sailing-dulce.nl

Logboek 2008/2 (Corsica>Malta)

Marciana Marina, Elba

Dulce op een aandewindse koers onderweg van Corsica naar Elba.
Dulce op een aandewindse koers onderweg van Corsica naar Elba.

Zondag, 06-07-2008

In de loop van gisteravond bel ik mijn vriend en opvolger in Gorinchem Pieter op, naar aanleiding van een bericht in het Gastenboek dat hij en zijn zeilmaat Douwe met de Matjas van Pieter op de Shetlands eilanden zijn aangekomen. De Shetlands! Daar had ik altijd al eens heen willen varen. In 2003 waren we er dichtbij, op de Orkney's, maar toen ontbrak de tijd. Ze hebben er drie dagen over gedaan bij harde wind, een hele prestatie. De boot van Pieter is een supersnelle J133 en een afstand van 200 mijl in 24 uur is voor hem niet ongewoon. Wij zijn al heel tevreden als we 130 tot 150 mijl in 24 uur afleggen.

 

Vanmorgen vertrekken we om acht uur. Twee veerboten varen na ons uit. Ook nu geen wind, ZZO Bf 1. Ik leg de boot op een koers van 77°. Het is ieder keer een curieus gevoel, naar een eiland varen dat je nog urenlang helemaal niet kunt zien. Na een uurtje begint de wind aan te wakkeren en kunnen we motorzeilen. Twintig minuten later kan zelfs de motor uit. Onder een grijze wolk komt nog meer wind uit en we zeilen voortreffelijk op een aandewindse koers, Elba is zo precies bezeild. Het bootje snelt vooruit over een azuurblauwe zee, die schittert in het zonlicht. Zo was zeilen bedoeld! (zie foto boven en hier) Op 17 mijl afstand zien we de contouren van Elba, hoger dan verwacht. Een vrachtschip vaart voorbij tussen ons en het eiland (zie foto hier) Elba is als Corsica ook een bergachtig eiland, maar de hoogste top is net iets meer dan 1000 meter. Ons windmolentje snort in de wind en produceert naar behoren: van 6 tot 10 Ampère. Zo steken we het Canal de Corse over. Op 15 mijl afstand ligt de grens tussen Frankrijk en Italie, daar verwissel ik de gastenvlag. De zon schijnt uitbundig. Geleidelijk wordt Elba meer zichtbaar. We zien kale bergtoppen, zwaarbeboste hellingen en kleine dorpjes. We varen langs de noordkust en om 13.30 uur bereiken we de kleine haven van Marciana Marina. Een jongen op de kade gebaart dat er geen plaats is, geen wonder in het hoofdseizoen. Maar er liggen wat scheepjes geankerd dus we laten het anker zakken in 4,5 meter op een zanderige bodem met hier en daar plukken zeegras. Het anker houdt meteen, de boot draait bij door de wind en we liggen prima ten opzichte van de buren. Voor ons ligt een schilderachtig Italiaans dorpje. Mogelijk blijven we hier wat langer. Terug naar boven