sailing-dulce.nl

Logboek 2008/2 (Corsica>Malta)

Porto Turistica di Roma - Ostia (3)

Ans in het Colosseum
Ans in het Colosseum

Zaterdag 19-07-2008

Vanmorgen is er in het Gastenboek bericht van Jan & Baukjen van de J&B (die we deze winter in Lagos, Portugal, leerden kennen) Ze liggen in Lymington in de Solent en hopen volgende week terug in Nederland te zijn. In het najaar gaan ze weer terug naar Lagos om er opnieuw de winter door te brengen.

 

Vandaag gaan we naar Rome. De stad is groot en en is zoveel te zien, dat je er minstens een paar weken zou moeten doorbrengen. We maken ons dus geen illusies en beperken ons: in elk geval willen we het Colosseum bezoeken, het Forum Romanum en de Trevi Fontein, vanwege de beroemde scêne met Marcello Mastroianni en Anita Ekberg uit de film "La Dolce Vita" van de Italiaanse meester Federico Fellini - en over twee dagen gaan we nog speciaal naar Vaticaanstad om de Sint Pieter te zien. Daar moet het bij blijven.

 

We lopen naar een kaal plein in het schamele buurtje naast de jachthaven. Daar stopt een bus die ons naar het station Lido Central van deze voorstad van Rome zal brengen. Het is nog vroeg maar al zinderend warm. Rome moet je eigenlijk in het voor- of naseizoen bezoeken. Een snelle, moderne metro (zie foto hier) brengt ons bovengronds in een halfuur naar het station Piramide. Ook hier heeft overal op gebouwen, borden, schuttingen en rijtuigen de lelijke volksziekte toegeslagen, die graffiti heet. Zelfs de ramen van een aantal wagons zijn dichtgespoten. Helaas is er nog steeds geen remedie voor gevonden. In Piramide stappen we over op een oudere lijn die onder de grond duikt. Twee stations verder is het Colosseum. Het openbaar vervoer is hier fijnmazig, met hoge frequentie en zeer toerist-vriendelijk: voor 4 euro p.p. kan je de hele dag ongelimiteerd gebruik maken van de metro, alle bussen en de lokale treinen. Bovengronds staan we meteen oog-in-oog met het Colosseum. Het is nog groter dan ik had verwacht, dit indrukwekkende relict uit het antieke Rome temidden van het eromheen razende, moderne stadsverkeer. Het heeft bijna twee millennia stand gehouden - nou ja - het is gedeeltelijk ingestort tijdens een aardbeving ongeveer 600 jaar geleden, maar toch. Eigenlijk is het een soort tijdreiziger; wat is er in al die eeuwen niet allemaal gepasseerd binnen en buiten deze enorme muren? Ik kan me nu beter voorstellen hoe machtig Rome geweest moet zijn, het centrum van de antieke wereld, hoofdstad van één van de eerste wereldmogendheden. In de brandende zon lopen we om de ellipsoïde kolos. Er staan lange rijen bezoekers, maar met betaling van een tientje p.p. extra kunnen we meteen mee met een Engelssprekend heertje die alle rijen mag passeren. De gids, een kleine grijzende, zongebruinde vijftiger, geeft ons een geïnspireerde rondleiding. Hij kan er wat van, deze gids: "Sometimes the Games lasted for nine days. Down in this wide arena people and wild animals, lions, tigers, hyena´s, bulls, fought with each other in sheer stress and agony, screaming, yelling, cursing their fate, crying for help, vomiting, urinating, defaecating, bleeding, begging on their knees for mercy to the Emperor and the roaring public, killing each other and dying in vast quantities only to be swiftly replaced by fresh desperate men and animals" Zulke beeldrijke teksten blijven je bij. Hier zie je een viertal foto´s, de laatste twee van de plaats waar de loge was van de Keizer en de hofhouding, de ambassadeurs, de senatoren en andere belangrijke personen. In de 18e eeuw heeft men op die plaats een stalen kruis geplaatst, als je goed kijkt zie je het op de foto´s. Teken van overwinning of van mededogen? In de latere eeuwen, onder de christelijke Keizers, waren de Spelen afgeschaft en werd het grote amfitheater niet veel meer gebruikt. In de vijfde eeuw van onze jaartelling viel het Westromeinse Rijk definitief, Rome werd veroverd door barbaarse volkeren. De rijke paleizen, bibliotheken, thermae, theaters en ook het Colosseum werden verwaarloosd en vervielen. Veel kennis en kunde gingen verloren. Er brak een donkere tijd aan, de Dark Ages, de Donkere Middeleeuwen. Barbaarse volken huisden in de ruïnes, families woonden in de afbrokkelende arcaden en krochten van het Colosseum. Ze sloopten de marmeren vloeren en de rijen zetels om de arena, hakten overal gaten in de pilaren en draagmuren, op zoek naar de bronzen verbindingsstukken, want het vermogen tot het zelf maken van brons was verloren gegaan (zie foto hier) Zo ondermijnden ze het gebouw verder. In de vijftiende eeuw stortte een groot deel in tijdens een aarbeving die ook andere antieke delen van Rome verwoestte. Het zou me niet verbazen als er nog tijdens de laatste Wereldoorlog troepen in het Colosseum gehuisvest waren. De hand van latere generaties is in de geschiedenis zelden mild.

 

We dwalen uren door het enorme complex. De toenemende hitte, door de muren teruggestraald - het is 38° - noopt ons tenslotte weg te gaan. We nemen de metro naar de buurt waar de Trevi Fontein is. In de schaduw van een van de vele straatjes genieten we een smakelijke, Italiaanse lunch (zie foto hier) Anderhalf uur later zijn we bij de fontein, die we onmiddelijk herkennen van de haast mythisch geworden scène uit "La Dolce Vita" Alleen is het kleine plein overstroomd met toeristen (zie foto hier) Kon je maar in dat verkoelende, lichtblauwe water springen! Maar een tweetal carabinieri is alert om zoiets te verhinderen, dus volstaan we met ieder een muntje in de fontein te werpen en te wensen dat we hier samen nog eens mogen terugkeren. We gaan met bus en metro terug naar het Forum Romanum en in de schaduw van een statige cypres, liggend in het gras op een heuvel bij Caesar´s triomfboog, sluimeren we een uurtje. Metro en bus brengen ons terug naar zee. Om zeven uur zijn we weer op de boot. Moe maar voldaan, zoals dat heet. Terug naar boven