sailing-dulce.nl

Logboek 2018/3 Terug uit de Scillies

Middelburg (2)

Zeilen van Oostende naar Zeebrugge.
Zeilen van Oostende naar Zeebrugge.

Maandag 06-08-2018

De dag waar je ondanks een niet negeerbaar verlangen om thuis te komen tegenop ziet: terug naar Nederland varen. Het onvermijdelijk slothoofdstuk aan de vakantietocht. We ontwaken vroeg als altijd als we moeten varen. De buurman is al vertrokken, het is even voor half acht als we afvaren. Let op de groene haventoegangslichten! De staalblauwe hemel toont slechts wat hoge windveren, voor de rest is er geen wind. Buitengaats kan dat anders zijn.We doorstaan de kielzoggolven van een mee opvarend werkvaartuig (geen enkele compassie met toerzeilers), en varen uit. Ik bemerk dat ik vergat om het logwieltje in de bodem terug te schroeven. Dat is zelfs buitengaats zo gebeurd. Daar is er - verrassend - een totaal andere wind dan voorspeld: ZZO 4. Een zeilwind! Voorspeld was NW 3. Ook niet beroerd maar dit is beter. We rollen de genua uit en het effect is duidelijk (foto hierboven). Ten opzichte van het log is er (a) een verlies van minstens een knoop door de aangroei, en (b) een plus van 2 knopen door het tij. De som is een SOG van 8.3 knopen. Mooi zo, gezellig en goedgehumeurd zeilen.

    De tijstroom neemt snel toe. Om 6.10 uur is de SOG al 8.8 knopen. Net alsof je geen bossen aangroei meesleept. Er is veel vrachtvaart ten westen van ons. We gaan zo snel dat we om half negen al voor de uitvaart van Blankenberge zijn, de immer dichtslibbende haven. In het noordwesten zien we een groot windpark.

     Het schiet goed op. Om negen uur zijn we al bij de grote havenmond van Zeebrugge. Een aantal grote zeeschepen trekken voor ons voorbij en zijn binnengevaren als we voorbijvaren. Helaas zakt de wind in, maar toch loopt het tij (als becijferd) nog steeds mee. De SOG is 7.8 knopen. Even later zien we in de verte de Westkapelse duinen. De blonde duinkust van Nederland, na drie maanden. Het is pas 9.00 uur als we Cadzand passeren en het Belgisch gastenvlaggetje strijken. Wie vroeg vertrekt is vroeg thuis.

     Geleidelijk gaat het tij tegenstaan. Als we drie kwartier later de Wielingen binnenvaren is de SOG nog maar 7 knopen. De VHF gaat van kanaal 16 op kanaal 14, het kanaal van de Centrale Vlissingen. Het is druk in de Scheldemonding en het is elf uur. Containerschip Maersk Ohio loopt ons achterop. We willen erna de shipping lane oversteken. Je kunt het allemaal prima zien op de AIS. Vroeger hadden we die niet en hield je de zaak in de gaten met je peilkompas. Dat ging ook goed, maar dit biedt meer zekerheid - lijkt het, want het geldt natuurlijk alleen als men zijn koers vasthoudt. Zeeschepen doen dat doorgaans. Even verderop steken we de shipping lane over, voor de invarende tanker Moritz Schulte langs. Dan zijn we in de veilige 'middenberm' van de Wielingen. Voor ons ligt de mooie skyline van Vlissingen uitgestrekt. Nu nog de noordwestgaande scheepvaartroute over die valk onder Walcheren langs voert. Daar vaart alleen een tanker, de Solstraum, die net de loods van boord liet. Hij vaart voorlangs. Voor 12 uur bereiken we de zeesluis van Vlissingen, die na tien minuten opengaat. Daarna moeten we drie kwartier wachten op de opening van de Keersluisbrug, het begin van de Blauwe Golf door het Kanaal van Walcheren. Van de woelige zee zijn we in een kanaalidylle beland. Benauwd, warm en bekend. Om half drie draaien we Middelburg in. Iemand fluit doordingend vanaf de wal. Hè? Anna ziet dat het Piet K. is, doorrregen Zeeuw en de schipper van de Tartaan met wie we in 2015 opvoeren vanuit Portugal. Maar die zeilboot heeft hij ingewisseld voor een stoer motorschip en vanaf de achterplecht heet hij ons welkom. We leggen aan op onze favoriete plek aan de overkant van de stad. Het is amechtig makend heet: 32 graden. We richten ons in en duffen een uurtje of wat weg.

     s Avonds borrelen we met Piet & Ineke uitermate gezellig op hun nieuwe schip en dineren met zijn vieren bij de zeilclub 'De Prins op 't Witte Paard'. Wel een motorschip kopen of nog niet? Dat onderwerp is voor ons gelukkig niet echt aan de orde, er zijn immers veel belangrijker zaken te bespreken. Ik voel me raar. Haast displaced. We zijn na drie maanden terug in Holland. We wisselen van landen alsof we wisselen van kleren. Zomaar, het is niet de moeite. Er bestaan geen grenzen, lijkt het. Voor ons dan. Terug naar boven