sailing-dulce.nl

Logboek 2018/2 Voorjaar naar Engeland

Oostende (5)

'De Eeuwige Toeschouwer' van Bernard Vandenberghe, amphitheatertje op het Vissersplein, Oostende.
'De Eeuwige Toeschouwer' van Bernard Vandenberghe, amphitheatertje op het Vissersplein, Oostende.

Woensdag 16-05-2018

Het hogedrukgebied ten westen van de Britse eilanden ligt nog steeds op zijn plaats en derhalve hebben we de hele nacht en dag een fikse N tot NW-wind Bf 6 - 7. De komende dagen zal daar niet veel verandering in komen. Tot aan het Pinksterweekeinde.

     Gisteravond om tien uur kwam er nog een groot jacht binnen, een 55-voeter, die verwijfeld naar een plek zocht. Omdat we vooraan lagen en het grootst waren schoof hij bij ons aan. Aangezien de steiger hoge wal was en hij beduidend meer lengte had, zette hij gelukkig wel lijnen direct op de wal. Toch merkten we 's nachts dat hij behoorlijk aan ons rukte. Vanmorgen vinden we het welletjes, de wind zal verder aantrekken en er is voor 55-voeter een plek vrijgekomen aan de andere kant van de steiger. We helpen hem erheen.

     Vandaag brengen we een bezoek aan het Museum aan Zee in de Romestraat, voorbij de Mercatorhaven. Een museum voor moderne kunst met een grote collectie werken van de wereldbekende lokale kunstemaars Ensor, Permeke en Spilliaert. Onderweg vermaken we ons om de tekst op een viskraam op de Visserskaai: 'Wie zoekt kent Gino niet, wie Gino kent zoekt niet' (foto hier). Bij de eerste aanblik dacht ik dat er 'God' in plaats van Gino stond. Vlakbij is ook het Vissersplein met een klein amphitheatertje. Op de bijna bovenste rand ervan staat een leuk beeld van een bebaarde man met twee schilderijlijsten. Het is gemaakt door de Gentse beeldhouwer Bernard Vandenberghe (1951) en stelt volgens een bordje 'de eeuwige toeschouwer voor. Beginnende artiesten kunnen steeds op hem rekenen: hij is hun eerste en laatste toeschouwer.' Ik ga als de rechtgeaarde toerist naast hem zitten voor de foto (zie hierboven). Het beeld is van het jaar 2000.

     Onderweg naar het museum begint er plots regen te vallen. De wind jaagt ons de koude druppen in nek en rug. We vluchten een warm koffiehuis binnen, waar ik voor het eerst met mijn nieuwe camera een portretfoto van mijn geliefde maak, die daar doorgaans een gloeiende hekel aan heeft. Ik toon hem op het schermpje en ik mag hem plaatsen (foto hier).

     De regen duurt niet lang. We hebben pech in het museum: de etage met de vaste collectie is dicht; wegens herinrichting is het meeste werk niet te zien, behoudens een aparte expositie van Spilliaert en enkele topstukken van Ensor. Zoals het bekende olieverfschilderij 'Geraamten twistend om een gehangene' van 1891 (foto hier). Heeft de gehangene zichzelf opgehangen? Of hebben de geraamtes dat gedaan? Waarover kregen ze dan ruzie? Volgens sommigen zijn de  geraamtes kunstcritici, waarmee Ensor niet op goede voet stond. Het curieuze schilderij kun je hier van dichtbij zien. Op de bovenste verdieping is een expositie van vrolijke kunst uit de voormalige Belgisch Congo. Het museum is in architectonisch opzicht ook een mooie ruimte, zoals deze foto toont.

     Op de terugweg kopen we gamba's voor vanavond. In de haven staat de harde wind onverminderd door. Ik check de lijnen; die zijn in orde. 's Middags lezen. Terug naar boven