sailing-dulce.nl

Logboek 2008/2 (Corsica>Malta)

Portoferraio, Elba

Aanloop van de prachtige, natuurlijke haven van Portoferraio, het hoofdstadje van Elba
Aanloop van de prachtige, natuurlijke haven van Portoferraio, het hoofdstadje van Elba

Woensdag 09-07-2008

In mijn verslag van gisteren was ik het voornaamste feit tijdens onze nachtelijke worstelingen met het anker nog vergeten te vermelden: op zeker moment hing er een betonblok aan ons anker! Ik heb het verhaal op dit punt aangevuld. Ankerstress, ik herinner me het begrip uit talloze artikelen in het blad Zeilen. De afgelopen nacht is het niet de wind, maar een hoge, vervelende zeegang die recht de haven inloopt en die de jachten door elkaar schudt. De boten rukken aan de kettingen, dus er is opnieuw kans op krabbende ankers. De bodem van de haven moet onderhand op een omgeploegde akker lijken. Onze pilot zegt er niets over, maar de zandige grond in deze haven is niet erg geschikt. Zo krijgen we een stoomcursus in ankeren. Ik sluimer opnieuw onder een plaid op een kuipbank, het kookwekkertje bij mijn hoofd. Vlak na het donker komt een Italiaanse tweemaster aan en werpt vlakbij het anker uit. Even later draait hij gevaarlijk dicht naar ons toe. Ik roep dat ik bang ben dat we elkaar gaan raken en vraag of ze iets verderop willen ankeren. "My engine is broke", zegt iemand op het voordek slap. Een doorzichtige leugen, in de hoop dat ik dan misschien ga verkassen. (De volgende ochtend motort hij doodgemoedereerd weg) Achter ons duiken twee boten opeens op elkaar af, een Brit en een huurboot met ook Engelsen. De crew is op zijn qui vive en ze weten een botsing te vermijden. De Brit gaat verliggen maar ligt nu weer dichter bij ons. Er is verdorie elders plek genoeg! Zo slingeren we aan onze ankers opnieuw een onrustige nacht door, de derde op een rij. Niettemin slaap ik tussendoor toch slaapjes van twintig tot dertig minuten. Bij het ochtendkrieken is de swell aan het afnemen en is er nauwelijks wind. We slapen nog een paar uur en besluiten deze haven maar snel te verlaten.

 

Om tien uur varen we uit, tegen de weinige wind (NO Bf 2 - 3) in en laten Marciana Marina achter ons (foto hier) We zouden wel kunnen zeilen, met één kruisrak zouden we Capo d´Enfola kunnen ronden, maar we zijn er te moe voor. Gelukkig wordt de hitte van de zon getemperd door een laag kleinvlokkige wolkjes. Na de kaap motoren we naar het eilandje Scoglietto, waarachter de Rede van Portoferraio ligt. Voor ons rijst de citadel van Portoferraio op, de schilderachtige hoofdstad van Elba. We ronden het schiereiland waarop de citadel ligt en varen een prachtige, natuurlijke haven binnen, ooit door admiraal Nelson beschreven als "for its size the most complete harbour in the world" (zie foto hier) We roepen de havenmeester op die ons vraagt even te wachten. De havenkom van de Darsena Medicea is schitterend, omzoomd door hoge huizen met muren in bleke pasteltinten, terracotta, oker en beige - overal restaurants en winkeltjes en natuurlijk Italianen op knetterende scootertjes. Aan stuurboord waakt een grimmig gekanteelde toren over de toegang. Een bootje komt langs, we krijgen te horen of we om 13.00 uur terug willen komen. Dan is er plaats. We motoren langs de aanlegplaats voor de talrijke veerboten en werpen daarachter het anker uit. Het houdt moeiteloos. Na anderhalf uur zijn we weer terug en meren stern-to aan aan de kade. Het blijkt overigens de duurste haven die we tot dusver bezochten: 100 euro voor een nacht en dan doet het WiFi-netwerk het ook nog niet eens. Niettemin genieten we de luxe van walstroom, kunnen de wasmachine draaien en de tanks vullen. Het uitzicht is levendig en we besluiten vanavond in het restaurant tegenover onze ligplaats te gaan eten (zie foto hier) Ik vind een Internet-café op de kade en zie in de e-mail een door zawger Cees ingescande brief van de politie over mijn wapenvergunning voor ons seinpistool. Of ik langs wil komen om de vergunning te verlengen. Ik had nota bene persoonlijk destijds uitgelegd dat we met het pistool het land gingen verlaten! Ik bel de betreffende brigadier in Dordrecht, die gelukkig adequaat reageert, zich opeens de zaak herinnert en toezegt alles te regelen en ons verder een goede reis wenst. Zo kan het ook!  Terug naar boven