We geven het mannetje een hand en bedanken hem zeer. Even na vieren zijn we terug in Ürgüp. Om half zes zijn we in een gerestaureerde Karavanserai op 13 kilometer van het dorp, Saruhan heet hij om eindelijk een de rite van de dansende derwisjen mee te maken. De Islamitische mystici die zich al ronddraaiend in een extatische trance dansen om dichter bij hun god te geraken. Ik moet zeggen dat we er niet zo van onder de indruk raken. De muziek is wel mooi – ik koop er zelfs aan CD van – maar het ritueel zelf is traag en met veel herhalingen. Het is oneerbiedig gezegd tamelijk lachwekkend, zoals alle religies hun eigen rare poespas hebben. Foto´s maken is niet toegestaan. De foto bovenaan dit verslag heb ik van hun website gehaald (zie boven), waar je overigens ook muziek en filmpjes schijnt te kunnen downloaden. Dat mag dus weer wel. Morgen zullen we onze reis door Anatolië hervatten en op weg gaan naar de verre berg Nemrut, ongeveer 500 kilometer naar het oosten. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Tue, 20 Jul 2010 19:02:20 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1933] Zondag 18-07-2010 Vroeg op, om half zes gaat de wekker. We rijden naar het gebied tussen Nevşehir en Göreme voor een voettocht van ruim 4 kilometer door Love Valley. De reden voor die toeristenlokkende naam wordt later duidelijk. Toeristen komen we er overigens niet tegen. Maar ze zijn er wel, grote groepen nemen deel aan ballonvaarten over de streek, een activiteit waar lokale ondernemers een booming bussiness van hebben gemaakt. Een ballonvaart kost namelijk rond de 200 euro p.p. Overal langs de slingerende autoweg rijzen tientallen bontgekleurde ballonnen op als grote bizarre boleten. We tellen er ruim dertig die langzaam en geruisloos boven het landschap zweven. In tegenstelling tot Nederland, waar ballonvaarten pas aan het eind van de middag op de thermische luchtstroom kunnen plaatsvinden, moet het hier in de vroege ochtend. De reden daarvoor doorgrondt ik niet goed. We zijn met twee auto´s. Will parkeert de zijne bij het eindpunt van de voettocht en met onze mini-bus rijden we naar het begin. Daar zien we boven een paar bomen twee grote valken cirkelen. Ze jagen op veldmuizen en op de grappige stokstaartjes, marterachtige knaagdiertjes, die vaak een tijdlang roerloos en kaarsrecht op een rotsblok de omgeving afspieden. Maar het gevaar komt dus van boven. Ik dacht dat die diertjes alleen in Zuid-Afrika voorkwamen maar we zien ze hier toch duidelijk. Anderhalf uur lang lopen we over smalle slingerpaadjes door een groene kloof, vol populieren, druivenstruiken en andere planten. Het is aangenaam lopen in de schaduw, de zon reikt nog niet over de hoge, roomkleurige klifwanden. Nu begrijp ik waarom we deze tocht zo vroeg doen, later op de dag zou het veel te warm zijn. De klifwand zelf toont fraaie, golfachtige patronen en op veel plaatsen rijzen dunne pilaarrotsen op die zondermeer aan lange fallussen doen denken. Vandaar Love Valley. Het is een onwaarschijnlijk bizar gezicht. Kijk hier voor 5  foto´s. Hoog in de klifstrukturen maar ook in de rotsfallussen zitten gaten, rotsgraven van de Hittieten, op onbereikbare plaatsen aangelegd in de hoop grafroof te ontmoedigen. Voor mijn geestesoog zie ik hoe mensen in witte gewaden ooit langs lange smalle, aan elkaar geknoopte ladders de doden naar die arendsnesten hesen. In latere eeuwen werd de rust van de overledenen toch verstoord, niet zozeer door grafrovers, maar door boeren. Ze metselden de openingen dicht en lieten een rijtje vierkante doorgangen aan de bovenzijde open. De graven werden intensief gebruikt door de alom tegenwoordige duiven. Hun uitwerpselen werden eens per jaar langs een opening aan de onderkant verzameld en gebruikt als kunstmest voor de velden. ´s Middags bezoeken we Kaymakli, een van de vele onderaardse steden die de Hittieten hier duizenden jaren geleden aanlegden. De oudste dateren van 4000 jaar geleden. In vredestijd leefde de bevolking bovengronds en beoefende de landbouw, maar als er vijanden verschenen trokken ze zich in de ondergrondse complexen terug. Soms voor meer dan zes maanden, het ging dus niet om permanente bewoning. In Kaymakli telde men 2000 kamers waarin 5000 mensen konden leven. Dat vertelt onze gids Sahín, een sterk uit zijn mond ruikende kleine man met een ruïneus gebit dat ook erg antiek aandoet. Hij leidt ons door verwarrende doolhof die liefst 8 verdiepingen diep is (de onderste drie zijn in de vorige eeuw ingestort en niet meer toegankelijk) die sterk aan een Zwitserse gatenkaas doet denken. Overal holtes, doorkijkjes, vensters, gaanderijen en tunnels. Sommige ondergrondse steden zijn door kilometerslange gangen met elkaar verbonden, de onze met het 9 kilometer verderop gelegen Özlüce. Het is een merkwaardig, benauwend geheel. De Hittieten hadden een kleiner postuur dan de hedendaagse mensen, gemiddeld waren ze 1,45 meter lang. We passeren woonruimten, voorraadkamers met uithollingen voor amforen, een kerkje, een eetzaaltje, keukens, waterputten, enzovoorts. Verse lucht werd aangevoerd door lange ventilatieschachten. Zwart beroete holtes geven aan waar olielampen ooit walmden en wat schaars licht aan deze onderwereld gaven. Je moet je overigens niet voorstellen dat hier het electrisch licht zou uitvallen. Het iele zaklampje van onze gids zou niet veel verschil maken. Sahin is slecht te verstaan. Hij dreunt staccato zijn verhaal op en herhaalt zichzelf regelmatig, alsof hij een lang episch gedicht voordraagt. “Enemy outside, people inside, for example” is een van zijn staande uitdrukkingen waarbij hij het laatste woord op zijn Frans uitspreekt. Als er toch vijanden wisten binnen te dringen, konden hele segmenten van de stad worden afgesloten door molensteen-deuren, die men voor een doorgang rolde en die van buitenaf niet in beweging waren te brengen. Ook waren er valkuilen, waarin spiezen werden geplaatst. In de Romeinse tijd zouden de ondergrondse steden schuilplaatsen zijn geweest voor de vroege christenen, niet voor maanden zoals de Hittieten, maar voor periodes van maximaal een week, als er Romeinse patrouilles in de buurt waren (“Enemy outside, people inside, for example”) Kijk hier voor twee foto´s. ´s Avonds richten Will & Viv een barbecue voor ons aan op het grote terras. Er zijn ook twee andere gasten, Carl, een Belg die verderop een ander grothotelletje drijft, met zijn moeder die met vakantie over is. Carl kent Turkije goed, hij is net teruggekomen uit het oosten van het land waar hij een tocht met hotelgasten maakte. Het is daar gevaarlijk, waarschuwt hij, sedert een halfjaar is het oorlog in de streken waar de Koerden wonen. Er zijn al slachtoffers gevallen en op de wegen word je om de paar kilometer aangehouden bij road blocks van het Turkse leger, die langdurig en vervelend je papieren controleren. Hij heeft zelf zijn laatste tocht moeten afbreken en raadt ons ten stelligste af het gebied binnen te gaan. We kijken elkaar teleurgesteld aan maar het lijkt onverstandig zo´n advies in de wind te slaan. Wat we kunnen doen na ons bezoek aan Mount Nemrut en het Meer van Van is zuidelijk naar Urfa gaan aan de Syrische grens, waar aartsvader Abraham geboren zou zijn. Daar is veel te zien. We kunnen vandaar naar Aleppo in Syrië rijden en vervolgens de Turkse provincie Hatay bezoeken, waar het oude Antiochië lag. We praten lang na. Geert vindt ergens een gitaar en we zingen oldies in koor. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Mon, 19 Jul 2010 20:07:34 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1932] Zaterdag 17-07-2010 We ontbijten in een grote eetkeuken, in de rotswand uitgehouwen op de onderste verdieping van ons grotpension (foto hier) Daar wordt het ontbijt vezorgd door een uiterst vriendelijke, jonge Turkse vrouw en haar 14-jarige dochter. Ik moet hun namen nog eens vragen. De vrouw werd op haar 14e uitgehuwelijkt zoals het hier nog vaak de gewoonte is, vertelt Will. Ze kreeg kort daarop haar eerste kind. Het ontbijt is smakelijk, uiteraard met Turkse thee, en vooral de nogal gepeperde quiche-achtige schotel die de vrouw voor ons bereidt met parika, ei, tomaten, ui en kaas, en de eigengemaakte marmelade van Viv van abrikozen en gember, vallen in de smaak.   Ongeveer 50 kilometer in zuidoostelijke richting ligt de Mount Erciyes, net als de al de eerder genoemde Mount Hasan (die in zuidwestelijke richting ligt) een stratovulkaan. Het is met zijn bijna 4000 meter de hoogste berg in Centraal Anatolië. Zijn laatste uitbarsting was in 253 vChr. en zou zijn afgebeeld op Romeinse munten uit die tijd. Er wordt gezegd dat je vanaf de top op heldere dagen zowel de Zwarte Zee als de Middellandse Zee kunt zien. Uitbarstingen van deze twee vulkanen en van een derde, Mount Melendiz in het zuiden, hebben het hele gebied bedekt met een dikke gloeiend hete laag vulkanische as, die uithardde tot zachte, poreuze tufsteen. De vulkaanuitbarstingen hebben het landschap ingrijpend veranderd. Over een lange reeks jaren erodeerden water, wind en zonnehitte de lagen tufsteenrots, met grote verschillen in hardheid, tot eigenaardige, vreemde vormen. De zogenaamde hoodoo´s of rotspilaren zijn daarvan de meest bekende. Die zie je hier dan ook veel. De vroege bewoners van deze streek ontdekten al snel dat je in de zachte tufsteen gemakkelijk graftombes, schuilplaatsen en grotwoningen kon uithakken. Ze boden opeenvolgende volkeren en vervolgde groepen eeuwenlang uitstekende schuilplaatsen. De Hittieten hakten er complexe onderaardse steden uit, soms meer dan tien niveaus. Daarvan zijn er tientallen in de streek. Ze boden bescherming tegen de Assyriërs, hun aartsvijanden. Later vonden de eerste groepen christenen, toen nog vervolgd door de Romeinen, er een schuilplaats. Het openlucht museum van het nabije dorp Göreme is daarvan het mooiste voorbeeld. We brengen er vandaag een bezoek. De plaats is al in 1985 door de Verenigde Naties uitgeroepen tot World Heritage Site. We rijden de vallei van Göreme binnen, dalen af langs een paar haarspeldbochten en de eerste aanblik is meteen indrukwekkend. Een bruingele hoge, puntige rots verheft zich boven de schaarse bomen. We zien verschillende uitgehakte nissen, op een vijftal niveaus boven elkaar, sommige met okerrode tekens beschilderd. Het blijkt een kloosterkerk te zijn geweest uit de 2e eeuw van onze jaartelling. Jezus Christus moet nog een levende legende geweest zijn. Later ontstonden er grote christelijke gemeenschappen, je vindt hier wel zo´n 30 kerken en kloostertjes, uitgehouwen in de tufstenen wanden, de een nog mooier dan de andere. Sommige van binnen verfraaid en beschilderd met ontroerende, primitieve fresco´s. Het kost geen moeite om hier een aantal uren rond te dwalen, de smalle trappen te beklimmen en over gaanderijen en terrassen de lage ingangen en tunnels te bereiken. Bij onraad wentelde men er grote molenstenen voor die de toegangen hermetisch afsloten. Er zijn eetzalen met uit de rots gehouwen lange tafels en banken, voorraadkelders, keukens, sanitaire ruimtes, waterputten, enzovoorts. In de vloeren en muren zijn smalle grafruimtes uitgehakt, sommige zo klein dat ze voor kinderen geweest moeten zijn. Ook toen bestond de gewoonte al om de doden in of bij de kerken te begraven. Op een plaats heeft men wat graven afgedekt met glasplaten, waaronder je wat stoffige pijpbeenderen en een enkele schedel ziet liggen. Andere graftombes zie je juist hoog in de rotswanden, op nauwelijks bereikbare plaatsen, zodat grafrovers er moeilijker bij konden. Kijk voor 5 foto´s hier. Later was dit gebied in handen was het Byzantijnse Rijk maar het werd voortdurend aangevallen door Arabieren, Mongolen, Seltsjukken en Perzen. De rotskerken uit die periode hebben mooiere, zeer kleurrijke muur- en plafondschilderingen zoals in de Karanlik Kilise ofwel de Donkere Kerk. Daar vinden we ook in de nis boven een kleine zijkapel de originele schildering van het Laatste Avondmaal. Op de muur naast ons eigen rotsappartement in Viv´s House is een kopie geschilderd (foto hier) De Engelssprekende gids van een juist aanwezig gezelschap verteld dat het triest ogende gezicht links van Jezus (die een witgrijze baard draagt) dat van de verrader Judas is. Hm. Eerlijk gezegd kijken alle discipelen nogal somber (foto hierboven en een detail hier) Je moet onmiddellijk denken aan de woorden van Jezus (“an die Worte Jesu”), dat één van de disgenoten hem zal verraden. Allen vragen: “Ben ik het, Heer?” en als Judas dat zegt, zegt Jezus zacht: “Gij zijt het” In de Matthäus Passion van Bach klinkt dat nog mooier, want directer: “Du sagests” Merkwaardig is hoe de gezichten van de afgebeelde figuren op de lagere niveaus allemaal door krassen onherkenbaar zijn gemaakt. De gids weet niet goed raad met die vraag. Tot 1924, het jaar van de gedwongen uitwisseling van de Turkse en Griekse bevolking tussen beide landen, woonden hier veel Grieken, orthodox-christelijke mensen. Ze zouden gedeelten van de fresco´s als aandenken hebben meegenomen, beweert hij. Ik geloof er niks van. Ik denk dat de Turken het toen zelf hebben gedaan, omdat de Islam het afbeelden van gezichten immers verbiedt. Gelukkig konden ze niet bij de figuren op de hogere niveaus komen, die zijn dan ook nog volledig intact.  Als we na een aantal uren en een lunch het complex verlaten en naar het parkeerterrein lopen, passeren we een man die zich heeft opgesteld met drie kamelen, een kamelenjong en wat ezels. Voor 5 TL (2,5 €) mag je een foto maken, voor 20 TL (10 €) mag je erop zitten en wat rondrijden. Ans ontwaart het kamelenjong en is onmiddellijk verliefd. Het is drie weken oud, zegt de man. Ze aait het beestje dat het zichtbaar aangenaam vindt (foto hier) Ik stop de man braaf 5 lires toe. Vanaf Göreme rijden we naar het dorp Avanos en langs een ander weggetje terug naar Ürgüp via een weggetje door een vallei met een bizar landschap van rotspiramides en leemkleurige tufsteenhellingen, golvend alsof het een gestolde zee is. Je kunt het niet goed in foto´s vastleggen, maar kijk toch even hier voor 2 foto´s. In Ürgüp rijden we langs de wijngaard van Turasan, waar een van de vermaarde wijnen van Cappadocië worden gemaakt. We kopen wat dozen van de rode wijn van 2008, een blend van de Turkse druivenrassen Öküzgözü en Bogazkere. Die zijn bedoeld voor de barbecue die Viv en Will morgenavond voor ons opzetten. Vanavond eten we in het dorp in het Han Çiragan Restaurant. Ze blijken er een overheerlijke schotel van rundertong te hebben. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Mon, 19 Jul 2010 07:59:43 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1930] Donderdag 15-07-2010 Half acht allebei klaarwakker. Weinig wind en dus al snel warm. Wassen en douchen stellen we uit tot na het inpakken van de koffer en de laatste werkzaamheden om de boot vertrouwd achter te laten. Op verzoek van ons reisgezelschap neem ik ook de Iridium satelliettelefoon mee. Je weet maar nooit in de ruwe oosten van Turkije. Het relaas van alle werkzaamheden zal ik de lezer besparen alsmede het tellen van de liters transpiratievocht. Ik voer een worsteling met een van de afsluiters in het toilet bij de kombuis. Je moet die dingen af en toe even open en dicht doen, dat houdt ze soepel beweegbaar, maar ja, dat doe je niet. Enfin, we zijn om elf uur klaar en bij de Hyundai mini-bus. Een dieselauto. Onze bestemming voor vandaag is het stadje Eğirdir aan het gelijknamige meer op ruim 400 kilometer afstand. Vanaf daar is het nog een kilometer of 600 naar Cappadocië.   We klimmen vanaf Marmaris door een steile kloof op naar een plateau. Daar kiezen we de snelweg naar de stad Muğla. Er volgt een zeer bergachtig en mooi landschap waarin we niet veel voortgang maken. De valleien en bergpassen zijn dicht bebost met pijnbomen. De drie mannen rijden afwisselend een uur en het rijden is inspannend vanwege de hitte en de vele onverwachte situaties. De wegen zijn overigens tamelijk goed. Na een tijd bereiken we een hoogvlakte met uitgestrekte graanvelden en grote, stoffige steden zoals Denizli, een stad met een half miljoen inwoners. We rijden een tijd lang langs een groot zoutmeer, grotendeels een droge, wit glanzende vlakte. Anatolië is onbegrijpelijk groot en we zijn pas een paar honderd kilometer op weg.   Het is tegen vijf uur als we het vreemde meer van Eğirdir bereiken. Het in grootte vierde meer van Turkije. In de Oudheid lag deze plaats aan de handelsroute tussen Ephese in het westen en Babylon in het oosten. Net als overal elders hebben vele volken deze plaats bewoond: Hittieten, Phrygiërs, Lydiërs. Perzen, veroverd door Alexander de Grote, Romeinen en Byzantijnen. Voor laatstgenoemden was het een bisdom dat ze Akrotiri noemden. Namen veranderen. De Ottomaanse Turken noemden het Eğridir. Volgens de Lonely Planet gids betekende dat zoiets als "oneerlijk" of "fout" Raar verhaal. Waarom zou iemand een stad zo willen noemen? Zou dat verhaal, dat je ook op Wikipedia vindt, wel kloppen? Enfin, ergens in 1980 draaide de gemeente op voorstel van een PR-bureau de "i" en de "r" om en dan krijg je een naam die iets te maken heeft met "spinnen" en "rozenteelt" Ook dat verhaal geloof ik niet zonder meer. Ik zal het eens vragen aan de herbergier van het Sahil Pension waar we vannacht slapen (drie kamers voor 110 TL bij elkaar) Aan de zuidelijke oever van het meer steken wat eilandjes in zee, die ooit door een dam verbonden werden met de kust. Het verste eilandje heet Yešilada ("Groen eiland") en daar vonden dit pensionnetje. Het is benauwd en de kamers hebben geen airco maar wel een eigen douche en toilet en een mooi uitzicht over het meer. In strenge winters zou het meer overigens helemaal dicht vriezen. Dit plaatsje doet nog heel erg aan als een dorp, het is minder toeristisch dan we hadden verwacht. Het doet in al zijn eenvoud van door elkaar geplaatste huisjes en straatjes wat denken aan de oude dorpen aan de Bulgaarse kust waar we de vorige zomer waren. Sozopol bijvoorbeeld. Vanaf ons balkon zien we hoe de zon ondergaat boven de westelijke bergketens (foto hier) We eten aan de overkant, gezeten aan de oever van het meer. Golven kabbelen zacht tegen de oever. Zoet water. Het meer schijnt gevoed te worden door bronnen en geen uitstroom te hebben. Er scharrelen wat ganzen en eenden langs de kant. De vis die we eten werd hier gevangen. Hij heet Levrek. Niet erg bijzonder van smaak, maar ach, het is gezellig. Een schriele goorwitte kat dreint langs de tafel. Morgen moeten we dus bijna 600 kilometer rijden. Vandaag deden we 410 kilometer. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Fri, 16 Jul 2010 16:28:22 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1929] Woensdag 14-07-2010 Kleinkinderen. Werelden van verschil. Gisteren de rampspoed bij Derrick & Kate met Liam, vandaag de voorspoed van Floor & Pijke met hun Thijs Thomas. loor stuurde de laatste foto´s van hem, genomen in de derde maand van zijn leven (zie hiernaast en een andere hier) Zo lief en sereen in zijn wereld van louter onschuld.   Vandaag opnieuw meltemi. Die voortdurende wind om de oren is vermoeiend. Hij neemt gelukkig in de middag iets af. Om 11 uur vanochtend komen we op de Anégada bij elkaar om voorbereidingen af te spreken voor onze reis dwars door Anatolië. Bijvoorbeeld de vraag welke CD´s we meenemen voor onderweg. Nou, dat maakt iedereen zelf uit.   Gisteren woei er door de harde wind een mountain bike van een marinero naast ons in het water. Het is hier knap diep dus dreggen met een ankertje leverde niks op. Vandaag komt er een duiker. Die haalt de fiets boven water en wonder boven wonder: nóg een fiets, helemaal bezet met schelpen en aangroei. Het lijkt de Utrechtse Oudegracht wel. Verder zijn we bezig met schoonmaken, wassen en opruimen. Weinig interessant dus. Halverwege de dag komen Gerard & Josje langs om Lord Byron op te halen. Ze krijgen instructie over de verzorging van His Lordship. Als we ´s avonds van het eten in het jachthavenrestaurant over de steiger teruglopen zitten ze beiden op het voordek van de Mermaid te genieten van de verkoeling die de wind brengt. De Lord heeft al gezongen op zijn nieuwe lokatie, melden ze. De maan is een sikkeltje aan de hemel, de ster die ermee in conjunctie staat is geel. Is het Saturnus? Over de baai voert de wind een gestage disco-dreun aan van de lange stranden van de stad Marmaris, op drie mijl van hier. Niet luid genoeg om hinderlijk de wind te overstemmen.   Vandaag krijg ik bericht dat Jan van der Sar is overleden, voormalig hoofd van de voedingsdienst in het Beatrixziekenhuis. Jan heb ik goed gekend en erg gewaardeerd. Voor de eerste keer sprak ik hem in 1987. Ik was juist aangesteld als directeur patiëntenzorg. Dat voorjaar was er een feest van de personeelsvereniging in De Til in Giessenburg en hij stond er achter een kar met verse haring. Een traditie die jaren later teloor ging. Hij was al met pensioen toen hij in 1992 medewerker werd van de kunstmanifestatie BRAIN/Internal Affairs en daar met een groepje vrijwilligers zes weken lang het Breincafé runde. Je kunt hem nog zien op de foto hier. Later ging het niet zo goed met hem. Hij trok erop met zijn camper maar hij kreeg zware hartproblemen en toen zijn vrouw Annie stierf, hoefde het allemaal niet meer zo. Voor ons vertrek in 2007 is hij nog eens langsgekomen op ons flatje in Andel. Jan genoot van gezelschap en dat kreeg hij te weinig. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 15 Jul 2010 16:54:10 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1926] Zondag 11-07-2010 Vanmorgen installeer ik met succes de driver, het modem en de software voor de Iridium satelliettelefoon op mijn kleinde notebook-computer. Omdat die geen DVD-drive heeft moet ik alle software eerst van de CD op een USB-stick kopiëren. De verbinding met Internet is via de statelliettelefoon erg langzaam. Ik moet nog verder uitzoeken wat ik er precies mee kan. In elk geval snap ik nu ook waarom het gisteren op de grote Sony VAIO-laptop niet werkte: de driver en het modem zitten niet op dezelfde COM-poort. Dat is gemakkelijk te verhelpen.   Geert & Ine keren terug van een tocht met hun dinghy naar Marmaris Yachtmarine. Ze maakten zich zorgen of er morgen wel een goede plek voor hun grote catamaran zou zijn. Dat blijkt het geval en ze kunnen meteen komen. igenlijk spreekt dat me ook wel aan. Per slot is het nu rustig weer en dat is wel zo prettig aangezien ik het op mijn eentje moet doen. Bovendien is het gemakkelijk dat we dan vanavond na het diner en de uitzending van de WK-finale in de marina niet meer met de dinghy naar de ankerplaats hoeven varen. Ik roep Kiara op de VHF en leg het voor. Ook Jaap & Diana zijn ervoor. Ik roep de marina op en ze beloven me een ligplaats. Vlot haal ik het anker op en motor naar de overkant. Ik kijk om en zie Anégada naderen, Ine is bezig de stootwillen te hangen. De stootwillen! Ben ik vergeten, dat doet Ans altijd. Ik zwaai af en knoop mijn fenders aan beide kanten vast. Bij de invaart van de haven klimt een marinero aan boord om me te assisteren. Ik krijg een plek aan de binnenkant van steiger Bravo, niet ver van Anégada en tegenover een marineschip dat te koop ligt (foto hierboven) M1051 staat erop geschilderd. De kannonnen zijn eraf gehaald. Wat zou zo´n schip kosten? We grappen dat we hem misschien kunnen kopen en meenemen als escorte in de Golf van Aden. Even later arriveert Kiara en legt twee plaatsen naast me aan.   In het havenkantoor sluit ik een contract voor anderhalve maand à raison van 350 euro. Het loopt op 25 augustus af, dab beginnen we na terugkeer uit Holland onze tocht naar Cyprus en de Levantkust. Het is een hete dag en ik ga afkoelen in het zwembad van de marina, al bekend van de vorige keer. Later breng ik een lege gasfles naar de supermarkt van de haven, morgen kan ik hem gevuld weer afhalen. Om half acht gaan we dineren met 8 andere Nederlanders in het restaurant (de crews van Anégada, Kiara, Mermaid en Beaver2), om half tien begint de wedstrijd. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Wed, 14 Jul 2010 15:56:54 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1928] Dinsdag 13-07-2010 Om kwart voor zes, een kwartier voor de wekker afloopt, sta ik klaarwakker op. Opnieuw veel wind vannacht, de bekende meltemi, hier een westenwind die de hele dag blijft doorstaan. Om half zeven rijd ik de ongeveer 100 kilometer naar het vliegveld van Dalaman in een kleine twee uur. Het is niet erg druk op de weg die me door dichte dennen- en eucalyptusbossen, valleien en over lage bergpassen voert. De aankomsthal is in tegenstelling tot de vertrekhal een kale bedoening zonder voorzieningen. Ik wacht er een uurtje al drentelend voor de automatische glazen deurpanelen, die ik niet door mag. Je hebt echter wel goed zicht op de reizigers die zich om de bagagebanden groeperen. Voorlopig komen er allen maar bleke Russische toeristen door de deuren, hun koffers dicht omwikkeld in plastic. Het personeel op Russische luchthavens is notoir onbetrouwbaar met de koffers van reizigers. Om 8.50 uur, precies op tijd, wordt de landing van de Corendon-vlucht uit Amsterdam omgeroepen. Het duurt nog ruim een halfuur voor ik mijn liefste bij de band zie staan, ze ziet me ook, we zwaaien. Dan valt opeens de electriciteit op het hele vliegveld uit, er wordt geroepen, alle lichten gaan uit, de bagagebanden komen tot stilstand en de automatische deuren schuiven open. Veiligheidsbeambtes en luchthavenmedewerkers rennen heen en weer, roepend in hun walky-talkies. Na anderhalve minuut floepen de lichten weer aan en komt alles in beweging. Het hele gebeuren herhaalt zich drie keer. En dan komt mijn Ans naar buiten, we sluiten elkaar in de armen en staan minutenlang aaneen geklemd. Ze schokschoudert en huilt, er staan scherpe lijnen in haar gezicht en ze is doodmoe, zie ik, ze heeft tien dagen bijna niet kunnen slapen.   We drinken op een terras tussen de uitgang en het parkeerterrein. In de auto komen de verhalen los. De toestand van kleinkind Liam is zó moeilijk en nog zó ernstig en aandoenlijk dat alle betrokkenen, zijn ouders op de eerste plaats, zich vaak wanhopig voelen. Met de leukemie gaat het weliswaar de goede kant maar het jochie zit nog steeds opgesloten in zijn eigen hoofd, kan niet praten, slikt moeilijk en hij is nog altijd verschrikkelijk angstig, spastisch en gefrustreerd. Geleidelijk is men bezig de medicatie te verminderen, eerst de Haldol en daarna de anti-parkinsonmiddelen. Dat geeft veel ontwenningsverschijnselen die in een week of twee moeten verminderen. Meestal slaapt hij ´s nachts niet en moet er bij hem gewaakt worden om zijn beentjes te masseren en te verhinderen dat hij zichzelf verwondt. De wrijfwonden zijn daardoor wel allemaal genezen. Overigens is er nog steeds geen uitslag over de PGB-aanvraag die Derrick al een paar maanden geleden heeft ingediend (PGB = Persoons Gebonden Budget, een voorziening in de AWBZ waarmee je zelf hulp en zorgondersteuning kunt regelen en betalen), dus ruim voor de de stop die minister Klink per 1 juli heeft ingesteld. En dat is er natuurlijk ook nog de kleine Caelan, het goedlachse Tsjechische boertje, die nu kan lopen en woordjes brabbelen en veel aandacht nodig heeft. Gelukkig zijn er een vriend en een vriendin van Kate overgekomen om een tijdje hulp te bieden. Enfin, Ans is òp.   Om twaalf uur zijn we terug in Marmaris en kopen er voer en schelpenzand voor Lord Byron. Die gaat immers overmorgen drie weken logeren op de Mermaid. Ans kruipt snel in bed, ze valt als een blok in slaap en slaapt vier uur aaneen. Ondertussen breng ik de huurauto naar de stad en keer terug met de dolmus. Bij de havensupemarkt haal ik de (nu wel gevulde) gastank op. ´s Avonds dineren we intiem en gelukkig met elkaar in de sprookjesachtig geillumineerde tuin van het restaurant. Ans vertelt honderduit over de indringende ervaringen met Liam, zijn broertje en zijn ouders in Gorcum. Later kibbelen we over familieverhoudingen, leggen het weer bij en zijn domweg zeer blij om weer samen te zijn. Over de haven waait het West Bf 6. Kan je nagaan hoe hard het buitengaats moet waaien. Opnieuw near gale warnings op de Navtex. De meltemi die nog dagen blijft doorstaan, hier een warme nukkige wind uit het westen. Morgen aan de slag om de boot op orde te brengen, verder te beveiligen en om de koffer in te pakken voor onze trip door het Anatolische binnenland. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Wed, 14 Jul 2010 15:55:59 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1927] Maandag 12-07-2010 Geheel in stijl - Diana had voor oranje shirts en hoeden gezorgd (foto hiernaast) - vertrekken we om half acht gisteravond naar het restaurant van de marina. Na een prima maaltijd zetten we ons in de bar voor een van de twee TV-schermen. Het is een nerveuze, spannende wedstrijd maar geen mooie. Er wordt nogal op de man gespeeld in plaats van op de bal. Ontregelen van de tegenstander noemt men zoiets, fraai is het niet en uiteindelijk helpt het ook niet. In de tweede helft van de verlenging maken de Spanjaarden het winnende doelpunt. Iedereen gaat maar gauw naar de boot en naar bed.   Het is de hele nacht winderig, warme wind uit het westen. Vandaag neemt de wind af en wordt het drukkend warm. Ik doe niet veel. Alleen trek ik het logwieltje maar weer uit de bodem van de boot en zet de stop ervoor in de plaats. In anderhalve maand zou het volledig vast komen te zitten door aangroei. Verder lees ik eindelijk Robin Lane Fox´ geschiedenis van Griekenland en Rome uit. Aan het eind van de middag loop ik langs de supermarkt. Mijn gasfles staat er nog leeg, ze beloven dat het morgen in orde komt. Dan komt de verhuurder de huurauto brengen. Hij heet Yüksel, is in Middelburg geboren en spreekt vloeiend en accentloos Nederlands. In de stad Marmaris is het superdruk met toeristen. Bij het fili8aal van Vodafone vul ik mijn tegoed op de mobiele internet-dongel aan. Morgen vroeg op, het is ongeveer anderhalf uur rijden van hier naar het vliegveld van Dalaman. Ans komt om 8.50 uur aan. