sailing-dulce.nl

Logboek 2008/2 (Corsica>Malta)

Portoferraio (2)

De studeerkamer van de verbannen Napoleon Bonaparte in de Villa dei Mulini op Elba.
De studeerkamer van de verbannen Napoleon Bonaparte in de Villa dei Mulini op Elba.

Donderdag 10-07-2008

Hier een foto van Dulce aan de kade van Calata Mazzini, Portoferraio. In de koelte van de avond drinken we een mojito aan de kade, hier moquito geheten. De beste die we tot dusver dronken, de knappe hoeveelheid rum wordt perfect gemaskeerd door de mintblaadjes en de limoen. Verrukkelijk! Ook de maaltijd bij Ristorante Nettuno, tegenover onze boot, is heerlijk: spaghetti alla vongole en daarna kip als hoofdgerecht. En natuurlijk formaggio, een espresso en van het huis een grappa na. Daarna kijken we vanuit de kuip nog lang naar de pantalonnade, de stroom slenteraars die over de kade op en neer kuiert en naar de bootjes en elkaar kijkt. De kade wordt er speciaal voor afgezet, tussen acht en twaalf uur mag er geen gemotoriseerd verkeer langs. Ook wij begeven ons in de wandelende en keuvelende rijen. We lopen langs de mega-jachten van de miljonnairs, enorme schepen met vier tot vijf verdiepingen en bemanning, serveersters en een kok, die we druk aan het werk zien in een compleet uitgeruste restaurant-keuken.

 

Vandaag lees ik in de Telegraaf dat Paul Sturkenboom plotseling is overleden. dat raakt me wel even. Ruim twintig jaar geleden leerde ik hem kennen. Ik nam korte tijd  deel aan een groep die onder zijn leiding een nieuw bureau voor advies en interimmanagement wilde opzetten, het latere Sturkenboom & partners. Kort, want Paul was even gedreven als eigenwijs, een buitenbeentje met een enorme geldingsdrang. Daar voelde ik me niet erg bij thuis. Toch mocht ik hem wel. Zijn werkwijze was soms origineel en vaak omstreden, toch deden tal van ziekenhuizen een beroep op hem. De advertentie in de Telegraaf van wat spraakmakende figuren uit het Slotervaartziekenhuis (niet van het ziekenhuis zélf) waar hij lang - te lang - interimbestuurder was, is nogal slap: "die van betekenis voor ons ziekenhuis was", ja, maar welke?) Paul was een paar jaar jonger dan ik. Hij had een tomeloze werklust. De laatste keer dat ik hem sprak, alweer vier jaar geleden, vertelde hij dat hij een buitenhuisje in Friesland had gekocht en ook was gaan zeilen, in een open zeilboot op de Friese meren. Dat zal hij vast niet veel gedaan hebben. Nu kan het niet meer.

 

Ik maak een grote wandeling door het stadje, over de wallen van de verschillende bolwerken, door de steile straatjes (foto hier), loop wat kerkjes binnen (helaas geen orgelconcerten) Opeens stuit ik op de Villa dei Mulini, het huis waarin de Schrik van Europa, Napoleon Bonaparte, zijn eerste verbanning doorbracht. Het betrekkelijk lage, een voudige huis ligt hoog op de rotsen boven zee, naast het grote Forte Stella. Ik koop een kaartje en loop door de villa. Kleine kamertjes, weinig ingericht. Dan kom ik bij zijn studeerkamer, met een kleine bibliotheek die hij voor zijn verbanning in 1814 samenstelde uit zijn enorme collecties in Fontainebleau en Versailles (zie foto boven) Bijna de letterlijke toepassing van de vraag wat je mee zou nemen naar een onbewoond eiland. Napoleon was een nieuwsgierig man en hij las veel: Verlaine en andere Franse dichters en filosofen, de klassieken, de encyclopedisten, de Bijbel, wetenschappelijke werken. Zo onbewoond was het hier natuurlijk ook niet. Hij mocht familie en bedienden en soldaten meenemen, 100 grenadiers en lichte infanterie en 600 anderen waaronder Poolse lansiers. Ik loop door de kamertjes naar een raam op de eerste verdieping en bedenk dat hij hier mogelijk vaak gestaan heeft, kijkend over de weelderige tuin (zie foto hier) naar de grote baai (waar zijn "vloot" lag, de brik Inconstant) broedend op een ontsnapping. Nog zo iemand met enorme geldingsdrang, wat is dat toch? In februari 1815 lukte het hem aan boord te gaan, de Engelse wachtpatrouilles te vermijden en naar Frankrijk te ontsnappen - om een nieuwe, vergeefse ronde van oorlog, dood en verderf te zaaien voor hij definitief werd verbannen, naar Sint Helena in de zuidelijke Atlantische Oceaan. Ik verlaat het huis en beklim de helling naar Forte Stella, het bastion dat uitkijkt over de baai en de haven waar we liggen. Een schitterend uitzicht. Er vaart juist een veerboot binnen. Ik maak er verschillende foto's, eentje staat hier.

 

's Avonds bespreken we onze plannen. We hebben niet veel zin om weer terug naar Corsica te gaan om af te zakken langs de oostkant van Sardinie. Het is daar nu stervensdruk. We kunnen ook langs de Italiaanse kust naar het zuiden varen, temeer omdat Rod Heikell in onze pilot zegt dat het er minder druk is "with a good scattering of little visited harbours along its length" Bovendien geeft het de mogelijkheid van bezoeken aan Rome, Napels, de Vesuvius en Pompei. Morgen willen we naar de oostkant van Elba, ergens ankeren of aanleggen in Porto Azzuro. Mogelijk laten de komende verslagen wat op zich wachten, als er geen Internet is. Terug naar boven