sailing-dulce.nl

Logboek 2018/2 Naar de Scillies

Dartmouth

MTC.
MTC.

Maandag 11-06-2018

Gisteravond lekker gegeten in The Anchor, een pub naast de brug over het riviertje de Wey. Anna een pittige pizza en ik smoked haddock with poached egg. Prima geslapen en vanochtend om acht uur vertrokken uit Weymouth. Het is zonnig met wat hoge sluierbewolking. Er vertrekken veel jachten naar het westen, zeker twintig, die vermoedelijk allemaal dezelfde analyse maakten als wij: dit is voorlopig een van de laatste goede gelegenheden om met de oostenwind mee de grote Lyme Bay over te steken. Volgens de prognoses krijgen we na morgen en tot het einde van de maand alleen maar westenwinden. Dus op naar de gevreesde Portland Bill, de rare hoge appendix die onder de zuidkust van Engeland hangt. De wind is dus oost maar zonder veel kracht, hoewel de genua toch blijft staan.

     Om 8.45 uur passeren we Grove Point. De dikke bult van Portland Bill toont wat groene bossen, wat typisch Engelse landhuizen, een rij stacaravans en een dorpje. De gevreesde stroom om de kaap krijgt ons te pakken, we maken 8.7 knopen SOG. De meeste zeiljachten voor ons ronden de Bill kort om de punt, een doorgang waar je volgens de pilot de minste rafelingen en overfalls zou hebben. Dat doen wij dus ook. We varen langs de vuurtoren en het baken op de punt (foto hier) met 9,5 knopen SOG. Het valt allemaal heel erg mee; in de Race of Alderney hebben we het veel erger meegemaakt.

     Al snel zakt de tijstroom weer in tot SOG 7.3. Om 9.30 uur is er nog maar NNO Ff 2 – 3. De genua geeft ons slechts 0.2 knopen extra, maar alle beetjes helpen. Zo motorzeilen we verder, maar we halen steeds meer boten in, want de Engelsen zijn fanatieker dan wij: ze gaan alleen op zeil en schieten dus niet op.

     Om 10.30 uur staat er nog maar NO Bf 2, de zee vlakt af maar de SOG blijft 7.3 knopen. De tijstroom voert ons mee. Ik ben blij voor Anna dat het allemaal zo rustig is; ze zag geweldig tegen deze oversteek op. Nu zit ze op een kuipbank haar teennagels te verzorgen (foto hier). We passeerden het afgelopen uur bijna alle 20 zeiljachten die voor ons vertrokken, Ze pogen met spinnackers en halfwinders nog wat voortgang uit de minieme wind te peuren. Het zonlicht wordt gefilterd door een dunne laag kleine, vlokkige schapenwolkjes boven ons.

     Om 11.30 uur is de situatie: NNO Bf 2, maar de SOG loopt op naar 8.0 knopen. De genua moet opgerold. Onze mobieltjes hebben geen ontvangst meer. Urenlang is er niks te zien, MTC ofwel empty sea. Mijmeringen bij het kijken over zee. Over dat ik vannacht droomde dat ik in een verpleeghuis was. Niet duidelijk was of ik er als adviseur rondliep of als patiënt. Met drie verpleegkundigen liep ik langs een vijver naast het gebouw. ‘Het zien van water maakt de patiënten altijd rustiger’, zei ik. Toen zat ik opeens op een soort ronde surfplank en vloog met een aardig gangetje een helling af, nét niet de vijver in. Einde droom.

 

Uur na uur verglijdt. Soms zien we wat vissers. Twee roepen elkaar op VHF 16; eentje heeft lekkage, de ander gaat erheen om te helpen. Even later hebben ze het lek gedicht, melden ze aan een derde visser in de buurt. We passeren de West2-meridiaan.

     Om 12.30 uur zakt de wind nóg verder in tot NNW Bf 1. Toch is de SOG nog 7.9 knopen. De zee is helemaal blak (foto hierboven). We eten een lichte lunch en doen om de beurt een dutje.

     Om 13.30 uur is de wind ONO Bf 1, SOG nog steeds 7.9 knopen. We schieten in elk geval prima op. De kust aan de overzijde wordt zichtbaar, een landschap van glooiende heuvels dat bij de kust in steile kliffen uitmondt. Het grote baken op de heuvel boven Dartmouth is al te zien.

     Om 14.30 uur schuift de wattige wolkenlaag weg en de zon krijgt de macht. Het is al snel erg warm in de kuip. Nog een enkele mijl naar mijn waypoint, een zuidkardinale boei bij een rotseilandje naast de riviermonding. Om 15.00 uur varen we de rivier de Dart op, in de witte sector van een geleidelicht verder op de wal. Op de rotsen van beide oevers staat een kasteel (dus aan iedere kant één). Hoge, groen oevers komen naar elkaar toe en de rivier slingert er tussendoor. Mooie landhuizen en een oude kerk (foto hier) en dan opent zich een breder stuk met talrijke schepen aan moorings, aan bakboord het stadje Dartmouth, aan stuurboord het dorp Kingswear, grote en kleine ferry’s die oversteken en een groep masten. Dat is de marina waar we moeten zijn: Darthaven Marina. Niet de duurste, die is verderop. Achter de marina zien we een mooie ouderwetse stoomlocomotief met een sliert rijtuigen; de stoomfluit klinkt vrolijk over het water. een hoog Harry Pottergehalte. We roepen op VHF 80 de marina en ze bezorgen ons een pracht van een plek, met veel uitzicht, op hammerhead C. We leggen de neus naar het zuidwesten, met het oog op de windrichting voor de komende periode. Beter kon het niet, we zijn heel tevreden. We drinken thee in de kuip. Mooi dat we er zijn! En: 50 mijlen afgelegd, maar op het log 40. Dus 10 mijlen cadeau gekregen van de tijstroom. Terug naar boven