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Tue, 13 Jul 2010 19:17:42 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1925] Zaterdag 10-07-2010 Gisteravond kwam Geert even buurten, het werd laat en ik had nogal wat op - zodanig dat ik als een blok in slaap viel en pas vanmorgen om kwart voor acht wakker werd. Gelukkig was er vannacht vrijwel geen wind. Tja.   Vandaag een rustige dag, geschikt om nu eindelijk eens met de satelliettelefoon aan de slag te gaan. Ik haal het hele pakket tevoorschijn, plaats de lithium-ion batterij in het toestel en schakel het in. In het beeldschermpje verschijnt de vraag "pincode?" Pincode? Wat was die ook alweer? Het zweet breekt me uit. Ik probeer er eentje die ik vaker gebruik. Het resultaat is "error" Oef, nu heb ik nog maar twee kansen voordat het toestel blokkeert. Heb ik die pincode niet ergens opgeschreven? Vast wel, maar waar? Ik foeter mezelf uit, moet je verdomme ook niet zoveel drinken. Op een geheim plaatsje is een geheim boekje waarin hij vast staat. Tja, er staat van alles in dat boekje maar geen pincode van de satelliettelefoon. Alzheimer not so light. Ik probeer nog een andere combinatie met opnieuw "error" als resultaat. Nijdig op mezelf berg ik alles maar weer op. Gelukkig komt Jaap even koffie drinken. Later ga ik lezen en word rustig. Ik kijk vanuit de kuip naar de ondiepe zandplaat die zich vanaf het kleine moeras enige tientallen meters uitstrekt. Er staat een man op krab te vissen (foto hiernaast) Na de lunch weet ik het opeens - ik haal alle satfoon-spullen weer tevoorschijn en toets hem in - dit is de laatste kans! -  en verdraaid, dit keer is het goed.   De rest van de middag verloopt niet in alle opzichten bevredigend. Allereerst bel ik Ans via de satelliettelefoon. De ontvangst over en weer is goed alleen moeten we wennen aan de vertraging in de doorkomst van het signaal. Daardoor praten we eerst ongewild door elkaar, je moet even wachten voor je de ander antwoordt. Daarna ben ik uren bezig met de installatie van de driver, het modem en de software voor de bediening via de PC. Als dat eindelijk is gelukt en ik probeer met de satfoon op Internet te komen, lukt het niet. Reden tot veel peinzerij want wat is er mis? Tijd om erachter te komen heb ik niet want Geert & Ine komen me halen voor een borrel bij Pupa Yat Hotel met hun vrienden Jappie & Marijke, Friezen uit Lemmer die in de buurt liggen met hun jacht Horizon. Later zetten we de borrel voort op de Kiara met Gerard & Josje en je begrijpt dat het net zo laat als gezellig wordt. Diana heeft lekkere hapjes en tenslotte zelfs een heerlijk avondmaal. Ik zou in staat willen zijn om al die leuke en boeiende gesprekken hier weer te geven, we diskussiëren bijvoorbeeld over de Rode Zee en de piraten bij Somalië en over  het einde van het universum en over de evolutietheorie, maar op dit late uur vermag ik dat - vergeef het me - niet te reproduceren. Ook over het ontmoeten van medezeilers en over met wie je wel en niet vriendschap sluit en waaraan dat ligt. Sorry, ik slaag er nu niet meer in om dat allemaal weer te geven maar ik kom er vast en zeker wel een keer op terug. Het weer is rustig, golfjes kabbelen tegen het achterschip en ik hoop op een lange nacht van gezegende rust. Morgen verder met de installatie van de satfoon op de PC, nodig om ermee te kunnen internetten. Morgenavond de WK-finale die heel Nederland stil schijnt te leggen. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sun, 11 Jul 2010 15:36:17 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1923] Vrijdag 09-07-2010 Van slapen komt vannacht niet veel terecht. Aanvankelijk neemt de harde westenwind inderdaad wat af (foto hiernaast) maar tegen elf uur begint hij weer te jakkeren en doet het schip achter zijn anker stampen. Ik dommel wat met een laken om me heen op een bank in de kuip. Steeds als ik op schrik leert een snelle blik me dat ik nog exact op dezelfde plek lig. Tegen de ochtend neemt de wind tijdelijk af. Ik ga naar bed en haal een aantal uren slaap in. Vanochtend opnieuw "near gale warnings, West to Northwest Bf 7, very rough seas" op de Navtex.   Ik maak de kooi van His Lordship schoon en even later ligt er weer een staartveer in. Onmiskenbaar een aankondiging voor de jaarlijkse rui maar hij zingt er nog steeds niet minder om. Gisteren vond ik Gerard & Josje van de Mermaid bereid om op de Lord te passen tijdens onze binnenlandse trip. Geert van Anégada is er intussen in geslaagd om een vrijwel nieuw mini-busje te huren voor 22 dagen à raison van 70 TL per dag. Ook voor mij is het een regelochtend. Ik maak afspaken voor contrôlebezoeken aan mijn dokters in mijn oude Beatrixziekenhuis en het Verbeeten Instituut en met de onvolprezen zuster Yvonne Koeweiden van de Zoladex-thuisservice. Laatstgenoemde zal in week 34 mij de derde hormooninjectie geven van de 12 waaruit de kuur bestaat. Daarna boek ik twee retours  Dalaman - Amsterdam v.v. We zijn in augustus dus een dag of twaalf in Holland. Verder huur ik een auto voor maandagmiddag om Ans dinsdag in alle vroegte van Dalaman op te halen.   Sedert ongeveer een jaar - het kan ook langer zijn - heb ik een knobbeltje onder de huid van mijn rechteroksel ter grootte van een kliertje. Het doet geen pijn, is goed beweegbaar en zit los van huid en spieren. Ik heb me er nooit ongerust over gemaakt en voor mijn gevoel heeft het niets te maken met mijn prostaatgeschiedenis. Maar nu wil ik toch zekerheid en omdat we volgende maand in Holland zijn, regel ik een afspraak om het te laten verwijderen (en onderzoeken) op de Ingrepenpoli Chirurgie in het Gorcums ziekenhuis. Mijn opvolger Pieter en zijn secretaresse Nelleke "bewilligen" daar even in, waarvoor veel dank. Het secretariaat van de chirurgen wil wel een verwijskaart. Krijgt de chirurg het anders niet betaald, hoe zit het ook alweer in Holland? Enfin, de verwijskaart vraag ik per email aan onze huisarts en verzoek hem meteen de derde en laatste injectie van de vaccinatie tegen Hepatitis A + B in augustus te mogen halen.   De rest van de middag breng ik lui en lezend in de kuip door. Ik kom een heel eind in een fascinerend boek dat ik nog niet uit had: "The Classical World. An Epic History of Greece and Rome" van Robin Lane Fox (Penguin, 2006) De westenwind blaast weer op volle kracht over het scheepje en stuwt witgekuifde golven voor zich uit. Het anker houdt zich prima. Bij de steiger van Pupa Yat Hotel komen allengs de huurboten aan. Morgen is het daar wisseldag. Tegen de avond neemt de wind weer af. het was vandaag minder erg dan gisteren en vannacht omdat de wind iets noordelijke was. Dan heb je hier wat luwte van de landtong waar Pupa op ligt. Vandaag heb ik niemand live gesproken. Ik begin al af en toe hardop in mezelf te praten en tegen Lord Byron. Maar die vindt alles goed. En ik draai naar hartelust "moeilijke muziek" Zelfs over de speakers in de kuip, dat is het voordeel van ankeren ver van andere boten. Dit keer muziek mede vertolkt door de legendarische Russische cellist Sviatoslav Knushevitsky.   De laatste keer dat ik in Gorcum was kocht ik een 5CD-cassette met mooie oude opnames uit begin jaren ´50 bij Het Kruidvat. Knushevitsky was een lyricus bij uitstek, meer dan zijn veel beroemdere collega Rostropovitch, en een zuiplap als de meeste Russen, hij stierf in 1963 toen hij pas 55 was. "Soms kon hij nauwelijks spelen omdat hij te dronken was", zegt de Letse cellist Yosif Feigelson van hem in het booklet. Zijn vrouw was de zangeres Natalia Spiller. Zij was een favoriete van sovjet-dictator Stalin en overleefde haar man meer dan 30 jaar. Ze heeft dus nog de perestroika meegemaakt. Hun levens moeten een aangrijpend verhaal zijn. Knushevitsky speelt op de cassette ondermeer schitterend in het onvoltooide Strijksextet in d van Borodin en ook in het Kwintet in A opus 39 G84 van Glazoenov. De Navtex blijft ondertussen bijna-stormwaarschuwingen produceren. Ik zie wel, het anker ligt vast als een huis en als het niet erger wordt als gisteren dan slaap ik vannacht gewoon in mijn bed.   Ik word erg sentimenteel van het spel van die Knushevitsy en het zou mooi zijn als er een muzikantenhemel bestond waarvandaan hij op me neerkeek en het fijn vond dat ik aan hem dacht. Terug naar huis, pardon, boven     Reislogboek 2010/2e helft Sat, 10 Jul 2010 21:27:01 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1922] Donderdag 08-07-2010 Gisteravond zien we op het terras van Pupa Yat Hotel Duitsland tamelijk roemloos ten onder gaan tegen Spanje. Komende zondag is de WK-finale Nederland - Spanje. Hm. Je begrijpt dat ik toch maar ga kijken maar me niet opwinden zal, conform het stoïcijnse beginsel: alles waarnemen maar je niet opwinden.   Vanmorgen ben ik al voor zevenen op. Ik ga in de kuip liggen kijken hoe de wereld om me heen ontwaakt, hoe hanen kraaien, enzovoorts. Maar de wereld ontwaakt altijd door, rondom zichzelf, vierentwintig uur lang en de ochtend schuift zonder ophouden door naar het westen. Juist als ik hierover peins voel ik een steek in mijn rechter onderbeen, iets onder de kuitspier. Een wespensteek! Gisteravond dreinde en zeurde een wesp rondom de kooi van een bangige Lord Byron. Kennelijk heeft de wesp zich daarna onder een kuipkussen verborgen en kwam in het nauw toen ik er filosoferend op kwam liggen. Nu doen wespen- en bijensteken mij gelukkig nooit zoveel. Vroeger smeerde je er groene zeep op en dan was het snel over. Nu lukt het met vloeibare zeep ook.   Na het ontbijt komen Jaap & Diana me ophalen met de dinghy voor een bezoek aan onze vrienden Gerard & Josje, die met hun Mermaid tegenover ons voor een reparatie in Yachtmarine liggen. Eerst reserven Jaap en echter ik drie plaatsen voor onze boten bij het havenkantoor voor de periode van onze tocht door het binnenland (plus de tien dagen in augustus dat Ans en ik naar Nederland moeten) Het weerzien met Gerard & Josje is hartelijk, sedert onze bijeenkomst in De Oude Silo in Andel een halfjaar geleden heb ik ze niet meer gezien. Er is heel veel om bij te praten. Ik doe boodschappen in de havensuper en vaar met Jaap & Diana mee terug naar de Dulce (foto hierbij) In de kajuit piept de Navtex juist een near gale warning door van Izmir Turk Radio: "Near gale 7, very rough sea" voor ons zeegebied. Maar het zal hier in de beschutte baai achter een goed ingegraven anker wel meevallen.   ´s Middags zit ik aan de kuiptafel verder te werken aan de planning voor onze aanstaande tocht. De wind wakkert ondertussen fiks aan tot West 5 - 6 en de zeegang in de baai is toch vrij onrustig. Maar mijn schip verschuift geen millimeter. Het is leuk om allerlei bijzondere bestemmingen op te zoeken en erover te lezen. Zo zullen we waarschijnlijk de eerste nacht - onderweg naar Cappadocië - in Konya verblijven, ondermeer de vroegere hoofdstad van het Selchuk Sultanaat van Rum (zie ook het kaartje bovenaan in dit Logboek) in de 13e eeuw verbleef daar een van de grote moslim-mystici, Celaleddin Rumi, door zijn volgelingen Mevlâna genoemd (Onze Gids) Hij was een schoolvoorbeeld van religieuze tolerantie binnen de Islam, getuige bijvoorbeeld het onderstaande gedicht dat ik in de Lonely Planet Guide Turkey (7e editie, 2001) vond (in mijn vertaling uit het Engels):   "Wie je ook bent, kom,   zelfs al ben je een ongelovige, een heiden   of een vuur-aanbidder, kom.   Onze broederschap is niet een van wanhoop   zelfs al heb je je beloftes om boete te doen   wel honderd keer gebroken, kom"   Konya is ook de bakermat van de dansende derwisjen, de dansers die in een wervelende rondedans tot een mystieke extase en eenheid met hun god komen. Tja, wat ervan te denken? Enfin, dan de oude stad Harran aan de grens met Syrië. Ik vond de tekst uit het Bijbelboek Genesis waar sprake is van dat aartsvader Abraham er verbleef in 1900 vChr.:   "En Terach nam zijn zoon Abram en Lot, de zoon van Haran, zijn kleinzoon, en Sarai, zijn schoondochter, de vrouw van zijn zoon Abram; en hij deed hen wegtrekken uit Ur der Chaldeeën om te gaan naar het land Kanaän, en zij kwamen te Haran en bleven daar." (Genesis 11:31)"En de dagen van Terach waren tweehonderd vijf jaar, en Terach stierf te Haran." (Genesis 11:32)   Waar was Ur der Chaldeeën? Volgens veel deskundigen in het huidige Irak waar de rivieren Euphraat en Tigris samen in de Perzische Golf uitmonden. Maar volgens anderen kwam Abraham ter wereld in de Turkse stad Şanlıurfa of Urfa, in de Middeleeuwen door de ridders van de 1e Kruistocht Edessa genoemd, hoofdstad van het kortstondige Graafschap Edessa, een van de christelijke kruisvaarderstaten (zie opnieuw het kaartje bovenaan dit logboek) Een stad evenzeer langs de grens met Syrië die op mijn lijstje staat. Toen Abraham 75 jaar oud was gaf God hem opdracht om Har(r)an te verlaten en naar het land Kanaän te vertrekken, hoewel daar al andere volken woonden (de Kanaännieten en de Perizzieten, Genesis 13.7) Maar dat soort volksverhuizingen zijn de hele geschiedenis door gebeurd tot op de dag van heden.   Tegen zeven uur waait het nog steeds snoeihard uit het westen, de zeegang is hol geworden, de golven krijgen witte kuiven en rollen sissend en schuimend langszij maar het anker houdt als was het in beton gegoten. De windgenerator heeft de accu´s tot 100% opgeladen. De jachten dansen en bokken. Een enkeling licht het anker en verkast naar de andere kant van de baai. Doorgaans neemt de wind in de loop van de avond af. Ik hoop dat dat ook ditmaal zo is, anders wordt het een onrustige nacht. Ik bak een omelet en bereid een salade met tomaten, ui en komkommer. Om half negen lijkt de wind af te nemen. Morgenochtend vroeg is de zee weer spiegelglad. Alles begint opnieuw, de wereld ontwaakt, de hanen kraaien, enzovoorts. Pas iedere ochtend op voor slaperige wespen. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Fri, 09 Jul 2010 16:21:42 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1921] Woensdag 07-07-2010 De maandelijkse update van de gemiddelde temperatuur in de atmosfeer, gemeten door satellieten, is er weer (zie hiernaast) Het 13-maands gemiddelde blijft hoog. De World Climate Widget op mijn homepage is ook al aangepast. Voor het eerst is de kooldioxide-concentratie in de atmosfeer niet gestegen. Men wijt dat aan de recessie in de economie in het westen die de uitstoot van broeikasgassen doet dalen. In China en India en andere opkomende economieën is de uitstoot wel gestegen. Dat compenseert de daling in het westen. En verder? Verder kan je er niks aan ontlenen.   Gisteravond kijken we na het diner naar de halve finale van het WK-voetbal. Het hotel heeft een breedbeeld-TV in het restaurant opgsteld. Naast Nederlanders kijken Fransen, Duitsers en wat Finnen hoe onze nationale ploeg van Uruguay wint in een wedstrijd die tot de laatste minuut ijselijk spannend is. Het is broeierig en benauwd. met de crews van Anégada en Kiara besluiten we om morgenochtend vroeg te vertrekken en direct naar Marmaris te varen met het oog op de komende meltemi-periode, de geduchte Egeïsche noordenwind die hier hard uit het noordwesten waait.Het is de eerste keer in mijn leven dat ik mijn scheepje solo zal varen. Terug aan boord ruim ik ettelijke zaken in de kajuit zeevast op, maak de genuaschoten vrij (die dienden als waslijn), haal de zonnehoezen van de kajuitluiken, doe de afwas, hang de kooi met His Lordship erin slingervast op en haal de loopplank ook vast binnen. Dat hoef ik allemaal morgenochtend niet meer te doen. Om half een ga ik slapen. Het is de bedoeling om om zeven uur te vertrekken.   Een kwartier voordat de wekker afgaat ben ik wakker. Om zeven uur vaar ik voorzichtig tussen mijn buren uit. Samen met Kiara motor ik de baai uit. H belooft een warme dag te worden, de wind is ZO 2, de zee is blak. Op het traject van 13 mijl over de grote baai van Fethiye, een plek waar vaak een flinke zeegang staat, is het rustig. Om half tien zijn we aan de overkant bij kaap Ince. Tien minuten later passeren we kaap Kordoglu. Aan bakboord ligt het rotspuntje Peksimet met een lichtbaken erop. Het is nog steeds zeer kalm, OZO 1 - 2. Eigenlijk had ik hier de snelle draagvleugelboot verwacht langs te zien stuiven, op weg naar Rhodos. Maar hij komt niet. Vaart hij niet elke dag?   Om half elf passeren we het rotseilandje Nar. Ans stuurt een SMS dat Liam, zij en de anderen vannacht eindelijk de hele nacht geslapen hebben.  De wind wakkert wat aan tot ZO 3 en de genua kan erbij. Scheelt een halve tot een hele knoop. De wind draait verder door en na elven is het - als voorspeld - ZZW 3. Kort na half twaalf passeren we kaap Disibilimez. Een uur later, we motorzeilen zachtjes, wordt ik slaperig. het was een korte nacht. Het kost me moeite wakker te blijven. Toch is het een mooi gevoel om alleen je boot te varen. Om half drie zijn we bij de ingang van de baai van Marmaris. Een klein uurtje later laat ik het anker vallen bij het Pupa Yacht Hotel in 14 meter water, alleen vergeet ik de rode schakels te tellen zodat ik niet weet hoeveel ketting ik stak. Dus tel ik ze in het resterend deel in de ankerbun en zie je wel, te weinig gestoken. Als ik echter meer steek kom ik te dicht bij de catamaran die achter me ligtt. Dus anker op en een stuk verder opnieuw ankeren. Jaap komt met zijn dinghy kijken of er iets mis is, maar het lukt dit keer prima. Er ligt nu ruim 45 meter ketting en het houdt prima als ik even vol gas achteruit geef. Om vijf uur ankert Anégada naast me. Zij hebben het hele traject gezeild op de lichte wind. Vanavond gaan we in Pupa eten. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Thu, 08 Jul 2010 15:33:42 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1920] Dinsdag 06-07-2010 Vroeg op, wassen en aankleden, ontbijt klaarmaken, de afwas doen, de vuilnis wegbrengen en His Lordship verzorgen: zijn kooi schoonmaken, vers water geven en nieuw voer en hem buiten onder de bimini ophangen. Hij kwinkeleert uit volle borst. Ik maak het verslag van gisteren en ruim de boot op. Overal vind ik de zilvergrijze haren van mijn liefste. Daarna ga ik zwemmen. De weerkaartjes zijn iets gunstiger dan gisteren, de meltemi zou vooral vanaf vrijdag opsteken hetgeen twee dagen geeft om Marmaris te bereiken en tussentijds in een mooie baai te ankeren.   Het is goed warm vandaag, bijna 35° in de kajuit. Sedert een paar dagen ben ik doende om een trip van drie weken uit te stippelen door het binnenland van Anatolië. Dat is enorm groot. Allereerst moeten we ongeveer 800 kilometer afleggen van Marmaris naar Cappadocië, waar we in een grothotel van kennissen van Geert & Ine in Ürgüp een dag of drie vier willen blijven om wat van de wonderen in dat gebied te bekijken. De volgende bestemming zou Nemrut Dağı kunnen zijn, ongeveer 400 kilometer naar het oosten, het centrum van het geheimzinnige koninkrijk Commagene uit de periode vlak voor en na de geboorte van Christus. Voor de derde bestemming moeten we weer zo´n 500 kilometer naar het oosten. Daar ligt het op een na hoogste meer ter wereld, het meer van Van. Een van de bijzonderheden van dat meer is dat het geen uitstroom kent. Die meren noemt men endorheïsche meren zoals ook de Kaspische Zee en het Aral Meer endorheïsch zijn. En daarna? We hebben drie weken dus we kunnen verder reizsen naar bijvoorbeeld de berg Ararat, de ruim 5000 meter hoge berg bij de grens met Armenië waar volgens een populaire mythe de Ark van Noach gestrand zou zijn na de zondvloed. We kunnen dan ook naar de ruïnes van de middeleeuwse stad Ani, ooit de hoofdstad van het Koninkrijk Armenië. En naar Meteor Çukuru, de plaats van een grote meteoorinslag in 1920 vlakbij de Iraanse grens. En naar Harran aan de grens met Syrië, een van de oudste steden ter wereld en mogelijk de plaats waar de aartsvader Abraham vertoefde voor hij naar het land Kanaän vertrok. En zo zijn er nog veel meer intrigerende bestemmingen in dit enorme land.   Als aan het eind van de middag de wind wat gaat liggen, haal ik de zonnetent van over de giek weg. Ook stop ik de houder met het logwieltje weer in de scheepsbodem en top ik alle watertanks af. Straks ga ik eten met Jaap & Diana en later komen Geert & Ine erbij om met zijn allen vanaf half elf naar de WK-wedstrijd Nederland - Uruguay te kijken. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Wed, 07 Jul 2010 14:15:07 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1919] Maandag 05-07-2010 Gisteren bedacht ik dat het leuk zou zijn om een dagtrip naar Rhodos te maken met de snelle draagvleugelboot. Die brengt je van Fethiye in anderhalf uur naar het Griekse eiland. Vandaag voeg ik de daad bij het woord. Een ticket v.v. kost 130 TL (65 euro) Ik heb er geen spijt van. De Turkse grenspolitie zet een stempel onder mijn visum. De hydrofoil (foto hier) heeft een snelheid van rond de 27 knopen en dan vlieg je vrijwel letterlijk over het water. Er is weinig zeegang, de tocht verloopt rustig. Om 11 uur arriveren we langszij bij het douanegebouw in de Emborikos haven. Even terug in de Europese Unie!   Ik neem eerst eens een kijkje in de Mandraki haven, waar de jachten afmeren. Hier ergens zou misschien ooit de beroemde Kolossus van Rhodos gestaan hebben, een van de zeven wereldwonderen, verwoesd door een aardbeving in 226 vChr. De haven is bomvol, er zijn veel flottieljeboten. Enkele jachten cirkelen rond, zoekend naar plekjes die er niet zijn. Direct ten westen van de haven ligt een tiental jachten geankerd, hoewel op de plattegrond in de pilot van Rod Heikell staat dat het daar niet mag. Kennelijk dus wel. In elk geval kun je hier in het hoogseizoen beter niet heengaan. Daarna loop ik naar de oude stad. De enorme vestingwerken doen vertrouwd aan, je denkt onmiddelijk aan Malta waar ze overigens nog groter zijn. De hospitaalridders waren fenomenale vestingbouwers. Het paleis van de grootmeesters van de Orde is helaas gesloten, de transen van de linkse toren van de hoofdpoort zijn in 2008 ingestort en worden nu gerestaureerd. De straat Ippoton met de paleizen van de verschillende langues van de Orde heeft iets van een kleinschaliger Malta. De straten, straatjes, steegjes en pleinen zijn overwoekerd met drommen toeristen en hinderlijke lieden die je hun terras proberen op te trekken. "Where are you from?" vragen ze je met geveinsde belangstelling om na het antwoord triomfantelijk iets in eigen taal te zeggen. Daarmee doen ze alsof je vrienden bent geworden en ze het recht hebben je mee te trekken. Ik zeg altijd maar "Next time I will come to your restaurant" en loop rustig maar beslist door. in een parkje bel ik met Ans, het bellen naar Holland is hier heel veel goedkoper dan in Turkije. Liam slaapt slecht en heeft nog veel last van bijwerkingen van de zware chemotherapie, waarvan hij nu in elk geval de laatste dosis heeft gehad. De komende kuren zijn minder zwaar.    Ach Rhodos! De rijke geschiedenis van het eiland, strategisch gelegen op de handelsroutes van oost naar west en van zuid naar noord, heeft vele lagen van bebouwing achtergelaten (hier drie foto´s) Langs een van de enorme, gekanteelde muren, niet ver van de St. Anthoniuspoort, is onder een jonge boom een tafel met een stenen boek geplaatst. Vrijwel iedereen loopt eraan voorbij. Er staan vier metalen plaatjes op, de eerste met een gedicht in het Grieks, de andere drie met vertalingen in het Engels, Frans en Italiaans. De Engelse vertaling staat hieronder. De Italiaanse is nóg mooier en doet denken aan madrigaal van Monteverdi op de tekst een gedicht van Petrarca.     DE PROFUNDIS   You the passer by, who you love me let the others admire the castles and listen to me: my fate has been marked by a ravine singer and the trembling in my foliage, it´s a song, the deep voice of life. For you a sweet memory but I, a tiny tree, I need it for faith, to grow taller and taller and stare beyond these walls. DE PROFUNDIS   Tu che mi ami lascia gli altri ammirar le mura vogli gli occhi a me e dai udienza. Il canzoniere del bosco segno m´il destino e ciò che tu vedi tremolar nelle foglie mie è canto, voce profonda delle vita che tu ne farai le ali a volar nel ricordo Io però un alberetto l´ho bisogno di fede a salir e miara al di là delle mura.    Onder de Engelse vertaling staat "Translation by Sofia Varelis" maar met die naam kom ik op Google niet verder. Wel met de naam Fotis Varelis, kennelijk een dichter uit de Dodekanesos uit de vorige eeuw. Verdere informatie vind ik niet. Misschien is Sofia zijn dochter.   Temidden van de veellagige achitectuur tref ik meer gebouwen uit de Ottomaanse tijd dan ik verwacht had. Moskeeën, badhuizen, tuinen en ook een wat verstoken, uiterst charmante bibliotheek. Het is de bibliotheek van een raadsman en hoveling van de sultan, Hafiz Ahmed Aga, gebouwd in 1793. Het sierlijke gebouwtje staat op een binnenplaats, beschaduwd door een lommerrijke bladerdak, ondermeer van een ranke mispelboom (foto hier) De Ottomaanse Turken waren altijd meesters in het scheppen van dergelijke paradijsjes onder de mokerende zon. Aga bouwde de bibliotheek in de Turkse wijk van de middeleeuwse stad en voorzag het van 2000 handgebonden kopieën van Arabische manuscripten. Er werkten twee bibliothecarissen, twee wachters en twee portiers. Nu kan je alleen rondkijken in de voorruimte, de bibliotheek zelfmag je niet binnen.   Het is knap heet in de middag. In een zijstraatje eet ik een Griekse boerensalade met een klein flesje retsina bij aardige Grieken, Archodiko Dimitris Taverna. Een tijdlang kijk ik naar de langstromende toeristen. Tegen vieren slenter ik terug naar de haven en koop in de belastingvrije winkel twee flessen retsina en een fles ouzo. De laatste op verzoek van Jaap & Diana. Om zes uur zijn we terug in Fethiye. Lord Byron begroet me met blij gekwinkeleer. Jaap komt de fles ouzo ophalen. Mogelijk moeten we overmorgen erg vroeg op weg naar Marmaris, zegt hij, want daarna gaat de meltemi hier een dag of zes tegen staan. Je hebt hem dan precies op de kop en dat wordt vervelend hakken tegen een narrige zeegang op.  Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Tue, 06 Jul 2010 16:02:27 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1916] Zondag 04-07-2010 Tegen half twee vannacht (Turkse tijd) SMS´t Ans dat ze bij het gezin van haar zoon Derrick in Gorcum is gearriveerd. Vanmorgen bericht ze dat kleinkind Liam erg ziek is van de chemotherapie maar ze ziet wel vooruitgang. Zijn linkerarm is niet meer zo spastisch gespannen. Ook zijn beentjes zijn niet meer zo onrustig en de wrijfwonden genezen. Hij kan ook al een beetje slikken. Maar de afgelopen nacht sliep hij niet.   Ik ben om acht uur op en neem me een ijzeren schema voor. Eerst 20 baantjes zwemmen en daarna goed ontbijten. Lord Byron verzorgen (zingt nog steeds) Daarna schroef ik de houder met het logwieltje uit de bodem van de boot en plaats de stop ervoor in de plaats. Door de hoge watertemperatuur komt er snel aangroei op het wieltje, zeker als je ergens wat langer stil ligt. Voorzichtig schrap ik het wieltje schoon en leg het naast de stop. Zodra we verder varen zal ik het terugplaatsen. Daarna breng ik de huurauto terug en haal iets voor de lunch. Het wordt een verdraaid warme dag. Toch moet er een klusje gedaan worden. De schootlieren kraken de laatste weken nogal bedenkelijk, vooral die aan bakboord. Ik haal het werkboek "Dit is klussen aan je boot" van Pat Manley (Hollandia, 2007, bewerkt door zeezeiler Olav Cox) tevoorschijn en de handleiding van Harken. Ik heb het namelijk nog nooit eerder gedaan. Hoewel hoofdstukje 65 over een Anderson 40ST lier gaat is het duidelijk genoeg om me te helpen bij mijn Harken-lieren. Ik haal de bakboordlier voorzichtig uit elkaar en maak de onderdelen schoon met benzine, daarna vet ik ze in met liervet en zet we weer in elkaar. De lier draait bevredigend soepel zonder gekerm. Dat stimuleert en de stuurboordlier doe ik in de helft Gisteren lag de steiger vol met Sunsail flottieljeboten. van de tijd (zie foto hierboven) Tijdens de klus komen Jaap & Diana even langs. Ze hebben De Telegraaf van gisteren bij zich (Een en al oranje boven) Ze nodigen me uit voor de borrel aan het eind van de middag. Het is inmiddels erg heet geworden. Ik laat de buiskap neer om meer wind door te kunnen laten.   Vanmorgen krijgen de nieuwe crews van de Sunsail-flottieljes instructie op twee bijeenkomsten, een in het restaurant en de andere in de bar. Ik moet zeggen dat de   Vanmiddag zijn ze bijna allemaal vertrokken organisatie het professioneel en met humor aanpakt. Grote kaarten hangen aan de muur c.q. aan de palmbomen en alles, zelfs de bevoorrading, wordt in detail besproken. Er wordt veel gelachen en de begeleiders sloven zich uit. In de loop van de middag gaat de een na de andere boot weg en keert de rust op de steiger weer terug (zie foto´s boven) de gebruikelijke stevige middagwind uit het westen komt vandaag pas na vier uur. Dan is het beter uit te houden.   de website van de NRC meldt vandaag dat geleerden in de VS een nieuwe hypothese hebben ontwikkeld om de snelle beëindiging van ijstijden te verklaren. Over het onderwerp van abrupte klimaatveranderingen schreef ik al eerder hier en hier in de rubriek Beschouwingen. Het stuk in de NRC maakt me niet zoveel wijzer. Milankovitch-cycli, het stilvallen van de Warme Golfstroom en de volgende rol van het zuidelijk halfrond zijn niet nieuwe zaken. Ook de abstract in Science maakt het niet veel helderder en om de hele tekst te kunnen lezen moet je een abonnement hebben.  Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Mon, 05 Jul 2010 17:12:03 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1915] Zaterdag 03-07-2010 Vandaag wordt mijn jongste zoon Bas 20 jaar. Ik besluit hem niet te vroeg te bellen. We zien Anégada vertrekken voor een tochtje naar de baaien oostelijk van Fethiye, Kiara verkast ook en ankert honderd meter van onze steiger. Om tien uur haal ik de huurauto op, een auto met een automatische schakeling. Altijd even wennen dat je maar met één been de pedalen bedient. Om 12 uur bel ik Bas, het is dan 11 uur in Nederland. Voicemail. Ik spreek alvast een felicitatie in. We rijden we in ruim een uur naar het internationale vliegveld van Dalaman. Het vliegveld wordt bewaakt, Turkije verkeert opnieuw in staat van oorlog met een deel van haar bevolking, de Koerden. De PKK zou hebben aangekondigd om weer als in de jaren ´90 aanslagen te gaan plegen op toeristencentra. Bij sommige auto´s kijken beveiligingsmensen met spiegels onder het chassis. Wij mogen gewoon doorrijden. Ze zien dat we in een huurauto rijden, zegt Ans. Ik dacht dat terroristen doorgaans huurauto´s gebruiken, zeg ik.   Op de borden in de vertrekhal zien we dat de vlucht van Corendon naar Amsterdam een uur vertraging heeft. Dat geeft in elk geval de gelegenheid om samen rustig te lunchen (foto hiernaast) We zeggen niet veel, we zien er allebei tegen de scheiding op ook al is die kort, slechts tien dagen. Om half drie gaan we naar de incheckbalie. Gelukkig geen lange rij. We lopen samen naar de security-check, daar nemen we afscheid. Ik zie hoe ze snel door de douane geholpen wordt en het taxfree gebied inloopt. Ze kijkt herhaalde malen om, we zwaaien en dan is ze weg. Op het parkeerterrein belt ze al: het vliegtuig heeft nóg een uur vertraging en vertrekt pas om tien voor zes.   Om kwart over vier ben ik weer op de boot. Als iedere middag waait het weer stevig. Daardoor is het niet zo heet. Op de steiger is de schoonmaakoperatie van alle Sunsail flottieljeboten nog in volle gang. Sommige nieuwe crews zijn al aangekomen, Britten, Duitsers, Fransen en wat Nederlanders. Het zal vanavond druk zijn in het restaurant. Morgen zijn ze allemaal weg. Om half vijf heb ik Bas te pakken. Maar hij verstaat me niet. De speaker van zijn mobieltje doet het niet goed, zegt hij. Ik hoor wel een enorme herrie en vermoed dat hij op een popfestival is of zoiets. Ik heb geld voor een cadeau op je rekening overgemaakt, brul ik. Dat hoort hij wel. Vanavond proberen we het nog eens. Om 17.40 piept een SMS-bericht van Ans: ze zit in het vliegtuig. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sun, 04 Jul 2010 13:39:34 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1893] Dinsdag 22-06-2010 Vandaag zou mijn vader jarig geweest zijn. Hij zou 90 geworden zijn. Vreemd, hij is nu vrijwel evenveel jaren dood als hij er geleefd heeft. Pechvogel. Doorgaans vergat ik stil te staan bij zijn verjaardag en de dag van zijn overlijden maar de laatste jaren denk ik er juist wel aan. Dat is niet zo vreemd. Gisteravond belde ik mijn broertje Wiebe. Hij heeft hetzelfde. Verder maakt hij zich zorgen want zijn PSA loopt geleidelijk op. Onlangs was het 0,16 ng/ml. Hij staat op de wachtlijst bij een hoogleraar in Nijmegen die een nieuwe techniek heeft ontwikkeld om achtergebleven prostaatkankercellen en metastasen op te sporen, alleen heeft hij op het ogenblik het benodigde contrastmiddel niet beschikbaar.   Om kwart over zeven zoek ik de weervoorspelling van de Turkse meteorologische dienst op. Ze voorspellen voor vandaag N – NW Bf 3 tot 5. In het zuiden van het gebied waar we ons bevinden zelfs Bf 6. We overleggen met Anégada en Kiara op VHF 77. Het is duidelijk: go, er kan gezeild worden. We lichten om acht uur het anker, hijsen het grootzeil en motoren de baai uit. Het is buiten helaas niet meer dan NO Bf 2 – 3. We motorzeilen naar het zuidoosten. Een uur later varieert de wind van NW 2 tot WNW 1 bij een rare tuitelige zeegang. Rod Heikell zegt dat er hier vaker sprake is van “a confused sea. Close to the capes the swell reflects off the steep-to coast to crash back into the oncoming swell” Dat is een adequate beschrijving van wat we ondervinden. Om negen uur ronden we kaap Dişibilmez, een hoge klifkaap al seen ruw afgesneden homp volkorenbrood. Nu is het bijna 13 mijl dwars over de Bocht van Dalaman naar het schiereiland Kapidaği. Om tien uur kan zowaar de motor uit en zeilen we W 3 – 4 lekker over de wat rustiger zee. Een tweemaster op tegenkoers blijkt de Nederlandse Horizon te zijn, een kennis van Geert & Ine, op weg naar Marmaris voor een reparatie. Geert vraagt hem over VHF 77 of het vertrouwd is om je boot voor een aantal weken weg te leggen in de oostelijke haven Mersin, een van onze opties voor de trip door het binnenland van Anatolië. Horizon raadt het af, hij heeft gehoord dat er een zigeunerkamp in de buurt van die haven is. We denken er het onze van. “Heeft gehoord”, dat is een uitdrukking die je vaak hoort onder boaters. Als je zelf gaat kijken dan blijkt het vaak heel anders te zijn.   De wind trekt verder aan en het zeilt heerlijk. In de verte horen en zien we vliegtuigen opstijgen van het internationale vliegveld Dalaman. Ik maak een filmpje als we langs de rotsige scherf Nar varen en waarop je ook Lord Byron hoort kwinkeleren. Te zijner tijd via JijBuis op de website. Geleidelijk aan loopt Anégada op ons in. We maken veel foto´s van elkaar schepen onder zeil, een kans die je niet al te vaak hebt. Later wisselen we ze uit op USB-sticks (zie foto hierboven en een andere hier, helaas zijn ze wat onscherp) Om tien voor twaalf ronden we kaap Kordoğlu met een fikse Bf 5 op de komt. Mede dankzij onze Walder giekremmer maken we een beschaafde gijp en racen achter Anégada aan de Baai van Fethiye binnen. Hoge gebergten omzomen de oost- en noordkant van de baai. Het lijkt wel of er sneeuw op ligt. De wind valt over de hellingen van het schiereiland Kapidaği naar beneden en komt bakstag in met soms meer dan 30 knopen. We draaien de genua een stuk in zodat hij vol blijft staan en halen nog voor het kanaal tussen het schiereiland en het eiland Domuz de Anégada in die zonder genua alleen op het grootzeil zeilt. Geert zegt later dat het hem meestal niet lukt de genua bol te houden bij bakstagwind.   Voor de smalle doorvaart laten we het zeil zakken en motoren tegen de wind in naar de Baai van Skopea, een baai met talrijke inhammen waar je prima kunt ankeren of kunt aanleggen bij een restaurant. De baai staat vol met schuimende golven, de wind jaagt door de lage isthmus bij Wall Bay zo naar binnen. We twijfelen eraan of je daar wel beschutting kunt vinden met deze wind, maar dat blijkt erg mee te vallen. In de noordwesthoek liggen twee tamelijk wrakke steigers van een restaurant, waar we langszij kunnen aanleggen (foto hier). En vanavond eten natuurlijk. Een halfuur later arriveert Kiara. Mooie zeildag! Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sat, 03 Jul 2010 15:04:37 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1913] Vrijdag 02-07-2010 Grote schoonmaak vandaag, we maken onder- en bovendeks alles fiks schoon. Verder weinig te melden. Ik huur een auto bij KAAN, een aardig bedrijfje vlakbij. De eigenaar vertelt dat zijn zoon van 23 in het Universiteitsziekenhuis van Antalya werd genezen van acute lymfatische leukemie, dezelfde ziekte die kleinkind Liam heeft (maar die heeft er ook nog zijn anoxemisch trauma bij) Dat wordt zo´n ingewikkeld verhaal en de man spreekt dermate gebrekkig Engels, dat ik het maar achterwege laat. Het is een warme dag net als in Nederland. De middag brengen we luierend, badend en soms slapend door in het zwembad (foto hiernaast) Op het heetst van de dag ontbreekt alle puf. Zowel Ans als ik zijn wat in mineur vanwege de komende scheiding voor tien dagen. Eerlijk gezegd zien we er allebei tegenop.   In de loop van de middag keren de flottieljeboten van Sunsail terug. Die organisatie heeft deze steiger gepacht. Gelukkig hoeven we niet weg, er is net genoeg plaats. Morgen komen de nieuwe gasten en loopt de steiger weer leeg. De crews van Anégada en de vanmiddag uit Göcek gearriveerde Kiara komen langs om in de eetzaal van het hotel met wat andere Nederlanders, Belgen en Duitsers naar de zeer spannende WK-wedstrijd Nederland - Brazilië te kijken. Zelfs ik raak in de ban van de wedstrijd die verrassend door Nederland gewonnen wordt. Later eten we met Jaap & Diana in het restaurant. Zo is er zomaar weer een dag van de rest van je leven voorbij. Terug naar boven Reislogboek 2010/2e helft Sat, 03 Jul 2010 14:51:10 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/14#[1912] Donderdag 01-07-2010 Vlak voor het diner van gisteravond bel ik Rommert. Hij is geslaagd! Bachelor in Digital Media Design aan de HKU in Utrecht. Helemaal tevreden is hij desondanks niet want hij kreeg slechts een 7; hij had meer verwacht voor zijn presentatie. Hiernaast een foto ervan. Hoe dan ook, ik ben apetrots (of is het apentrots?) Na Floor is mijn tweede kind gereed om aan het werkzame deel van zijn leven te beginnen, hoewel ik - ik schreef het al eerder - liever had gezien dat hij eerst nog zijn Master ging doen. We gaan met de crews van Anégada en Kiara eten in het restaurant aan de wal en brengen een toast uit op het succes van de jonge bachelor. De keuken is prima en de avond gezellig. Het etablissement heet Nomad Bar & Restaurant en behalve eten en drinken bieden ze ook nog een kapper, getuige een bord waarop in grote letters staat: MASSAGE, SHAVE, HAIRCUT, LEG SHAVE, HAIR WASH. Een bijzonder element in de avond vormt de enorme sprinkhaan die we opeens ontdekken op het tafeltje naast ons (foto hier) Er zijn overigens veel insecten, met name wespen, die de Turken proberen te verdrijven door op tafel een schaaltje met gemalen koffie te plaatsen, waarop ze een brok gloeinde houtskool leggen. Tamelijk effectief. Tijdens de maaltijd stellen we onze plannen bij. We vinden elkaar op het plan om eerder de tocht naar het Anatolisch binnenland te doen. Over een dag of tien leggen we de boten weg in de veilige marina van Marmaris. Na de terugkomst van Ans uit Holland op 13 juli vertrekken we na een paar dagen met huurbusje voor een tocht van een week of drie. Vrij kort na terugkeer gaan Ans en ik naar Holland, in mijn geval voor de contrôle van mijn prostaat en de derde Zoladex-injectie. Dan zijn we omtreeks 25 augustus weer terug aan boord om de tocht naar het oosten, Noord-Cyprus en de Levant aan te vangen.   Vanochtend kondig ik telefonisch onze komst aan bij de steiger van het Yacht Classic Hotel in Fethiye, waar we een aantal dagen willen liggen. We zijn welkom. Kiara gaat naar Gözek aan de noordkant van de grote Fethiye baai en Anégada gaat weer voor anker liggen op het plekje achterin de baai bij de scheepswerf, waar we eerder met zijn drieën lagen. We zeilen gerieflijk op de genua met halve tot bakstagwind de 12 mijl naar het oosten. Vlak voor de haven halen Geert & Ine, die later waren vertrokken, ons in. Ik maak opnieuw foto´s van hun schip onder zeil. Dan gaat ieder zijns weegs.   Een marinero ontvangt ons met een lazy line op de steiger van het hotel dat direct westelijk naast de grote Ece Marina ligt. De faciliteiten zijn voortreffelijk: walstroom en water op de steiger, een restaurant, een bar, een zwembad, goede douches en toiletten en direct bij het centrum gelegen. We genieten van de luxe. Het liggeld is op een linke manier geregeld: als je ´s avonds in het restaurant komt eten, slechts 22 TL (ongeveer 12 euro) en anders 1 euro per voet bootlengte (in ons geval dus 43 euro) We vullen onze watertanks en de accu´s tot aan de rand en de wasmachine maakt overuren. Aan de andere kant van de straat ligt, tegenover het hotel, een nieuwe moskee. Voor de gebedsoproepen zitten we eerste rang. Vanavond gaan we in elk geval dat restaurant eens proberen. Morgen een auto huren om Ans zaterdag naar het vliegveld van Dalaman te brengen. Het jaar 2010 is voor de helft voorbij. Wat voor een helft! Ik werd bestraald voor prostaatkanker (de hormoonbehandeling gaat nog tweeëneenhalf jaar door) en werd voor het eerst opa, dan de ellendige trubbels met Ans´kleinkind Liam en op het eind studeert mijn oudste zoon af. Reislogboek 2010/2e helft Fri, 02 Jul 2010 20:02:59 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1909] Dınsdag 29-06-2010 Het lukt gısteren alsmaar nıet om de grotere fotobestanden - cırca 1,7 MB - ın het laatste fotoboek te plaatsen. Vreemd, tot dusver was dat nooıt een probleem al moest je soms lang wachten. Ik geef het op en vaar met het bıjbootje naar DENıZ KAFE, waar de tweede helft van de WK-wedstrıjd net ıs begonnen, en zıe hoe de Nederlandse ploeg met moeıte van Slowakıje wınt.   Het ıs vandaag de verjaardag van Ans´ kleınkınd Caelan. Het "Tsjechısch boertje" dat zo graag lacht wordt vandaag 1 jaar. Vanmorgen vroeg probeer ık opnıeuw de foto's op de websıte te zetten. Zonder succes. Terwıjl Dıana en Ans naar de markt gaan loop ık bınnen bıj een Internetcafé. De foto's heb ık op een USB-stıck gezet. Met een vaste Internet-verbındıng moet het toch lukken, denk ık. Mıs. Wel krıjg ık ook hıer een foutmeldıng dıe ık een paar keer eerder ook al kreeg:   "Fatal error: Allowed memory size of 33554432 bytes exhausted (tried to allocate 1656 bytes) in /home/maakum/centraal/7.4/common/classes/class.imagehandler.php on line 281"   Ik begrıjp nıet wat dat precıes betekent. Het lıjkt erop dat de capacıteıt van het netwerk ın deze streek beperkt ıs. Maar dan snap ık nıet waarom het me voor eergısteren wél lukte. Ik heb het maar eens aan mıjn webhost Maakum gevraagd. Nog vreemder ıs dat opeens ık mıjn e-maıl account op Compuserve nıet kan bereıken. Er verschıjnt een mededelıng dıe begınt met: "Bu site filtrelenmiş olup" Ik maak eruıt op dat de Turken hun Internet-fılter wıjder gebruıken dan een paar dagen geleden en dat nıet alleen YouTube wordt tegengehouden. Schandalıg. Zelfs mıjn eıgen websıte kan ık nu nıet meer rechtstreeks benaderen; dat moet vıa een omweg over Google. Kennelıjk vındt de electronısche censor woorden op mıjn websıte dıe volgens de Turkse overheıd nıet door de beugel kunnen. De knul van het Internetcafé bevestıgt op mıjn vraag mıjn vermoeden. Wıe weet komt het wel door mıjn gebruık van de term genocıde ın verband met de moordpartıjen ın 1915 onder de  Armeense bevolkıng. Tja, op dıe manıer zıjn de Turken - althans hun huıdıge regerıng - beslıst nog nıet aan een lıdmaatschap van de Europese Unıe toe.  Toch moet dat misschien niet het laatste woord zijn. Het zou zo treurig zijn voor al die aardige, demokratisch gezinde jongeren die we hier treffen, als hun land dan zou terugzakken in de wurggreep van islamitisch fundamentalisme. Aan een Turkije dat lid van de EU is, kun je eisen stellen. Als het erbuiten wil blijven niet.   Vanmıddag gaan we toch maar ergens een mooı baaıtje zoeken. Om kwart over een lichten we met enige moeite het anker, het zit diep ingegraven in de modderbodem van de baai maar we kunnen het losvaren. Er staat een fikse zuidwestenwind en juist als we zeil willen zetten gebeuren er opeens twee dingen tegelijk. Naast ons verschijnt een grote zeehond met een grote vis in zijn bek. Wat lijkt een zeehond soms op een soort vismens! Achteroverliggend in de golven schudt hij de vis in zijn kaken heftig heen en weer. Een sproeiboog van rood bloed welft over hem heen. Tegelijk - hoe kun je op zo´n moment ook nog iets totaal anders waarnemen? - zie ik op het scherm van de kaartplotter dat de projectie van ons schip achterstevoren is. Een snelle blik op de stuurautomaat toont een 180° andere koers dan we op de GPS varen. Hetzelfde fenomeen als vorig jaar in de Zwarte Zee, op weg naar de Donau Delta. Als ik weer omkijk is de grote zeehond met zijn vis verdwenen. Geen foto, helaas. Ik zoek de handleiding van de plotter om om weer de kalibratie van het kompas van de stuurautomaat uit te voeren. Dan moet je langzaam een aantal grote cirkels varen. Maar het lukt niet, de zeegang is te onrustig en de wind te hard. We staken onze poging en varen achter het de eilanden van Kizil Adasi langs naar de grote baai van Fethiye. Onderwijl pëinst ergens in mijn brein een groep hersencellen kennelijk verder over het kalibratieprobleem want opeens krijg ik een ingeving. Er is ook een hele korte procedure die "ALIGN HEADING" heet, waar ik te snel aan voorbij keek. RTFM ("read the fucking manual" zou Fons vroeger zeggen) Inderdaad, het is een oogwenk gepiept.   We varen aan de noordwestzijde van het eilandje Tersane een kreek binnen en ankeren aan de westoever met een lijn op de wal. Het is een vredige omgeving. Verderop is een restaurantje en waar het ondiep is, zijn wat ruïnes uit de Byzantijnse tijd, ooit waren hier scheepswerfjes meldt onze pilot. Een groep geitenbokken komt knabbelend langs. De voorste heft opeens de kop als hij de schillen en het oude brood ruikt dat Jaap op de wal heeft gelegd. Ze vreten het snel op, elkaar verdringend met hun horens. Daarna vernielen ze de mooie oleander die de restauranteigenaar hier heeft neergezet. Ik probeer via de Turkse dongel van Vodafone of er mobiel Internet is en verdraaid, er is een zwak maar bruikbaar signaal. Via een omweg kan ik toch in mijn mailbox van Compuserve en vind een bericht van Maakum waaruit blijkt dat zijzelf verantwoordelijk waren voor het plotseling moeizaam uploaden van foto´s:   "De memory limit instelling op de nieuwe server was wat conservatief ingesteld. We hebben het aangepast"   Aha! Daarmee is het verklaard maar het uploaden van foto´s gaat nu nauwelijks door de gebrekkige verbinding. Altijd wat.   Jaap en Diana komen een borrel drinken. Daarna probeer ik mijn oudste zoon Rommert te bellen maar krijg helaas zijn Voicemail. Morgen moet hij de laatste presentatie voor zijn studie doen; ik had hem succes willen wensen en spreek het nu maar in. ´s Nachts word ik wakker en ga buiten kijken. Er is geen wind meer en zachtjes kabbelen golfjes tegen de stene aan de wal. Alles baadt in het vredige licht van de volle maan. In de verte hoor ik het spookachtig roepen van nachtuiltjes. Terug naar boven Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Wed, 30 Jun 2010 15:28:11 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1911] Woensdag 30-06-2010 Vanmorgen is er via de Vodafone dongel redelijk mobiel internet. In de loop van de dag kan ik alle achterstallige foto´s, met name die van onze trip van zondag jl. naar Saklikent, Tlos en Karaköy, in het laatste album plaatsen. Ze beginnen hier. Website-lezer Eric meldt in het Gastenboek dat het foto-uploadprobleem waarschijnlijk aan de webhost ligt - die dat inmiddels heeft hersteld. Ook krijg ik toch mijn zoon Rommert aan de lijn en wens hem veel succes bij zijn eindpresentatie. Die is om vier uur, dat is vijf uur Turkse tijd. Daarna gaan de docenten in conclaaf om te bepalen of het goed genoeg was om hem te laten afstuderen. Hij is vol zelfvertrouwen.   In de ochtend maken Jaap en ik een fikse wandeling over het noordwestelijk deel van het eiland Tersane. De ruïnes uit Byzantijnse tijd bestaan uit een kleine honderd huisjes, sommige nog met resten van een haard en een schoorsteen. Ze hebben allemaal een nummer op de muur staan, men heeft dus de zaak in kaart gebracht. Het restaurant en de enige boerderij liggen er midden in. De christelijk-orthodoxe kerk wordt gebruikt als bokken- en schapenstal (2 foto´s hier) Het is niet de eerste keer in de geschiedenis dat kerkgebouwen worden benut als stallen. Twee ezels staan er vastgebonden, koppig willen ze van ons niets weten. Naast een bijgebouw staat een jonge man een schaap te slachten voor de eters vanavond in het restaurant (foto hier)   Om half twaalf steken we de 2 mijl over naar Tomb Bay, een van de vele andere mooie baaien in deze enorme Baai van Fethiye, ook wel de Solent van Turkije genoemd. We leggen aan het steigertje bij het restaurant in de noordhoek aan (foto hier) Daar verschijnt even later ook de Anégada. Tomb Bay is genoemd naar de Lycische graftombes die hier ergen s in de helling in de noordoostkant moeten zijn. "Mostly of the pigeonhole variety", zegt Rod Heikell ervan. Hij heeft meer verstand van zeilen. Als ik er ´s middags naar toe klim, vind ik drie tombes naast elkaar en de doden vliegen er niet in-en-uit. Wel hadden ze een fantastisch uitzicht over de baai (2 foto´s hier) De doden zouden inwoners zijn geweest van de oude Lycische stad Krya, een provinciehoofdstad die hier ergens hoger op de helling gelegen zou hebben. Het staat helemaal links op het kaartje dat ik zondag jl. in het verslag opnam. Een tijdlang klim ik hijgend en zwetend verder maar tenslotte geef ik het op, mede uit angst om te verdwalen.   Straks hoor ik of Rommert geslaagd is. Toch spannend maar ik verwacht dat het goed afloopt. Rommert is serieus.  Ik zou graag zien dat hij verder ging studeren voor zijn Master-graad. Maar Rommert wil aan het werk en ondernemen met zijn bedrijfje ThinkBright. Enfin, ik hoop dat hij veel succes zal hebben. Vanavond gaan we , welk een verrassing, eten in het restaurantje. Morgen terug naar Fethiye, zaterdag vliegt Ans voor tien dagen naar Holland. Terug naar boven   Lees vanaf hier verder in het Reislogboek 2010/2e helft. Reislogboek 2010/1e helft Wed, 30 Jun 2010 15:27:38 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1901] Zondag 27-06-2010 We hebben met Jaap & Diana een auto gehuurd en rijden vanochtend het achterland van Fethiye binnen. Daar willen we drie bijzondere lokaties bezoeken: de ruige Saklikent kloof, de ruïnes van de oude stad Tlos en het verlaten spookdorp Levissi. De weg voert ons naar het oosten. Bij een kruising rijden we naar het zuiden de vruchtbare vallei van Eşen Çayi rivier in, vroeger in het Grieks de Xanthos geheten. Voor de gedwongen ethnische scheiding tussen Grieken en Turken van 1924 woonden hier namelijk honderdduizenden Grieken. De hellingen van de gebergten aan beide kanten zijn aangenaam groen van de pijnboombossen. De vallei zelf is vol met kleine velden waar mannen en vrouwen bezig zijn de graanoogst binnen te halen. Kleinschalige landbouw zoals je die bij ons nauwelijks meer vind. Waarschijnlijk haalt men hier jaarlijks twee oogsten binnen. Bij ieder huisje liggen moestuintjes, kippen, geiten en een enkele koe dwalen over de erfjes en iedereen heeft een grote satellietschotel. We zien ook velden met katoen en tabak en ontelbare kleine wijngaarden en boomgaarden vol olijfbomen, granaatappelbomen en ander fruit. Overal gorgelt water door kleinere en grotere irrigatiekanalen. Het verschil met de Griekse eilanden is groot, met name met het grotere Kreta. Daar een eentonig landschap met een monocultuur van olijventeelt, hier een kleurig en levendig beeld van grote diversiteit.   Na een kilometer of veertig moeten we rechtsaf, omhoog naar de grimmige hellingen van de oostelijke Akdağlan bergen, deel van het machtige Tauros hooggebergte. We klimmen. Op zeker moment zien we neer op de breed uitwaaierende bedding van de Karaçay, vol lichtgrijze steenslag en een enkel iel stroompje (foto hier) Dit is de rivier nadat hij zich door een diepe scheur in het gebergte heeft gewrongen, een scheur die misschien miljoenen jaren geleden is ontstaan door een aardbeving en door het wild stromende water verder werd uitgediept tot een honderd meter diepe kloof. De Saklikent kloof, 18 kilometer lang. De rivier wordt gevoed door regen en smeltende sneeuw van de Tauros en alleen in de zomermaanden staat het water er laag genoeg om er een kilometer of vier in door te dringen. De naam zou "verborgen stad" betekenen, het is me een raadsel waarom want er is hier helemaal geen verborgen stad. We zijn vroeg, er zijn nog geen toeristenbussen. We drinken oploskoffie (de bittere drab die voor Turkse koffie doorgaat is notoir kankerverwekkend) op een zo´n kietelterrasje met ligkussens boven het snelstromende water (foto hier) Daarna kopen we kaartjes en lopen over een smal plankier door het begin van de kloof (foto hierboven) naar een open ruimte, waareen bruisende beek met ijskoud smeltwater zich van opzij in het riviertje stort. Hier waden Jaap en ik voorzichtig met opgetrokken broekspijpen over de gladde stenen naar het begin van de eigenlijke canyon (2 foto´s hier) Ruim drie kilometer waden we door de grijssgrauwe modderige stroom en klauteren en klimmen met steeds meer moeite over de spekgladde rotsblokken. Angstvallig proberen we de diepe stroomgaten te vermijden waar je tot over je middel kunt inzakken en je onmogelijk meer staande kunt houden. We vorderen langzaam in de eeuwige schaduw, de zon komt hier nooıt, de wanden van de kloof komen steeds dichter bij elkaar (2 foto´s hier) Maar het is van een machtige, indrukwekkende schoongheid. De angst om tijdens de steeds lastiger klimpartijen uit te glijden en ons te bezeren doet ons terugkeren en we willen natuurlijk vooral om onze camera´s behoeden voor een val in het water. Als we uiteindelijk bij het open gedeelte terug zijn, begeven juist de eerste drommen toeristen zich joelend te water, sommigen met een mobiel telefoontje aan het oor. We lopen met onze dames, die al die tijd hebben zitten kletsen, terug over de plankieren naar de uitgang en de auto. Op weg naar onze volgende bestemming, de oude stad Tlos.   De geschiedenis van het oude Tlos gaat terug tot in de bronstijd, zo´n 2000 jaar vChr. Het was een van de grootste en belangrijkste steden van het Koninkrijk van de Lyciërs. Het ligt strategisch ver boven de vruchtbare Xanthos-vallei, ongenaakbaar op een hoge rotsklif. Het kende vele periodes van bewoning: Lyciërs, Grieken, Romeinen, Byzantijnen (het was een bisdom) en Ottomanen. De ruïnes zijn een bonte mengelmoes van al die culturen. Voor we erheen klimmen genıeten we eerst een verrukkelijke lunch van verse forel met een verrassende, friszure saus van granaatappel en knoflook, met een riant uitzicht op deze imposante plek. Daarna dwalen we rond. Er zijn Romeinse badhuizen, hallen, een amfitheater, een stadion, en enorme stadsmuren die de Byzantijnen ooıt oprichtten en waarvoor ze ondermeer delen van de pılaren van oude Griekse tempels gebruikten, een Byzantijnse basiliek. Maar het mooiste is het bovenop de rotsklif, waar de oude agora lag en de Ottomanen later een burcht bouwden. Jaap en ik klimmen omhoog langs grote stenen sarcofagen en oude rotstombes van de Lyciërs, die bij elkaar een indrukwekkende necropolis (dodenstad) vormen. Achter de resten van de burcht ligt een rechthoekige ruïne. Dit was nog in de 19e eeuw het winterpaleis van Kanh Ali Aga ofwel "Bloedige Ali", een Ottomaanse gouverneur die zijn vrijheıdslıevende dochter doodde om de eer van de familie te redden (kijk hier voor een vijftal foto´s)    Intrigerend is de aanwezigheid hier van de graftombe van de mythische held Bellerophon, berijder van het evenzo mythische gevleugelde paard Pegasus, die volgens een gidsje hier ergens zou moeten zijn. Wie kent het verhaal niet? Bellerophon, overmoedig geworden door zijn overwinningen en vooral zıjn zege op de Chimera, een monster met de kop van een leeuw, het lichaam van een geit en de staart van een slang, wilde zich mengen onder de goden op de Olympus. Gezeten op zijn gevleugeld paard vloog hij omhoog naar de godenberg. Zeus ergerde zich aan deze hovaardij en zond een steekvlieg die het paard stak. Dat viel terug naar de aarde waar de ongelukkige held in een doornbos terecht kwam. Kreupel, blind en ellendig bracht Bellerophon zijn laatste levensjaren in geweeklaag door. Waarom zou men hier een graftombe voor hem gebouwd hebben, vraag je je af? Het kan natuurlijk wel, want volgens het boekje "Tlos - Saklikent - Ksanthos" van de Turkse archeoloog Hüseyin Kökturk (Nisan, 2006) dat je bij een souvenirtentje kunt kopen, wordt Bellerophon in relatie met Tlos beschreven door niemand minders dan de dichters Hesiodos en Homeros. Dat is natuurlijk niet mis. Maar waar is die tombe? Een jongetje, het tienjarig zoontje van de restauranteigenaar, helpt ons op weg. Lang een hachelijk smal paadje dalen we af aan de oostkant van de klifrots. Onderweg komen langs diverse andere graftombes. Ze dragen op de deurposten inscripties in het Grieks. Volgens eerdergenoemde Köktürk staan daar waarschuwingen op tegen onverlaten die de graven zouden willen schenden, zoals "waag het niet op en rond het graf te plassen" Dat doen we dus ook niet. Het Koninkrijk van de Lyciërs (bron Wikipedia)    Het bas-reliëf van Bellerophon op Pegasus schematisch (bron Köktürk)   Het bas-reliëf van Bellerophon op het paard Pegasus in Tlos (foto TZ)   Tenslotte klauteren we over een wankel houten trapje omhoog en komen op een smalle richel in de rotswand. Nauwkeurig onderzoeken we de wanden van de grootste tombe. Er is een smal voorportaal, drie deuropeningen geven toegang tot de grafruimte erachter waar de doden werden neergelegd op in de rotswand uitgehouwen banken. De middelste deur is van steen met zwaar stenen beslag erop. De beide andere zijn weg. Na enig zoeken zien we opeens boven op de linker zijwand van het voorportaal een niet erg duidelijk bas-reliëf van een ruiter op een gevleugeld paard. Frappant! (zie hierboven) Boven de linker toegangsdeur is een bas-reliëf van een wezen met een leeuwenkop en een kronkelige staart. Dat moet dus wel de Chimera zijn! (Kijk voor 4 foto´s hier) Het lijkt alsof we ergens de onscherpe grens tussen mythe en werkelijkheid hebben overschreden.   