sailing-dulce.nl

Logboek 2018/2 Voorjaar naar Engeland

Lymington (2)

Town Quay in Lymington vanmorgen. Gisteravond aten we in The Ship Inn, de kroeg op de achtergrond.
Town Quay in Lymington vanmorgen. Gisteravond aten we in The Ship Inn, de kroeg op de achtergrond.

Woensdag 06-06-2018

Gisteravond lekker gegeten in The Ship Inn, de kroeg achter ons aan Town Quay (foto hierboven). Met vijftien graden is het vanochtend koud, maar de zon schijnt en die warmt het snel op. Aanvankelijk staat er nog wind uit het noordoosten Bf 3, maar die gaat geleidelijk liggen. Ik haal verse broodjes bij de Tesco voor het ontbijt. We genieten van de aangename zomerdag. Tegen het middaguur halen we een ijsje. Verder gebeurt er niet veel, behalve dat het tenslotte zo heet wordt in de zon, dat we de bimini over de kuip trekken. Aan het eind van de middag wordt de Quay volgebouwd. Naast ons vier buren en achter ons vijf klassieke bootjes, volgens mij Cornish Crabbers, vol met oudere, gezellige Engelsen (foto hier). De enige klusjes: ik maak de filters van de aanvoer van de waterleiding schoon, en van de afvoeren van de bilge en de douche. Hoog tijd. Verder laat ik de generator een kwartiertje draaien, niet om op te laden - dat doen de zonnepanelen en de windgenerator voldoende - maar omdat hij alweer twee maanden niet gedraaid heeft.

 

Met veel plezier lees ik een ouder boek van de Italiaanse fysicus Carlo Rovelli 'Reality is not what it seems' (Allen Lane, 2014). Eerder was ik al enthousiast over zijn bekende 'Zeven korte beschouwingen over de natuurkunde' (Prometheus/Bert Bakker, 2016). Het eerste hoofdstuk is al meteen in de roos, wat mij betreft. Het handelt ondermeer over de oud-Griekse filosoof Democritus, in wezen de vader van de wetenschappelijke benadering van de werkelijkheid. Samen met zijn leermeester Leucippus was hij ca. 450 vChr. de grondlegger van het atomisme, de opvatting dat de werkelijkheid bestaat uit niet oneindig-deelbare eenheden, de atomen. Zijn redenering weerlegde de beroemdste Paradox van Zeno. Een opvatting die de wetenschap nog heden ten dag huldigt, in zoverre dat het atoom uiteindelijk wél deelbaar bleek in protonen, neutronen en electronen. De eerste twee op hun beurt ook nog in quarks, zodat quarks en electronen tenslotte de echte ondeelbare eenheden van de werkelijkheid bleken te zijn. Zoals de letters van het alfabet in ontelbaar veel combinaties gecombineerd kunnen worden tot tragedies, gedichten en toespraken en zomeer, zo kunnen de atomen in talloze combinaties ontelbaar veel werelden vormen. De kosmos bestond volgens het atomisme uit leegte (het niet-bestaande) en lichamen (atomen, het bestaande) in een oneindige ruimte. Die lichamen zijn eeuwig en kunnen bewegen. Zo denken we 25 eeuwen later er in grote lijnen nog over. De beeldspraak van het alfabet zou van Democritus zelf zijn. 'Zou', want dat is slechts overlevering; zijn gehele oeuvre van meer dan zestig boeken is helaas verloren gegaan. De latere eeuwen van christelijk monotheïsme tolereerden de overleving van Democritus' wetenschappelijk naturalisme niet. Alle heidense teksten uit de wereldberoemde  bibliotheken zoals die van Alexandrië werden krachtens een edict van de christelijke Oost-Romeinse keizer Theodosius omstreeks 390 AD vernietigd. Daaronder alle zorgvuldig bewaarde boeken van Democritus. Het was het begin van de donkere Middeleeuwen, een terugslag in achterlijkheid, intolerantie en bijgeloof, die tot de Renaissance begin 1500 AD en de Verlichting zou duren. In dat opzicht verschilt het optreden van Theodosius niet van wat de religieuze extremisten van Islamitische Staat vandaag de dag poogden te bereiken. Denk je eens in: het is voorstelbaar dat de wetenschappelijke opleving in onze geschiedenis eeuwen eerder was geschiedt, als die boeken bewaard en gekoesterd waren gebleven.

     Democritus was een zeer diepe denker. Wat zou het mooi zijn als zijn geschriften alsnog ergens gevonden zouden worden! Op een plaats die eeuwenlang voor de religieuze fanatici verborgen is gebleven. Een scenario Dan Brown waardig, maar dan in het echt.

 

De noodzaak tot beperking van het aantal staten met kernwapens is evident. Daarom was het opzeggen door president Trump van de Iran-deal zo kwalijk. Gisteren maakte Iran bekend dat het zijn capaciteit tot het verrijken van uranium fors gaat opschroeven. Het hoog verrijken van uranium dient in feite voor het maken van kernwapens. Als ondanks de inspanningen van de EU de Iran-deal werkelijk kapseist, dan kan Iran vrij snel kernwapens maken. De raketten om ze mee af te schieten heeft men daar al. Na het sluiten van het atoomakkoord werd de Iraanse verrijkingscapaciteit drastisch teruggebracht. Denkt Trump echt dat hij met zijn dwingelandij een betere deal kan krijgen? Ik geef hem geen kans. Zijn bluf zal mislukken, en het wederom instellen van strenge economische sancties zal met een protesterende EU niet veel effect hebben op Iran. De psychologie van Trump verdraagt echter geen nederlagen. Hij maakt in hoog tempo een reeds instabiele wereld nog gevaarlijker. Terug naar boven