sailing-dulce.nl

Logboek 2008/2 (Corsica>Malta)

Marciana Marina (3)

Zonsondergang in Marciana Marina, Elba. Er is nog niets aan de hand.
Zonsondergang in Marciana Marina, Elba. Er is nog niets aan de hand.

Dinsdag 08-07-2008

Gisteravond kijken we in alle rust naar een prachtige zonsondergang. Het lijkt het begin van een rustige nacht, in tegenstelling tot de vorige nacht. Toch slaap ik buiten op de kuipbank met het kookwekkertje. Het is allemaal zo rustig, dat ik het niet gebruik en enige uren lekker slaap. Tot kwart voor drie. Vanuit het niets staat er opeens een snoeiharde wind, ZW Bf 6 - 7 met vlagen tot 8. Ons anker blijkt goed te houden maar dat is niet overal zo. Na een kwartier zie ik verderop twee boten bewegen, de ankers zijn gaan krabben. Ze schuiven langzaam in het donker door het botenveld, stemmen klinken op, gevloek, geschrokken reacties als ze andere boten raken. Het is niet leuk. Ook de Tsjechische boot naast is begint te schuiven. Ik zit klaar om hem af te houden maar hij schuift langzaam verder langs ons heen. Zijn achterbuurman - een Belgische boot - schuift achter hem aan. Ze gaan met moeite ankerop en de Belg vaart me ternauwernood vrij. Het is een heksenketel in de haven. Alle boten zijn gaan krabben of in elkaar verstrikt aan het raken. De schepen die vrij zijn, stuiven zo snel ze kunnen uit elkaar. De windvlagen zijn snoeihard, het windmolentje raast als een gek. Voor wie het wil weten, we steken steeds vier keer de diepte, dus in dit laatste geval hebben we op 5 meter diepte 20 meter ketting gestoken. De bodem is zanderig met hier en daar plukken zeegras. Tegen half vier stel ik vast dat ook wij gaan krabben. De rij aangemeerde motorboten aan de steiger tegenover ons komt geleidelijk dichterbij. De wind is steeds harder, zeker Bf 8 - 9. Langzaam schuiven we verder. Ik wek Ans, die allang klaarwakker is, zet de motor aan en we halen het anker op. "Er hangt een kreeftenkorf aan het anker!", roept Ans als ze van het voordek terugkomt, "we kunnen niet meer ankeren". Gelukkig zit de hele zaak klemvast onder de ankerrol, dus kan het niet slingeren en het schip beschadigen. De wind blaast onze neus om en snel motor ik de haven uit. Achter me zie ik dat onze dinghy op zijn kop ligt; als de peddels nu maar niet losslaan! Buitengaats staat een hoge, vervelende zeegang. Ans heeft ondertussen het ankerlicht uitgedaan en de navigatieverlichting aan. Door de hoge golven is de dinghy weer recht geslagen. Opgelucht zie ik dat de peddels nog vast zitten, alleen het hoosblik is weg. Ik kruip naar het stampende voordek en zie dat er geen kreeftenkorf is, maar dat er een blok beton omhuld door een plastic krat aan het anker zit. Een roestige ijzeren ring zit er bovenop. Op één of andere manier hebben we een stuk ankerbeton meegesleept! Eén van de vloeien van ons anker is door de plastic omhulling gestoken. Op zulke momenten ken je je eigen kracht niet: ik één zwiep trek ik het geval van de vloei los. Het valt met een enorme plons in zee. Ik kruip terug en voorzichtig motor ik weer de haven binnen, andere jachten vermijdend. In de haveningang kan ik zachtjes tegen de wind in motorend een redelijk rustige positie handhaven. Andere jachten kiezen zee, maar dat lijkt me helemaal niet verstandig met deze zeegang. Langzaam wordt het licht en om zes uur neemt de vreselijke wind af. We ankeren een eind in de haven op 4 meter diepte en strekken ons uit op de kuipbanken. Ans zet thee. We nemen alles door en geloven dat we er goed vanaf zijn gekomen. Tot acht uur slapen we als een blok, dan doe ik snel boodschappen met de dinghy en gaan we bedenken wat we zullen gaan doen. Dat wordt snel duidelijk: om tien uur waait het alweer hard, ZW Bf 5 - 6. Veel boten ontvluchten de haven maar ze komen snel terug: het is buitengaats veel erger. Ook de toeristenboot vaart vandaag niet uit. Aan de steigers is nog steeds geen plaats vrij. Om 13.00 uur verkassen we opnieuw, omdat ons anker weer krabt. De nieuwe plek houdt.

 

We besluiten gewoon hier af te wachten tot het rustiger wordt en dat wordt het ook in het begin van de middag. Via het betaalde WiFi-netwerk van FotoBerti werk ik dit Logboekverslag bij. Ik laat de generator een aantal uren draaien om de accu´s op te laden. Ik laat ze nooit verder ontladen dan 70% We kijken aan het eind van de middag om ons heen. Nu het rustig is komen er weer jachten aan. Iedereen gaat eerst bij de steigers kijken en keert dan terug om te ankeren, omdat er geen plaats is. Het valt op dat meer dan de helft huurboten zijn, vaak met Duitse of Nederlandse huurders. Je ziet het niet meteen, want ze voeren een Italiaanse vlag. Er is een groot verschil met de mensen die permanent met hun schip zwerven, zoals wij. Huurders moeten hun doelen halen in beperkte tijd, dus ze hebben altijd haast, nemen soms daardoor meer risico´s, gaan laat naar bed en maken nogal eens veel lawaai. Ze laten hun schip gemakkelijker onbeheerd achter, ook al is de ankergrond slecht zoals hier. Terug naar boven