Na zo´n ontdekking kan je dag niet meer stuk. Goed gemutst rijden we terug en via Fethiye bereiken we het toeristische dorp Kayaköy (Grieks Karmylassos) Vol verbijstering zien we hoe tegen de helling boven het Turkse dorp een groot spookdorp ligt van honderden bouwvallige, verlaten huizen. Het is het vroegere Griekse dorp Levissi. Na de Turks-Griekse oorlog van 1919 - 1922, ontketend door onverantwoordelijke Griekse politici als de toenmalige premier Venizelos (ik schreef al eerder over deze megalomane man met zijn Groot-Griekenland aspiraties) werd in het Verdrag van Lausanne tussen hem en de Turkse president Atatürk besloten tot een cynische uitruil van de Griekse bevolking in Anatalolië tegen de (geringere) Turkse bevolking in Griekenland. Miljoenen mensen moesten onder auspiciën van de Volkenbond huis en haard verlaten in een pure, hardvochtige vorm van ethnic cleansing. Omdat er minder Turken in Griekenland waren, kwamen voormalig Griekse dorpen in Anatolië leeg te staan en verwerden tot spookdorpen. Dit Levissi is er een voorbeeld van. De meeste bewoners kwamen in een buitenwijk van Athene terecht, die ze Nea Levissi noemden. We dwalen door de beklemmende straatjes van het dorp en bereiken het plein van een vroegere orthodox-christelijke kerk. Overal gapen lege vensters en deuren ons aan. Op het hoogste punt van het dorp wappert zeer cynisch een grote Turkse vlag. De basiliek is leeg, op de muren zijn nog enkele schilderingen te zien. In sommige huizen zijn nog versieringen te zien die de bewoners in hun huisje aanbrachtten. Toen het toerisme in Trukije in de jaren ´80 een grote vlucht nam, wilde een projectontwikkelaar het dorp verbouwen tot een groot holiday resort. Turkse intellectuelen en kunstenaars protesteerden. Nu is het dorp een beschermd monument in het kader van de Unesco en worden er bescheiden pogingen gedaan om de zaak niet verder te laten vervallen (Kijk voor 4 foto´s hier)   Onder de indruk rijden we terug naar Fethiye. Geert & Ine hebben onze bootjes in de gaten gehouden. Vanavond gaan we in de stad eten. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Wed, 30 Jun 2010 11:40:13 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1898] Zaterdag 26-06-2010 De borrel bij Jaap & Diana gisteravond is gezellig. Vanaf Kiara zien we vrij snel een donkere onweerslucht achter onze boot opkomen (foto hier) maar het blijft beperkt tot wat weerlicht en enkele druppels regen. Uitvoerig diskussiëren we over de verschillende opties voor de komende dagen en maanden. Typisch "polderen", praten totdat zich een compromis begint af te tekenen. We zijn er nog niet helemaal uit waarbij de optie om de boten achter te laten in de Oost-Turkse haven Mersin  voor de reis door Anatolië het meest omstreden is. Niemand weet of dat verantwoord is. Onze kennis is louter hear say. Een andere optie is om ze in Marmaris weg te leggen. Dat is in elk geval vertrouwd. Dan kunnen we in september de reis naar de Levant-kust via Turks-Cyprus maken. Vanuit Mersin zou dat een eind terug zijn en kun je beter via de Golf van Iskenderun naar Syrië gaan. Op zeker moment haalt Geert zijn gitaar van de Anégada en de rest kun je wel raden. Zie foto hiernaast.   Vandaag wat leuke klusjes. In een watersportzaak in de stad koop ik een mooie ankerkettinghaak. Daar bevestig ik twee lijnen aan die ik aan weerszijden van de boeg op de klampen vastmaak. De ankerketting klemt in een gleuf in de haal vast als je de ketting een eindje laat vieren. Dat ontlast de ankerlier en legt de last op de twee klampen, die natuurlijk sterker zijn. Het aardige van deze haak is dat hij vanzelf uit de haak los komt als je de ankerketting binnen haalt (zie voor een foto hier) Dat voordeel had de lijn met karabijnhaak die ik tot dusver gebruikte, niet.   Een tweede aanschaffing zijn de twee anker-flashlights. Veel boaters hier gebruiken ze al zijn ze formeel niet toegestaan omdat ze verwarring zouden kunnen opleveren met de flikkerlichten van boeien. Hm. Ze maken je ´s nachts wél erg goed zichtbaar, moet ik zeggen, en bovendien bespaar je electriciteit. Die 5 Watt van een toplicht hakt altijd wel in de capaciteit van je accu´s. Overkomelijk overigens, maar toch. De batterijen van de flashlights gaan vele maanden me. Enfin, ik bevestig er een op het achterschip en eentje onder de ankerbal (zie foto hier)   En dan de laatste aankoop. We missen eigenlijk een goede leeslamp in de kuip. Daar voorziet nu een schattig Turks 230 Volt armatuurtje in met een 5 Watt bulbje (foto hier) Niet bij toeval precies zoveel als het toplicht dat niet meer aan hoeft? Nee, hij gebruikt meer want de stroom komt via de omvormer en die heeft zelf ook wat nodig. Niet erg rationeel maar wel sfeervol. Straks gaan we aan de wal een glas Raki drinken, de Turkse anijsborrel die je ijskoud moet drinken aangelengd met wat water. Soort Pastis.  Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Mon, 28 Jun 2010 14:29:11 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1881] Woensdag 16-06-2010 Je kunt geen enkele zee bevaren zonder risico. Alle zeilers weten dat. De ene zee is gevaarlijker dan de andere maar ook de Middellandse Zee heeft zijn nukken en zeker de Egeïsche Zee. Het kan zomaar goed verkeerd gaan. Om zeven uur brengt de dolmuš ons naar het Pupa Yat Hotel. Daar horen we van Jaap & Diana  het verbijsterende verhaal van het malheur van goede wederzijdse vrienden, die met hun zeiljacht op weg naar Istanboel nog voor de Dardanellen gigantisch in de problemen raakten. Terug aan boord vind ik hun - voor zeilers - bloedstollende verslag in de email-box:   "Op 1 juni waren wij met als reisdoel Istanbul op weg naar een ankerplaats aan het begin van de Dardanellen. De wind was zuidwest 5 tot 6. Vanwege de Navtex waarschuwingen die wij binnenkregen voor Thunderstorms en zich wijzigende wind van zuidwest ruimend naar noord-noordwest verlegden wij onze koers richting de haven van het Turkse eiland Bozcaada (zie plattegrond hiernaast) De Imray Pilot vertelt daarover: “Good Shelter. The harbour is open E , but the wind rarely blows from this direction.” Dus dat leek ons een verstandige keus. Wij lagen afgemeerd langszij een Frans jacht. En dat Franse jacht op haar beurt naast een vissersschip. Wij hadden de visser gevraagd of we daar die nacht konden blijven liggen en dat werd bevestigend beantwoord. De wind draaide ’s avonds inderdaad van zuidwest naar noord conform de Navtex waarschuwing. Echter ’s nachts om een uur of 2 begon het te regenen en te waaien uit oost tot zuidoostelijke richting en rolden er binnen enkele minuten hoge golven onbelemmerd de haven in. De schepen lagen hevig aan hun landvasten te rukken. Om circa half vier werden we opgeschrikt door onze Franse buurman. Hij was zonder enige waarschuwing vooraf losgegooid door de visser naast hem. Wij wisten niet wat de reden was. Maar wij moesten onmiddellijk in actie komen want ons zeiljacht dreigde met het Franse zeiljacht nog bij ons langszij op de rotsachtige kade te worden gezet. Wij hadden geen enkele tijd om ons enigszins op vertrek voor te bereiden. We hebben onmiddellijk de motor gestart en in zijn achteruit bijgezet om vrij te blijven van de kade. In verwarde omstandigheden maakten wij ons los van onze buurman. In de haven was ondertussen een chaotische situatie ontstaan. Door de hoge golven, de harde wind en nauwelijks manoeuvreerruimte werden wij naar lager wal weggezet.   En toen zaten we als ratten in de val. Wij probeerden ons met uiterste inspanning van de kade af te houden wat matig lukte. Toen werden wij echter dringend gesommeerd door de coast guard of havenpolitie – dat was niet duidelijk -  om daar onmiddellijk weg te gaan. Wij probeerden uit alle macht duidelijk te maken dat dat voor ons op dat moment niet mogelijk was. Er was te weinig ruimte om te draaien tegen wind en golven in. Herhaaldelijk hebben we geschreeuwd: "Please help us, we cannot get away from here now!" Het was een dramatische situatie. Mijn vrouw stond blootvoets in haar slipje en t-shirt in de regen de boeg af te houden en om hulp te roepen. Het ging mij door merg en been. Ondertussen kwamen er verschillende anderen op haar hulpgeroep af. Waarschijnlijk Turkse vissers. Waarmee overigens moeilijk te communiceren viel. Wij probeerden hen met handen en voeten duidelijk te maken dat wij de motor niet konden gebruiken om achteruit weg te varen omdat dan dan de kont van ons schip door het wiel-effect van de schroef naar links zou worden weggezet en tegen de ferry aan zou knallen. Misschien hebben ze dat begrepen. Want zij gooiden ons toen los en duwden ons handmatig langszij de ferry naar achteren om voor ons voldoende ruimte te creeren om de draai vooruit naar rechts richting havenkom te kunnen maken. Maar dat pakte dramatisch uit. Want de ferry bleek een naar buiten toe uitstaande stootrand te hebben hoger dan onze zeerailing. En door de beweging van de golven werd toen de zijkant van ons jacht herhaaldelijk onder tegen die stootrand aangesmeten waardoor ernstige schade is ontstaan aan de BB zijde van de romp, zeereling, radar, zonnepaneel, hekstoel, preekstoel. Het was één grote ellende. Wij waren bang dat onze boot compleet geruineerd zou worden. De vissers hadden toen ook wel in de gaten wat er gebeurde en probeerden de boeg met een grote paal af te duwen zodat wij weg zouden kunnen draaien. Op dat moment grepen wij onze kans en uiteindelijk lukte het na een aantal “zaagbewegingen” volle kracht vooruit achteruit om de draai te maken waarbij we rakelings langs een stenen kade en vissersschip scheerden. Het was bloedstollend. De omstandigheden waren hoe langer hoe beroerder geworden. Met zeer slecht zicht door de regen in de donkere nacht en tegen de hoge golven in hebben wij ons een weg naar zee gebaand. Wij hebben toen besloten om vanwege de opgelopen schade onze reis naar Istanbul af te blazen en naar het zuiden af te zakken om in Marmaris de schade te laten herstellen. In de namiddag na 12 uur zeilen bereikten wij een baai bij Ayvalik waar wij het anker lieten vallen. Wij waren emotioneel gebroken. Ons schip was zonder dat wij daar iets aan konden doen zwaar beschadigd. Godzijdank zijn wij er zonder lichamelijk letsel afgekomen.   In ons hele zeilersbestaan hebben wij ons nog nooit zo angstig, wanhopig en hulpeloos gevoeld. Nu, na ongeveer anderhalve week na het gebeurde, kunnen we langzamerhand ook wel weer wat van onze reis genieten. Vandaag verlaten we Kusadasi richting Marmaris. We hebben ons laten vertellen dat TMS (Technical Marine Services) te Marmaris Yacht Marina een goed bedrijf is om de schade te laten taxeren en te herstellen"   Het hele gebeuren kleurt de stemming tijdens het eten bij Pupa. Zoals ik zei, iets dergelijks kan ons allemaal overkomen, je kunt voor je het beseft en ondanks al je voorzorgen, weerberichten en wat dies meer zij, zomaar opeens in ernstie problemen raken.   Het wordt een zeer warme dag vandaag, om negen uur is het al 31° en de temperatuur zal verder stijgen naar meer dan 38°. De grote Sony VAIO-laptop heeft moeite met de hitte, hij is uiterst traag. Ook de Epson scanner doet het niet goed. Ik had de plattegrond van het eiland Bozcaada willen scannen maar nu moet ik het doen met een foto ervan (een week later kan ik bij lagere temperaturen toch de afbeelding scannen, zie boven) Het notebook van Packard Bell heet geen last van de warmte. Geholpen door lezer Eric (zie Gastenboek) bestel ik het boek over de oud-Griekse ontdekkingsreiziger Pytheas. Bij de chandlery koop ik wat reparatiespullen voor polyester maar van klussen komt niks. We vertoeven net als gisteren in het zwembad, nu dat in het zeewater bij de haven waar een ponton ligt met kussens, ligstoelen en een grote parasol. Je moet er niet aan denken om te moeten werken bij zulke temperaturen. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Mon, 28 Jun 2010 07:31:53 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1896] Vrijdag 25-06-2010 In de ochtenduren pak ik een ijzerzaag om het verroeste hangslot door te zagen waarmee ik voor de winter in Ayíos Nikoláos het bijbootje op het voordek had vastgelegd. De harde bootje dat we een jaar eerder op Malta overnamen van Johan Huy. Daarna laten we het over de railing te water, maken het vast aan het zwemplatform en plaatsen het buitenboordmotortje erop. Ook span ik zonnezeil over de giek, dat we op Malta lieten maken. De zon straalt dan niet meer de hele dag op het kajuitdak en binnen blijft het aanzienlijk koeler. Ans gaat met Diana en Ine naar de wal om te winkelen. Onderwijl probeer ik het buitenboordmotortje uit. Het start vlot en loopt prima.   De foto van mijn kleinzoon Thijs Thomas, die ik gisteren in de emailbox vond, staat hiernaast. Hij is bijna twee maanden oud en zit bij zijn moeder op schoot. Opnieuw valt zijn intelligente blik op en ook die handen van een kolenschepper. Allemaal natuurlijk afkomstig van zijn vader Pijke.   Fethiye was in de Oudheid bekend onder de naam Telmessos. Het was de havenstad van de Lyciërs. Begrijpelijk want deze baai-in-een-baai vormt een natuurlijke haven.Van de oude stad is weinig meer over. Dezelfde aardbeving die in 1958 de stad Marmaris met de grond gelijk maakte, verwoestte ook Fethiye. Er is een aardige anecdote over de oorsprong van de naam Telmessos: de god Apollo werd verliefd op de dochter van koning Agenor van de Phoenicische stad Tyrus, die ook al een dochter had verloren aan de oppergod Zeus, de fameuze Europa die hij ontvoerde, vermomd als een witte stier. Maar de andere dochter was een verlegen meisje dat zich niet durfde te vertonen. Daarom veranderde Apollo zich in een klein hondje en won zo haar genegenheid. Wat een doortrapte truc! Ze kregen een zoontje en noemden hem Telmessos (land van licht) Wat nog resteert zijn rotstombes van de Lyciërs, een verwaarloosd amfitheater uit de Romeinse tijd en ruïnes van een citadel van onze "vrienden uit Malta", de Hospitaalridders, die destijds vanuit hun basis Rhodos   een tijdlang deze streek beheersten (zie de plattegrond hierbij) Totdat de Ottomaanse Turken  ze met een enormeinvasiemacht van 200.000 man onder leiding van Sultan Suleiman de Grote in 1522 aaanvielen. De ridders hadden slechts 7000 man onder de waapenen maar hielden het beleg een halfjaar lang vol. Toen werden ze verdreven. De Hospitaalridders trokken zich terug op Sicilië. Zeven jaar later gaf niet de paus, zoals ik altijd dacht, maar Karel de Vijfde - die toen ook koning van Sicilië was - ze Malta. Wat opvalt op de kaart is hoe klein het ooit zo machtige Byzantijnse Rijk nog maar is. Drie jaar later zal het vallen als onder aanvoering van dezelfde Suleiman I de millennium oude hoofdstad Constantinopel veroverd wordt.   In de middag gaan Jaap en ik naar de stad. Behalve aanvullende boodschappen koop ik drie RVS-slotjes om met een ketting ons bijbootje ´s nachts vast te leggen. Het komt naar verluidt hier voor dat jongens ´s nachts met een mes aan komen zwemmen, het touwtje doorsnijden en het bootje weg laten drijven. Het weerpatroon is vandaag hetzelfde als gisteren. ´s Nachts en tot een uur of negen in de ochtend is het bladstil. Dan steekt er een draaiend windje op en tegen de middag waait het met Bf 5 uit het zuidwesten. In de avond gaat hij weer liggen. Terug naar boven  Reislogboek 2010/1e helft Sat, 26 Jun 2010 14:43:19 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1895] Donderdag 24-06-2010 Om kwart voor tien verlaten we het knusse Wall Bay en laten ons met een bakstagwindjes Zuid 2 - 3 lui en langzaam op de genua naar het oosten waaien. In het smalle zeestraatje tussen Domuz eiland en het scheireiland Kapdagi moet de motor er even bij. Dromerig glijden we daarna over de ruim tien mijl brede Baai van Fethiye. Opeens valt me op dat het logwieltje is blijven steken. Het is haast een routinehandeling: de stop met wieltje uit de bodem van de boot schroeven, snel de reservestop erin, wieltje even schoon krabben, reservestop eruit, de stop met het wieltje terugschroeven en het beetje binnengestroomd zeewater opdweilen. En zie, het loopt weer. De rust keert weer. We lopen zuidelijk langs Kizilada eiland. Er is een restaurant met een windgenerator en een groot vlak met zonnecellen. Daarna bereiken we het schiereiland waarachter de beschutte baai ligt met het stadje Fethiye. Eigenlijk een baai in een (grotere) baai, fraai afgesloten aan de noordwestkant door het smalle, lange Fethiye eiland. Voor de rotskust van het schiereiland ligt een onderwaterrots, toepasselijk Sunk Rock genaamd. Er staat een noordkardinaal baken op (foto hierbij) De hele kuststrook is aan alle kanten bezaaid met hotels, resorts, terrassen van restaurants, jachthaventjes en een grote marina. Het is een centrum voor de zeilerij en thuisbasis van veel flottieljes en bootverhuurders.   Om half twee ankeren we naast Anégada en Kiara aan het uiterste zuidwestelijk uiteinde van de baai, een rustige plek bij een kleine scheepswerf, in 9 meter water met 35 meter ketting uitgestroomd. We worden begroet door de zangerige gebedsoproep vanaf een nabije minaret. Bij het opruimen buiten en binnen zien we opeens een staartveer van Lord Byron op de vloer liggen. Het is duidelijk, hoewel hij nog vaal zingt begint zijn jaarlijkse rui-periode aan te breken. Vijf maanden zonder gezang van His Lordship. Even later staat Geert vanaf zijn boot te wijzen, we kijken in de aangeduide richting en zien een kleine groep dolfijnen langszwemmen. Zo te zien common dolphins. Lang niet gezien! Er is een bruikbare WiFi-verbinding van een café, DENiZ KAFE. Jaap weet er nog de code van. We hebben contact met het thuisfront. De stijgende lijn bij kleinkind Liam zet zich door. In de emailbox zit een foto van mijn eerste kleinkind, Thijs Thomas, bijna twee maanden oud. Morgen zal ik hem op de site plaatsen.´s Avonds hoor ik op de Wereldomroep met een half oor hoe Nederland met moeite wint van Kameroen. De kabinetsformatie zit in een impasse. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sat, 26 Jun 2010 06:53:51 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1894] Woensdag 23-06-2010 Doorgaans is ´s ochtends mijn eerste blik voor het schermpje van de Navtex. Antalya Turk Radio heeft het volgende bericht: “1004 MB frontal low over Anatolia moving slowly to southeastward. West or southwest winds expected to reach near gale force 7 or 8 Beaufort. State of sea very rough to high” Maar vandaag deert het ons niet, we willen we niet weg, we gaan een fikse wandel- en klauterpartij maken op het schiereiland Kapidaği. Ergens in het dal tussen de heuvels moet een oude Romeins/Byzantijnse stad gelegen hebben met de naam Lycae, aldus de pilot van Rod Heikell. Om tien uur vangen we onze wandeling aan. Het pad voert over de rotsen langs Wall Bay en al gauw komen we bij de oude muur waaraan het baaitje zijn naam ontleend (foto hier) Merkwaardige muur, nog geen vijftig meter lang. Niet zo oud, lijkt me, maar je weet het niet. Verderop langs het pad zijn ruïnes van recente datum. Pijnlijke geschiedenissen. Hier waren eerdere restaurantjes met steigers voor toeristenboten, opgezet door ondernemende Turkse families. Helaas hadden ze niet de vereiste vergunningen en mogelijk wilden de autoriteiten iets doen aan de wildgroei van restaurantjes langs deze fraaie baaitjes. In elk geval was er anno 2000 een actie waarbij soldaten van het leger al die etablissementjes met geweld in elkaar sloegen. Terecht of niet terecht? We kunnen het niet bepalen. In elk geval getuigen de restanten van muren en verwoeste toiletten van wat geschiedde. Op een muur staat met een pijl “New Wall Bay Restaurant 5 minutes” (2 foto´s hier) Na wat klauterpartijen vind ik een handige staf van bamboe in het bos. We komen bij een ander baaitje dat Ruïn Bay heet. Inderdaad staat er een ruïne van een gebouwtje, als het ware met de voeten in het water. Het is een geliefde bestemming voor toeristenboten (2 foto´s hier) De Turkse gidsen noemen het met gevoel voor publiciteit Cleopatra´s Bath, maar ik kan niet uitvinden of daar reden voor is. Of de Ptolemeïsche schoonheid hier ooit baadde tijdens de veldtochten van de Romeinse keizerlijke pretendent Marcus Anthonius tegen zijn rivaal Octavianus? Zonder Internet kan ik dat niet nakijken.   Na twee uur fors klimmen en dalen over een rotsig pad door pijnboombossen bereiken we een droge beekbedding vol stenen. Gestrande boomstammen getuigen ervan dat hier soms wilde waterstromen de helling afdenderen. We nemen een rustpauze. Ik dwaal langs de bedding af en tref na een paar honderd meter een steen met talrijke glinsterende kristallen. Kwarts? Die kan je niet laten liggen. Terug bij de anderen verstop ik hem onder een rots om hem op de terugweg mee te kunnen nemen. Na een uur of twee klimmen en dalen bereiken we een komdal waar je alleen te voet of op een ezel kunt komen. Duidelijk is waarom. Het is een natuurlijke plaats waar zich vanaf de hellingen regenwater verzamelt. In het midden is een kleine nederzetting. Boven het vijftal armetierige houten optrekjes wappert een Turkse vlag. Een gesluierde vrouw ontvangt ons vriendelijk. Merhaba! Ze geeft de vrouwen een hand en na een korte aarzeling ook ons mannen en noodt ons binnen onder eens schaduwrijk afdak en schenkt ons een geurige salie-thee. We kijken rond in hun bedoening en stellen ons voor hoe het is zo te leven. Ze hebben een moestuin, een kruidentuin en een bloementuin, ze hebben een generator en een satellietschotel, geiten, kippen en hanen en boven hen uit torenen de resten van het antieke Lycae. Wat een plaats om te leven! (zie 2 foto´s hier) Ans raakt verliefd op een jong bokje (foto hier) Waarschijnlijk zit het binnenkort aan een spies als Şis Kebab. Jaap en ik hebben geen rust en dwalen rond. Behalve een kuil met een simpele toiletvoorziening vinden we eeuwenoude cisternen, zonder twijfel uit de antieke tijd. Er zijn nog resten van Romeinse deurposten. Binnen staat tamelijk helder water. Als we afdalen langs een stenen trap springen kikkertjes schielijk van de treden weg. In de poel drijven een paar bleke, dode kikkers. Stil zonlicht valt door de gaten van het oude stenen dakgewelf, nog altijd intact na hoeveel eeuwen? (2 foto´s hier) Rubberen slangen bewijzen dat de huidige bewoners het water, dat zich hier verzamelt langs een aantal stenen goten, nog altijd gebruiken. Niet voor drinkwater maar wel voor de beesten en de tuinen.   Terwijl de anderen beneden blijven klimmen Jaap en ik naar de ruïnes van de oude stad. Lang niet zo oud noch zo mooi of belangrijk als het oude Kaunos waar we eergisteren waren. Volgens de eerdergenoemde pilot was Lycae van jonger datum, een stad uit de Romeins/Byzantijnse tijd die het niet erg lang maakte. Waarom niet? Helaas kan ik het niet nazoeken want we hebben geen Internet, zelfs niet mobiel. Maar dat komt nog wel een keer. Want de stad was groot genoeg, getuige het uitgebreide ruïnenveld dat we samen doorkruisen en waar voor ons gevoel nog nooit grondig onderzoek gedaan is. Overal verspreid zien we muren, koepels, bogen, versplinterde beelden, afgebroken zuilen, versierde kapitelen en friezen, stèles met inscripties in het Grieks, kelders, resten van kerken, alles door elkaar en overwoekerd met struiken, pijnbomen en vijgenbomen. Wat een plek om te vertoeven! De Grieken en hun voorzaten wisten beslist mooie lokaties voor hun steden te kiezen met een mooi uitzicht. We treffen er twee redelijk intacte mausolea met een wijds uitzicht over de grote Baai van Fethiye (zie – slechts – drie foto´s hier en hier) Kaunos was mooier en had meer bijzondere bouwwerken, ondermeer het amfitheater en dat vreemde meetinstrument waar ik over schreef, maar deze oude stad treft me zeker zoveel. Met tegenzin begeef ik me op de terugweg naar de nederzetting van de Turkse familie als ik opeens een klein stenen fragment met enkele Griekse letters zie liggen. Na een aarzeling pak ik het op, het past precies in mijn broekzak. Waarschijnlijk mag dit niet maar ik kan aan de verleiding geen weerstand bieden.   De afdaling terug gaat sneller dan bergopwaarts. Het smalle rotspad leidt vlak langs diepe ravijnen en baaien (2 foto´s hier) Onderweg zien we kleurige krekel roerloos en zonder geluid te maken op een steen zitten (foto hier) Kent iemand die krekel? In de droge beekbedding van de heenweg pauzeren we opnieuw (2 foto´s hier) Ik haal mijn glinstersteen uit zijn verstopplaats. Tijdens onze langdurige afdaling zingen Ine en ik padvindersliederen. Hebben we in onze jeugd allebei op gezeten. Tenslotte arriveren we – zoals het hoort – moe maar voldaan bij onze scheepjes in Wall Bay. Het waait er knap hard, de voorspelde harde wind buitelt met loeiende vlagen en stoten van de berghellingen af. De Navtex belooft ook nog onweer. We zijn bezweet en vuil en zwemmen in de baai en spoelen ons af met de buitendouche op ons zwemplatform. Ik maak een foto van mijn beide trofeeën van vandaag, de curieuze steen met de glinsterende kristallen en de oude scherf (foto hier) Peinzend staar ik naar de oud-Griekse inscripties. Welke hand kerfde die letters duizenden jaren geleden in deze steen?   Om half zes verzamelen we ons voor een borrel in zo´n Turks overdekt kieteltentje vol kussens (foto hier) Een uur later komt het voorspelde onweer. Het regent ontzettend hard. Ans rent snel over de steiger naar de boot om luiken en raampjes dicht te doen (foto hier) Na een kwartier en wat knetterende knallen is het over. Later op de avond - het is donker en Ans is al naar bed – zit ik met een glas wijn op de steiger naast de boot. Uit de verte klinkt van rechts gelach van een vrolijk gezelschap aan boord van een toeristengület. Van links is er gejuich, mensen klappen en hebben plezier. Vakantieland. WK voetbal. Ik begrijp het. De wind is gaan liggen en enkele dappere krekels hervinden de moed om te krekelen. De hemel is alweer onbewolkt en vol pinkelende sterren. De haast volle maan weerspiegelt zijn hologige gezicht in het zacht wiegende water. Ik denk: waar ben ik geweest vandaag? In de ruïnes van het niet belangrijke Lycea. Nooit van die stad gehoord noch van hen die er leefden. Waardoor hebben ze het niet gemaakt? Kaunos op dertig mijl afstand was belangrijker. Misschien ergerden de Lycaers zich daaraan. Waren zij die in Kaunos leefden uiteindelijk beter af? Een paar honderd jaar later bezegelden malaria en een dichtslibbende haven het lot van hun stad.   Morgen gaan we waarschijnlijk naar Fethiye aan de overkant van de baai waar je waarschijnlijk weer (mobiel) Internet hebt. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Thu, 24 Jun 2010 15:37:40 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1889] Maandag 21-06-2010  Een bijzondere dag! Om negen uur stipt komt Yüksel, onze jonge schipper, Geert & Ine en ons ophalen met zijn tripperbootje (2 foto´s hier) We steken de Baai van Közeğiz over. Onderweg toont hij ons een in door de zee in de rotskust uitgesleten grot met wat kleine stalagtieten (van het franse tomber) Weinig spectaculair. Daarna zetten we koers naar het kleine eilandje in de monding van de de Dalyan rivier (ook wel Közeğiz rivier genoemd) Voor de monding ligt een zandbank met dieptes van hooguit anderhalve meter (foto hier) Het doet denken aan de invaart van de Oost-Engelse riviertjes zoals de Ore & Alde, waar je alleen exact bij hoog water binnen kunt varen. Maar hier is geen tij dat je over de zanddrempel helpt. Na de drempel is het dieper, het water is troebel. We komen in een vreemde mengelmoes van een landschap. Rechts is langs de baai een lang strand – Iztuzu Beach - met lage duinen en honderden ligstoelen en parasols en steigertjes waar de tripperboten de toeristen uit het stadje Dalyan uitladen. Links en vooruit een schitterend rietlandschap met talrijke kreken en kreekjes, alles omzoomd door groen beboste bergen. Het doet erg denken aan de Biesbosch en ook aan de Donau-delta. Yüksel legt aan bij twee bootjes waar we een opvoering van de schildpaddenshow krijgen. Een man houdt een levende krab aan een touwtje boven de waterspiegel, er verschijnt een grote bruine schildpad die naar de arme krab begint te happen (foto hier) Diens schamele rol is niet meer dan een eenmalig optreden dat hij met de dood moet bekopen, want na een aantal pogingen kraakt de schildpad met een naargeestige klap tussen zijn kaken. Ik maakte er precies op dat moment een filmpje van, dat we vooralsnog niet op de website kunnen plaatsen omdat de Turkse overheid JijBuis niet toelaat. Dat komt nog wel een keer als we in het tolerante Holland zijn.   Bij de schildpadman bestellen we een maaltje verse krab dat we op de terugweg komen afhalen. Yüksel vaart ons door het deltagebied, een doolhof van kreken omzoomd met wuivende rietstengels. Talrijke bochten brengen ons geleidelijk dichterbij twee rotsige heuvels, in het zadel waarvan de oude havenstad Kaunos ligt. Ooit lag het aan zee maar sedertdien heeft de rivier er ruim vijf kilometer slib voor gelegd. Misschien bracht dat de definitieve ondergang van een stad die eeuwenlang belangrijk was. Ze werd al in de 9e eeuw vChr. gesticht door mensen die beweerden van Kreta te komen. Dat zegt tenminste Herodotus. Maar de Turkse archeologen zien dat anders. Een bord bij de ruïnes stelt dat ze uit Anatolië kwamen en dat de stad eerst Kbid heette. Later kwamen de Hellenen en werd de stad deel van het Koninkrijk van Karia. Het lag op de grens met het Koninkrijk van de Lyciërs en nam veel gewoonten van dat vreedzame en demokratische volk over. Onder andere Mausolos van Halikarnassos, die we al eerder tegenkwamen op Sími in Griekenland, was satraap van Karia. Ook de reiziger Herodotus bezocht deze stad. De inwoners zagen er vreemd geel uit, met gele ogen, meldt hij. Mogelijk kwam dat door de malaria, die toen endemisch was in de rivierdelta onder de stad en mede de uiteindelijke teloorgang veroorzaakte. Maar dat was al in de late Middeleeuwen want ook de Romeinen en het Oost-Romeinse (Byzantijnse) Rijk bezaten de stad. Het heette toen Kaunos-Hagia.   