sailing-dulce.nl

Logboek 2018/2 Naar de Scillies

Dartmouth (3)

Met de Hogwarts Express langs de Dart River naar Greenway, het landgoed van Agatha Christie.
Met de Hogwarts Express langs de Dart River naar Greenway, het landgoed van Agatha Christie.

Woensdag 13-06-2018

Een Russische avond gisteravond op BBC3. Als we na het eten de radio aanzetten is er eerst een uitvoering van het Vioolconcert van Tsjaikovski, met de beroemde Canzonetta. Het is een trage uitvoering zodat ik moet denken aan één van oudere solisten, Grumiaux of Menuhin bijvoorbeeld, maar nee hoor, het is live en de soliste is een jonge vrouw, Baiba Skrive uit Letland met het BBC National Orchestra Wales. Eerst moest alles traag, daarna werd er steeds sneller gespeeld en nu gaat het kennelijk weer langzamer. Daarna de Vijfde Symfonie van Sjostakovitsj uit 1937. 'Het antwoord van een Sovjetkunstenaar op terechte kritiek'. Sjostakovitsj zei later over de symfonie: "Het is alsof iemand je met een stok slaat en zegt: "je moet blij zijn, je moet blij zijn. Je staat half verdoofd op en zegt: ik moet blij zijn, ik moet blij zijn." Het is voor mij een van de meest belangrijkste werken uit de vorige eeuw. De wereld is allang weer verder en wie denkt er nog terug aan de Goelag? Ik heb altijd van de symfonie gehouden, maar tot dusver had ik de minste aandacht voor het derde deel, een aangrijpend Largo. Ten onrechte. Het klinkt als een onaandoenlijke sterrennacht boven een ijzig Siberisch strafkamp, totdat zelfs de sterren niet langer verdragen te zien wat daar gebeurt, om tenslotte even aandoenlijk toch maar verder te blijven schijnen.

 

We hebben een leuke dagtocht. De zon schijnt door een dunne wolkenlaag als we vanochtend naar het stationnetje van Kingswear lopen. Daar vertrekt de stoomtrein naar de badplaats Paignton, maar wij stappen er in Greenway uit, de eerste halte van de lijn. Daar is Greenway Estate, het landgoed van de detective-schrijfster Agatha Christie. Lang wachten hoeft niet, maar er is nog tijd voor koffie uit stationsrestauratie. De lijn slingert eerst langs de rivier de Dart (foto hierboven) en later door een heuvelachtig landschap van bos en weide. Er is zelfs een tunnel, en dan zijn we er al. Hier 3 foto's van de rit. Een kronkelig footpath leidt door een dicht bos naar het landgoed. Christie (1890 - 1976)  schreef 66 detectiveromans, 20 toneelstukken, 4 non-fictiewerken, 6 romans (onder het pseudoniem Mary Westmacott) en ongeveer 150 korte verhalen. Haar boeken werden in minstens 108 talen vertaald en er werden zeker 20 films van gemaakt - en ik heb er nooit een van gelezen. Dat kwam door het belegen imago van saaie detectiveboeken, waarin de dader altijd de butler was. Anna, die er wel gelezen heeft, vond het wel meevallen. Enfin, ze hield er een prachtig landgoed aan over, een schitterend huis met prachtige tuinen eromheen. Het geheel wordt geëxploiteerd door haar kinderen, die behalve uit de rechten van al die boeken en films, ook hier aardige inkomsten uit genereren. Maar het onderhoud kost dan ook een lieve duit. Ze hebben alles respectvol intact gelaten, haar kinderen, zoals het bij de dood van de schrijfster was. Je voelt dus als een voyeur, als je door de kamers loopt en haar slaapkamer binnen treedt, en zeker als je haar toilet bezoekt, een houten kakdoos (met een ouderwetse spoelbak, dat wel). Wat me voor haar inneemt is, dat er zelfs in het toilet een kast met boeken staat. In de woonkamer zien we een prachtige, kleine Steinwayvleugel, want Christie speelde piano op concertniveau, maar ze was te verlegen voor optredens, zelfs voor haar eigen familie.

     In de zitkamer op de bovenverdieping staat op een kast een pick-up. Waarnaar luisterde de schrijfster in haar laatste jaar? Er liggen drie hoezen van vinylplaten. Ik kan het nioet laten ze even op te lichten. ondanks het verbod iets aan te raken. De Brandenburgse Concerten van Bach, het Forellenkwintet van Schubert en orkestmuziek van de Britse componist Delius. Natuurlijk met diens 'On hearing the first cuckoo in spring'. Niet bijster origineel, maar ook niet verkeerd. Christie was zoals veel Engelsen een echte hamster, er zijn collecties van letterlijk alles wat je maar kunt sparen. Pillendoosjes, servies, beeldjes, schilderijen, tekeningen, souvenirs van reizen, enzovoorts. Ik heb wel eens gehoord dat het huis van Harry Mulisch in Amsterdam dat ook heeft. Alles bijeen gepropt, niks weg kunnen gooien. Dat heb ik ook. In de bibliotheek staan haar boeken in twee rijen zwarte folianten (hier 3 foto's). We drinken koffie in een bijgebouw en wandelen nog door de mooie ommuurde tuinen, met kassen waarin de schrijfster cactussen kweekte. 86 jaar geworden, veel gereisd, moeder geworden, gevierd schrijfster geweest en een mooi landgoed bezeten hebben, a very copious life. Maar toch zo dood als een pier; de aantrekkelijkheid van leven boven dood is niet te versmaden.

 

We wandelen terug naar het stationnetje van Greenway. De zon schijnt en de lucht is warm, het is 23 graden, de wind is vannacht inderdaad naar het westen gedraaid. De trein komt al na tien minuten. Terug in Kingswear doen we wat inkopen bij levensmiddelenzaakje op High Street, waar bijna niks te koop is. Grappig, even verder leidt een straatje omhoog dat Higher Street heet. Het onderscheid is helder. In de haven vraagt de havenmeester ons de boot te verplaatsen. De eigenaar van de mooie ligplaats op Hammerhead C komt morgen terug Dat kan gebeuren. De nieuwe ligplaats bijna aan het eind van de B-steiger valt echter niet tegen. Aan het eind van de middag trekt de wind aan, het wordt koud. We hebben drie dagen bijgeboekt. Terug naar boven