sailing-dulce.nl

Logboek 2013/4 Gorinchem

Gorinchem (56)

Dinsdag 12-11-2013

De dag dat ik voor het eerst in mijn loopbaan voor de medische tuchtrechter moet staan, is aangebroken. Druilerige regen begroet me, als ik snel even de stad inloop voor een boodschap. Vannacht ondanks alles goed geslapen. Wel repeteer ik sinds het ontwijken potentiële vragen en mijn antwoorden daarop. Dat is niet tegen te houden en wie weet is het wel nuttig. Op Twitter volg ik de live-verslagen uit Almelo, waar de derde dag van de strafzaak tegen Jansen Steur is. Yme Drost kan er niet bij zijn, die moet naar onze zaak in Zwolle. Er zijn beduidend minder journalisten dan vorige week; ze moeten kiezen tussen JS en Kingma, zal ik maar zeggen. De strafzaak begint. Meteen is er alweer een schorsing wegens een verzoek van de advokaat van JS, net als de vorige keer, dat de deskundigen het verhoor van een slachtoffer niet mogen bijwonen. Opnieuw wijst de rechtbank het verzoek af.

 

De bel gaat. Het is mijn vriend Herman, die me ook deze keer naar Zwolle zal vergezellen. Hij heeft ook een stropdas om gedaan, zie ik verrast. Terwijl Herman van Ans een kop koffie krijgt, lees ik dat in Almelo de eerste patiënt aan de orde komt. Even voor half twaalf vertrekken we. Onderweg ontmoeten we op dit tijdstip van de dag geen files, dus we zijn goed op tijd bij de rechtbank in Zwolle. Dat geldt niet voor Willemien, mijn advokaat. Ze belt dat haar trein uit 's Gravenhage vertraging heeft door een brandmelding in de Schipholtunnel. Voor het gerechtsgebouw stappen we uit de auto en ik schrik me een ongeluk als er opeens twee grote camera's op me gericht worden. 'Rustig, heren!', zeg ik. Het gekke is dat er helemaal niks gezegd noch gevraagd wordt, de camera's filmen alleen maar als Herman en ik naar de ingang van de naastgelegen ziekenhuislokatie De Weezenlanden lopen. In de hal eten we een broodje kroket en lopen terug. Voor de ingang van het gebouw worden we opnieuw gefilmd, terwijl niemand iets zegt. Bizarre sfeer. Ik zie een bus va RTV-Oost maar dat is de enige. Binnen moet ik net als de vorige keer mijn camera inleveren, mijn smartphone mag ik behouden. Boven worden we ditmaal een stuk van de inwendige wandelpromenade opgestuurd waar geen ex-patiënten van JS staan. Herman haalt koffie uit de automaat. Het tuchtcollege wacht met de zitting tot mijn advokate is aangekomen. We gaan de zaal binnen die ik nog van de vorige keer herken. Ik neem plaats naast Willemien, we pakken onze dossiers uit. Nu geen harde houten bank, maar een zachte stoel. De zitting begint met een schrobbering van de voorzitter richting Willemien. Oef, dat had beter gekund. Aan het begin van haar pleidooi maakt ze op een elegante manier haar excuses bij de vijf klagers.

 

Een verslag van de zitting zal ik niet maken. Daarvoor ben ik tezeer deelnemer. Wel maak ik een aantal aantekeningen. Ruud Ramaker, kortdurend mijn collega-bestuurder is er niet. Het wordt hem niet in dank afgenomen. Later hoor ik en passant een journalist zeggen: 'Toch opvallend dat de oud-bestuurder die de wereldzeeën bezeild, hier is, en de oud-bestuurder uit Rotterdam niet.' De leden-verpleegkundigen van het tuchtcollege zitten er dus voor spek en bonen bij. Hoewel, in zijn zaak zal er toch een uitspraak komen. Als je niet komt om je te verweren dan is dat slecht voor je zaak. Maar ik neem aan dat het Ruud niks kan schelen en dat typeert zijn cynisme.

Voor de aanvang van de zitting was ik zenuwachtig. Direct na de pleidooien van Yme Drost en Willemien ben ik aan de beurt. De voorzitter en de andere leden ondervragen me langdurig, maar meteen bij mijn eerste antwoord ben ik mijn zenuwachtigheid kwijt. Ik krijg de tijd om mijn handelen uit te leggen en de zitting loopt geweldig uit. Soms voel ik begrip bij leden van het college, maar dat is natuurlijk uiterst subjectief. Je kunt je daar goed in vergisen. Aan het eind, rond half vijf, ben ik redelijk tevreden maar ook dat is subjectief. Zoals je mocht verwachten bedenk ik later allerlei dingen die ik ook nog had moeten zeggen. Tja.

 

Er is een korte pauze. Hoe schatten toehoorders het in? Moeilijk, zegt er een, ik denk dat je een lichte maatregel zult krijgen, een 'waarschuwing' of zo, puur voor de bühne. Die zou het moeilijk accepteren dat je er zonder maatregel van af komt. Hm. Dat vind ik maar een bedenkelijke zaak, het is immers een rechtscollege en geen volksgericht. In elk geval ben ik opgelucht dat het voor mij nu voorbij is. wacht maar, zegt iemand, Drost kan na de uitspraak nog in hoger beroep gaan. Die uitspraak is overigens pas op 10 januari, over twee maanden.

 

Herman en ik wonen de zaak tegen ex-bestuurder Kingma nog bij. Het duurt tot half negen. Bij de uitgang wacht gelukkig geen pers; ik heb er genoeg van. Op de terugweg hebben we in elk geval geen files. Thuis kijk ik met een glas wijn in de hand op de PC naar de twitter-verslagen over de derde dag in de strafzaak tegen JS. Overmorgen is de vierde zittingsdag. En morgen...dan is de presentatie van deel 2 van mijn boek in Utrecht. Iets heel anders. Terug naar boven