We leggen aan bij een steigertje. Een paadje van enkele tientallen meters voert ons door moeras. Langs het pad ontdek ik zeekraal. Mmmm! Dan volgt een stenig pad langs een helling. Bij een café/bar kopen we kaartjes à 8 TL per persoon. Vervoer per tractorkar à 50 TL slaan we af. We brengen een gelukzalig uur tussen de ruïnes door, mooier dan ik me had voorgesteld. De lokatie is schitterend. Er is een beeldschoon amfitheater, ooit gebouwd voor liefst 5000 bezoekers. Vanaf de bovenste rijen kijk je naar zee en naar het stille meer, het restant van wat ooit de bedrijvige stadshaven was (2 foto´s hier) Er zijn weinig toeristen, goed dat we vroeg zijn. Want wat is er veel te zien! Een uur is beslist te kort. Er is een curieuze cirkel van grote stenen die precies aan elkaar passen. Dat kun je zien aan drie strepen die erover lopen met diameters tussen 12,48 en 12,29 meter en die de exacte oriëntatie van de stenen bepalen (zie 2 foto´s hier) Daarvandaan lopen 16 radiale lijnen naar het midden van de cirkel. Hoogst merkwaardig! De veronderstelling is dat het een meetinstrument was hoewel het niet op een zonne-uurwerk lijkt. Een tijdgenoot van de Romeinse keizer Augustus genaamd Vitruvius, in zijn tijd een beroemde architect, zou er melding van hebben gemaakt. Dat zoeken we op. We bezoeken nog een vroeg orthodox-christelijke basiliek uit de 6e eeuw (foto hier) en de resten van een uitgebreid Romeins badhuis. Waar vroeger de gezeten burgers baadden lopen nu scharminkels van schapen rond (foto hier) Honderd meter lager in de richting van de agora en de vroegere haven was een tempel gewijd aan de god Zeus Soteros en ernaast opnieuw resten van een vroegchristelijke basiliek. En alweer een vreemde cirkelvormige structuur (foto hier) Het zou een heiligdom uit de 5e eeuw vChr. zijn, een Abathon-Heroon, staat op een bordje. Nooit van gehoord. Zoeken we ook op. Op een diepte van 6,5 meter onder de as van het bouwwerk heeft men een heilige steen opgegraven, een Baitylos. De omphalos zoals we er een in Delphi zagen, was bijvoorbeeld zo´n heilige steen alsook de fameuze Zwarte Steen van Mecca.  Deze Baitylos was een symbool van de stad, lees ik verder, een niet-figuratieve afbeelding van Basileus Kaunios, de god-koning van Kaunos. Allemaal onbekend voor me. Met een hoofd vol vragen dwaal ik verder. Het heeft hier die sfeer van ruïnes waar ik zo van houd: stilte, een zachte windje, geluid van krekels, raadselachtige bouwwerken om je heen die ooit voor mensen dagelijkse werkelijkheid waren, een groot gevoelen van vergeefsheid. Tegen de muren en tussen de oude stenen staan ranke distels met blauwpaarse bloemen (foto hier) Later aan boord blijken ze niet voor te komen in de Gids Middellandse Zeeflora van Thieme, die ik in Malta van Gerda Bol van de Pegasus kreeg. Staan toch liefst 420 bloemen in. Weer verderop, niet ver van de haven, stuit ik op een wonderschoon gebouw, onverwacht intact alsof het ongeschonden de eeuwen doorstond (foto hier) Maar het is een restauratie van een fontein die pas in 1969 ontdekt werd, staat op het bordje. Ooit gebouwd omstreeks 300 vChr. en 400 jaar lang in gebruik tot aan de tijd van de Romeinse keizer Hadrianus. Waarom vermelden ze dat? Zou hij hier ooit geweest zijn?   We melden ons weer bij schipper Yüksel. Hij vaart ons in een halfuurtje naar het toeristenstadje Dalyan. Vlak voor de stad zien we ze dan, uigebeiteld hoog in de rotswand, de graftombes van de Lyciërs (foto hierboven) Ongelooflijk mooi. Helaas al eeuwen geleden beschadigd door grafschenders maar erg indrukwekkend. Yüksel legt aan bij een van de vele restaurants met terrassen langs de rivier en uitzicht op de tombes. Na een wandeling door de straten vol horeca en souvenirwinkels (2 foto´s hier) en de aanschaf van de Telegraaf van vandaag (het blad van de verongelijkten) en de Privé, eten we trouwhartig een smakelijke lunch bij de vrienden van Yüksel. Ondermeer met een te zuur aangemaakte zeekraalsalade. Op de terugvaart passeren we nogmaals de plek waar je het dichtst bij de tombes bent. Het ligt er nu vol tripperboten met halfblote fotograferende toeristen. Inderdaad, goed dat we vandaag vroeg waren. Onderweg naar zee film ik onze doorvaart door de kreken, ook dat zal ik later nog een keer via JijBuis op de website plaatsen. We passeren een doorgang door een zogenaamde dalyanlar, een oeroude vorm van een visschuif. Bedoeld als eenrichtings verkeersluis voor vis. Een man draait de schuif voor ons omhoog. In de riviermonding pikken we ons maaltje krab op bij de schildpadman. Tegen drie uur naderen we de Baai van Ekinçik. Dezelfde zeewind als gisteren waait recht de baai in. Uit de verte horen we Lord Byron al kwelen. Ons bootje dobbert rustig achter het anker (2 foto's hier) Jaap & Diana hadden er overigens een oogje op gehouden.   Morgen gaan we een mijl of dertig verder naar het oosten. Als de wind het toelaat want er is een near gale waarschuwing. Ik heb de indruk dat het wel meevalt. We zijn gewend "vooruitschuivend te beslissen", zoals mijn zeilmaat Erik de Haan en ik dat vroeger noemden. Morgenochtend bepalen we pas onze lijn. Vanavond eten we krab. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Thu, 24 Jun 2010 12:56:31 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1887] Zondag 20-06-2010 Om kwart voor tien hijsen we het grootzeil en lichten het anker. Kiara is al vooruit, Anégada volgt later. De wind is OZO 3, ik frons: dat betekent wind op de kop. Maar buiten de baai kan het heel anders zijn. Tussen het dicht beboste Nimara eiland en het al evenzeer beboste, kleine Sedir eiland door motoren we naar de korte zeestraat die de beschutte baai van Marmaris uit leidt. Het is druk op het water, veel gulets en tripperboten en enkele jachten. Om half elf zijn we op zee en ja hoor, er is geen wind. Oost Bf 1. Het zij zo. Een uur later komen we bij een geniepige rotspunt, die slechts 60 cm onder water steekt: Turnali Kayasi geheten ofwel Edmonds Rock. Welke Edmond? Geen idee wat voor verhaal daarbij hoort. Er staat een baken op met twee zwarte ballen. Erachter begint een militair gebied, een restricted area volgens de kaart. Links ervan voert een diepe baai ver het land in, de Karaagaç Limani, een verboden gebied. Er schijnt een Turkse onderzeebootbasis te zijn. Jaap & Diana zagen hier eens een periscoop boven water uit steken. Nu is er niks te zien. We varen zuidelijk het eilandje Yilancik om dat voor de ingang van de baai ligt. Op ruim vijf mijl ligt de rotsige kaap Karaçay. Die ronden we om half een, laten het grootzeil vallen en varen achter Kiara de Baai van Ekinçik binnen (foto hiernaast) "In the summer Ekinçik gets very crowded", zegt de pilot van Rod Heikell erover. Dat valt nu wel mee, er liggen achterin bij het zandstrand slechts vier jachten voor anker. Niet ver van een kade met tripperboten en een restaurantje/supermarket laten we het anker vallen in vijf meter water. Het houdt meteen.   Ik ruim het voordek op. Ans maakt ongemerkt een foto van me (zie hier) We hebben nog steeds de leeftijd dat we het leuk vinden elkaar onverwacht op de foto te zetten. Een uur later steekt de wind op, ZZO 4. Nog een halfuur later komt Anégada gerieflijk aanzeilen. Nu wél wind, verdorie! Het is een typische zeewind, bedenk ik. Nu we geleidelijk aan uit de greep van de meltemi raken, hier uit het westen waaiend, gaan fenomenen als zeewind en landwind overheersen. Als ik eraan had gedacht waren we een paar uur later vertrokken en hadden we het hele stuk kunnen zeilen. Ach ja. Ans ziet opeens naast de boot een schildpad zwemmen, zijn bruine kopje steekt boven water. Tegen de avond gaat de zeewind liggen zoals het hoort. Morgen willen we met een tripperbootje de Dalyan rivier opvaren om de Lycische rotstombes te zien en de ruïnes van de oude havenstad Kaunos te bezichtigen. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Mon, 21 Jun 2010 21:08:45 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1886] Zaterdag 19-06-2010 Vandaag kunnen we eindelijk deze smoorhete haven verlaten. Maar eerst afrekenen. Dat kost bijna een uur vanwege alle administratieve handelingen die verricht moeten worden. Maar dan heb ik het begeerde uitschrijvingsbewijs dat we aan de bewaking moeten geven, die met RIB´s de havenuitgang bewaakt. Een kwartier laten laten we het anker vallen in 15 meter water bij het Pupa Yat Hotel, waar we een week geleden ook lagen, naast Anégada en Kiara (foto hiernaast). Jaap & Diana komen al gauw aantuffen voor een bakje koffie. Het is hier aanmerkelijk koeler, de wind waait Bf 4 tot 5 uit het westen. Dan lig je weliswaar aan lager wal maar de bodem houdt goed. Toch blijf ik ´s middags liever aan boord als de anderen naar het Pupa gaan om daar met een honderdtal Hollandse vakantiegasten naar de WK-wedstrijd Nederland - Japan te kijken. Ik luister met een half oor naar het live-verslag op de Wereldomroep. We vinden het overigens heerlijk om weer achter ons ankertje te hangen. Grappig dat we er vroeger zo tegenop zagen! Het geeft je veel meer vrijheid en privacy en het is een lekker gevoel, zo samen aan boord terwijl de zonnepanelen en de windgenerator de energie binnen brengen en de voorraden op peil zijn. Een klein, haast zichzelf voorzienend eilandje.   We hebben de laatste week de indruk dat Lord Byron geleidelijk aan in de rui begint te raken. We vonden nog geen veertjes onderin de kooi maar hij begint er wat scharriger uit te zien en soms zit hij een tijdje ineengedoken te zwijgen op zijn stokje. Maar dan opeens breekt uit in zulk jubelend kwinkeleren dat voorbijgangers op de steiger verrukt blijven staan luisteren.   In de eerste helft van de wedstrijd Nederland - Japan, een "stroperige eerste helft" zeggen de comentatoren op de Wereldomroep, valt geen doelpunt. Er komen dan ook geen juichsalvo´s uit de richting van het Pupa. Voetbal is voor de dommen, schreef ik laatst. Het werd me door diverse mensen niet in dank afgenomen. "Japan staat op instorten!", roepen ze nu opgetogen op de radio. En wat lees ik in David Livingstone Smith´s "The Most Dangerous Animal. Human Nature and the Origins of War"? Citaat:   "When human beings play team sports, or watch them, they are unconsciously rehearsing for war. The teams are organized like military units, they have territorial affiliations and distinctive uniforms ans embody the martial virtues of strength, speed and marksmanship. All the members of the team pull together to defeat a common opponent and, like warriors of old , contemporary sports heroes are notoriously attractive to women"  (blz. 142)   Wie zei ook alweer "Voetbal = oorlog"? De voetbaltrainer Rinus Michels, dacht ik. Hij werd dan ook "De Generaal" genoemd. Anderzijds, het is natuurlijk beter dat ze voetballen in plaats van oorlogvoeren. Het Nederlands elftal wint met 1 - 0. Ans is om vijf uur terug aan boord. Straks komen Jaap & Diana ons halen om nóg een keer in Pupa uit eten te gaan. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sun, 20 Jun 2010 13:58:54 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1885] Vrijdag 18-06-2010 We staan vroeg op want vandaag komen de mensen van Gino om de maststeps te plaatsen. Om negen uur zit ik gereed in de kuip. Om tien uur gaat Ans alvast naar het zwembad, het is alweer 38° Om half elf ga ik maar eens vragen op het kantoortje waar ze blijven. Gino is er niet maar de aanwezige mannen wijzen op een stapeltje steps. Ze komen vandaag,  verzekeren ze. OK. Een uur later komt Gino aanfietsen: kan het nog om drie uur? Prima. Ik zoek Ans op in het zwembad en om twee uur ben ik weer aan boord. Om half drie staan er twee jongens voor de loopplank. Ze gaan aan snel aan de slag en werken van boven naar beneden. Eentje neemt plaats in een maststoeltje en ik hijs hem met de electrische lier naar boven. De ander gaat in de schaduw van de giek zitten, hij heeft kennelijk de leiding. Tevoren heb ik alle vallen en de kraanlijn slap gezet. Die lopen door de mast heen en kunnen als ze slap hangen uitwijken als punt van de boor ze mocht raken. De buis met doorvoeren voor de electronica zit - voorzover ik weet - niet aan de zijkant maar voor of achter in de mastholte. Helemaal bovenaan plaatst de jongen twee steps naast elkaar, handig als je in de mastop een klusje moet doen. Alles ziet er bovenin overigens tiptop uit, geeft hij door. De steps zijn van aluminium en de popnagels ook, zodat er geen risico is op corrosie. Step voor step werkt hij naar beneden, een saaie klus, een herhaling van de trits: meten, merken, boren, plaatsen, popnagelen, enzovoorts (fot hiernaast) Het is zeven uur als ze klaar zijn: 30 steps geplaatst, 13 bovenin, 11 tussen de eerste en de tweede zaling en zes onder de eerste zaling. De afstand tussen twee steps is 20 cm, tussen 2 steps aan dezelfde kant is 40 cm. Hier een foto van het eindresultaat. Ik ben er heel content mee.   We verlaten morgenochtend eindelijk deze hete en massale marina om ons bij onze vrienden te voegen in de baai aan de overkant bij het Pupa Yat Hotel. Waarschijnlijk gaan we heel snel weer aan de zwerf. Vanavond spuiten we het dek af en ruimen alle zilverkleurige braampjes van het boren op. Gino komt zijn geld halen en de jongens gaf ik al eerder een fooi. Terwijl ik dit schrijf komen er uit de kombuis heerlijke geuren van kippenlevers met ui, die mijn liefste bezig is te bakken. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sat, 19 Jun 2010 15:06:11 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1884] Donderdag 17-06-2010 Ik geloof niet dat het me ooit in mijn leven gelukt is om een hele dag in een zwembad door te brengen. Maar nu doen we het alweer voor de derde dag in successie. Het is met temperaturen tegen de 40° nergens anders uit te houden, of je moet in de bibliotheek van de marina gaan zitten waar de airco inmiddels weer gerepareerd is. Maar zelfs ik vind het zwembad nu te verkiezen. Eerst vanochtend vraag ik bij het bedrijfje van Gino of ze vandaag de maststeps komen plaatsen. Nee morgen, is het mediterraan getinte antwoord. Nou ja, dan let niets ons om van boord en naar het zwembad te gaan.   In het zwembad vindt over de dag een vermakelijke stoelendans plaats. In de ochtenduren is de zijde langs het restaurant in de schaduw, in de middag de overzijde. ´s Ochtends moet je dus vroeg genoeg zijn, voor elven, om twee ligstoelen aan de schaduwzijde te bemachtigen. Aan de overkant blakert de zon en is het niet uit te houden. Op zeker tijdstip lig je echter al met je benen aan deze kant in de zon en komt de overkant meer in de schaduw. Je moet dus daarheen en het is een kwestie van goed inschatten wanneer. Als je namelijk te laat bent is daar alles bezet. Je kunt dan nog wel je eigen stoelen van de aanvankelijke schaduwzijde naar de overkant brengen, maar de ruimte is daar beperkt. Sommigen lossen het dilemma op brutale wijze op: ze leggen ´s ochtend aan beide zijden handdoeken op de ligstoelen. Dat gaat ons te ver. Maar we waren gelukkig tijdig aan de overkant hoewel we moesten aanvaarden daar een tijd met opgetrokken benen te liggen vanwege de zon. Het is een grappige illustratie van het boeiende boek dat ik lees (naast Robin Lane Fox) namelijk "The Most dangerous Animal. Human Nature and the Origins of War" (St Martin´s Griffin, 2006) van de Amerikaanse wetenschapsfilosoof David Livingstone Smith. De strijd om beperkte voorraden en middelen was immers altijd al een bron van oorlog in de hele biologie. Maar hier in dit zwembad is men vreedzaam en terecht, het is veel te warm om ruzie te maken.   Om half zeven verlaten we pas het bad. In de supermarkt op de haven slaan we zaken in voor een frisse en voedzame salade met octopus. De komende dagen lijkt  het minder warm te worden. Uit Gorcum horen we dat er opnieuw geringe vooruitgang is bij kleinkind Liam. Als zijn moeder Kate zegt: til je linkerbeentje op, dan probeert hij dat en als ze zegt: til je rechterbeentje op, dan heft hij zijn rechter een beetje op. Dat bewijst de aanwezigheid van begrip en benul. Bij de kabinets(in)formatie in Nederland proberen VVD en CDA de hete aardappel van de PVV aan elkaar door te schuiven want geen van beiden lust hem. Ik kan daar wel plezier in hebben, gelet op de ervaringen in het zwembad vandaag. Het kan nog lang duren. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Fri, 18 Jun 2010 17:34:23 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/1#[347] Home, Contact, Artikelen Thu, 17 Jun 2010 21:15:38 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/1#[6] Geboren in Leeuwarden op 25 april 1947. Middelbare school in Breda, geneeskunde in Utrecht. Begonnen als afdelingsarts op het Willem Arntsz Huis in Utrecht, vervolgens huisarts bij JAC Utrecht, tropendokter (Angola), verslavingsarts/coördinator van het CAD-Drugteam in Utrecht en daarna zo'n 20 jaar directeur/bestuurder van ziekenhuizen in resp. Utrecht (het toenmalig Ziekenhuis Oudenrijn,waar ik vier jaar adjunct-directeur was), 13 jaar in het Beatrixziekenhuis te Gorinchem (t/m de formatie van de huidige Rivas Zorggroep en 3,5 jaar in Medisch Spectrum Twente te Enschede. Tussendoor kort directeur van het Nat. Ziekenhuisinstituut (NZi) en de opvolger ervan, Prismant in Utrecht. Aan het eind van mijn loopbaan was ik nog een paar jaar headhunter en consultant met mijn eigen bedrijfje Tychè Consult (genoemd naar mijn vorig schip) In die tijd was ik ondermeer ruim een jaar interim directeur/bestuurder van STG/Health Management Forum in Leiden.  Vanaf 1979 woonde ik in het Betuwedorpje Deil langs het riviertje De Linge. Uit 2 eerdere huwelijken heb ik 3 kinderen: Floortje (1978), Rommert (1987) en Bas (1990). Eind april 2010 werd ik voor het eerst grootvader. Floor kreeg met haar vriend Pijke een zoon, ze noemden hem Thijs Thomas.In 1996 ben ik zomaar opeens hopeloos verslingerd geraakt aan de zeilerij en in september van dat jaar kocht ik mijn eerste schip, een Gib´sea 352 (Fairview), later vervangen door een Dufour 39 CC (Tychè) en in 2002 door ons huidig schip Dulce, een Jeanneau Sun Odyssey 43 DS.Waardoor ontvlamt zo´n passie? Kijk in het eerste segment van de rubriek met Zeilverhalen. Maar ik heb overigens niet het gevoel dat de zaak daarmee verklaard is. Misschien kom ik er de komende jaren wel achter.Af en toe ben ik nog beschikbaar voor interessante korte advies- of interim-opdrachten. Dan vliegen we voor die tijd terug naar Nederland. Potentiële opdrachtgevers kunnen mij rechtsstreeks benaderen (zie onder Contact of op mijn Curriculum Vitae, dat u via bijgaande knop kunt downloaden) Home, Contact, Artikelen Thu, 17 Jun 2010 21:07:36 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/1#[5] Geboren in Gorinchem op de Nieuwe Hoven op 16 maart 1950. Ik heb mijn hele leven in Gorcum gewoond, tot begin 2004, toen ik met Tom in Deil ging wonen. Ik werkte vanaf 1989 in het Beatrixziekenhuis. Sinds 1997 werkte ik op de Afdeling Opname waar ik o.m. de operatieplanning deed voor de gynaecologen en de chirurgen. Dat was een behoorlijke stress-baan, mag ik zeggen, want je kon nooit iedereen tevreden stellen.  Uit mijn eerder huwelijk heb ik 3 kinderen: Barbara (1972), Derrick (1976) en Tessa (1981). En 5 kleinkinderen: Jordin (1997), Nikita (1999), Esri (2005), Liam (2006) en Caelan (2009)  Zeilen deed ik nooit eerder! Slecht weer vind ik erg vervelend, soms knijp ik hem behoorlijk, maar je kunt het niet altijd vermijden. Ik houd erg van koken en experimenteren met nieuwe recepten. Aan boord ga ik tijdens onze komende reizen proberen verse vis (die Tom moet vangen) klaar te maken en verse kruiden in bakjes te kweken (preventie van "scheurbuik") Lezen doe ik graag en mijn favoriete muziek beluisteren: Franse chansons en Portugese fado-muziek. En Dulce Pontes, naar wie ons schip is genoemd? Die vond ik altijd al erg goed! Home, Contact, Artikelen Thu, 17 Jun 2010 21:05:30 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1880] Dinsdag 15-06-2010 Zoals je op de foto hiernaast ziet heeft deze luxe marina een fraaie bibliotheek met diepe, zachte leesfauteuils waar je lekker in wegzakt, aansluitingen voor LAN-verbindingen, airconditioning en kasten met honderden boeken. Allemaal neergezet door boaters die ze na lezing niet mee wilden nemen. Jaap & Diana vonden er tijd geleden een complete Indian Ocean Cruising Guide. Vandaag neem ik er een kijkje maar ik heb niet zoveel geluk. Niet met de boeken die er in veel talen staan en ook niet met de airco. Die is uitgevallen terwijl het meer dan 35° Celsius is. Niet te harden. Aan boord eigenlijk ook niet, dus brengen we de rest van de dag door aan de rand van het zwembad. Daar is het goed toeven (zie 2 foto´s hier) Ik heb de lectuur hervat van "The Classical World. An Epic History of Greece and Rome"(Penguin, 2006), de bestseller van d Britse historicus Robin Lane Fox. Daar komt een intrigerende figuur in voor (er komen trouwens veel intrigerende figuren in voor), namelijk Pytheas, een Griek uit Marseille. Een opmerkelijke reiziger. In het jaar 325 voor het begin van onze jaartelling zou hij erin geslaagd zijn om langs de Golf van Biscaje het noorden van Europa te bereiken totdat hij door "een dikke long" tegengehouden werd. Vermoedelijk een hardnekkige mistbank, denkt men. De historici twisten erover tot waar hij kwam, IJsland of Noorwegen. Daar wil ik wel eens meer van weten. Er zou een boek over hem bestaan uit 2002: "The Extraordinary Voyage of Pytheas the Greek" door Barry W. Cunliffe, lees ik de bibliografie achterin. Eens zien of ik dat te pakken kan krijgen en te proberen door de ogen van Pytheas een wereld te zien die nog ongerept en onontdekt was.   Kiara is vandaag voor anker gegaan buiten de haven, hun contract liep af. We zouden dat ook wel willen, want de massaliteit van schepen en mensen is gecombineerd met de hitte, toch wel beklemmend. Lekker aan je anker hangend is het aanmerkelijk koeler. Maar we moeten een paar dagen wachten tot Gino de maststeps heeft gemonteerd. Vanavond gaan we met de crews van Anégada en Kiara eten in het Pupa Yat Hotel aan de overkant van de baai. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Wed, 16 Jun 2010 14:26:02 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1878] Maandag 14-06-2010 Zeker 35° Celsius vandaag. Binnen in de kajuit is het koeler dan buiten in de kuip. Dat komt omdat er helemaal geen wind is, dus ook geen verkoelend windvlaagje.´s Ochtends loop in met Jaap naar de agent op het havenkantoor. Jaap moet zijn transit log, vorig jaar tegelijk met ons aangeschaft in Çannakale aan de Dardanellen, verlengen. De agent is stug en chagrijnig. Maandagochtendziekte? Hij zegt Jaap dat hij in feite in overtreding is, want zijn transit log vermeldt alleen maar het traject van Çannakala naar Istanboel en niets over de havens in West- en Zuid-Turkije. Als men hem gecontroleerd zou hebben, had hij een boete van 600 lire moeten betalen. We kijken bedremmeld. Op een of andere manier vertrouwen we deze gladde agent niet helemaal. Enfin, hij belooft zijn best te doen en verwacht de havenautoriteiten zover te krijgen dat ze de boete laten vallen. Hm. Daarna gaan we naar de werkplaats van Gino, een bedrijfje waar men alles kan. Voor de Kiara hebben ze een maaand of wat geleden fraaie maststeps gemonteerd voor slechts € 550. Dat wil ik ook wel, per slot worden we ouder en we zijn al een hele tijd niet meer bovenin de mast geweest. Gino belooft dat het deze week in orde komt.   Het beeld hier in deze grote marina is net als vorige zomer in Istanboel. De Turkse eigenaren van (meestal) grote motorjachten laten groepen ingehuurd personeel de hele dag hun boten schoonmaken. Boten, die nog steeds onder Amerikaanse vlag varen en geregistreerd zijn in de staat Delaware, om de hoge Turkse BTW te omzeilen. Vorig jaar zei men in Istanboel dat het na 1 oktober niet meer toegestaan was, maar daar is hier niets van te merken. Deze grote baai is overigens wel heel mooi, hij is aan alle kanten omzoomd door groen beboste hellingen. De toeristencentra zijn vooral aan de andere kant, de westzijde. Daar zijn kilometerslange stranden met alleen maar ligstoelen en hotels. Aan deze kant liggen beschermde natuurgebieden, bijvoorbeeld het kleine moeras waarvoor we eerder ankerden bij het Pupa Hotel. Maar het is niet altijd pais en vree hier. Vorig jaar sloeg een storm de muur voor de jachthaven aan de zeekant weg, diverse schepen op de wal stortten van hun bokken, het haventerrein stond onder water en zelfs de grote buste van van de Vader des Vaderlands Atatürk spoelde van zijn voetstuk. Met reserve nemen we kennis van het nieuws dat de zoon van de eigenaar van deze marina gisteren werd doodgeschoten tijdens een conflict met een hoteleigenaar in Fethiye, dat ongeveer 35 mijl verderop ligt.  Hij wordt naar Islamitische gewoonte vandaag al begraven. Vanmorgen vertrekt een helikopter van de haven met mensen die erbij willen zijn.  Hm. Als je wil kun je in het havenkantoor een condoleoanceregister tekenen. We kennen de man niet en hebben er geen behoefte aan. Not our bussiness.   ´s Middags liggen de dames Ans en Diana vanwege de hitte in kussens op het drijvend plateau waar je kunt zwemmen. Ik trek er mijn zwembaantjes en daarna laat ik me door Jaap overhalen om in de havenbar naar de WK-wedstrijd Denemarken-Nederland te kijken. Geert gaat ook mee. Voetbal is voor de dommen, zeg ik.  Natuurlijk, zeggen ze.  De wedstrijd is ook niet erg spannend. De Denen koppen de bal in hun eigen doel. Zie je wel, zeg ik tegen Geert.  Uiteindelijk scoort het Nederlands toch nog voor hun goede fatsoen een tweede doelpunt. Tijdens de wedstrijd komt er van de tribunes een merkwaardig vibrerend oergeluid dat niet goed kan zijn voor de trommelvliezen. Dat komt door vreemde lange toeters waar de supporters op de tribunes op blazen. Nogmaals: voetbal is voor de dommen. Later ontmoeten we aan de bar aardige Hollanders. Is die wedstrijd toch ergens goed voor. Het zijn jonge mensen van de Vertrekkerslichting 2008, ze zegden hun werk op en verkochten hun huis, want als je nu niet je droom realiseert kan het wel eens te laat zijn. Erg dapper. Hij was als beroepsmilitair betrokken bij uitzendingen van Nederlandse troepen vanaf Bosnië en Kosovo tot en met Afghanistan en Irak. met zo iemand zou je urenlang kunnen praten. We zijn het in elk geval eens over het beschamende echec in Srebenica. Het wordt laat. Jaap haalt om halfzes zijn nieuwe transit log op zonder boete te hoeven betalen. We denken dat meneer de agent goed betaald werd. Het is de hele dag windstil en drukkend heet maar om zeven uur steekt zomaar opeens een harde zuidoostenwind op Bf 5 - 6. Alles klappert en de wanten veroorzaken een zwaar loeiend geluid. Na een halfuur is het weer over. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Tue, 15 Jun 2010 19:51:34 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1877] Zondag 13-06-2010 Gezellig en lekker gegeten met Jaap & Diana in het restaurant in de haven. Na alle vis in de afgelopen weken ditmaal een voortreffelijke pepersteak (steak at stake) met een lekkere rode wijn van het oudste wijnhuis van Turkije Kavaklidere, dat wijnen uit Anatolië verkoopt. Al lang geen eetfoto meer geplaatst, dus kijk als het je interesseert hier.   Vandaag vind ik in de chandlery in de haven een degelijke haak waaraan je twee lijnen kunt bevestigen, om ermee een iemands ankerketting van je eigen anker te verwijderen. Om 11 uur hebben we een goed verlopende vergadering bij ons in de kuip van de crews van Anégada, Kiara en Dulce (foto hiernaast) We maken in goede overeenstemming - je moet het altijd maar afwachten - een globale planning voor de periode tot 1 september. Daarin staan een aantal elementen vast: Ans gaat begin juli een dag of tien naar Gorcum, Geert & Ine moeten voor medio augustus even Turkije uit om hun visum te vernieuwen en ikzelf moet (met Ans) rond 20 augustus voor een weekje naar Holland voor contrôle en voor de derde Zoladex-injectie. Daaromheen lukt het ons om een redelijk flexibel reisschema te maken, waarbij we eind juli/1e helft augustus een week of drie hebben om in het Turkse binnenland naar Cappadocië te gaan en verder naar het oosten bij het grote Atatürk-stuwmeer in de rivier Eufraat ook het merkwaardige complex van Nemrut Dagi te bezoeken, een restant van het curieuze Koninkrijk van Commagene uit de laatste eeuw voor onze jaartelling. Een zelfstandig koninkrijk tussen het oude Hellas en het rijk van de Parthen gedurende twee eeuwen. De vergadering gaf mij de vererende opdracht om voorstellen te ontwikkelen voor deze reis op de vaste wal.   Globaal behelst ons reisschema: 1. Van half juni tot half juli met de drie schepen rondzwerven op het traject tussen Marmaris en (om en nabij) Fethiye. Veel ankeren in mooie baaien. Van 3 juli tot 13 juli bezoekt Ans haar kinderen en kleinkinderen en met name Liam in Gorcum terwijl ik solo de Dulce zeil en op His Lordship pas. 2. Vanaf half juli - als Ans weer aan boord is - langs de Turkse zuidkust op weg naar het oosten richting Mersin, waarbij we onderweg het meest oostelijk puntje van Europa aandoen, het Griekse eilandje Kastellorizo. 3. Vanaf eind juli tot ongeveer 20 augustus tocht van drie weken door het binnenland van Anatolië (zie boven), mits we onze boten ergens veilig kunnen wegleggen. 4. Van omstreeks 20 augustus gaan Ans & Tom voor een week naar Holland voor contrôle en Zoladex. 5. Vanaf aanvang september vangen we onze reis aan - mogelijk via Turks Cyprus - naar de Levant. Mooie plannen!   ´s Middags rijden we de dolmuš (Turks mini-busje) naar het centrum van Marmaris. Een drukke, levendige stad. Iedere keer valt het me weer op hoe vitaal het moderne Turkije eigenlijk is. Allen geneer je je over de toeristen, vooral dikbuikige en getatoeëerde Engelsen, die luidruchtig en meer dan halfbloot door het centrum van een beschaafde stad marcheren. Het is overigens wel heet, ruim 32°, maar we vinden dat geen excuus. Ans, Ine en Diana doen boodschappen in een enorm warenhuis van Tanzas. Bij een winkel van Vodafone lukt het Jaap en mij om mijn prepaid SIM-kaart te laten activeren, nadat we het personeel hebben overtuigd dat een ID-card net zo goed is als een paspoort (dat ik niet bij me had) Zelfs mijn resterend tegoed uit september vorig jaar in Istanboel stond er nog op. Voortaan heb ik dus een alternatieve Internet-verbinding, ook in eenzame ankerbaaien mits er een mobiel netwerk is. Thuis aan boord boek ik bij de Turkse low-budget maatschappij Corendon een ticket voor Ans in begin juli. Later eten we, genietend van de avondkoelte, in de kuip een heerlijke schotel met gebakken kippenlevertjes. In het westen gaat de zon onder en kleurt de hemel daar in een betoverend oranje gloed terwijl het lijkt of er in het zuiden een donkere onweerslucht opkomt. Maar misschien is het alleen maar de donkerte van de nacht die op ons toekruipt. Peinzerij. Ik zou geen steekhoudende reden weten waarom het leven van - zeg eens - Napoleon of Julius Caesar belangrijker zou zijn dan dat van een simpele waterverkoper in Marmaris. Ik luister naar Bachs Vioolconcert in d BWV 1052 in een niet erg bekende uitvoering met Emmy Verheij. Niet een erg modieuze vertolking maar juist wel een heel gedreven en muzikale. Opeens grijpt het midden van het eerste deel me, een allegro, daar waar ze zomaar opeens zulke ragfijn sprankelende dubbeltonen speelt. Je zou er haast de partituur bij willen hebben om te zien of je dat goed hoort. Zeg maar tussen de vijfde en de zevende minuut op de CD. Ik moet misschien op mijn eerdere stelling - niemands leven is belangrijker dan welk ander leven in de geschiedenis van het universum - een uitzondering moeten of in elk geval willen maken voor Bach. Mozart. Beethoven. En zo... Maar in het universum heb ik het niet voor het zeggen. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Mon, 14 Jun 2010 16:57:55 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1874] Zaterdag 12-06-2010 Tijdens de borrel met Geert & Ine klinkt er wat gerommel, valt er wat regen en gaat de wind opeens helemaal liggen. Kennelijk leeft de onweersbui zich elders uit. Na de borrel eten we een pasta met zalm en zakken uit bij een bakje koffie. De zee is helemaal blak geworden, de scheepjes voor anker drijven alle kanten op. Tere kleuren van de zonsondergang maken van de hemel een romantisch schilderij in onzegbaar mooie tinten (foto hierbij) Na de afwas kijk ik weer eens op de website van de blogger van de Wilhelminasluis in Andel. Hij plaatst nu en dan foto´s van de sluizen die we ooit met de Dulce passeerden (die zond ik hem een paar maanden terug op) en hij heeft in ieder seizoen foto´s van de eigen Wilhelminasluis en zijn omgeving. Ze roepen bij me de herinnering op aan Andel en aan de staat van schrik en wanhoop die ik ervoer toen ik er rondliep in januari van dit jaar - we waren hals over kop uit Kreta gekomen en tijdelijk gehuisvest in De Oude Silo en net geïnformeerd dat ik inderdaad - wat we al vreesden - prostaatkanker had. Wat moest ik doen en hoe moest ik het verwerken? Verwerken is in zo´n geval niets anders dan de dood onder ogen zien. Het leek alsof mijn leven plotseling naar zijn einde liep en als je dat denkt dan kijk je heel anders naar de dingen. Zelfs naar sluizen. Op een of andere manier is het allemaal overgegaan. Ik koos de meest agressieve benadering en heb me laten bestralen met 70 Gray, meer dan mensen in Tsjernobyl, en krijg elke drie maanden een hormooninjectie die maakt dat ik steeds opvliegers heb en nooit meer zin in seks. Mijn testikels zijn geslonken tot minieme knikkertjes. Maar ik heb nog steeds geen borsten en mijn lol in het leven is met geen millimeter afgenomen en de hevige liefde voor mijn geliefde Ans ook niet. Wonderlijk bestaan! Dat het je dergelijke verrassingen bereidt en het desondanks laat lijken alsof er niets veranderd is. Kanker te hebben en er verder niets van te voelen. Het kon erger zijn. De avond is gevallen, ik steek het ankerlicht aan. Ans leest in bed en ik zit in de kajuit en draai vol oeroude sentimenten een ooit favoriet nummer van een vroege LP van Neil Young: "Everybody knows this is nowhere", een van zijn eerste platen, zijn tweede als ik het opzoek. Uit 1969. Moeilijk te zeggen wat het mooiste nummer is, Ik zweefde altijd weg bij "Running dry (Requiem For The Rockets)" met die melancholieke vioolpartij van Bobby Notkoff. Hoe toepasselijk nu.   Vanochtend motoren we naar Marmaris Yacht Marina en krijgen een plaatsje aan de J-steiger, waar ook de Kiara ligt. Het is een grote marina, compleet met supermarkt, chandlery, werkplaatsen, bars, bibliotheek, zwembad, kapper, enzovoorts. Het marina office is luxueus ingericht met natuurstenen balies en veel donker houtwerk. Er is ook een bureau met een agent die voor 150 euro voor ons alle formaliteiten zal doen om het fameuze traffic log te bemachtigen. Het document waarop ik vorig najaar in Istanboel niet het allerlaatste stempel van de havenmeester kon krijgen, tenzij ik steekpenningen gaf - wat ik weigerde. Toen voeren zonder het vereiste document door de Zee van Marmara en de Dardanellen het land uit. Benieuwd of er iets van het incident geregistreerd werd. Enfin, om half zes zou het nieuwe transit log gereed zijn, belooft de agent. Zoals het een marina van dit formaat betaamt is er een gratis draadloos WiFi-netwerk. Iedereen is op de hoogte van het kwalijk censureren van Internet door de Chinese overheid, minder bekend is dat de Turken het ook doen. Zo zijn YouTube en Google Earth niet voorhanden. Als ze serieus bij Europa willen horen, moeten ze dit soort dwaasheid staken.   Tegen half zes horen we bekende stemmen. Jaap & Diana staan op de steiger met een supermarktkarretje vol bagage. Het weerzien is na al die maanden hartelijk. Straks gaan we met zijn vieren uit eten. Maar eerst loop ik langs de agent en zowaar, ons transit log ligt gereed voorzien van alle benodigde stempels: gezondheidsautoriteiten, havenpolitie, douane en havenmeester, geldig voor een jaar. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sun, 13 Jun 2010 18:04:02 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1871] Woensdag 09-06-2010 Verkiezingen in Nederland. Vandaag vertrekken we zonder haast uit Sími. Maar eerst moet ik nog langs de Port Police voor een stempel op mijn traffic log. Waar gaat u heen?, vraagt de dienstdoende agent. Naar Marmaris, zeg ik naar waarheid. Maar dan moet u eerst langs de grenspolitie voor een stempel, antwoordt hij. Tja, die zit helemaal aan de andere kant van de haven. Wat geeft het? Na een halfuur lopen en nog wat boodschappen onderweg krijg ik bij de grenspolitie een stempel op de crew list en vang de terugweg aan. Het houdt je jong. Het is heet. In de kajuit trek ik mijn shirt uit. Daarbij sneuvelt mijn bril. Die moet je eerst afzetten als je je shirt uitdoet. Na enig zoeken vind ik mijn reservebril.   Om kwart voor elf lichten we het anker zonder enig ankerleed. Het is heet. De “wind” is WZW 2. Buiten de baai van Sími staat ZZW 2. We motoren op ons dooie gemak in de richting van kaap Baraburun, de zuidwestpunt van het Turkse schiereiland Bozburun. Er zijn veel jachten op het water. Onderweg vervang ik het Griekse gastenvlaggetje voor het Turkse en hang de gele Q-vlag eronder. Om 12 uur zijn we bij de kaap; die is laag en er is weinig aan te zien. Een mijl of drie erachter ligt de ingang van de eerste mooie, stille ankerbaai op dit traject naar Marmaris: Bozuk Bükü. Links van de ingang liggen de resten van een grote citadel uit de Oudheid, achterin de baai zouden ruïnes van de oude Griekse stad Loryma liggen. We zien een aantal steigertjes met restaurantjes langs de baai. We kiezen de eerste aan bakboord, direct na de ingang van de baai, omdat het het dichtst bij die intrigerende citadel ligt. Een uiterst vriendelijke jongen reikt ons een lazy line aan. Motor uit en stilte, afgezien van het gebalk van een ezel en het verre ronken van een aggregaat dat het restaurantje (Ali Baba geheten) van stroom voorziet. Er ligt verder alleen nog een werkeloze gulet afgemeerd. Twee vrolijke meisjes, ieder in een bootje, roeien naar ons toe met koopwaar: noten, gedroogde vruchten, sjaals en jurken. Ze spreken uitstekend Engels. We nemen een zakje hazelnoten en eentje met gedroogde abrikozen van ze af. Later keert er eentje terug en verkoopt Ans een mooie met kralen bestikte jurk, een sjaal en een blouse.   We kijken om ons heen. Het water is kristalhelder, diepte drie meter. Het steigertje kronkelt naar het restaurantje. Ik klim de stenige helling op naar de oude burcht. Alleen de muren en de wachttorens staan er nog, opgebouwd met net zulke enorme steenblokken als de burcht van de satraap Mausolos in Níssiros. Ze zijn alleen niet van basaltlava, maar van zandsteenrots en net zo exact passend aaneen gevoegd. Het is natuurlijk goed mogelijk dat deze burcht uit zijn tijd was. Binnen heerst stilte en hitte. De zware muren slingeren zich langs de hellingen, zowel aan zeezijde als aan de kant van de baai. Binnen de muren niets dan grote grijze rotsblokken, dorre scherpe struiken, wilde olijfbomen, konijnenkeutels, distels en haastig wegritselende hagedissen. Ik zit een tijd op de brokkelige muur van een wachttoren te kijken. Op zulke plekken zit ik het liefst. Er waait een verfrissend windje. Ik maak wat foto´s (zie hierboven en twee hier)   Nat terugkeer lees ik in de kuip verder over het trieste lot van de stad Smyrna (tegenwoordig Izmir) in september 1922. Altijd zijn er legio mensen te vinden die willen moorden, zowel bandieten als reguliere soldaten. En ook regeringen, regeringen die het opdragen en regeringen die wegkijken (in dit geval vooral de Britten) Ethnic cleansing werd niet in de jaren ´90 van de vorige eeuw in het vroegere Joegoslavië uitgevonden. “The inescapable conclusion was that both Greeks and Turks were behaving with absolute disregard for law and order”, schrijft Giles Milton. Het is van alle tijden. Bizar is de anekdote over het onnozele gedrag van de Britse premier Lloyd George tijdens de beslissende vredesonderhandelingen van de Great Powers in Parijs in 1919. Hij dacht toen dat de groene en bruine kleuren op de landkaarten resp. meerderheid Griekse bevolking (in plaats van valleien) en meerderheid Turkse bevolking (in plaats van bergen) betekenden.   Ik probeer op Internet te komen met mijn Turkse dongle en de prepaid Vodafone-kaart die ik in september vorig jaar in Istanboel kocht. Er moet nog minstens 50 euro opstaan. Maar helaas, de kaart blijkt opnieuw geactiveerd te moeten worden. Er staat wel een telefoonnummer op dat je daarvoor kunt bellen, maar dat antwoordt niet. Dus voor het eerst na lange maanden, misschien wel meer dan een jaar, geen dagelijks verslag. Ik typ het dus maar in Word om het later in Marmaris alsnog te kunnen plaatsen. Na vier uur leggen er drie huurboten met Duitsers aan. Gelukkig blijken het rustige mensen. Vanavond eten we natuurlijk bij Ali Baba en daarna vanaf 23.00 uur luisteren naar de verkiezingsuitslagen op de Wereldomroep. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sun, 13 Jun 2010 05:39:27 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1873] Vrijdag 11-06-2010 Gisteravond is de zeegang die de baai inloopt binnen een uur weer rustig. We zetten het ankerlicht aan en zitten in de kuip te kijken naar het vallen van de avond. De krekels zijn stilgevallen vanwege de regen en het vocht op de laag beboste hellingen, maar de hoge roep van nachtuiltjes geeft de avond een sfeer van betovering. Ik denk verder na over Mustafa Kemal. Tijdens de slachting die zijn troepen aanrichtten onder de Griekse en Armeense bevolking van Smyrna, ging hij in de Turkse buurten naar partijtjes van vooraanstaande families. Kemal was verliefd geworden op een van hun dochters, de schone Latife, met wie hij later trouwde. Zijn betekenis voor de wording van de westerse Turkse republiek is enorm, maar zijn onverschilligheid voor het lot van de burgerbevolking van de stad Smyrna valt me van hem tegen. De Turkse geschiedenisboekjes vermelden dat allemaal niet, zoals ze ook zwijgen over de massamoord op de Armeense bevolking in het oosten van het land in 1915. In 1922 versloeg hij het veel te ver in het dorre Anatolië opgetrokken Griekse leger vernietigend en joeg het voor zich uit naar de kust. Mogelijk beheerste Kemal in Smyrna de wraakzucht van zijn troepen niet en bovendien was het in vroeger dagen een soort natuurrecht van een zegevierend leger om te mogen plunderen, moorden en verkrachten. Niettemin, hij trok er zich niets van aan en vermaakte zich met zijn aanstaande vrouw. Kemal was een zware drinker en een cynicus, maar dat zijn de meeste politici. Toen hij de Turken oplegde het arabisch schrift te verruilen voor het westers en instelde dat iedere Turk een achternaam moest kiezen, koos hij weinig bescheiden voor zichzelf de naam Atatürk, Vader der Turken.   Om elf uur luister ik naar het nieuws op de Wereldomroep. Over cynisme van politici gesproken! Geert Wilders heeft de onaanvaardbaarheid van een latere AOW-leeftijd al binnen een dag na de verkiezingen laten vallen. Natuurlijk wist hij al voor de verkiezingen dat hij met dat standpunt geen schijn van kans op regeringsdeelname zou hebben, maar handhaafde het desondanks om electorale motieven. Dat is je kiezers om de tuin leiden. Al die 50-plussers die om die reden op hem gestemd hebben kunnen zich terecht bedrogen voelen.   Vandaag wordt ons arme kleinkind Liam 4 jaar. Een trieste verjaardag. Zijn ouders en zijn behandelaars hebben iets ontdekt. Laatst vertelde ik dat hij zich eindelijk weer overgaf aan slapen, maar dat blijkt anders te zitten. Als hem iets niet bevalt, bijvoorbeeld zijn behandeling in de Utrechtse revalidatiekliniek, dan valt hij in een diepe slaap waaruit hij niet is te wekken. Hij heeft er gewoon geen zin. Hij wil het liefst thuis met zijn ouders op de bank zitten en naar een videofilm kijken, alleen dan ontspant hij zich. Nog steeds kan hij zich niet uitdrukken, niet in woorden en nauwelijks in gebaren. Daar wordt hij soms geweldig kwaad om.   Om half negen zwem ik naar de rotspunt in de Gerbekse Cove om de lijn los te maken (foto hier) We gaan ankerop en motoren de baai uit. Wind is slechts ZZO 1. Tweeëneenhalf uur later varen we langs groen beboste hellingen de grote, beschutte baai van Marmaris binnen. Daar vinden we de Anégada voor anker liggend in de oostelijke hoek, bij het Pupa Yat Hotel. Bijna voer ik op de ondiepe zand- en modderbank die daar vlak onder water ligt voor een moeras. We ankeren in 14 meter water tegen de wind in, die hier zomaar opeens Z 4 is. Geert komt ons met zijn dinghy ophalen, we drinken koffie en praten uren bij (foto hierboven) Morgen willen we naar Marmaris Yacht Marine om Jaap & Diana op te wachten, de was te doen en in te klaren. De komende dagen gaan we met zijn zessen plannen maken voor de komende maanden. ´s Middags werk ik de website bij met behulp van het draadloos WiFi-netwerk van Pupa Yat Hotel. Eind van de middag begint het weer te rommelen in de lucht. Geert & Ine komen zometeen op de borrel. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Fri, 11 Jun 2010 14:17:03 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1872] Donderdag 10-06-2010 We eten gisteravond bij Ali Baba gegrillde verse dorade en octopus. Het uitzicht over de baai is mooi en ook veranderd. Sedert we arriveerden kwamen er een tiental huurjachten bij aan het steigertje, veel Duitsers, Fransen en een enkele Noor. Gelukkig allemaal rustige en vriendelijke mensen. De avond is aan de frisse kant. Tegen tien uur zijn we terug aan boord. Er is een voicemailbericht van neef Auke Veenstra, die met zijn vrouw op vakantie in Rhódos is. Of we elkaar kunnen treffen? Helaas, we zijn Griekenland al uitgeklaard. Er is ook bericht van Geert & Ine, de Anégada ligt “na een wilde rit uit Fethiye” voor anker in de baai van Marmaris. Ik installeer me op een bank in de kajuit met een kookwekkertje. Over een uur moet het me wekken voor de verkiezingsuitzending van de Wereldomroep. Het eerste nieuws dat ik hoor is het aftreden van Balkenende als leider van het CDA. Het lijkt me een persoonlijk drama voor de man. Ik houd het vol tot bij tweeën. Dan is pas 23% van de stemmen geteld maar het is duidelijk dat de PVV meer dan twintig zetels krijgt.   Vanochtend om acht uur is er weer een nieuwsuitzending. Nu is 98% geteld en de VVD lijkt de grootste partij geworden. De Tweede Kamer is meer gepolitiseerd dan voorheen, het midden is in het politieke spectrum zwaar teruggevallen. Het zal een moeilijke kabinetsformatie worden en de belofte van Rutte om voor juli daarmee klaar te zijn, lijkt nauwelijks haalbaar. Interesseert de politiek me eigenlijk nog? Ja, wel zeker.   We verlaten de mooie baai van Bozu Bükü om kwart voor tien. Buitengaats is het NW 2 en na een halfuurtje Bf 3. We draaien de genua uit en sukkelen ontspannen naar de doorgang tussen het schiereiland en het eilandje Kizilada. Daarna is het over, de wind zakt en in draait tegelijkertijd naar ZW 2. Om 13.00 uur komen we bij onze bestemming voor vandaag, de Gerbekse Cove, een naar het zuidwesten lopende inham die goed bescherming zou bieden en goede ankergrond heeft. Achterin bij het strandje liggen drie tripperboten met toeristen, de bemanning is vis aan het grillen op het voordek. We ankeren in vier meter diep water met een lijn op de wal, vastgeknoopt aan een puntige rots (foto hierboven) Bij het strandje zijn wat ruïnes evenals hogerop op de helling. Daar is een ronde bouwval, kennelijk ooit een toren. Volgens onze pilot zou hier ooit een Byzantijnse handelspost zijn geweest. Ik neem aan dat met Byzantijns het Oost-Romeinse Rijk bedoeld wordt. De tripperboten gaan tegen vier uur weg met keiharde muziek aan, ons overlatend aan het eentonige gefiedel van honderden krekels. Een uur lang waait het opeens hard en na vijf uur is het weer rustig. Er arriveren nog drie jachten. In het oosten trekt een donkere lucht samen, er is onweer op komst.   Vandaag lees ik “Paradise Lost” van Giles Milton uit, zwaar onder de indruk van de dramatische ondergang van de cosmopolitische en tolerante stad Smyrna in 1922 en de slachting onder de Griekse ben Armeense bevolking. De stupide Groot Griekenland-politiek van de Griekse premier Venizelos, de aanmoedigingen door de Britten, de weigering van de geallieerden om de half miljoen wanhopige vluchtelingen op de kades van de stad te redden, de laatdunkende afzijdigheid van de grote Mustafa Kemal, de latere Atatürk, die zijn troepen niet in de hand wist te houden bij de massaslachting en de brandschatting van de stad. Ik blijf zitten met de vraag of deze westers georiënteerde stichter van de moderne Turkse republiek nu wel of niet opdracht ertoe had gegeven en deed of hij van niets wist. In 1923 sluiten Atatürk en nota bene dezelfde Venizelos de cynische Akkoorden van Lausanne, waarbij over en weer miljoenen Grieken en Turken huis en haard moesten verlaten om zich gedwongen in de respectieve vaderlanden te vestigen. De meesten waren daar in hun leven nooit eerder geweest.   Eind van de middag zwem ik naar het strandje om de ruïnes eens te bekijken. Er is weinig over van de Byzantijnse handelspost. Je kunt nog de aanzet zien van gewelfde plafonds. Achter het gebouw is een grote cisterne, vol met donkerzwart water. Ik zwerf verder de helling op. Hier en daar zijn brokkelige resten van lange muren en nog hogerop vind ik de ruïne van een bouwsel dat ik aanvankelijk voor een ronde toren hield maar dat een Byzantijnse kapel blijkt te zijn geweest. In Griekenland zou men zo´n kapel restaureren en bijhouden, hier heeft men daar geen belangstelling voor. Maar omgekeerd zagen we In Griekenland, ondermeer in Mytilini, verwaarloosde resten van prachtige moskeeën. Ik heb helaas mijn camera niet bij me, later maak ik er vanaf de boort een foto van (zie hier) Er zijn wat minimale resten van schilderingen op de binnenmuren van de kapel en een prachtig raam met een kleine pilaar in het midden, waardoor je de baai inkijkt waar ons scheepje ligt te deinen. Het Byzantijnse Rijk was grotendeels Griekssprekend. Politici als de eerder genoemde premier Venizelos wilden met hun Magali Idea een nieuwe versie van dat rijk stichten met – opnieuw – Constantinopel als hoofdstad. De Turkse bevolking moest daarvoor wijken, de Grieken marcheerden met een groot leger het barre Anatolië binnen, maar het liep volledig anders. Aan het slot van het dwaze avontuur werden de Grieken uit al hun steden en dorpen langs de Egeïsche kust verdreven en honderdduizenden afgeslacht. Tja, in de Griekse geschiedenisboekjes wordt de megalomane Venizelos toch nog steeds als een groot staatsman geëerd.   Ondertussen wordt de oostelijke hemel steeds donkerder. Bij het beklimmen van het zwemtrapje vallen de eerste druppels. Snel halen we alles binnen en sluiten de luiken. De wind draait per acuut naar noordoost en trekt hard aan. Bliksemschichten schieten langs het zwerk, scherpe knallen beduiden nabije inslagen. Al gauw staat er een flinke zeegang recht de baai in, precies uit de kant die niet beschut is (2 foto´s hier) Met enige zorg kijk ik naar de lijn op de rotsen; hij staat strak als een snaar. We besluiten de boot iets verder van de rotsen te leggen door een paar meter ankerketting binnen te halen. Andere jachten zien het niet meer zitten en vertrekken maar wij besluiten het even aan te zien. Meestal draait de wind tijdens een onweer en wordt snel minder. Regen ruist op de boot en spoelt ons dek schoon. Na een halfuur neemt het onweer inderdaad af, de wind gaat liggen en de regen druppelt nog wat na. Goed gegokt. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Fri, 11 Jun 2010 13:22:30 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1870] Dinsdag 08-06-2010 De haven is gister aan het begin van de avond behoorlijk vol. Dat gaat gepaard met het gebruikelijke ankerleed. Een huurcatamaran met Fransen kan het niet meer aanzien en vertrekt. Maar daarbij schept hij de ankerketting van de buren op, komt tot stilstand en de wind drijft hem tegen de buren aan. Het is geen groot probleem en iedereen blijft kalm want je weet, het kan iedereen overkomen. De ketting kan van het anker getrokken worden en klaar is kees (zie foto hiernaast) Morgenochtend kan het ook nog leuk worden als veel boten vertrekken. Van de voorspelde harde wind komt niet zoveel terecht. We gaan lekker eten in Manos Fish Restaurant aan de kade verderop, van wie de code van hun draadloos WiFi-netwerk kregen. Manos beveelt ons iets bijzonders aan: Fouskoalo (rauwe gele oesters van Sími in olijfolie en citroen) en zeeëgeleitjes. Een streling van de tong! Daarna nog twee lekkere garnalengerechten en tot slot ijs met mastika, een likeur van mastiekbomen op het eiland Chios.   Het ankerleed valt vanochtend erg mee. We besluiten nog een dag te blijven. Een smoorhete dag van ruim 30° In de ochtend als het nog redelijk kopel is, kuieren we een eind langs het water. Verder luieren en lezen. Ik lees het fascinerende relaas van Giles Milton over de verwoesting van het kosmopolitische Smyrna, het tegenwoordige Turkse Izmir, in 1922 door de troepen van Mustafa Kemal - de latere stichter van de wereldse Turkse republiek: "Paradise Lost. Smyrna 1922, The Destruction of Islam´s City of Tolerance" (Sceptre, 2008) Waarschijnlijk gaan we morgen naar een ankerbaaitje onder de Turkse kust en enkele dagen later naar Marmaris voor het rendez-vous met Kiara en Anégada. Misschien missen we dan de uitslag van de verkiezingen in Nederland. Hoewel, we hebben natuurlijk altijd de Wereldomroep nog (die Geert Wilders wil wegbezuinigen) Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Fri, 11 Jun 2010 11:50:11 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1868] Maandag 07-06-2010 Gisteren kwam de grafiek van de gemiddelde wereldtemperatuur vanaf 1979, zoals gemeten door satellieten in de lagere troposfeer, inclusief de maand mei 2010 (zie hiernaast) Die blijft hoog, 0,53° boven het 13-maands gemiddelde. De lineaire trend sedert 1979 is nu een opwarming van 0,14° per tienjaarsperiode. Nog steeds is 1998, het jaar met een zware El Niño, het warmste jaar in de grafiek. De komende maanden kunnen de temperaturen gaan dalen, veronderstelt klimaatscepticus Roy Spencer (van wie ik iedere maand de grafiek overneem) omdat de huidige El Niño op zijn eind loopt en we naar een La Niña-periode toegaan, het afkoelende zusje. Zou kunnen. Zou ook niet kunnen. We blijven het volgen. Vandaag werd de climat-gadget op de homepage aangepast.   Om half vijf in de ochtend beginnen de hanen van Sími zacht te kraaien. Beschaafde hanen. We worden er niet wakker van en als ik niet even eruit moest om te plassen had ik ze niet gehoord. De Turkse kustwacht in Izmir komt met een near-gale waarschuwing: NW Bf 7 in South Aegean en Jason. Een klein lagedrukgebied maakt een paar dagen sur place tussen Cyprus en hier. Radio Heraklion houdt het wat bescheidener op NW 5 - 6. Ach, we waren toch al niet van plan om al weg te gaan, het is hier leuk en voorlopig zijn we nog niet uitgekeken op de langswandelende toeristenmassa. Ik lees "The Elegant Universe" van Brian Greene (Vintage, 1999) eindelijk uit. Uiteraard zit het boek vol onbeantwoorde vragen. "Sometimes attaining the deepest familiarity with a question is our best substitute for actually having the answer", zegt hij tegen het slot.   Verder is er weinig te melden. Soms lopen er Nederlanders langs de kade. U bent ver van huis, zeggen ze vaak. Valt wel mee, zeg ik dan, met drie uur vliegen ben je weer in Holland. Tegen vijf uur is de voorspelde wind nog niet opgestoken, op enkele vlagen na. Toch trek de ankerketting alvast wat aan, zodat we iets verder van de wal liggen. Het is erg druk met arriverende jachten. Mogelijk veel ankerleed morgenochtend, want de huurboten moeten verder, ook als het hard waait. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Tue, 08 Jun 2010 14:08:19 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1867] Zondag 06-06-2010 Toen ik gisteren naar het kantoor van de havenpolitie liep kwam ik langs een aardig restaurantje, het laatste aan de zuidelijke dorpskade. Aanbevolen door de Rough Guides, stond op een schildje. Er zaten alleen maar Grieken, hetgeen we als een goed teken plegen te beschouwen. Gisteravond aten we er, de eigenaar Dmitri zei dat er muziek zou komen. En die kwam er, een drietal vrolijke Grieken met een accordeon en twee gitaren, vergezeld van een spichtige, geblondeerde schone gewapend met enorme kunstwimpers. Maar het ging er gezellig aan toe. Je kunt het JijBuis-filmpje dat ik ervan maakte - en waarin Ans ook voorkomt - hiernaast bekijken.   Vanmorgen het bekende spektakel van in en over elkaar liggende ankers en ankerkettingen. Een groot motorjacht trekt bij het ankerop gaan de kettingen van onze beide buurjachten en van ons mee en de zaak raakt hopeloos in de knoop. Bovendien zijn onze ankerkettingen ook nog over die van het motorjacht naast ons getrokken. De veroorzaker van al dit leed laat zijn bemanning, twee Thaïs uitziende jongens, het werk doen en zit zelf als de spreekwoordelijke aap bovenop de apenrots op de brug van zijn grote schip, geeft onbekommerd gas en vaart weg alsof er niks aan de hand is. Enfin, na een uur zwoegen, waarbij ik te water moet om een lijn om andermans ketting te doen zodat we hem van ons anker los kunnen maken en tenslotte opnieuw achteruit ankeren, is de zaak weer in orde. Het is intussen elf uur als we aan ons ontbijt beginnen. Zal ik eens wat verklappen, eigenlijk vind ik dit wel leuk.   ´s Middags klim ik langs de straatjes en steegjes omhoog op de zuidelijke helling boven de haven om foto´s te maken. Ik raak voldoende geínspireerd om daarna ook de helling achter onze eigen kade te beklimmen voor een foto van de andere kant (zie 3 foto´s hier) zodat de lezers thuis goed kunnen zien wat voor een leuk plaatsje dit is. En het houdt je in beweging. Ondertussen waait het hard uit het westen, Bf 5 tot 6, met flinke valwinden door de haven. Dat geeft allerlei nieuw ankerleed bij de arriverende jachten, af en toe is het vreselijk om aan te zien, want ze krijgen de harde windvlagen precies dwars als ze achteruit naar de kade varen (zoals je vooral op de laatste  foto kunt zien, daar waaien een zeiljacht en een Turkse gulet van hun koers naar de kade af naar links) Blij dat we al liggen. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Mon, 07 Jun 2010 13:53:01 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/1#[1869] Interview met Berber Bast, Zorgvisie jrg 35, nr. 11, 01-11-2005  De passie van... Tom Zijlstra Voorjaar 2007 is het zover. Dan wordt Tom Zijlstra, nu parttime directeur van Stichting STG/Health Management Forum, fulltime zeiler. Hij is er bijna klaar voor. “We zijn al druk bezig onze schepen achter ons te verbranden.” Behalve dat ene schip dan, waarmee hij met zijn vrouw de wereldzeeën gaat bevaren. Ook dat is er bijna klaar voor. “Er moeten nog een paar extra tanks ingebouwd, een kortegolfzender geïnstalleerd, en er komt nog een was/droogcombinatie in. Dat vindt mijn vrouw toch wel handig.” Zijn huis is verkocht, een huurflatje biedt nog drie jaar een toevluchtsoord op de wal. Zodra hij de OBU-gerechtigde leeftijd heeft bereikt, zeilt Zijlstra uit. Tot anderhalf jaar geleden was hij bestuurder bij Medisch Spectrum Twente. Daarvoor was hij dertien jaar lang zorgbestuurder in Gorinchem waar hij de Rivas Zorggroep mede tot stand bracht. Tegenwoordig is hij headhunter voor de gezondheidszorg bij Brederijn in Culemborg. Af en toe neemt hij zelf interim-klussen op zich, zoals nu bij STG/HMF. Allemaal mooi werk, maar over ruim een jaar dus gaat hij “de echt belangrijke dingen doen”. Zijlstra is al jaren bezig met de voorbereidingen, maar de verwezenlijking van een jongensdroom is het niet. “Het zeilen is een late liefde. Op 1 september 1996 kocht ik in een opwelling mijn eerste zeilschip van een vriend. Ik dacht: ‘Als ik nou zijn schip koop, kan hij me mooi alles uitleggen’. Want ik wist van niks. Twee weken later ben ik als spookvaarder door de waterpolitie aangehouden op de drukbevaren Dordtse Kil. Daarna heb ik vaarbewijzen gehaald, geleerd te navigeren, met marifoon- en andere communicatiesystemen om te gaan... En naarmate ik meer zeilervaring kreeg, wist ik steeds beter hoe ik mijn schip wilde hebben. De Dulce, mijn derde schip, is veel beter uitgerust en ook veel comfortabeler dan mijn eerste boot.” In de kleine tien jaar dat hij nu zeilt, heeft Zijlstra al de nodige avonturen meegemaakt. Afgelopen zomer nog is de Dulce tijdens een storm midden op de Noordzee platgeslagen. Over deze bijzonder angstige ervaring schreef hij in het oktobernummer van Zeilen: “Opeens voel ik hoe Dulce wordt opgepakt en op zijn kant gegooid. Bakboord is onderkant geworden. In een flits zie ik boven de navigatiehoek alleen maar water. Nog geen drie seconden later richt het schip zich weer op. Een snelle blik leert me dat Ans nog op haar plaats zit. Ik zet de stuurautomaat uit en de motor aan en leg het schip op een koers schuin in de aanstormende golven. Het ene moment kijk ik bijna pal omhoog als we zo’n grote jongen oprijden, en dan weer bijna pal omlaag als we naar beneden surfen.” Zijlstra schat de “monstergolf” die het schip omvergooide, op “zeker zeven meter hoog”. “Die ervaring heeft mij en mijn vrouw veel vertrouwen gegeven, zowel in ons schip, dat zich keurig weer oprichtte, als in onszelf. We waren bang, maar niet in paniek.” Tom Zijlstra noemt zeilen “een gulzige, maar complete hobby”. “Het dringt door in alle hoeken van je leven. Varen geeft een indringende confrontatie met de wereld en met jezelf. Midden op zee, met dat enorme uitspansel vol sterren boven je, voel je je diep verbonden met de planeet waarop je leeft. En je kunt daar, ook in angstige momenten, op niemand terugvallen. Vooral ’s nachts zit je urenlang op jezelf teruggeworpen voor je uit te peinzen.”   Auteur(s): Berber Bast Bron: ZorgVisie , jaargang 35 , nummer 11 , datum 1-11-2005 Home, Contact, Artikelen Sun, 06 Jun 2010 17:22:35 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/1#[34] Over onze ervaringen schreef ik (Tom) een paar keer in het maandblad Zeilen. De redactie kortte - met mijn toestemming - de stukken in. Ze waren voor het blad te lang, dat snapte ik wel. Maar toch staan er zoveel leuke en interessante dingen in! De oorspronkelijke artikelen staan hieronder. Je kunt ze op je scherm zetten door het klikken op de knop in het betreffende segment. Soms wordt ik geïnterviewd. Die interviews vind je ook hier voorzover ik ze onder ogen kreeg.Toekomstige artikelen zul je de komende jaren ook hieronder kunnen vinden. Home, Contact, Artikelen Sun, 06 Jun 2010 17:07:40 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1863] Zaterdag 05-06-2010 Bij Tsampika van Restaurant Afroditi vragen we gisteravond welke verse vis ze vandaag binnenkreeg. Red mullet is het antwoord (in het Nederlnds mul of zeebarbeel) We krijgen er ieder vier, zo vers als wat en heerlijk op houtskool gegrilld. Bij terugkeer aan boord ligt er een jacht naast ons dat een vreemde vlag voert. Bladeren in "Reeds Maritime Flags" van Peter Johnson (Thomas Reed, 2002) levert Vanuatu op, een staatje in de Pacific. We weten inmiddels hoe laat het is, het jacht komt uit Israël. Als we de bemanning even later Hebreeuws horen praten, blijkt het te kloppen. Israëliërs varen nooit onder eigen vlag.   Vanmorgen beloven de weersverwachtingen weinig tot geen wind maar wel regen. Over een paar dagen zou de meltemi de kop opsteken, de beruchte snoeiharde noordwestenwind. We besluiten vandaag over te steken naar het eilandje Sími, waar je onder die omstandigheden goed beschermd ligt. Om zeven uur zetten we de koers op 84° voor de 35 mijl naar het toeristeneilandje, dat als een soort rijpe appel tussen de duim en de wijsvinger van twee langwerpige Turkse schiereilanden ligt, Datça in het noorden en Bozburun in het zuidoosten. Inderdaad is er totaal geen wind, sluierbewolking hangt voor de zon en de zee is grijs en stil. We motoren bij Nísiros weg, links liggen Yiali en het lange Kós, iets bakboord van de boeg het schiereiland Datça, recht vooruit Sími en aan stuurboord Tílos, Chalki en het grote Rhódos. Navigatie is is in dit eilandenrijk niet moeilijk. Met 22° Celsius vinden we het fris, weer voor lange broeken en een vest resp. jack. In de verte kruist een Turks containerschip op weg naar het noordwesten onze koers.   Om half negen varen we onder de Turkse kust. In de Oudheid lag hier de stad Knidos, de ruínes liggen er nog en er is een haventje. Met enige spijt varen we door, je kunt onmogelijk alles zien. De uren verstrijken. Er passeren heel wat jachten op tegenkoers, mooi zo, dan is de kans op een ligplaats in Sími groter. We varen op een mijl of twee van de Turkse kust. Een Griekse veerboot van Anek Lines haalt ons aan bakboord in, het is de Ierapetra uit Ayíos Nikóláos, en af en toe suist er een Turkse hydrofoil langs. Je zou het haast druk gaan noemen. In het zuiden beginnen wolken zich op te stapelen en er valt een enkele druppel. Daar blijft het bij. Ook nu valt ons weer op hoe weinig vis en vogels er te zien zijn. Om elf uur zijn we bij de Turkse kaap Ince met erachter de baai van Datça. In het stadje met dezelfde naam is een grote marina.    Om half één varen we voorzichtig door het smalle en ondiepe Stenó Nimou, het kanaaltje tussen Sími en het kleine Nímos erboven (foto hierboven) Op de dieptemeter is het 1,8 meter onder de kiel. Daarna ligt in de bescherming van de besloten baai het toeristenstadje zelf. Het ziet er bij nadering gezellig uit (foto hier) en er is zowaar plaats. Anders zouden we uitwijken naar Panormitis, een mooie en rustige ankerbaai in het zuiden van het eiland. Maar dit is voor een keer wel leuk. Een man op de kant wenkt ons naar de noordelijke kade waar we op het anker en met de kont achter aanmeren tussen twee grote motorjachten. Drommen toeristen schuifelen voorbij, meest dagjesmensen die hun vakantie vieren op Rhódos. Tegenover ons is een restaurantje en alles heeft een hoog Honfleur-gehalte. Voor het eind van de middag varen ze de meesten met de veerboten weer terug naar Rhódos. De walstroomaansluitingen zijn alle bezet en water is er niet, gelukkig hadden we gisteren in Nísiros de tanks gevuld. Met de scheepspapieren en het Traffic Log loop ik naar het kantoor van de Port Police voor een stempel. De agent kijkt alles zorgvuldig na en wil ook een crewlist. Die heb ik nog uit de tijd in de Zwarte Zee over. Het stempel kost € 10,94, ik krijg een keurige kwitantie. Het is allemaal flauwekul en velen doen het niet, per slot is dit de Europese Unie met vrij verkeer van mensen, goederen en diensten, maar de Grieken hebben wel meer van Europa niet begrepen en ik heb geen zin in moeilijkheden bij een onverwachte contrôle. Er zijn wel onbeveiligde draadloze WiFi-netwerken, niet zo snel, maar allah, dat maakt het weer goed. Ik haal de scanner tevoorschijn die we destijds in Roemenië kochten en scan twee plaatjes uit het boek van George Vougioukalakis (het genoegen om die naam te typen) over de vulkaan op Nísiros en plaats ze bij het verslag van gisteren ter verluchtiging. De wolken zijn ondertussen weg, de zon is terug en het wordt zomaar weer 30° deze middag. En verdraaid, om half zeven loopt de havenpolitie alle jachten langs om te checken of men wel gestempeld heeft. Met enig leedvermaak zie ik even later alle schippers, hun papieren onder de arm, de gang naar het kantoor maken. (Altijd het beste jongetje van de klas willen zijn) Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sun, 06 Jun 2010 15:24:58 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1860] Vrijdag 04-06-2010 In Restaurant Afroditti roostert eigenares Tsampika gisteravond een verse melanouri voor me op de houtskoolgrill. Ik heb haar beloofd op te zoeken wat de naam van de vis in het Engels is. (Vanavond vind ik uit dat het om een saddled seabream, een zeebrasem gaat) Over de kade en de haven kijken we naar ons schip en zien hoe de hemel langzaam de avondkleuren aanneemt (foto hier) Er komt een Noor bij ons aan tafel zitten, een solozeiler die wat verderop ligt. Waarom is hij alleen? Zijn vrouw is geopereerd aan huidkanker in haar gezicht en nu wil ze niet meer mee, want ze mag niet meer met haar gezicht in de zon. We denken er het onze van.   Vandaag huren we een auto en rijden langs de noordkust naar het hoofdstadje Mandraki, waar we ons in de smalle straatjes – zo smal dat onze buitenspiegels bijna de muren raken - vastrijden. Met moeite slagen we erin de auto te keren. Het blijkt dat we een afslag gemist hebben. Bij de haven van Mandraki staat de enige PIN-automaat op het eiland. Op een uitstekende rots boven het plaatsje ligt de ruïne van wéér een kasteel van de Hospitaalridders, net als op Tílos en Chalki. Binnen de restanten staat een klooster van OLV “Spillani” Daar willen we echter niet heen, we zijn op zoek naar nóg oudere stenen, namelijk van de acropolis van de oude Griekse stad Nisyros die zouden dateren uit de 4e eeuw vChr. Hier was al een stad vanaf de 7e eeuw vChr. We vinden imposant hoge en zware muren en torens op een klif ver boven de kasteelresten van de Hospitaalridders en het eerdergenoemde klooster. Het is een van de best bewaarde fortificaties uit de klassieke oudheid in Griekenland, beweert een bordje. Alles is opgebouwd met zware basaltblokken, die op dit vulkaaneilandje ruim voorhanden zijn. Indrukwekkend om te zien hoe precies die blokken uitgehouwen zijn zodat ze vrijwel naadloos op en in elkaar pasten. Er zijn nog zes massieve verdedigingstorens over en ook de toegangspoort tot de stad staat er nog. Vanaf de muren die bijna 2.500 jaar stand hielden heb je een mooi uitzicht over het eiland, de zee en de eilanden Yiali en het langgerekte Kós (zie 3 foto´s hier) De imposante fortificaties zouden gebouwd zijn in opdracht van een vorst van een van de talloze ruziënde staatjes in de Griekse archipel van toen, Mausolus van Karia en zijn opvolgers, die gedurende korte tijd (355 – 332 vChr.) over Rhódos, Kós en de naburige kleinere eilanden heersten. Verbaasd en onder de indruk lopen we er rond. Hij kon bouwen, die Mausolus! En zijn vrouw Artemisia ook. Na zijn dood bouwde zij een grafmonument voor hem in Halicarnassus (het tegenwoordige Bodrum aan de nabije Turkse kust), dat bekend werd onder de naam Mausoleum en zó mooi was dat het gerekend werd tot een van de zeven wereldwonderen van de Oudheid. Voortaan heetten grafmonumenten mausolea. Grote gestreepte hagedissen ritselen snel voor ons weg tussen het dorre gras en de door de zon gestoofde stenen. Het zijn de vermaarde Nisyros hagedissen (Agama stelio), een soort die alleen op dit eiland voorkomen. Ik kan niet vinden of dat klopt.   Op het summiere wegenkaartje dat van de autoverhuurder kreeg staat dat er van hier een geel gekleurd weggetje (cement surface road) via de westkant van het eiland, langs de enorme krater, naar een klooster met de naam Stavros in het zuiden leidt, in een vallei tussen twee bergen door, een van 539 meter en een van 698 meter hoog. De laatste is onderdeel van de scherpe kartelwand waarachter de vulkaankrater ligt. Beton, dat moet geen probleem zijn. Alles bestaat hier trouwens uit keiharde lava, die al tienduizenden jaren oud moet zijn. Ans zucht, ze weet dat dergelijke weggetjes onweerstaanbaar voor me zijn. Het is inderdaad niet van beton maar een weggetje van steenslag en zulke grote gaten dat we stapvoets moeten rijden, soms vlak langs diepe ravijnen. Stel je voor hier een lekke band te krijgen of een deuk in de bodemplaat of een kapotte wielveer. Maar de rit is wel erg mooi. De vallei is begroeid met wilde olijfbomen. Het is er adembenemend stil en mooi (foto hier) Na het klooster voert het weggetje ons over de kraterrand en voor ons ligt dan in de diepte eindelijk een forse caldera (foto hier) Tijdens de afdaling wordt de prikkelende rotte eierengeur van zwavelwaterstof steeds sterker. Het uitzicht op de kratervloer blijft spectaculair. In de kraterbodem zijn verschillende diepe inzakkingen zichtbaar, zogenaamde hydrothermal craters, en ophogingen van zwakkere uitbarstingen in latere tijden, zogenaamde kraterkoepels. De grootste inzakking is de Stefanos, die een ellipsvorm heeft en ruim 300 meter lang, 260 meter breed en 27 meter diep is. Het is het zwakste deel van de kratervloer (foto hier) Hieronder schuilt op een diepte van 3 tot 5 kilometer de vreeswekkende magma kamer, een gigantische bel van gesmolten rots onder hoge druk met een temperatuur van meer dan 500° Celsius. Dat lees ik allemaal in het boekje van de Griekse vulkanoloog George Vougioukalakis (naam niet te snel uitspreken) “Blue Volcanoes: Nisyros” (Nisyros Regional Council, 1998) dat ik beneden bij het kleine cafétaria koop. Plaatje uit "Blue volcanoes:  Nisyros", NRC 1998 Volgens de Griekse mythologie zou de oorsprong van het eiland Nísiros liggen in de oorlog tussen de Goden en de Reuzen (zie foto bovenaan) Poseidon, de welbekende god van de zee, achtervolgde de reus Polybotus die probeerde weg te vluchten en van het ene naar het andere eiland sprong over de Egeïsche Zee. Poseidon brak met zijn drietand een stuk af uit het westen van het eiland Kós en wierp het op de reus. Sedertdien zit Polybotus onder Nísiros begraven waar af en toe hij rukt en gromt in zijn kelder. En daarmee veroorzaakt hij de vulkaanuitbarstingen. Allemaal charmante onzin natuurlijk. Het vulkaaneilandje is de oostelijke begrenzing van een lang boog van vulkanen die begint bij de Isthmus van Korinthe. Het is allemaal het gevolg van platentectoniek; de grote plaat van het Afrikaanse continent schuift ten zuiden van Kreta onder die van het Egeïsch gebied. Kreta zelf ontstond door materiaal dat daarbij omhoog gestuwd wordt. Door de enorme wrijving en druk smelt het rotsgesteente en vormen zich de beruchte magma kamers, die op zwakke plekken met groot geweld doorbreken als vulkaanuitbarstingen. Zo is al 150.000 jaar geleden hier een onderzeese vulkaan ontstaan; 40.000 jaar geleden was er een enorme eruptie die het eiland Nísiros vormde dat verder gemodelleerd werd door volgende uitbarstingen. Maar nu is de vulkaan al 15.000 jaar een slapende vulkaan. Dat wil niet zeggen dat er geen uitbarstingen zijn, jazeker wel, maar die zijn beperkt en bestaan alleen uiterupties van hete stoom en gas (zwavelwaterstof, koolstofdioxide en methaan), modder en rotsblokken. De zogenaamde hydrothermal eruptions. Daarna zakt de vloer van de grote krater in en vandaar die inzakkingen die we zagen. De laatste erupties waren in 1873 en 1887 en de inzakkingen werden naar de verslagen en begraven reus Polybotus genoemd; resp. Megalos Polybotes voor de grootste en Mikros Polybotes voor de kleinste en laatste.   Volgens de Griekse mythologie zou de oorsprong van het eiland Nísiros liggen in de oorlog tussen de Goden en de Reuzen (zie foto bovenaan) Poseidon, de welbekende god van de zee, achtervolgde de reus Polybotus die probeerde weg te vluchten en van het ene naar het andere eiland sprong over de Egeïsche Zee. Poseidon brak met zijn drietand een stuk af uit het westen van het eiland Kós en wierp het op de reus. Sedertdien zit Polybotus onder Nísiros begraven waar af en toe hij rukt en gromt in zijn kelder. En daarmee veroorzaakt hij de vulkaanuitbarstingen. Allemaal charmante onzin natuurlijk. Het vulkaaneilandje is de oostelijke begrenzing van een lang boog van vulkanen die begint bij de Isthmus van Korinthe. Het is allemaal het gevolg van platentectoniek; de grote plaat van het Afrikaanse continent schuift ten zuiden van Kreta onder die van het Egeïsch gebied. Kreta zelf ontstond door materiaal dat daarbij omhoog gestuwd wordt. Door de enorme wrijving en druk smelt het rotsgesteente en vormen zich de beruchte magma kamers, die op zwakke plekken met groot geweld doorbreken als vulkaanuitbarstingen. Zo is al 150.000 jaar geleden hier een onderzeese vulkaan ontstaan; 40.000 jaar geleden was er een enorme eruptie die het eiland Nísiros vormde dat verder gemodelleerd werd door volgende uitbarstingen. Maar nu is de vulkaan al 15.000 jaar een slapende vulkaan. Dat wil niet zeggen dat er geen uitbarstingen zijn, jazeker wel, maar die zijn beperkt en bestaan alleen uit uitstotingen van hete stoom en gas (zwavelwaterstof, koolstofdioxide en methaan), modder en rotsblokken. De zogenaamde hydrothermal eruptions. Daarna zakt de vloer van de grote krater in en vandaar die inzakkingen die we zagen. De laatste erupties waren in 1873 en 1887 en de inzakkingen werden naar de verslagen en begraven reus Polybotus genoemd; resp. Megalos Polybotes voor de grootste en Mikros Polybotes voor de kleinste en laatste.   Intussen zijn de toeristenbussen vertrokken. We dalen langs een witbestoven pad af naar de kratervloer Stefanos. Het is een vlakte met grote geelgroene zwavelvlekken en gaten waaruit stoom en het borrelend geluid van kokend water opstijgt. De grond is knap heet onder de voeten. Langs de rand zijn er gaten, omgeven door gele zwavelkristallen, waaronder je het geluid van stromend water hoort. We lopen rond, de zwavelstank is niet te harden alsof je over een open riool stapt (2 foto´s hier) Na een halfuur klimmen we weer omhoog en lopen naar de kraterkoepels, waarachter we na een nieuwe klim de inzakkingen van de Megalos en de Mikros Polybotes bereiken. We hebben genoeg gezien. Met de auto rijden we over de slingerende weg vol haarspeldbochten over de noordelijke kraterwand. We zwerven nog wat over het eilandje maar keren in het begin van de middag terug. Vlak voor Palon hebben we nog een keer een fraai uitzicht op het haventje waar onze Dulce ligt (foto hier) Morgen willen we verder varen, 35 mijl in oostelijke richting naar het eilandje Simi.   Nog een aardige bijzonderheid meldt lezer Oscar de Klijne in het Gastenboek: het eerder genoemde eiland Yiali met al zijn steengroeven, tussen ons eiland en Kós, wordt afgegraven door Nederlandse aannemers. De afgegraven vulkanische kalk gebruikt men in de wegenbouw in de Randstad. Over een päar jaar is er van Yiali niets meer over en zit het helemaal in Holland onder de grond. Een tweede aardigheid is dat de firma Maakum die mijn website op zijn servers draait, een fout heeft ontdekt in de ankers zoals ik die gebruik voor het maken van links binnen de site. Ik zette er altijd een # voor. Dat werkt wel in Windows Explorer maar niet in de andere browsers. Maakum heeft bij alle 103 ankers de # weggehaald. Als het goed is kun je dus vanaf nu ook met Firefox, Google Chrome en andere browsers de links gebruiken. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sat, 05 Jun 2010 15:22:01 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1859] Donderdag 03-06-2010 Waar gaan we morgen heen? Ans wilde alvast naar het eilandje Simi gaan, dat op de route naar het Turkse Marmaris ligt waar we op 12 juni hebben afgesproken met Jaap & Diana van Kiara en Geert & Ine van Anégada. Ik wilde tevoren nog graag een bezoek brengen aan het iets noordwestelijk van Tílos gelegen vulkaaneilandje Nísiros. Wat doen we? Kop of munt. Ans werpt, ik win. Dus wordt het Nísiros.   Vanmorgen vertrekken we op ons gemak om wart over negen zonder wind. Maar eenmaal uit de baal van Livádhia is er tenminste genoeg wind - Zuid Bf 2 à 3 - om de genua uit te draaien. Zachtjes glijden we om Tílos heen naar het noorden. Maar de wind is variabel, bij kaap Angistron, de noordoostpunt van het eiland, draait hij naar NNO Bf 1 om even later - we hadden de genua alweer ingedraaid en de motor gestart - weer ZZW Bf 3 te worden. Motor uit, genua uit. Een halfuur lang glijden we majestueus op Nísiros aan. Een eiland dat door een vulkaanuitbarsting gevormd werd. Na dat halfuur zakt de wind voorgoed in, we motoren verder. Twee keer kruisen zeeschepen in de verte onze koers. Nísiros is lang niet zo kaal als zijn zuidelijker broertjes Chalki en Tílos. Door de lava is de grond rijk en vruchtbaar, langs de hellingen staan talrijke olijf- en sinaasappelbomen. Maar van de zuidkant ziet het er toch kaal uit. We naderen het kegelvormige eiland (foto hiernaast) en ronden samen met een grote veerboot van Blue Star Ferries kaap Katsóuni, de noordpunt. Direct daarachter ligt het haventje van Palon, ertegenover ligt het eilandje Yiali, bijna volledig wit door de talrijke steengroeven. Daarachter strekt zich de lange bergachtige kust van het grote en bekende toeristeneiland Kós uit.   We varen voorzichtig de haven binnen die overigens beduidend groter is dan die van Livádhia en behoorlijk verbeterd. De noordelijke havendam is verlengd en de bodem voor de zuidelijke kade, langs het dorpje, is uitgediept en nu ook beschikbaar om aan te leggen. Omdat aan die kant ook wat taverna´s zijn, kiezen we voor de noordelijke kade en voeren een werkelijk voorbeeldige ankermanoeuvre uit. Terwijl Ans het anker voor uitstroomt breng ik Dulce met haar derrière bij de kade, waar een buurman de touwtjes aanpakt. Klaar. Toch mooi voor de eerste keer dit jaar. We kijken hoe andere boten arriveren. Grappig, er doet zich een splitsing voor, de huurboten kiezen voor de kade met de taverna´s, de zeezwervers voor de rustige overzijde.    We lunchen in Afroditi, de taverna van Nikos & Tsampika, waar ze ook een draadloos WiFi-netwerk hebben. Na een tukje aan boord kuier ik de heuvel op voor een overzichtsfoto (zie hier) en aan de kade maak ik nog een foto van onze ligplaats (foto hier) Ans maakt zich veel zorgen. ze is eigenlijk de hele dag met haar gedachten bij het gezin van haar zoon Derrick. Kleinkind Liam moet vandaag weer voor een beenmergpunctie onder narcose naar het ziekenhuis in Rotterdam, waar hij een panische angst voor heeft. Gelukkig mag hij vanavond weer mee naar huis, Bovendien blijkt dat de ouders van Kate minder lang in Gorcum blijven dan iedereen had gehoopt. Op 12 juni gaan ze alweer terug naar Tsechië. De druk die Ans voelt om terug te gaan en bij te springen is groot. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Fri, 04 Jun 2010 17:55:47 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1855] Woensdag 02-06-2010 We aten gisteravond op een terras onder de bomen in een straatje van het dorp. De atmosfeer, de huizen en de grote schaduwrijke bomen, het doet op een of andere manier een beetje Turks aan. Ook hier dateert het gebouwtje van de havenpolitie net als in Kárpathos uit de Ottomaanse tijd. Er zijn hier beduidend meer toeristen dan op Chalki, dat we overigens pittoresker vonden. Direct naast de kade is een kleine supermarkt. Bij de achterdeur houdt een contingent schriele zwerfkatten de wacht (foto hiernaast) Ze zien er uitgemergeld, ziek en brutaal uit.´s Avonds schuimen ze de eetgelegenheden af, op zoek naar wat van de tafels valt of hen toegeworpen wordt. Voor het slapen sluiten we uit voorzorg de luiken en de raampjes; ze zijn brutaal genoeg om aan boord te sluipen en onze Lord Byron de stuipen op het lijf te jagen.   Vanochtend is het heiig en in het zuiden bewolkt. Er zou een koufront met wat regen overkomen. De huurboten en het flottielje vertrekken, voor tienen is iedereen weg. Ze hebben een strak schema en moeten op tijd terug zijn om de boten weer in te leveren. Wij blijven met een andere zeilzwerverboot als enigen een dagje liggen en prijzen ons daarmee gelukkig.   Behalve boodschappen doen bestaat de dag vooral uit lezen. Ik begraaf me weer eens diep in fysica en kosmologie met beide boeken van Brian Greene bij de hand, "The Elegant Universe" (1999, Vintage) en "The Fabric of the Cosmos" (2004, Penguin) Goede boeken, ik vind dat die man elke vijf jaar zo´n boek moet schrijven. Het gaat me dit keer vooral om de implicaties van zwarte gaten in verband met de Tweede Wet van de Thermodynamica. De wet die zegt dat alles in het universum (en het universum zelf) zich beweegt in de richting van toenemende wanorde (entropie) Deze wet maakt deel uit van het Werkprogramma van vijf raadselachtige zaken dat ik me een paar jaar geleden voornam. Zwarte gaten Binnen de rode bol - de event horizon - gaat het zwarte gat schuil in het heelal bezitten de maximaal mogelijke entropie. Ze beslaan dus een gebied dat niet nog méér wanorde kan bevatten. Het merkwaardige is dat dat feit niets te maken heeft met het volume van een zwart gat, zoals je zou denken, maar met de grootte van zijn oppervlak. Dus niet wat erin kan, maar wat erop kan. Wat is de oppervlakte van een zwart gat? Zoals je waarschijnlijk wel weet is een zwart gat een structuur - klein of groot - waarin zoveel materie uiterst dicht opeen geperst zit dat het een enorme zwaartekracht uitoefent. Zoveel dat er niets uit het gat kan ontsnappen, zelfs licht niet, terwijl een lichtdeeltje helemaal niet eens massa heeft. Een zwart gat is dus letterlijk zwart. Door zijn grote zwaartekracht trekt het alle materie in de buurt naar zich toe en slokt die op en voegt het bij de materie in zijn kern. Toch wordt zijn entropie daardoor niet groter, die is immers al maximaal. Het volume en het oppervlak moeten dus groter worden. Rekenkundig is het zo dat het volume drie keer sneller groeit en het oppervlak slechts twee keer sneller. Wat is - nogmaals - eigenlijk het oppervlak van een zwart gat? Ieder zwart gat heeft een event horizon vanaf waar materie niet meer aan de aanzuigende kracht kan ontsnappen en reddeloos opgeslorpt wordt. Zie het plaatje hiernaast. De event horizon is als het ware een bol waarop alle points of no return liggen. Stel nu dat je op het oppervlak van die bol een soort schaakbordpatroon van zoveel mogelijk vierkantjes zou maken. In de moderne fysica kan niets kleiner zijn dan de zogenaamde Planck-lengte, en het kleinst mogelijk vierkant zou je een Planck-vierkant kunnen noemen van ongeveer 10-66 cm2  In de jaren ´70 van de vorige eeuw ontdekten Jacob Bekenstein en Stephen Hawking dat deze minimale fundamentele ruimte-eenheid slechts één eenheid van entropie kan bevatten.   Okay, waar gaat het nu om? De quantumfysica heeft een eind gemaakt aan het determinisme, dat als je alle posities en snelheden van alle deeltjes in het heelal op zeker ogenblik zou weten, je de toekomst van het heelal zou kunnen berekenen. In de quantum-fysica kom je niet verder dan het berekenen van waarschijnlijkheden. Dat wordt wel een soort quantum-determinisme genoemd. Geen determinisme van zekerheden maar dan toch tenminste van waarschijnlijkheden. Dezelfde Hawking berekende in 1976 dat zelfs dat niet mogelijk is. Dat komt door de vraatzucht van de zwarte gaten. Van materie die erin valt gaat alle informatie verloren, zo was het idee, en dus ontbreekt die in de becijfering van een waarschijnlijke toekomst. Over dit punt bestaat echter geen overeenstemming. Sommige fysici beweren dat die informatie weer beschikbaar komt als het zwarte gat zich in de tijd oplost. Ze hebben er zelfs een weddenschap met Hawking over afgesproken die ruim dertig jaar later nog door niemand gewonnen is. In de kern van het zwarte gat zit materie zó onvoorstelbaar dicht opeen geperst, dat sommigen denken dat de materie er geen toekomst heeft omdat de tijd er stil zou staan. Als men Einsteins vergelijkingen toepast op die kern, ontstaat een mogelijkheid dat het een poort vormt tot een ander universum. Waar de tijd in ons universum tot stilstand komt, zou de tijd in het andere universum juist beginnen. Duizelingwekkend allemaal, je zou zolang willen leven tot het duidelijk wordt maar daar is weinig kans op. Helemaal géén kans, eigenlijk, mijn voornoemde werkprogramma is een onmogelijke opdracht. Hoe treurig. Maar niet nieuw en geen reden om ermee te stoppen.   Eind van de middag. Andere schepen, voor de helft huurboten en de andere helft zee-nomades als wij, liggen aan de kade. Ik help een huurboot met Duitsers met een verlengsnoer. Regen is er niet gekomen, de zon schijnt weer onbarmhartig en het is benauwend warm. Overigens kan je ons zien. Het reisbureautje Tilos Travel heeft een webcam die op de kade gericht staat. We gaan niet staan zwaaien. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Thu, 03 Jun 2010 15:50:04 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1853] Dinsdag 01-06-2010 Gisteravond zocht ik in de Gids Middellandse Zeeflora van Uitgeverij Thieme, die ik op Malta van Gerda Bol kreeg, op hoe de plant heet die overal tussen de oude stenen van het Hospitaalridderkasteel op Chalki stond. Zie de grote foto in de tekst van het verslag van gisteren. Het is een Nicotiana glauca uit de familie van de Nachtschades, oorspronkelijk uit Zuid-Amerika afkomstig en dus pas na Columbus inheems geworden in het hele Middellandse Zeegebied.   In de ochtenduren ontvangen we per MMS een foto van een glimlachende Liam, die met heldere blik langs het hoofd van zijn moeder Kate naar de camera van zijn vader Derrick kijkt (foto hier) Dat ziet er toch weer een stuk beter uit dan toen we hem verlieten. Vandaag staat er een bokkige deining de haven in en we besluiten weg te gaan van Chalki. Om tien uur hijsen we het grootzeil in de baai. Met ZZO Bf 5 is het prima zeilweer. We zeilen tussen het eiland en zijn kleine satelliet Nisaki door en zetten de koers op het eiland Tílos. We lopen ruim 7 knopen en in windvlagen zelfs 8 (foto hiernaast) We zien op een kleine 20 mijl Tílos al voor ons liggen met het onbewoonde eilandje Antitílos als een lange bleke salamander ervoor gelegen. In de verte zien we de bergachtige Turkse kust. Net als Chalki was Tílos ooit een uitkijkpost voor de Hospitaalridders op het grote Rhódos. Misschien staat hier ook nog wel een kasteelruïne. Als we uit de windschaduw van Chalki raken verwachten we dat de wind nog wat zal aantrekken, maar juist het tegenovergestelde gebeurt. De wind zakt helemaal weg en de motor moet aan. Op de VHF roept de Turkse kustwacht een jacht op om uit de buurt te blijven van een military area. Geschrokken belooft de schipper het gebied te mijden. Een halfuur later gebeurt het nog eens. Ik kijk op de kaart maar zie het nergens, uit de opgegeven coördinaten kan ik opmaken dat het in elk geval niet bij ons in de buurt is. Dat kan ook helemaal niet want we verlaten vandaag de Griekse wateren niet. Nu de druk uit het zeil is tuitelt het schip heen en weer op een warrige klotszee. We zijn blij als we tegen enen Kaap Episkopi passeren, de oostkaap van Tílos.   Een uur later laten we vlak voor het haventje van Livádhia het zeil zakken en wachten op onze beurt om binnen te varen. Twee jachten zijn voor ons, er is geen plaats om te manoeuvreren voor meer dan één jacht. De havenmeesteres is een Duitse vrouw. Zij wijst iedereen een plaats met lazy lines en met de kont naar de westelijke kade, dat is de kade aan de dorpszijde (foto hier) De havendam aan de andere kant houdt de swell redelijk goed tegen. Het is goed dat we vroeg zijn want tegen zessen is het vrijwel vol met vooral huurboten en een flottielje. We zitten duidelijk in het toeristengebied, niet ver van het bekende eiland Kos. Op de kade is drinkwater en electra, het liggeld is voor de eerste nacht 17 euro en daarna 12 euro per dag. Er zijn alleen geen onbeveiligde draadloze netwerken, zodat ik me helaas moet behelpen met mobiel internet via een tergend trage GPRS-verbinding van Wind Hellas. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Wed, 02 Jun 2010 16:32:36 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1848] Maandag 31-05-2010 Gisteravond mijn broertje Wiebe gebeld en hem gefeliciteerd met zijn 61e verjaardag. Het gaat goed met hem, hij werkt allang weer, heeft geen klachten en zijn PSA is slechts 0,12 ng/ml. De naam "Remezzo" is inderdaad Italiaans en betekent zoiets als "veilige haven", vertellen ze ons in het restaurant van die naam waar we gisteravond weer eten (foto hier) Duidelijk dat een horeca-gelegenheid graag die naam wil dragen. We brengen er een genoeglijke en lange avond door met onze buren Toos & Klaas Molenaar van de Vela, een Seafinn 411 tweemaster motorzeiljacht met Hellevoetsluis als thuishaven. Hij was vroeger inkoper bij Defensie ondermeer in de periode van de spraakmakende minister Henk Vredeling, en zij was docent Nederlands aan een ROC. Zij vertrokken in 2001 en varen de laatste jaren in het zomerseizoen in deze regio rond. De winters brengen ze in Holland door.   Vanochtend speel ik even voor dokter in de kuip. Ik controleer bloeddruk en bloedsuiker bij Klaas, hij gebruikt pillen om beide te verlagen. Beide waarden zijn in orde. En passant ook maar even bij mezelf, ook in orde (130/90 mmHg, 5,9 mmol/l) Het is een stille ochtend, zon en geen wind. We zwaaien Vela uit die nu naar Kárpathos vertrekt en doorgaat naar Ayíos Nikoláos op Kreta. Ik sla de rollijn van de genua een aantal malen extra om de trommel heen. Eergisteren konden we hem bij harde wind niet helemaal indraaien, hij zit dan stijver op elkaar en gebruikt meer lijn dan beschikbaar is. Het zou nu verholpen noeten zijn. Daarna rijd ik voor anderhalve euro met een mini-busje over het eilandje. Smalle weggetjes van beton slingeren zich langs de gortdroge, stenige hellingen. De enige begroeing bestaat uit een stekelig soort heide. Het is loeiwarm. Boven het dorpje maak ik nog een paar overzichtsfoto´s van de haven en de baai (foto hierboven) Terug aan boord. Na het middaguur zijn alle jachten naast ons vertrokken, we liggen alleen aan de steiger. We schuiven op de plaats waar Vela lag, langs het dwarse deel van de T-steiger, dan hoef je geen lazy line voorop. Eigenlijk een zinloze handeling, maar vooruit, het geeft wat te doen. Een lichte sluierlaag trekt voor de zon en er is wind uit het zuiden, niet veel, Bf 2 tot 3. We lezen en luieren in de kuip. Niks hoeft, niks moet. Wat een leven leiden wij! Vreemd genoeg komen er vandaag - maandag - helemaal geen tripperboten en ferry´s in de haven aan. We willen alvast onze watertanks aanvullen maar dat lukt niet, er is vandaag geen water op het eiland, vertelt men ons, de druk is van het systeem gevallen. Oh. Nou ja, we hebben nog 200 liter in de grote tank onder de kajuitvloer en flessen.   Om vijf uur vervoeg ik me weer op de kade bij de halteplaats van het mini-busje. Het brengt me een eind het eiland op, langs de ankerbaai van Potamos (met taverna) We rijden een vallei in met meer begroeing dan ik elders op het eiland zag. Vooral olijfbomen en pijnbomen. De vallei leidt naar een verlaten dorpje met de naam Palio Chorio. Ik dacht dat het dorpje Emborio bij de haven het enige dorp op het eiland was maar dat is dus niet zo. Ik stap uit het busje - verder zijn er geen passagiers - en kijk omhoog naar een hoge bergrug met een krijtkleurige oude vesting op de top (foto hier) Voor me liggen de ruïnes van het dorp. Ik realiseer me dat het op een plaats ligt die je niet vanaf zee kunt zien. Onzichtbaar voor piraten. Hoe lang geleden vestigden zich hier de eerste bewoners? Bang om gezien te worden? Beoefenden ze wat landbouw en veeteelt in deze besloten vallei? Vanaf hier moet ik in de namiddaghitte een halfuur klimmen naar de kasteelruïne. Eerst naar het kerkje, daar zal ik een deur vinden in de muur, daarachter het ruwe pad naar boven. Het klopt. De deur scharniert krakend open, dan een hek dat ik kan openen. Een steil slingerpaadje leidt naar boven. Op elkaar gestapelde stenen wijzen de weg (foto hier) Ik transpireer me wezenloos, trek mijn T-shirt uit en kleun hijgend en steunend stap voor stap naar boven, steeds dichter bij de hoogoprijzende muren van het kasteel.   Na een halfuur klimmen kom ik bij een deurtje dat je zo zou programmeren in een film- of gamescript (foto hier) Ik klauter het fort binnen. De muren blakeren wit in de zon. Takken van bloeiende boompjes (welke?) buig ik opzij. Inderdaad, een bouwval van allure. Ik klim over de muren, de transen, langs de oeroude schietgaten, de brokkelige verdedingswerken. Vanaf hier heb je een verstrekkend uitzicht over de omgeving. De lokatie van het fort is goed gekozen. Beneden me zie ik de haven en de baai van Emborio, waar ons scheepje ligt met Ans aan boord. Er vertrekt juist een grote veerboot, toch eentje gekomen vandaag (foto hier) In zuidelijke richting zie ik ondanks de heiigheid de verre bergen van het lange eiland Karpathos. Er zijn nog resten van diepe cisternen in het complex voor drinkwater. Mijn stem krijgt een echo als ik erin roep. Er zijn overblijfselen van een oude kapel met resten van muurschilderingen (foto hier) en nauwelijks zichtbare afbeeldingen van heiligen uit de orthodoxe rite. Ik loop door de restanten van de oude toegangspoort (foto hier) Tamelijk grote, grijsgroene hagedissen schieten weg in spleten tussen de oude stenen. Dit fort werd in de 14e eeuw gebouwd door de Hospitaalridders als westelijke uitkijkpost voor hun hoofdeiland Rhodos, ter bewaking tegen de voortdurende aanvallen van de Ottomaanse veroveraars die hen al een eeuw eerder hadden verdreven uit hun laatste vestiging Accra in het Heilige Land, een plek waar we nog hopen te komen in dit jaar. Dit is haast een van de mooiste plaatsen om de eeuwenlange strijd tussen Islam en Christendom te gedenken en tegelijk de futiliteit van menselijk streven en vooral de hopeloze onzin van godsdienstoorlogen. Je zit op een oude muur van dit machtige fort en kijkt naar het machtige Rhodos. Niets, niets hield stand, niet de Hospitaalridders die ooit op deze transen naar de zee staarden en niet de Ottomaanse veroveraars (foto hieronder) Allemaal verspilde energie. Vervlogen tijden, voorgoed opgegaan in de tijd, niet meer te herhalen, verdwenen met alle mensen die toen leefden en zich zo goed mogelijk probeerden te redden en van wie niemand meer zelfs meer de namen weet. De geschiedenis is eigenlijk een genadeloze gehaktmolen die je nooit leert begrijpen. Ik moet op tijd weer terug beneden zijn voor het mini-busje en daal via het onooglijke deurtje van het kasteel af langs de stenige paadjes. Een laatste blik omhoog en zie: op de kasteelmuur prijkt naast de ingang een wapen in steen. Het moet wel het wapen zijn van de Hospitaalridders. Ik maak een foto en een vergroting zodat ik het later op kan zoeken (2 foto's hier) Altijd prettig als het klopt. Later - weer aan boord - zoek ik het wapen van de Hospitaalridders op. Zie hiernaast. Het lijkt niet erg. Hooguit in de linkeronderhoek van het wapen dat ik fotografeerde op de kasteelmuur. Dat zie je het best op de foto in het fotoboek. Hoe het zit is me niet duidelijk.   Ik daal af en kom weer door de resten van het verlaten dorp. Zoals   we al vaker op Kreta zagen handhaaft men in verlaten dorpen de zorg voor de kerkjes en de kapellen. ook al zijn de bewoners er niet meer. Alles is in elkaar gevallen maar de religieuze optrekjes zien er verzorgd uit. Het dorp mag sterven maar de kerk nooit. Ik pauzeer bij zo een mini-kapelletje onderweg. Je kunt er alleen maar op je knieen binnen maar alles is intact en verzorgd (foto hier) Terug in de haven. Diverse charterboten aan de steiger en twee Turkse gulets met toeristen voor anker in de baai. Ans vertelt over alle capriolen van de huurboten. Ach, wij begonnen ook ooit zo. Er is nog steeds geen druk op de waterleiding. Vanuit de huisjes van het dorp komen mensen met bakken naar de haven om zeewater op te scheppen. Dat kun je natuurlijk voor veel dingen gebruiken en is het is glashelder. Veel later, tegen elf uur, komt er nog een enorme veerboot van Anek Lines aanleggen. Hoog torent hij als een verlichte galerijflat boven ons uit maar in het water van de baai maakt hij nauwelijks enig gerucht of woeling in het water. Binnen twee minuten is hij weer weg. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Wed, 02 Jun 2010 16:26:27 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/2#[12]   Marifoon  ICOM IC59 met DSC-noodknop  Handmarifoon  Simrad HT50  Mobiele telefoon  Nokia 6150 Satelliettelefoon Iridium 9555 Navtex ontvanger  Furuno NX-300  Barograaf  Meteograf Weerkaartenontvanger  Furuno FAX-207 Kortegolf transmitter  ICOM IC-718  Modem  Pactor SCS PTC-II USB  Laptop PC  Sony VAIO VGN-A617B  Externe WiFi Antenne  Canopii 2,4 GHz Panel Antenna 18 dBi + Senao High Power (100mW) 11g USB adapter met externe antenne aansluiting + WiFi Cable kit 6 meter HDF 400 (-) Printer  Canon i70 Epirb  McMurdo 406 GPS  TV/Video Lenco TCV-9905  Radio/CD-speler Sony CDX-360  Reddingsvlot  SeaSava Plus X (6 personen) Radarreflector  Firdell Blipper      Boot Wed, 02 Jun 2010 06:33:12 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1847] Zondag 30-05-2010 Op dit kale, verdroogde eilandje is het haventje met het dorpje genaamd Emborio eromheen een waar paradijsje. Gisteravond aten we goed en spotgoedkoop in een taverna met de Italiaans aandoende naam "Remezzo" (Greak dishes & Seafood) Aardige, beleefde mensen zonder die brutale opdringerigheid die je in toeristengebieden tegenkomt. Er zaten wat schaarse gasten. Een apart tafeltje was voor de kinderen, die zaten met het kleine meisje van de eigenaars te tekenen, drie Britse meisjes en een Duits jongetje. World at peace.   Ook overdag is het oase van rust, ondanks de aankomst in de ochtend van twee ferry´s en wat tripperboten uit Rhodos. De groepjes toeristen verspreiden zich in de richting van enige strandjes. Voor vijf uur worden ze weer opgehaald. Terwijl de zon vanochtend aan zijn genadeloze stijging langs de azuurblauwe hemel begint ontbijten we op het terrasje naast de steiger (foto hiernaast), in de barmhartige schaduw van twee zeer oude pijnbomen. Simpel: een omelet, brood, jus d´orange, thee. We slenteren daarna door de wirwar van straatjes en steegjes. Er zijn twee soorten huizen, die bewoond worden zien er netjes uit, de andere helft zijn bouwvallen (foto hier), broederlijk naast elkaar. Er zijn 330 vaste inwoners. De bewoners zijn geëmigreerd of gestorven en de jonge mensen zijn weggetrokken en keren nu misschien aarzelend terug want het toerisme mijdt ook dit eiland niet. Volgens de engelstalige Wikipedia was het vijftig jaar geleden vrijwel ontvolkt, velen trokken naar de VS en vestigden zich in Florida in Tarpon Springs, "establishing the Greek-American community there that continues to this day" Even gecheckt, het klopt, de eerste Griekse emigranten uit Chalki arriveerden daar al in 1880. Het waren sponzenduikers en in Florida zetten ze hun ambacht voort tot in 1947 een woekering van rode algen de sponzenvelden vernielde. Toen gingen ze vissen. Toch zouden er nu weer sponzen groeien. Grappig, ik herinner me dat we twee jaar geleden ergens aan de westkust van Corsica ook zo´n gemeenschap van geëmigreerde arme Grieken tegenkwamen.   Naast de tamelijk grote orthodoxe kerk staat een opvallend hoge klokkentoren (foto hier), gezichtsbepalend in het silhouet van het dorpje. Het pad tussen kerk en toren bestaat uit ingelegde zwarte en witte steentjes. Het geheel doet me erg denken aan de sfeer in de schilderijen van de Italiaanse surrealistische schilder Giorgio De Chirico; ooit had ik die sterke associatie ook op een kerkhof in het Portugese Lagos (zie de foto van toen hier) Er is nog een andere toren, met een zekere consequentie in het dorpsbeeld is dat al haast een ruïne (2 foto´s hier) Bovenaan het dorp staat het grote, klassiek ogende stadhuis met twee vlaggenmasten ervoor, een voor de Griekse en een voor de Europese vlag. ´s Avonds is het verlicht. Je hebt er een magnifiek uitzicht over de haven, waar ons bootje aan de steiger ligt, en de baai en het nabije Rhodos (foto hier) Op de heuvelrug die de zuidelijke begrenzing van de besloten baai is, staan drie oude windmolens op een rijtje. Je kon ze gisteren op zee al uit de verte zien als bakens die je naar de veilige toegang tot de baai leiden. Ergens boven het dorp zou een oude kasteelruïne zijn, destijds een uitkijkpost voor de Hospitaalridders op Rhodos. Het is te warm om nog hoger te klimmen. Op de terugweg kopen we in een supermarktje aan de haven flessen drinkwater. Het is onderhand ruim 31° en we gaan zwemmen in het kristalheldere water. Een goede gelegenheid om even onder het schip te kijken. Schroef, schroefas, anodes, scheepshuid, alles ziet er pico bello uit. Nog helemaal geen aangroei.   Een paar dagen geleden mailde mijn jongste zoon Bas me zijn laatste muzikale werkstuk. Ik kon het toen niet downloaden door de slechte verbinding. Nu lukt het wel. Interesse? Dan moet je even hier klikken. Tegen vijf uur zijn er drie jachten bij gekomen aan de steiger, een Brits en een Duits jacht en een huurboot met Duitsers.  Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Mon, 31 May 2010 22:42:57 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1846] Zaterdag 29-05-2010 Vandaag de oversteek van Karpathos Straat naar het eilandje Chalki, even westelijk van Rhodos. Het belooft een mooie zeildag te worden. Om half acht loop ik naar het Ottomaanse gebouwtje voor het uitklaringsstempel van de Port Police. Om acht uur maken we de lijntjes los. Er is totaal geen wind maar als we de baai van Pigádhia uit zijn en een paar uur later uit de windschaduw van het langgerekte Kárpathos geraken, is het wel anders. De motor kan eindelijk eens uit en we zeilen tamelijk scherp aan de wind met NW Bf 4 - 5. Schuin over stuurboord zien we om 10 uur het grote eiland Rhodos opdoemen. Een vage, grijsblauwe kartelrand. In de Straat, die eigenlijk als een omgekeerde trechter werkt, waaiert de wind uit. Dit eerste stuk hebben we NW, straks in het midden van de overtocht zal het West worden en dichter bij Chalki zal hij steeds meer ZW worden.   Het is geweldig enerverend om eindelijk weer eens goed met de zeilen bezig te zijn. Ik zie dat we ook met tegenstroom te maken hebben, ongeveer een halve knoop. Hoe verder we de Straat in zeilen, hoe westelijker en harder de wind. Urenlang hebben we ruim West Bf 6. De zee bouwt behoorlijk op, ook uit west tot noordwest, ik schat de golven op 1 - 1,5 meter. Het duurt een tijdje voor ik de goede zeilvoering gevonden heb. Ans heeft een gloeiende hekel aan een sterk hellend schip, dus ik moet een goed compromis vinden tussen stabiliteit en snelheid. Uiteindelijk lopen we het lekkerst op eenmaal gereefd grootzeil en een fikse punt genua. De wind komt dan al vrijwel half in en stuwt ons voort met 6 tot 6,5 knopen terwijl we niet erg schuin hangen. Prachtig zeilen! Dit zijn de echt belangrijke dingen, zou mijn pas overleden collega-ziekenhuisdirecteur George Witte ervan gezegd hebben. De uren verstrijken terwijl we voortsnellen. Het is koud, we zitten met onze fleece-jacks aan in de kuip. Ik bedenk opeens dat ik het kan filmen; dat kan met mijn camera. Ik dacht er al vaker aan. Zo gezegd zo gedaan en het resultaat zie je hierboven via JijBuis (YouTube) Ik kies voor een statische cameravoering, dat vind ik doorgaan het mooist. Niet de camera maar het beeld moet het werk doen. Ik ben benieuwd hoe mijn lezers het waarderen.   Om 12.30 uur kruist een zeeschip ver voor ons uit onze koers en om 13.15 uur zien we op 17 mijl afstand de vage contouren van het eilandje Chalki, met hogere bergen dan ik dacht. Benedendeks hoor ik de waterpomp brommen, teken dat hij zonder water draait. Ans ontdekt dat een kastluikje in het achtertoilet op de kraan is gevallen door het scheefhangen van het schip. Daardoor ging de kraan lopen en nu is onze voorste watertank leeggelopen, 150 liter weg. Gelukkig was het geen drinkwater maar het bedenkelijke water op de kade van Pigádhia. We moeten er toch alerter op zijn om alles zeevast te hebben. Een uur later zwemmen er twee grote, grijze dolfijnen snel langs ons heen en kruisen voorlangs. Ze hebben geen belangstelling voor ons. Het zijn de eerste dolfijnen die we dit seizoen zien. Een halfuur later zijn er nog twee. Nu Chalki dichterbij komt zien we hoe kaal het is. Het grote Rhodos naast ons is daarentegen bebost en groen. Eigenlijk een enorm groot eiland, dat laatste. Toen de Hospitaalridders er in 1522 door de Ottomanen van het eiland werden verdreven, zochten de ridders een nieuw eiland. De paus in Rome scheepte ze af met het veel kleinere en vlakke Malta.   Om vier uur varen we de baai van Emborios binnen aan de oostzijde en halen de zeilen binnen. Vriendelijke huisjes staan langs de kade. Er is een ferry-steiger en een drijvende steiger met een Hollands en twee Franse jachten. Ans staat klaar om het vooranker te laten zakken maar op de steiger roept een jongeman. Hij reikt een lazy-line aan (hebben we al veel ervaring mee, Huib - zie Gastenboek) Liggeld: 10 euro. We kijken rond: alles ziet er vriendelijk uit, het is na de kille overtocht erg warm, we zweten bij het opruimen van het schip. Als alles klaar is en we gedouched hebben, ontdek ik een krachtig en gratis draadloos WiFi-netwerk, opgezet door de gemeente van Chalki. Kijk, en dat gaf de mogelijkheid om mijn filmpje op JijBuis te zetten en later op de website bij dit verslag. We gaan eens rondkijken en - tja, waarom niet? - aan de wal wat eten. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sun, 30 May 2010 14:06:19 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1844] Vrijdag 28-05-2010 Gisteravond volle maan, vannacht een uiterst onrustige nacht. De noordwestenwind Bf 5 - 6 veroorzaakt een zeer vervelende swell. Het schip schokt en slingert langs de kade. Onder zulke omstandigheden lag ik liever op mijn vooranker met het achterschip naar de kade, hoewel je dan weer onrustig slaapt omdat het anker misschien gaat krabben. Altijd wat. Een paar uur lang zit ik het allemaal aan te kijken. De stootwillen vangen de schokken van het schip echter goed op en langs de kademuur hangt bovendien een lange pijp van dik rubber. Tegen vieren ga ik toch maar slapen.   In de ochtend is het wat rustiger. Ik vul de watertanks met water uit de kraan op de kade. Het is geen drinkwater, hoor ik later van de buurman van het Zwitsers jacht naast ons. Nou, dan koken we het toch voor het drinken en het zal trouwens ook niet zo´n vaart lopen. Na de boodschappen gaan we naar het strand om te zwemmen. Een stuk na de zône met de amechtig in de zon bakkende welzijnslijven, de ongegeneerd dikke hangbuiken en de treurig slappe tieten, volop ontbloot natuurlijk, vinden we een rustig stukje. We blijven trouwens niet lang, we zijn geen strandliggers en zodra zon en wind ons opgedroogd hebben, lopen we terug. Verse filterkoffie op een terras aan de haven. Het waait weer uit dezelfde hoek als gister, west Bf 4 tot 5. Morgen denken we de ongeveer 45 mijl naar het eilandje Chalki af te leggen. Daarvoor moeten we een ander berucht windgat oversteken, de zeestraat tussen Kárpathos en Rhodos. Al die harde wind is gebruikelijk op en rond deze eilanden.   Middagje lezen en slapen op de kuipbanken in de luwte van de buiskap en de schaduw van de bimini. Onwillekeurig dwalen mijn gedachten toch weer naar de zaak Jansen Steur. Een vreemde vogel maar ook geen onaardige man. Wat heeft hem toch in godsnaam bewogen om van zijn leven zo´n mislukking te maken? Zag hij de enorme risico´s niet die hij liep? Dacht hij dat hij er wel mee weg zou komen? Hij was altijd erg overtuigd van zijn eigen superioriteit en voelde zich ver boven zijn collega´s verheven. Op basis waarvan dacht hij dat hij beter was dan de anderen? Ik woonde een keer een wetenschappelijk bedoelde voordracht van hem bij in een zaaltje van het Dish Hotel naast het ziekenhuis. Een nogal onsamenhangend verhaal vol met pretenties, wetenschappelijke en filosofische, meer schijn dan werkelijke inhoud. Mensen leven soms jarenlang met een sterk overdreven beeld van zichzelf. Waarschijnlijk hebben ze dat nodig. Had Ernst dat nodig? Waarvoor? En nu, hoe voelt hij zich nu na de tomeloze val van het door hemzelf gecreëerde voetstuk? Toen hij bijvoorbeeld gedwongen werd zijn inschrijving in het BIG-register te schrappen? Je leven lang dokter geweest en dan ineens niet meer, je naam verguisd, je beroepseer volledig naar de knoppen. Hoe redt hij zich nu? Zijn er nog mensen om hem heen die hem steunen? Het zal vreemd zijn om hem na bijna zeven jaar terug te zien bij zijn rechtszaak.   Morgen trouwt mijn vriend Inge van het Wijnhuis Heukelum met zijn Jacqueline. De trouwerij vindt plaats in Gasterij "De Os en het Paard", het vroegere stadhuis van de toenmalige gemeente Deil. We waren graag van de partij geweest maar de boot trok. Ik stuur hem een SMS-bericht, hij zit zonder twijfel aan de stamtafel in Heukelum met een aantal bekenden wijn te proeven: "Weet je het zeker?" Hij weet het zeker, bericht hij terug. Vanavond gaan we ergens langs de haven op een terras eten. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Sat, 29 May 2010 17:05:57 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1843] Donderdag 27-05-2010 Het viel allemaal erg mee, gisteravond. Geen onweer maar een aantal flinke regenbuien tot vanmorgen vroeg toe. Om half negen trekken de buien echter weg en straalt de zon over de baai en het stadje zoals het hoort. Om negen uur piept de telefoon: een SMS-bericht van Bert Kreemers, de secretaris van de Commissie Hoekstra, die meldt dat ik het rapport van de commissie om 9.30 uur per e-mail zal ontvangen. Dan is het hier 10.30 uur. Het is een winderige dag, de wind zit in de west- tot noordhoek en loopt tegen de middag op naar Bf 5 tot 6. Hij stuurt een ongemakkelijke deining de baai en de haven binnen, niet onhoudbaar maar gewoon vervelend.   Tegen half elf - Murphy leeft! - valt mijn draadloze WiFi-verbinding uit. Na installatie van de mobiele verbinding duurt het een halfuur voordat het eindeloos trage GPRS-netwerk me in mijn mailbox brengt. Het downloaden van het rapport "Angel en antenne" (voorblad hiernaast) van staatsraad Rein Jan Hoekstra duurt dan nog meer dan een uur. Ik ben op pagina 45 van het lijvige, 163 bladzijden tellende rapport als iemand belt van de Wereldomroep voor commentaar. Overigens wel grappig gelet op het feit dat wijzelf ook in het buitenland zijn. Ze zullen later terugbellen.   Tja, Ernst Jansen Steur, ik kan zijn naam eigenlijk niet meer horen. Ik neem met lange tanden het rapport tot me. Het beschrijft minutieus alle bemoeienissen van de Inspectie met de casus. Die vallen het best te karakteriseren als geblunder en gestuntel, toch een heel ander beeld dan de IGZ in zijn zelfonderzoek van maart vorig jaar opriep. Toen was hun optreden eigenlijk wel in orde, vonden ze. Van dat gestuntel heb ik tot mijn frustratie in begin 2004 zelf het nodige meegemaakt, toen regionaal inspecteur Wim Nugteren niet in beweging te krijgen was. Verbluffend is het om nu in alle details te lezen hoe dezelfde inspecteur in 2006 door JS volledig om de tuin werd geleid en hem toestemming gaf om in Duitsland weer aan het werk te gaan, zonder dat hij aan de gestelde voorwaarden voldeed. Verder heb ik weinig zin er nog veel over te zeggen, behalve een paar dingen die me opvielen. Mijn vroegere collega-bestuurder Bijker probeert niet meer om mij de verantwoordelijkheid voor het doofpotcontract met mevrouw Damink in de schoenen te schuiven, maar wentelt het nu af op de bestuurssecretaris Herman ten Vergert, zonder hem met naam en toenaam te noemen. "De heer Bijker heeft destijds drie vragen gesteld alvorens zijn handtekening te zetten onder die regeling: ´kan dit zo, is dit wat we willen en zijn we er dan ook vanaf?` (....) Het enige dat de heer Bijker in deze casus heeft gedaan, is dus het zetten van zijn handtekening onder de regeling" (p. 108) Helaas heeft Hoekstra niet met de veelgeplaagde Ten Vergert gesproken. Een omissie. Een tweede opmerkelijk punt staat in het verslag van het gesprek met advocaat Dick Veltman, destijd lid van de raad van commissarissen. Op pagina 146 gaat het over de redenen van mijn vertrek uit het MST, namelijk de opzegging van het vertrouwen in mij door het medisch stafbestuur bij mijn collega-bestuurder Ruud Ramaker. Daar lees ik iets nieuws: "De heer Veltman bewaart een meer genuanceerde herinnering. Er was sprake van een parallelliteit van twee zaken: (i) de heer Ramaker gaf aan met de heer Zijlstra niet te kunnen bereiken hetgeen hij voor ogen had op het gebied van de organisatieverandering en (ii) het ook bij de raad van commissarissen bekende feit dat de heer Zijlstra problemen had met de medische staf" Uiterst merkwaardig! Dat eerste motief heb ik nooit geweten en Ruud heeft me ook nooit verteld. Het ziet ernaar uit dat hij me heeft geloosd terwijl hij zich verborg achter de rug van het medisch stafbestuur. Tja, zo gaan die dingen. Zelf heeft Ramaker helemaal niets weten te bereiken in het MST want binnen een jaar vloog hij zelf de laan uit. Ramaker had veel opheldering kunnen geven over zijn eigen sussende benadering van de Inspectie, die hij niet met mij afstemde. En over zijn boeiende "Honderd Dagen Analyse" uit begin 2004 over de erfenissen van het tijdperk Bijker. Maar hij wilde niet praten, destijds niet met Lemstra en nu niet met Hoekstra. Hij volstond met een e-mail: "Na ampel beraad ben ik tot de conclusie gekomen dat ik geen behoefte heb om met de commissie-Hoekstra te spreken" Op de vraag naar zijn beweegredenen en de optie van schriftelijke antwoorden laat hij niet eens meer iets horen (p. 134) Het gespreksverslag op pagina 120 e.v. met regionaal inspecteur Nugteren is vermakelijk: hoewel zijn blunders door Hoekstra uitgebreid worden beschreven vindt hij nog steeds dat hij het goed heeft gedaan. Als je het allemaal zelf wilt lezen, dan kun je het rapport Hoekstra met de knop onderaan dit verslag zelf downloaden.   Ach, wat moet ik er allemaal mee? De gedupeerde patiënten zullen een vorm van schadeloossteling ontvangen. Bovendien hebben ze achteraf helemaal geen Parkinson, Alzheimer of Multipele Sclerose. Hoe je het wendt of keert, ze hebben ondanks hun ellende in elk geval geen tegenvaller op dit punt. Vrienden vinden me dat ik zoiets niet mag zeggen, maar ik zou eerlijk gezegd een gat in de lucht springen als mijn uroloog tegen me zei dat ik bij nader inzien geen prostaatkanker heb. Het MST is ondertussen allang weer verder gemarcheerd. Maar ik ben er nog niet vanaf en JS natuurlijk ook niet. Er komt nog een tweede rapport van Lemstra en een rechtszaak tegen de vermaledijde ex-neuroloog. Ergens las ik dat de laatste pas in de herfst of tegen het einde van dit jaar plaats zal hebben. Je weet nu al dat het een geruchtmakende zaak zal worden.   Om kwart over vier voer ik een kort gesprekje met de Wereldomroep. De interviewer maakt een opmerking over afleidende bijgeluiden. Ik kan echter het geklots van de deining niet stilzetten en het lustig gekwinkeleer van His Lordship wil ik niet stilzetten. Gelukkig bellen er verder geen media. Wie wel belt is Derrick. Liam is nu thuis en viel daar meteen in slaap. In het ziekenhuis wilde hij van angst en stress niet slapen. Zaterdag komen de ouders van Kate over uit Tsjechië. In de vroege avond nemen wind en deining langzaam af. Ik ga eens naar de weerkaartjes voor morgen kijken. Terug naar boven Reislogboek 2010/1e helft Fri, 28 May 2010 16:12:10 GMT +0200 http://www.sailing-dulce.nl/home/13#[1841] Woensdag 26-05-2010 Om half twaalf gisteravond viel er wat regen. Ik zat nog aan de laptop om de de coördinaten van de laatste twee havens (Kásos en Pigádhia) van Google Earth te plukken voor de rubriek Kaarten en Routes. Die coördinaten kun je zelf met kopiëren/plakken weer invoeren in de zoekfunctie van Google Earth of Google Maps en dan vlieg je met een mooie boog naar de exacte ligplaats van onze boot toe. Vaste lezers weten dat. Snel sloot ik de luiken en de raampjes maar het bleef bij wat druppels. Vanmorgen is het opnieuw zonnig met wat lichte wind uit het westen. Ik loop het stadje in en klim langs steile straatjes omhoog in de hoop een mooie overzichtsfoto van de haven te kunnen maken. Zie het resultaat hier en een andere foto hiernaast. In het kleine stadscentrum vin